Archief

12/08/14
Wakker gemaakt worden door de zon, daar wordt een mens blij van ook al is het nog maar vijf uur. Het ziet er dus goed uit voor vandaag. Om halfacht wordt de Tri van stal gehaald en vol goede moed beginnen we aan de 477 km voor vandaag. De start kon beter want we hebben al direct een omleiding aan ons been wegens wegenwerken. Garmien begint onmiddellijk te zeuren van kere weer, kere weer.

Na een goede vijf kilometer zitten we terug op de route. Een route die vandaag geen ogenblik verveelt. We rijden langs fjorden, meren en prachtige rivieren met hier en daar mooie stroomversnellingen. De tijd ontbreekt echter om naar de mooiste fotogenieke plekjes te zoeken. Er worden wel een paar sfeerbeelden getrokken.

We rijden over de E 6 bij ons zouden ze dit een provincieweg noemen. Er gelden vier snelheden die regelmatig door borden worden aangegeven, 69, 70, 80 en 90 km per uur. Het rare is dat ze hier precies de voorgeschreven snelheden hanteren. Af en toe komt er een wegpiraat voorbij die 75 km per uur rijdt.
Langs het mooie Trondsheimfjorden rijden we naar Steinkjer. Nadat we Steinkjer gepasseerd zijn rijden we door het bergachtig gebeid naar Mosjoen.

De afstanden zijn absoluut niet te vergelijken met wat we bij ons gewend zijn. Ik krijg onderweg een bord waarop vermeld staat Narvik(waar ik nog moet passeren 845 km)Garmien zegt bij het afrijden van een rotonde; over 225 km neem rotonde eerste afslag rechts. Lap, 225 km rijden eer we aan een volgende afslag komen. Met ritjes van tweehonderd km per dag kun je hier niets komen doen als je geen 2 maanden tijd hebt (en geld).

Als we in Mosjoen aankomen, nemen we een foto van Vefsnfjorden waar de haven van dit stadje aan gelegen is. De zwarte wolk die in beeld zit heeft niets te betekenen er is geen druppel regen uitgekomen. We hebben nu constant 23 graden.

Nog 91 km en we zitten in Mo I Rana. We rijden door de provincie Rana vandaar de naam. Rond 16 uur komen we in het hotel aan, juist dan begint het toch wel te regenen zeker. De bagage uitladen en Tri op slot leggen duurt net lang genoeg om toch nog nat te worden. Als ik eenmaal op mijn kamer ben geïnstalleerd stopt het ook met regenen. Raar maar waar.

De zon schijnt weer dus een wandeling gaan doen door het stadje. Een wandeling is hier niet simpel als je wilt vermijden om bergop te gaan. De schrik die ik opgelopen heb tijdens een zware inspanning op de laatste reis in Frankrijk zit er nog stevig in. Ik wandel dan ook op mijn gemakje over een tamelijk vlak gelegen straat naar het mooie Ranfjorden. Ook hier staan aan de waterkant mooie goed onderhouden houten huizen. Een schilder moet in Noorwegen volgens mij goed aan de kost kunnen komen.
Nadat ik me zelf heb verwend met heerlijke gerookte zalm als voorgerecht en rendierbiefstuk als hoofdgerecht zit deze heerlijke dag er weer op.

Morgen een rit van weer 460 km naar Bjervik we passeren dan de Poolcirkel. Ben benieuwd of ze er hier ook een toeristische attractie van gemaakt hebben zoals in Finland. Indien wel, ga ik hier natuurlijk ook een certificaat halen voor het overschrijden van de Poolcirkel.

13-08-14

Na een tamelijk goede nachtrust en een fantastisch ontbijt wordt de Tri om stipt zeven uur gestart. Het doel vandaag is Bjerkvik een dorpje dat 40 km voorbij Narvik ligt. Weer een rit van 460 km. Ik snap zelf niet dat ik dit zo graag blijf doen. Op drie dagen 1.436 km rijden op bochtige tot zeer bochtige wegen begint best vermoeiend te worden voor deze oude baas. Het is dan ook met veel gekreun en gesteun dat ik mijn been over het zadel zwier en mijn trouwe Tri de sporen geef. De zon schijnt, de wegen zijn droog en de bochten vloeiend, wat zou een mens nog meer willen. Eerlijkheidshalve moet ik wel vermelden dat er de eerste 100 km geen bal te zien was. Voor iemand die achterop zou zitten zijn dit saaie kilometers. Voor de rijder valt het nog al mee, het goede wegdek en de talloze bochten maken veel goed.

