Archief

Foto's 09/07/14

10/07/14

We hebben besloten om Pont du Gar te laten voor wat het is en de monumenten in Nîmes te gaan bezoeken. Achtereenvolgens bezoeken we het Romeins theater, Het vierkante huis en Tour de Magne. Voor de geschiedenis van deze monumenten verwijs ik de geïnteresseerden graag naar Google. We krijgen aan het Romeins theater bij ons ticket gratis een digitaal apparaat waarmee haarfijn alles in het Nederlands uit de doeken gedaan wordt van wat er zich hier heeft afgespeeld. Dit bezoek is zeker de moeite waard. De rest van de monumenten is waardeloos, niet de moeite om over te spreken.

Zoals dit nu geschreven staat zou je denken een fluitje van een cent. Niet in Nîmes, ik ken geen stad in Europa waar de toeristische attracties zo moeilijk te bereiken zijn.  Zelfs Garmien wordt er horendol van. Tientallen straatjes zijn met een onnozel verkeersbord als eenrichtingsverkeer aangegeven. Volgens mij moet de verkeersdeskundige die hier bezig is geweest flink aan de wijn hebben gezeten. Omdat opgeven niet in ons woordenboek voorkomt hebben we toch met bloed, zweet en tranen alles gevonden wat we wilden zien, weliswaar met een enorm tijdsverlies. Het is dertien uur als we eindelijk Nîmes kunnen verlaten en aan onze rit van vandaag kunnen beginnen. Nîmes is een stad die geweldig wordt gepromoot maar waar uiteindelijk niet veel te beleven is. Zeker geen stad om terug te komen.

Omdat het zo laat is geworden wordt de rit naar Sete die we over binnenwegen zouden rijden geschrapt en nemen we de hoofdwegen naar daar.
Sete is volgens de reisgids een aantrekkelijke toeristische stad met een mooie haven. We vliegen vergezeld van een bulderende wind Mistral) die vrij spel heeft over de vlakte van de Camargue. De harde zijwind beukt op ons in en de Tri gedraagt zich ongelooflijk bokkig met deze zijwind. Het is werken geblazen om hem in het spoor te houden. De temperatuur komt niet boven 20 graden.

Zonder stop vlammen we door de Camargue voorbij lege stranden waar het zand door de Mistral met hoge snelheid rond vliegt. Alleen de kitsurfers hebben hier vandaag plezier.

Rond 14 u zijn we in Sete. We vinden de beschrijving van deze stad die ze in de reisgids geven fel overdreven. Het is voor ons een stad zonder sfeer met slecht onderhouden gebouwen. In het eerste restaurantje waar we willen gaan eten worden we doorgestuurd ze gaan sluiten tot 18 uur. Niet te geloven, in het hoogseizoen in een toeristische stad heel de middag sluiten. Ik zie het aan de Belgische kust nog niet gebeuren. Vriendelijk worden we naar een restaurant verwezen dat wel open blijft tijdens de middag. Daar konden we dan na 14 uur weer geen menu bestellen alleen a la card kon er gegeten worden.
Het is 16 uur als we Sete verlaten. We hebben nog 150 km voor de boeg meest over kleine wegen langs het Canal du Midi. Een tiental km voor Bezier komen we echter op overvolle wegen te zitten. Aan elk rondpunt is er grote vertraging. Er is geen doorkomen aan en voor de tweede keer vandaag beslissen we om de hoofdwegen op te gaan zoeken om op een redelijk uur in het hotel aan te kunnen komen.           

We hebben weinig van Canal du Midi gezien maar toch een pauze kunnen nemen aan een van de vele sluisjes op het kanaal.

Om 19u30 komen we aan in het hotel in Carcassonne.
Morgen 11/07/14 hebben we een rustdag.

11/07/14
Een rustdag vandaag want van al de culturele uitstappen worden we best moe. Het is eigenaardig maar al die culturele bezienswaardigheden liggen op een berg. Heel de tijd trap op trap af en aangezien we op een bepaalde leeftijd komen beginnen de knoken tegen te pruttelen.

