Archief

17/08/14
Na een zeer goede nachtrust word ik eindelijk wakker gemaakt door de zon. Vandaag staan er deze morgen eerst wat administratieve regelingen op het programma. Om een omweg van ongeveer 200 km te vermijden nemen we morgen de ferry naar Skutvik om zo weer op het vaste land terecht te komen. Een andere reden om deze ferry te nemen is dat de overtocht als één van de mooiste fjordenovertochten staat beschreven in de reisgids. De ferry vaart over het mooie Vestfjorden. De meest in het oog springende walvis rond de Lofoten is de orka of zwaardwalvis. s ’Winters jaagt hij de scholen haring achterna die hier komen paaien. Het fotogenieke dier werd jarenlang in de Vestfjord geobserveerd, maar het is sterk gebonden aan de altijd wijzigende koers van zijn prooi. Aangezien de haring steeds verder noordelijk trekt, duikt ook de orka nog slecht occasioneel voor de kust van de Lofoten op.

Het ticket bestel ik via internet, de betaling moet met Visa of Mastercard gebeuren. Geen probleem want ik heb mijn kaart bij. Het probleem is dat je tegenwoordig en kasje nodig hebt om een betaling via internet te verrichten. Dat heb ik natuurlijk niet bij. Gelukkig heb ik thuis nog een Mastercard liggen zodat ik telefonisch de gegevens aan mijn echtgenote kan geven die dan de verrichting kan uitvoeren. De betaling lukt en ik krijg een mail van de ferrymaatschappij met als bijlage het reisdocument dat ik nodig heb voor de overtocht. Natuurlijk heb ik geen printer bij, met laptop naar receptie en vragen of ik een print kan uitvoeren, dat gaat niet. Ik moet de mail die ik gekregen heb doorsturen en dan kunnen ze het document printen. Mail doorgestuurd en document is geprint. Na nog een paar knopen aan mijn hemd te hebben genaaid kan ik eindelijk vertrekken.

Mijn trouwe gezel den Tri heft vandaag een rustdag. Hij wordt net even wakker gemaakt om de tank te vullen. Het is heerlijk wandelweer, ik ga dan ook te voet Svinoya bezoeken. Dit stadsdeel ligt op een eilandje. Vanaf de steile brug die naar het eilandje leidt, krijg ik twee mooie fotomotieven voorgeschoteld. Het uitzicht aan de ene kant van de brug omvat de stad Svolvaer met alles er op en er aan. Aan de andere kant is het embleem van de stad te zien, de zogenaamde Svolvaergeita. In die rotsformatie valt duidelijk de kop van een geit te herkennen(met een beetje fantasie) De geit in kwestie werd volgens de legende een paar duizend jaar geleden door een geprikkelde trol tegen de bergen in Svolvaer gekwakt en lijkt sindsdien genoegen te nemen met haar versteende positie. De afstand tussen beide ‘horens’ bedraagt anderhalve meter. Alpinisten dagen elkaar uit om de sprong van de ene hoorn naar de andere te maken op een hoogte van 300 m.

Svinoya zelf komt met zijn vele dieprode rorbu of vissershuisjes nog het dichts in de buurt van een echt vissersdorp, ook al wordt de overgrote meerderheid ervan tegenwoordig door toeristen bewoond. Je ruikt hier de stokvis die opgeslagen ligt in een groot pakhuis. Grote ventilatoren draaien om de temperatuur op peil te houden. De houten droogrekken dienen nog steeds om kabeljauw tot stokvis te drogen.
Op het uiterste zuidpunt van Svinoya  staat Per Ungs beeldhouwwerk Fiskerkona (Vissersvrouw) de uitvarende vissers uit te zwaaien in de hoop op een behouden thuiskomst(wat vooral in vroegere, pre gemotoriseerde tijden niet evident was).
Er is nog veel over het eilandje te vertellen maar hopelijk zeggen de foto’s meer dan woorden.

Toch nog even vertellen da er een getijde verschil is van 2 meter. Bij eb lopen dan ook veel inhammen leeg.

De bunker is een overblijdfsel uit de tweede wereldoorlog en gebouwd door de Duitse bezetter.

Vanavond inpakken, morgen slapen we in Bodo, nog altijd boven de Poolcirkel.