Tri begint me uit te dagen om die heerlijke bochten eindelijk eens sneller te nemen dan 80 km per uur. Ik hou me echter aan de wettelijke snelheid denkend aan mijn processen die ik in Frankrijk aan mijn been had. Maar toch, na een kilometer of vijftig ben ik welgeteld één auto tegengekomen. Je zou denken dat je in niemandsland rijdt. Frankrijk even vergeten en gassen maar. Tri snort van plezier en we denken even dat we alleen op de wereld zijn. Natuurlijk worden er geen risico’s genomen op gebied van veiligheid we blijven ruim binnen onze limiet rijden.

Als we in de buurt van de poolcirkel komen wordt het landschap veel interessanter. We doen het hier dan ook terug aan een normale snelheid. Volgens mij hebben die Noren de poolcirkel een kilometer of vijftig verlegd. Volgens de landkaart ligt de Poolcirkel een dertigtal km boven Mo I Rana. Aangezien in die streek geen ballen te zien is en er zeker geen plaats is om een grote parking aan te leggen waarop ze de diverse toeristen kunnen opvangen hebben ze het Poolcirkel monument maar een tachtig km verder gezet. Gelijk hebben ze, toeristen trappen toch overal in.

Bij het verkeersbord dat aangeeft dat we nog 2 km van het magische punt verwijderd zijn stoppen we op een ruime parking om wat foto’s te trekken van het desolate landschap. Wat is mijn schaduw hier lang.

Eenmaal op het punt van de Poolcirkel aangekomen zitten we volgens Garmien op een hoogte van 625 m. Er is weinig volk en ik kan dan ook op mijn gemakje hier alles bekijken en een gratis certificaat bestellen. Ik moet daar een blad voor invullen met mijn gegevens, het certificaat wordt dan via e-mail bezorgd. Nog wat snuisterijen gekocht en natuurlijk een sticker waarop staat dat we de Poolcirkel gepasseerd zijn en rijden weer maar.

Van af hier is het weer aangenaam rijden met veel afwisseling. Bij de zoveelste tunnel staat er een brandweerwagen met zwaailichten aan. Het verkeer mag niet verder. Ik vraag aan de brandweerman of het niet mogelijk is om met de motor te passeren. Er is een ongeval gebeurd waarin een motorrijder en automobilist betrokken zijn. De helikopter heeft de volledige rijweg nodig om te kunnen landen. Als na een minuut of vijfenveertig de weg wordt vrijgegeven zie ik bij het passeren van de plaats van het ongeval een motor (zwaar beschadigd) in de sloot naast de weg liggen. Een moment om even bij stil te staan. Het gevaar loert altijd.

Na de middag slaat het weer ineens om. Zware bewolking en een temperatuur die van 22 graden naar 14 graden zakt. Het wegdek is kilometers aan een stuk nat maar zelf krijg ik amper een paar druppels te verwerken. Het landschap waar we doorrijden is weer prachtig we snorren dan ook goed gezind naar onze eerste binnenlandse ferry die we moeten nemen. Daar aangekomen moeten we weer een halfuurtje wachten dan een overtocht van 25 min.(NOK 61) Ik begin te vrezen dat we niet vroeg in het hotel zullen zijn. Na de overtocht is er nog 120 km af te leggen.

Op de ferry geraak ik met een Noorse motorrijder in gesprek, hij is onder weg naar Narvik. Als we de ferry verlaten blijven we nog 80 km samen rijden. Toch nog even een motormaat.
Om 17 uur zijn we dan toch op onze bestemming. Het hotel is schitterend gelegen aan het fjord. Tri een plaatsje gegeven, inchecken, douchen en een heerlijk lamsbout eten. Als dessert wordt er een stuk taart geserveerd waar je met twee van kunt eten. Goed dat er insuline bestaat. Na het eten een flinke wandeling langs het fjord en deze vermoeiende maar o zo heerlijke dag zit er weer op.