Vandaag lang aan het ontbijt gezeten. Jammer genoeg niet op een terras. De temperatuur laat het niet toe en we zitten nog steeds met een felle frisse wind. Na het ontbijt nog maar eens geprobeerd om de blog bij te werken. Met veel gesukkel kan ik er dan toch wat foto’s op krijgen.

We zitten dus in Carcassonne en ook hier is een kasteel en vestingmuren. Ook hier is dit natuurlijk gelegen op een berg. De Romeinen waren natuurlijk ook niet van gisteren en bouwden deze kastelen op een berg om zich beter te kunnen verdedigen tegen de Visigoten, Sarcenen en Franken. Deze malloten moeten blijkbaar niet van de vriendelijkste soort zijn geweest. In ieder geval was de berg niet hoog genoeg want die rotzakken hebben regelmatig de stad bezet. Voor de volledige geschiedenis verwijs ik gemakshalve naar Google.

Rond 13 u komen we aan de Cité. Binnen de oude stadsmuren is het een wir war van smalle straatjes met hoofdzakelijk souvenirs winkeltjes en restaurantjes. Volgens mijn persoonlijke gids (den Theo) zouden er hier nog 180 bewoners zijn.
Alvorens we de eindeloze trappen gaan beklimmen geven we ons eerst over aan het meest geliefde tijdverdrijf van dit verlof namelijk ons weg zetten op een terrasje. We nemen er een heerlijk soep gevolgd door de onvermijdelijke koffie. We bevinden ons in het gezelschap van een ingeduffeld Engels koppel dat voor de verandering eens naar hier is gekomen om een paar weken in heerlijke temperaturen te vertoeven. Hebben dus ook pech met deze weersomstandigheden.

Na elkaar wat moed te hebben ingesproken beginnen we dan toch met een zekere tegenzin aan de beklimming. Kopen een ticket om het kasteel te bezoeken en dompelen ons weer onder in de geschiedenis van de Romeinen. Eerlijk gezegd was het echt de moeite. Het is een geweldig groot bouwwerk dat goed intact is gebleven. Als je hier in de buurt komt zeker de moeite om het te gaan bezoeken.

Na deze geschiedkundige onderdompeling rijden we naar het dorpje Trebes. Daar is altijd wel wat te beleven, de huurboten worden er op zaterdag terug binnen gebracht na een weekje varen over Canal du Midi. We bekijken het allemaal van op, jawel een groot terras dat pal tegen het kanaal is gelegen.

Morgen is het heel de dag Noordwaarts rijden. Het zal niet mee vallen want ook vandaag is er hier sterk vertraagd verkeer op de binnenwegen.
We overnachten in Saint-Denis-en Margeride.

12/07/14

Vandaag vroeg opgestaan. Er staat een bergrit op het programma van 300 km. Om 08 uur zijn we dan ook aan het rijden. Bergen en Kees is zoals gewoonlijk regen. Ook in het zuiden ontkom ik er niet aan. Het is niet zoals in de Vogezen en Alpen waar we letterlijk heel de dag regen kregen te verwerken. Vandaag zijn het buien, ik heb ze niet geteld maar een twintigtal buien hebben we toch wel moeten verwerken. Gelukkig dragen we kleren die perfect waterbestendig zijn zodat we niet bij elke bui moeten stoppen om en regenpak aan te trekken. Dat is juist het vervelende hier, tijdens een bui zakt de temperatuur behoorlijk. Eens de zon er terug door komt loopt de temperatuur op tot een aangename 22 graden. Als je dan een regenpak draagt loopt het zweet binnen de kortste keer met straaltjes onder je helm uit. Dus regenpak terug uit. Als je dat zo’n twintig keer per dag moet doen kun je nog moeilijk spreken dat je op verlof bent. Je werkt je dan heel de dag te pletter met het omkleden.

Rond de middag komen we in Millau aan een dorpje dat in het dal van de Tarn ligt. We rijden onder de prachtige brug door die over het dal ligt en bij mijn weten de hoogst gebouwde brug in Europa is. De uitgebreide smakelijk lunch wordt genomen met zicht op de brug. Over brede goede mooie wegen rijden we in het zonnetje door het mooie dal. Het schiet goed op en het ziet er naar uit dat we goed op tijd in het hotel zullen aankomen.