Vervolg foto's naar Bodo

18/08/14
Vandaag na een goede nachtrust de eerste aan het ontbijt. Alles is ingepakt, de zon schijnt en we gaan weer nieuwe wegen verkennen. Blijkbaar ben ik toch nog niet uitgeslapen, ik moet drie keer aanleggen om op de juiste weg naar de ferry te geraken. Het is amper anderhalve km rijden en dan drie keer verkeerd rijden dan zit je volgens mij nog met een slaperige kop. Om 07u30 kom ik uiteindelijk toch aan waar ik moet zijn. De Tri begint rare kuren te krijgen als we de parking oprijden. Ik schrik me rot, maar het is loos alarm, er staat een bloedmooie blauwe Triumph Trophy SE op de parking die hij gezien heeft. Om hem een plezier te doen parkeer ik naast die Triumph. Ik geraak in gesprek met het Duitse koppel, natuurlijk over onze motors. Ze zijn vanuit Dresden via Zweden naar Noorwegen gekomen. Een paar minuten later komt er een Nederlands koppel met een BMW GS aan. Het werd een gezellig onderonsje wat verder liep tijden de overtocht. Je komt altijd en overal wel iemand tegen waar je eens even me kunt kletsen.

Als ik aan boord van de ferry rij doet de lader van dienst teken dat ik de motor moet vast sjorren. Ik trek losweg een spanriem over het zadel en denk dat dit wel genoeg is, tenslotte moeten we maar een fjord oversteken. Direct word ik er op gewezen dat de motor beter gesjord moet worden. Tijdens de overtocht zal blijken dat dit inderdaad nodig was. Jongens, wat ben ik blij dat ik deze morgen voor alle zekerheid een paar pilletjes (Touristil) ingenomen heb. Zodra we uit de beschutting van de haven komen wat het een geslinger en gestamp van jewelste. Er staat een vrij strakke wind die dwars door het fjord kwam gewaaid. Er zijn dan ook heel wat schuimkoppen op het water. Na drie kwartier varen is er een snelle stop in het haventje van het mooie eiland Skrova. De kapitein laveert de ferry tussen talloze kleine eilandjes door precies of hij rijdt met een taxi.

Na tweeëneenhalf uur zijn we in de haven van Skutvik, waar ik niet rauwig om ben. Laat mij maar met de Tri ronddalken. Het landschap is niet te vergelijken met de Lofoten. De bergen zijn kaler en niet zo ruw, er ligt ook meer sneeuw op de toppen. Ik ben niet zo enthousiast als de reisgidsen en vindt dat er hier redelijk wat saaie stukken moeten gereden worden. Natuurlijk ben ik de laatste dagen wel uitermate verwend. Was het dan een saaie rit? Zeker niet, we rijden langs en over ontelbare fjorden met regelmatig mooie vergezichten. De wegen zijn ook hier goed tot zeer goed. We weten nu zeker dat we in het land van de tunnelbouwers zitten. Ik denk dat we er vandaag een stuk of twintig gehad hebben. Alle soorten tunnels hebbe we gehad. Zoals bv. korte, lange, links draaiende, rechtsdraaiende, brede, smalle, droge, natte noem maar iets op en het is er.

Rond 15u30 komen we in Bodo aan. Garmien stuurt ons via de haven van Bodo rechtstreeks naar het hotel. Inchecken, douchen en een wandeling, ik heb er alle tijd voor. We hebben vandaag 225 km gereden en goed tot zeer goed weer. Wel is de bewolking na de middag flink toegenomen maar we hebben geen druppel regen gehad.
Het avond eten is heer zeer eenvoudig maar overheerlijk en de kamer ruim en netjes. Het ziet er goed uit om weer van een heerlijke nachtrust te gaan genieten.

Nog even vermelden dat er met de gezondheid op dit ogenblik geen enkel probleem is, dat de weersvooruitzichten voor morgen goed zijn en dat we morgen een rit van 355 km hebben waar we onderweg redelijk wat ferry’s moeten nemen. We overnachten morgen in Sandnessjoen. De Poolcirkel is dan terug gepasseerd.

Vervolg foto's

20/08/14
Gisteren veel te laat gaan slapen. Goed geslapen maar niet uitgerust. Ik moet minder prioriteit aan de blog gaan geven. Het is hier s ’avonds meestal nog goed weer, ik blijf dan wat langer buiten met als gevolg dat ik rond 23 u nog aan de blog moet beginnen. Ben daar toch al snel anderhalf uur mee bezig dus wordt mijn nachtrust te kort. Ik blijf de blog wel aanhouden maar het is niet zeker dat ik een dagelijkse opvolging blijf doen.

Vandaag is het een ferry dag. Ik heb een rit van maar 100 km gepland, als je wat pech hebt met de aansluitingen van de ferry zou het anders wel eens een lange dag kunnen worden. De eerste ferry is er na 49 km. We rijden er door een mooi landschap naar toe in weer ideaal motorweer. Als we in de haven van Tjotta aankomen; waar de ferry naar Forvik vertrekt is het al zover. Een wachttijd van één uur en drie kwartier Het is er een gezellige boel, er staan in totaal 12 motors ik ben de enige die solo reist. Er worden reisverhalen uitgewisseld, foto’s getrokken en sigaren gerookt. De twee Triumphs staan naast elkaar, mijn tijdelijke Duitse reisgezel neem een foto van de nummerplaten. De tijd vliegt voorbij. Als de ferry er aan komt zijn we vertrokken voor overtocht van anderhalf uur, er zijn onderweg drie stopplaatsen. Het is zo iets als een bus maar dan over het water.