Morgen een ritje van 204 km. We zitten dan eindelijk op de Lofoten en blijven vier nachten in Svolvaer.

14/08/14
Amai, de nachtrust was blijkbaar nodig. Het is zeven uur als ik met heel veel moeite een oog open kan krijgen. Heerlijk geslapen. Welgemutst gooi ik de gordijnen open en zie dat het pijpenstelen staat te regenen. Het kan me eigenlijk niet zo veel schelen, vandaag moeten er maar 205 km gereden worden dus ik kan het wat afwachten.

Na het al weer rijkelijk ontbijt vraag ik aan de vriendelijke dame van de receptie of ik wat langer op mijn kamer kan blijven in verband met die gietende regen. Geen enkel probleem, ik mag tot 12 uur blijven zonder dat er bij betaald moet worden. Mag zelfs heel de morgen gratis koffie komen halen. Hotel Bjerkvik in Bjerkvik dat is de max.

Terwijl ik met foto’s op de laptop bezig ben komt mijn echtgenote via Skype verontrust vragen of er problemen zijn, het is al halftien en ik ben nog niet vertrokken. Ik leg haar uit dat het eigenlijk niet bekwaam is om nu te gaan rijden. Ze heeft en fantastische oplossing. Kom toch naar huis, je rijd meer in de regen dan dat je fatsoenlijk weer hebt. Ik val bijna van mijn stoel van het verschieten. Er is geen plekje om mijn kale hoofd dat er nog maar 1 seconde aan gedacht heeft om deze reis af te breken omdat het wat regent. Ik heb tamelijk veel geld gestoken in motorkleren waarin ik in alle omstandigheden droog blijf, een gerbingsjas die ik elektrisch kan verwarmen en misschien wel het belangrijkste een pak rijervaring in deze weersomstandigheden. Dus de Kees gaat zeker niet vroeger naar huis komen. Integendeel, van het verschieten sluit ik de laptop af, gooi hem in mijn reistas en maak dat ik als de gesmeerde bliksem op mijne ongelooflijke, trouwe machtige Tri zit. Ook die trekt zich geen ballen aan van de regen. Een tikje tegen de startknop en alle paarden zijn direct van stal gehaald.

Zelfs in deze weersomstandigheden presteer ik het om toch een uurtje of vier over 205 km te doen. Ik kan het niet laten om regelmatig te stoppen, een fatsoenlijke foto proberen te nemen, een eind stappen om een beter beeld te krijgen wat klooien met de helmcamera en zo vliegt de tijd voorbij.
Na een zestigtal km rijden we over en prachtige brug, met veel kunst en vliegwerk kan ik er volgens mij een redelijke foto van maken. Een eind verder maak ik een noodstop om een fantastisch koppel te fotograferen, aan de gezichten te zien zijn deze ook niet blij met dit weer.
De route die we rijden is werkelijk fantastisch, ondanks de regen en mist is er nog veel te zien. Rond 14 uur komen we dan toch in het hotel aan, als bij wonder stopt het met regenen. Terwijl ik aan de receptie sta voor het inchecken loopt het water van mijn motorpak en sta ik zowaar in een plasje water. Ik verontschuldig me hier voor. Er wordt echter geen probleem van gemaakt er komen meerdere keren druipnatte motorrijders naar hier.

Voordat ik het stadje ga verkennen doe ik eerst en wasje. Ik blijf hier vier nachten dus heb ik de tijd om het te laten drogen. De was zal er spijt van hebben dat ze droog is hebben nog nooit met een dergelijk uitzicht te drogen gehangen. Een wandeling gedaan in het prachtige stadje, kleren gesorteerd, zitten klooien met de foto’s van vandaag en het is weer al etenstijd. Ik laat het rijkelijk buffet in het hotel voor wat het is en ga in het stadje eten. Het weer is zelfs zo aangenaam geworden dat ik de maaltijd op een verwarmd terras kan nemen. De maaltijd bestaat uit werkelijk overheerlijke mosselen met perfect gebakken frieten. Een knoert van een sigaar achterop en deze dag is ook weer fantastisch verlopen. Terwijl ik van mijn sigaar zit te genieten, vaart er één van de elf post en passagiersschepen van de Noorse rederij Hurtigruten de haven binnen.