Garmien stuurt ons echter nog over een colletje met een verschrikkelijk slecht en smal wegdek. Die van hierboven houdt me waarschijnlijk nog goed in de gaten. We rijden namelijk kilometers aan een stuk op mooie brede wegen in de zon en geen spatje regen. Geloof het of niet maar zodra we op het slechte wegdek komen begint het bij de eerste bocht te regenen. Geen beetje motregen, neen direct weer de volle laag. Na een kwartiertje is er waarschijnlijk genoeg met ons gespeeld, zo onverwachts het ging regen zo onverwachts was het weer droog. Na de beklimming van de col blijven we over smalle kronkelige wegen naar onze bestemming rijden. Rond 17 u komen we in Saint-Denis-En-Margeride aan waar het hotel is gereserveerd. Een onooglijk dorpje midden in de bergen dat op een hoogte van 1.385 m ligt.

Het hotel Auberge des Bouviers ligt een paar kilometer buiten het dorp tot onze verbazing is er geen kat te zien bii het hotel. Het ziet er zelfs onbewoond uit. Wat zeg ik, het ziet er niet onbewoond uit het is onbewoond . Nergens iets te zien, ook geen mededeling waarop je kunt uitmaken wat er aan de hand is. Hier staan we dan, na een zware rit geen onderdak. Er staat in de buurt een soort jeugdhuis met ongeveer dezelfde naam als het hotel dat geboekt is. Misschien staan we gewoonweg bij het verkeerde hotel. Vol goede moed starten we de motors en rijden naar het andere hotel. Na wat geroep en gebel komt er een oud mevrouwtje aangesloft. We laten de reservering zien en vragen naar onze kamers. Het mevrouwtje kijkt ons aan met ogen zo groot als theeschotels en zegt niets van een reservering te weten. Ze kijkt in het grote dikke boek en kan niets van reservering vinden. Theo staat met de bevestiging te zwaaien en begint stilletjes aan zijn bekende kleur te krijgen die we nog kennen van de reis naar het Midden-Oosten. Het mevrouwtje pakt de telefoon en belt een college, de Kees gaat een stapje opzij want die verstaat toch geen bal van heel de discussie die nu op gang is gekomen. Binnen een paar minuten staat de dochter van het mevrouwtje er. Ze bekijkt aandachtig de bevestiging van de reservering die ze van Theo krijgt en komt tot de conclusie dat we bij het verkeerde hotel staan te mekkeren. We moeten aan het hotel zijn waar we vandaan komen. Nu begint de Kees toch wel van kleur te veranderen, onmogelijk zeg ik.
Toch is het zo, er wordt ons verteld dat er de laatste maanden regelmatig gasten aankomen die zelfs al een voorschot hebben betaal voor een hotel dat al zeker drie maanden gesloten is.

Waar we nu staan kunnen ze ons geen onderdak geven maar ze geeft ons wel een telefoonnummer van een hotel dat elf kilometer verder in een gehucht ligt. Na telefonisch contact krijgen we bevestiging dat er twee kamers vrij zijn. Er is avondeten voorzien en ontbijt.

Morgen een lange rit naar Auxerre. 

13/07/14

Gisterenavond in Granrieu terecht gekomen. Je zult een detail kaart van de streek moeten raadplegen om dit uitstervend dorpje in de bergen te vinden. We zitten hier nu echt wel op den buiten in Frankrijk waar de weelde ver te zoeken is. Veel leegstand en slecht onderhouden woningen. In het eenvoudige hotelletje(hotel Laurant) doen de al wat oudere uitbaters echter hun uiterste best om het ons naar onze zin te maken. We krijgen voor weinig geld een eerlijk eenvoudig avondmaal en bij het ontbijt heerlijk gebakken eitjes. Dat is al een klein wonder in Frankrijk.