Zeventien km verder in Anndalsvagen is er een volgende ferry, die brengt ons naar Horn. Natuurlijk komt iedereen weer samen die op de vorige ferry zaten, het is rond de middag en de meesten onder ons gaan dan ook iets eten. Wachttijd, een uur. Rond 13 uur worden we in Horn terug aan wal gezet. Voor mij is het nu nog een 20 km rijden eer ik in Bronnoysund ben waar ik vandaag overnacht. Al de andere motorrijders gaan door naar Vennesund (70 km) om daar de ferry naar Holm te nemen. Mijn Duitse metgezel van de laatste drie dagen neemt die ferry ook en moet dan nog dik 200 km rijden om in Namsos aan te komen waar hij een overnachting heeft gereserveerd. Die gaat daar niet vroeg aankomen.

Na 80 km met de Tri en 40 km met de ferry’s  komen we rond 13u30 in Bronnoysund aan. Het motel wordt snel gevonden, ben er niet erg gerust in ziet er wat aftands uit aan de buitenkant. Voorzichtig ga ik op verkenning om in te checken. Blijkt dat er pas van af 15u30 ingecheckt kan worden. Hier sta ik dan, nog twee uur met mijn vingers staan draaien zie ik niet zitten. Had ik dit geweten was ik ook doorgereden naar Namsos. Ik besluit om terug te starten en de omgeving te gaan verkennen. Het is raar, Twee uur motor rijden is en fluitje van een cent, maar als het uit een soort verplichting is duurt het ontzettend lang.

Om 15 u sta ik weeral terug bij het hotel en ga in de buurt van het hotel een koffie drinken. Om stipt 15u30 kan ik inchecken ik moet hier voor in een soort bar naast het motel zijn. Nog steeds vertrouw ik het niet, het zal toch niet waar zijn dat ik hier voor een pak geld in een krot van een kamer terecht kom. Neen dus, de kamer is perfect met uitzicht op de haven. De haven is trouwens het enige hier dat de moeite is om te zien. In het stadje zelf is geen bal te beleven.

Als ik nog maar juist op de kamer ben klinkt het bekende geluid van de scheepshoorn die de Hitigruten schepen gebruiken als ze een haven invaren. Om 15u45 ligt het schip aangemeerd en komen er horden toeristen als een kudde schapen snel van het schip af. En snel moet het wel, ze hebben een uurtje de tijd om het stadje te verkennen. Om 17 u klinkt de scheepshoorn 1 keer als teken van vertrek, Om 17u15 geeft de kapitein twee stoten met de scheepshoorn om dan onverwijld te vertrekken. Ik kijk het mooie schip na tot het onder de prachtige brug door vaart en uit het zicht verdwijnt.

Het is nog prachtig weer, ik kan dan ook het avondmaal nemen op een terras met zicht op de haven. Rond 20 u heb ik het wel gezien, naar de kamer en aan de blog gaan beginnen. Niet dus. Ik kan mijn gsm waar de foto’s op staan niet meer geconnecteerd krijgen met de laptop. Op de één of andere manier is het stuurprogramma verdwenen. Om een lang verhaal kort te houden; het is 23 uur wanneer ik na diverse updates en allerlei andere ups de boel terug aan het praten heb gekregen. Te laat om nog aan de blog te beginnen.

Morgen 21/08 vroeg op staan om de ferry van Vennesund naar Holm te nemen. We overnachten dan in Stiklestad.

19/08/14
Het is de eerste keer dat ik een kamer heb geslapen die ik volledig kon verduisteren. Heerlijk geslapen. Om 07 u moet ik werkelijk mijn ogen opentrekken om wakker te worden. Als ik de gordijnen open doe ben ik nochtans direct wakker. Het is niet waar he, weer is het aan het regenen. Nog chagrijniger als dat ik normaal s ’morgens ben neem ik een douche. In de ontbijtzaal zegt niemand goedemorgen dus dat kwam goed uit. Na het alweer uitstekende ontbijt bagage inladen en in de miezerige regen vertrekken. Tri zijn dorst lessen en we kunnen starten aan de 355 km voor vandaag.

Als we nog geen half uurtje aan het rijden zijn breekt de zon door. En hoe, heel de dag niet meer weg geweest, fantastisch weer is het geworden. Ben nu om 22u30 het verslag aan het schrijven met het schuifraam wagenwijd open. Buiten is het maar amper duister aan het worden dus werkelijk een heerlijke dag.