We zitten dus eindelijk in Svolvaer. Het hotel ligt op een eilandee verbonden met een brug, van uit de kamer heb ik zicht op een haventje. Ik had me voorgenomen om een paar dagen te rusten maar daar zal niet veel van in huis komen. Integendeel, vroeg op staan en lange dagen zullen het hier worden want het is werkelijk een prachtige streek. Regen of geen regen morgen gaan we er weer op uit.

Nog een foto die ik ben vergeten en één als ik om 22u45 miijn laatste sigaar ben gaan roken voor vandaag.

Vervolg foto's Vesteralen

15/08/14
Fantastisch geslapen in één ruk tot zeven uur. Maar blijkbaar niet genoeg voor mijn lichaam, begint zwaar tegen te pruttelen en ik moet dan ook aan de pijnstillers om het een beetje draaglijk te houden. Hopelijk is het morgen beter anders zal ik verplicht zijn om en rustdag te nemen. Maar dat zijn zorgen voor morgen.

We zitten dus in Svolvaer, dat gelegen is op het eiland Austvagoy, helemaal in het noordoosten van de Lofoten. In het noorden paalt het eiland aan de archipel Vesteralen(dat we vandaag gaan bezoeken) en in het oosten wordt het door de zee-engte Raftsund geflankeerd. (Waar we vandaag langs rijden) Dankzij de in december 2007 geopende wegverbinding is Austvagoy tegenwoordig zonder veerboot bereikbaar(tunnel van 3,2 km) Een indrukwekkend berglandschap beslaat het grootste deel van het eiland.
De naam Svolvaer duikt voor het eerst op in 1.573 en wortelt in het Samische Suolovearra, wat betekent als ‘als vissersdorp op een eiland’ De grote doorbraak voor Svolvaer kwam aan het einde van de 19de eeuw toen de Noorse rederij Hitigruten uit de grond werd gestampt. De Hitigruten zorgde ervoor dat Svolvaer als mar grotere horden toeristen aantrok. Vandaag de dag telt Svolvaer ruim 4000 inwoners. (bron Odyssee Reisgidsen voor Bartho Hendriksen Lofoten)

We brengen eerst een bezoek aan het dorpje Digermulen (240 inw.) dat juist in Vesteralen ligt. Via een mooie brug over Raftsund rijden we de eilandengroep Vesteralen binnen waar Digermulen licht De bedoeling is dat we naar het kerkhof van Digermulen rijden omdat we van af daar een prachtig uitzicht hebben over de zee-engte Raftsund. Nadat we langs de pracht zee-engte zijn gereden komen we in Digermulen aan waar we zonder probleem het kerkhof vinden. Het grootste probleem daar was om de motor terug te draaien. Door de zware bewolking zijn de foto’s jammer genoeg tamelijk donker. Onderweg komen we talrijke grote zalmkwekerijen tegen. Het is deze zalm die bij ons verkocht wordt als zalm gevangen in de Atlantische oceaan.

Na Digermulen rijden we via een prachtige route naar Myre. Een stadje met een grote haven voor de vissersschepen. Er staat een visverwerking fabriek die je al van kilometers afstand ruikt. Stokvis, ik vind het verschrikkelijk stinken en niet te vreten. Blijkbaar zijn er toch veel mensen dol op. Nu is het nog rustig in de haven. In januari wanneer de kabeljauw hier kuit komt schieten wordt de vangst op de kabeljauw gestart. Myre is ook de plaats waar walvisvaarten kunnen geboekt worden. De walvissen komen hier tot vlak onder de kust. Hier wordt er dus op walvissen gejaagd met fototoestellen. Ik heb dan ook een prachtige foto van een walvis. We rijden een doodlopende straat in en komen bij een mooie plek waar de picknick wordt gegeten. Ik vind het er zo mooi en rustig dat ik moeite heb om hier terug te vertrekken. Met het weer hebben we geluk vandaag, kom regelmatig over zeiknatte stukken wegdek maar zelf blijven we tussen de buien door rijden.