Na een redelijke nachtrust in een krakend bed (ik lag er echt alleen in) zijn we weer op tijd opgestaan. De afstand die we vandaag moeten afleggen is ongeveer 450 km. Een rit naar Auxerre, we laten, de binnenwegen dan ook links liggen en rijden zoveel mogelijk over de N wegen. Tolwegen zijn niet aan ons besteed.
Na het ontbijt vertrekken met een schamele temperatuur van 10 gaden. Het is toch niet te geloven dat we half juli onze elektrisch verwarmde jas nog moeten inpluggen. Ook vandaag houden we het niet droog. Regelmatig een bui maar niet van lange duur. Na de middag wordt de temperatuur zelfs aangenaam. De rit is goed verlopen en we zijn op en redelijk uur in Auxerre, een mooi stadje waar we weinig van hebben gezien wegens heel de avond regen. Er is om 23 uur een vuurwerk voorzien in verband met de nationale feestdag maar wegens de regen zijn we ook daar niet naar toe geweest. Dan maar naar de finale van het wereldkampioenschap voetbal gekeken.

14/07/14

Om negen uur staan we klaar om aan de laatste rit te beginnen (600 km) Vroeger kan niet want het ontbijt dat goed was naar Franse normen stond pas om acht uur klaar. Ook vandaag laten we de tolwegen links liggen. We vertrekken onder een stralende hemel maar het weer aan de frisse kant. We komen vandaag trouwens niet boven de 21 graden maar het is droog dus we klagen niet.

De rit verloopt voorspoedig ondanks de hevige buikpijn die ik de eerste uren heb. Mijn gezondheid blijft me af en toe toch parten spelen. Ik heb ook op deze reis weer regelmatig pijnstillers moeten nemen. Maar zolang ik het met pijnstillers onder controle kan houden ga ik zeker niet klagen en zeker niet stoppen met reizen.

We kunnen goed doorrijden, zeer weinig verkeer op deze nationale feestdag dus dat geeft ons de gelegenheid om regelmatig even een terrasje mee te pikken. Het is wel oppassen voor de talrijke flitsbakken die hier staan, gelukkig zijn ze zo groot dat je er amper naast kunt kijken.

Na de lunch en laatste tankbeurt onder het alziende oog van een reusachtig everzwijn zitten we al tegen de Belgische grens. We stoppen in België nog een keer om een sigaar te roken en nemen afscheid van elkaar. Theo rijdt namelijk via Luik en ik via Brussel.
Het zit er weer op, naar mijn gevoel een geslaagde vakantie ondanks dat we wat pech gehad hebben met het weer. De taken waren goed verdeeld, Kees de routes en Theo de toeristische informatie voor herhaling vatbaar.

Als de gezondheid het toelaat vertrek ik 10/08/14 voor een laatste reis dit jaar.                                      Ik ben van plan om de Lofoten in Noorwegen te gaan verkennen. Deze keer zal het weer solo zijn.

Ook deze reis zal natuurlijk op de blog te volgen zijn

09/08/2014

Bagage zit in de koffers . Tank is gevuld , routes staan in de gps dus eigenlijk kan ik vertrekken. Deze keer nog eens solo. Het doel van de reis is de Lofoten in Noorwegen. Het weerbericht voor morgen is weer ongelooflijk slecht. Ik ga daar niet over zagen want ik ben het ondertussen gewoon geworden dat ik in de regen zal rijden.

Op 10/08/2014 is om vijf uur in de morgen het vertrek gepland. Er staat dan een rit naar Kiel op het programma ongeveer 650 km. Tussen twaalf en één uur hoop ik in Kiel aan te komen. Daar inchecken op de ferry naar Oslo die om twee uur vertrekt. 11/08/2014 ben ik rond 10 uur in de morgen in Oslo. Aangezien ik al twee keer in het zuiden van Noorwegen ben geweest rij ik vanuit Oslo rechtstreeks naar Trondheim voor de eerste overnachting in Noorwegen. (500 km)

Na Trondheim overnacht ik vervolgens in; Mo I Rana, Bjervik, Svolvaer, Bodo,Sandnessjoen, Bronnosyund, Verdal, Kristiansund, Innvik, Al I Hallingdal en Oslo. In totaal zal ik ongeveer 5.500 km rijden.