Op de terugweg nemen we in Stokmarknes de ferry terug naar Lofoten. Waar ik heel de dag bang voor ben geweest gebeurd hier. We varen regelrecht naar zware donkere wolken. Als we van de ferry rijden krijgen we dan ook de volle laag. Een bui is hier echt wel een bui, bakken regen valt er uit de hemel, gelukkig duurt het niet lang en zijn we terug opgedroogd als we in het hotel aankomen. Vlak voordat we aankomen nog een foto van een stukje regenboog en deze heerlijke dag zit er ook weer op.

Indien de gezondheid het toelaat staat er morgen een verkenning van Lofoten op het programma

Vervolg foto's rondrit Lofoten

16/08/14
Goed uitgeslapen, om acht uur opgestaan. De buikpijn is veel minder maar ik neem toch nog een pijnstiller. Na het rijkelijk ontbijt wordt de Tri rond halftien gestart.

We zijn nog geen tien minuten aan het rijden of de regen is er weer. Nu kan ik veel verdragen en als ik met de Tri weg ben is er niets snel iets te veel. Maar nu is het toch wel iets te veel van het goede. Negen graden, een gure oostenwind en dan nog wat regen er bovenop. Ik volg een bord waarop een toeristische attractie is vermeld, ik weet niet wat voor iets wat het staat er enkel in het Noors op. Hopelijk is het binnen te doen. Binnen een paar minuten komen we op een parking en zie ik een soort wandelpad met uitkijktoren. Ik ga voorzichtig naar het kotje waar je tickets moet kopen en vraag wat ik moet betalen om verder te gaan. 105 NOK is het antwoordt. Wablief zeg ik voor een wandelingetje ga ik omgerekend toch geen € 12?50 betalen. Er is een bezoek aan het zee aquarium bij inbegrepen wordt me verteld. Betalen en binnen dan word ik in ieder geval niet nat. Geen ballen te zien, zes bakken met wat vis en dat is het. Een grote ruimte voor koffie en souvenirs en dat was het. Na drie keer hetzelfde rondje te hebben gedaan heb ik het wel gezien, dan nog liever nat worden op de Tri.

Het valt mee ondertussen is het droog geworden, maar de Gerbingsjas en handvatverwarming mogen gerust een standje hoger gezet worden. Rijden maar weer. Gisteren een prachtige rit over de Vesteralen (305 km)en het ziet er naar uit dat de rit van vandaag over de eilanden van de Lofoten er niet voor onder moet doen. We rijden naar het vissersdorp Henningsvaer (500 inw.)via een magnifieke acht km lange weg. Je moet hier gereden hebben om de woeste schoonheid te kunnen begrijpen. Ik weet niet hoe ik dat moet uitleggen. Het is een combinatie van bergen, eilandjes, de zee en prachtige bruggen. Hier komen we ook de houten constructies tegen waar in het seizoen de kabeljauw hangt te drogen. De constructies worden wel een de kerken van Lofoten genoemd. Aan de stokken hangt de kabeljauw te drogen(stokvis) Als we het dorp binnen rijden ruiken we de vis. Ik vind het niet bepaald een aangename geur. Vanaf de pier(die hier tegelijk als brug dienst doet)is er een prachtig uitzicht op de dicht bijeen staande huisjes, de veelkleurige vissershutten en de boten in de haven.

Na de verkenning van het dorpje dat op een eiland ligt moeten we over dezelfde prachtige weg terug. Als we in Borg aankomen is het al over twaalf uur en tijd voor een koffie en een sandwich. In de buurt van het Lofoter Vikingmuseum is er een gelegenheid waar dit kan gebeuren. Even later stopt er hier nog een koppel dat met de moto Noorwegen aan het verkennen is. Ze overnachten in hetzelfde hotel waar ik ook mijn onderkomen heb. Ook zij gaan op 26/08 de ferry in Oslo terug op. Na een gezellige babbel is het de hoogste tijd om verder te gaan toeren. We rijden via Eggum naar Leknes om via een prachtige kustweg terug naar in Svolvaer aan te komen.

We 255 fantastische kilometers gereden vandaag. De regen is al bij al nog meegevallen, de temperatuur had een graadje of tien meer mogen zijn. Zelfs voor hier is 10 graden rond deze tijd van het jaar te koud.

Morgen laatste dag Lofoten, aangezien ik nog redelijk wat op het programma heb staan zal het vroeg gaan slapen zijn om er morgen weer fris tegen aan te gaan.

Vervolg foto's