Natuurlijk zijn de reacties weer welkom op de blog of via mail.

10/08/14 Deze morgen stipt om vijf uur de Tri gestart voor en ritje van 650 km. Het is droog en windstil bij een temperatuur van 15 graden. Als dit zo blijft zal ik wreed content zijn. Aangezien ik op mijn laatste reis naar Frankrijk twee keer geflitst ben(2 x € 45) heb ik me voorgenomen om me deze reis precies aan de wettelijke snelheden te houden.

Heb er af en toe serieus voor op mijn tanden moeten bijten. In Nederland rij ik kilometers aan een stuk op een lege snelweg met drie rijvakken aan een maximum snelheid van 100 km per uur. Het is hier dat ik ongelooflijk hard op mijn tanden heb gebeten maar ik ben geen streep over de maximum snelheid gegaan. Na een uurtje of twee blijkt toch dat 15 graden net iets te fris is en stop ik om mijn elektrische verwarming van mijn Gerbings jas in te pluggen. Natuurlijk wordt ook het onvermijdelijke sigaartje opgestoken. Ik heb er al een goeie tweehonderd km op zitten. Het is toch even wennen om weer alleen op reis te gaan. Ik mis de koplamp in mijn spiegels van mijn reisgezellen. Terwijl ik op de verlaten parking sta komt er zelfs een gevoel van eenzaamheid opzetten.

Rap de Tri starten en rijden maar. Om negen uur neem ik een tweede stop. Aangezien ik om vier uur ben opgestaan zit ik een beetje overhoop met het inspuiten van de insuline, deze morgen was het te vroeg om al een inspuiting te nemen. Ik kan me zeker vandaag geen hypo permitteren. Na controle blijkt het peil van de suiker in orde te zijn. Ik ga dan ook insuline nemen bij de middagmaaltijd. Ondertussen heb ik een temperatuur van 22 graden. Het is ideaal motorweer. Als ik dit prachtig weer allemaal te danken heb aan die paar eieren die Theo naar de Clarissen gebracht heeft mag hij er van mij vandaag nog een paar honderd brengen. Dus Theo hou je niet in hé man, bedelf die nonnen maar met eieren.

0m 11u45 rij ik de haven van Kiel binnen. Het lijkt wel of half Nederland en Duitsland vandaag naar Noorwegen gaat. Rijen auto’s staan in vier vakken aan te schuiven om in te checken. Om 12u45 ben ik aan de beurt, op een tik en een wip heb ik de nodige papieren om aan boord te gaan. De vriendelijke douanedame laat me met een sensueel knikje passeren. Bij het inchecken heb ik baan vijf toegezegd gekregen. Deze baan is compleet vrij en bedoeld om de motors eerst aan boord te krijgen. Met en brede smile rij ik voorbij een paar honderd wachtende personenwagens en zit ik rond 13 uur in mijn prachtige hut. De douche valt ook goed mee, geen geklooi meer met een plakkerig plastic gordijntje maar een fatsoenlijke douchecabine met schuifdeurtjes die perfect afsluiten. Ik neem dan ook een douche voordat we vertrekken.

Om stipt 14 uur loeit de scheepshoorn, er wordt flink wat power gegeven en langzaam verlaten we de kade. Aangezien ik vroeg aan boord ben heb ik een fantastisch plekje op het zonnedek kunnen bemachtigen om alles goed gade te slaan. De verschillende strandjes waar we voorbij varen zijn goed bezet en er wordt naar harte lust gezwommen. De MS Color Magic van de Color Line is nog maar en par jaar oud. Het is er aan te zien. Een prachtig schip met alles er op en er aan. Zelfs een winkelstraat waar je je op de Meir in Antwerpen waant. Om 17 uur word ik aan het diner verwacht, de tafel is bij het boeken van het ticket gereserveerd. Een jonge dame zorgt tijdens het heerlijke diner voor aangename muziek op de piano. Ik ben de eenzaamheid allang vergeten en ga een heerlijke nachtrust tegemoet om morgen fris mijn eerst rit in Noorwegen aan te vangen.

Morgen 11/08/14 is de overnachting in Trondheim een rit van 500 km.