En dan de rit van vandaag, in één woord fantastisch. Prachtige vergezichten, mooie machtige fjorden vier keer met de ferry overgezet, diverse tunnels en prachtige bruggen. Dit allemaal op de kustweg 17 van Bodo naar Sandjessoen. Ik gebruik niet snel superlatieven maar de rit van vandaag is elke kilometer onbeschrijflijk mooi. Met momenten zou ik tranen in mijn ogen kunnen krijgen van de overweldigende pracht die de natuur hier uitstraalt. Doen jongens/meisjes, pak volgend jaar in de zomer die motor en rij voor een dag of vier naar de Lofoten om dan langs de kust terug te komen. Nooit zal je daar spijt van hebben of krijgen. Laat voor één keer die overroepen Noordkaap eens liggen waarvoor je als een gek door Noorwegen moet rijden wegens te veel kilometers en tijdgebrek. Zelfs de foto’s en de filmpjes van de helmcamera kunnen echt niet weergeven wat er op deze route te zien is.
Onderweg kom ik een ingetogen standbeeld tegen voor de slachtoffers die in de tweede wereldoorlog zijn gevallen. Een moment om even stil te staan bij de miserie die mensen elkaar blijven aandoen en het oorlogje spelen nooit afleren.

Als ik voor de zoveelste keer op een parking stop, nu om een foto van een gletsjer te nemen, wordt ik door een Nederlander die hier met een aftandse oude omgebouwde Mercedes bus staat uitgenodigd om een koffie te drinken. Hij is nu vijf maanden onderweg. De planning is dat hij een jaar rond blijft toeren. Bij het naderen van de winter zit hij ergens in het zuiden van Portugal. Een sympathieke gast, we hebben zeker een uur reisverhalen zitten uitwisselen.

Bij de eerste ferry die ik moet nemen moet er drie kwartier gewacht worden, er is echter genoeg te zien zodat ik me absoluut niet verveel. Zonder problemen wordt de ferry genomen, het water is spiegelglad, het uurtje varen vliegt dan ook voorbij. Op naar de tweede ferry, daar is het een uur wachten en al redelijk druk. Als de ferry aankomt wordt hij barstens volgeladen. Het is maar een overtochtje van twintig minuten. De ontvanger van dienst heeft door de drukte geen tijd om de betalingen bij de motorrijders te komen ontvangen. Met de glimlach laat hij ons gratis mee varen. 47 NOK uitgespaard.

Met ferry drie passeren we de Poolcirkel, Er wordt aan boord omgeroepen dat aan bakboord het teken van de Poolcirkel (wereldbol) te zien is. Deze overtocht duurt anderhalf uur, ik vrees dan ok dat ik door mijn gesokkel in tijdnood ga komen. Na deze ferry moet ik er nog één doen en Garmien weet me te zeggen dat er nog 152 km moeten gereden worden. Als de ontvanger van de ferry de centjes komt vragen (168 NOK) vraag ik hem hoe laat de laatste ferry naar Sandjessoen gaat. Volgens deze mijnheer zou dat om 17u35 zijn. Oei , denk ik gedaan met sokkelen ik heb maar amper een uur tijd om de honderd km naar de andere ferry te overbruggen.

Om 16u30 begin ik aan een race tegen de klok. Ik moet die ferry halen anders zit ik met een omweg van drieënhalf uur. Geen foto’s meer van mooie vergezichten, ik heb ze wel gezien natuurlijk. Even de toegelaten snelheden vergeten, behalve in de dorpjes. Buiten de dorpjes is het stevig gassen. Hoe hard het met momenten ging ga ik niet vertellen maar om 17u35 staan we bij de laatste ferry die we moeten nemen. Twee minuten later is de ferry er. Met mij gaan er nog twee auto’s op en dat was het. Als we aan boord gaan vraag ik aan één van de bemanningsleden of dit de laatste ferry is voor vandaag. Hij kijkt me verwonderd aan en zegt dat ze tot middernacht varen. Miljaarde, heb ik daar als een zot voor gereden. Tot middernacht blijft er om de twintig minuten een ferry komen.

Ik heb geen foto’s van deze overtocht kunnen nemen. Als ik een koffie ga halen wordt ik in plat Antwerps verwelkomd door de man aan de koffiebar. Hij is met zijn gezin negen jaar geleden hier komen wonen en werkt nu als zelfstandig uitbater op de ferry. De tijd vloog voorbij met de verhalen die hij te vertellen had. Hij betaalt hier als zelfstandige 27% belasting en dat is het. Hij lacht zich rot met de GAS boetes die ze in België kennen. Nooit van zijn leven komt hij nog terug in België wonen.

Al bij al komen we om 18u45 in het prachtige Rica hotel aan gelegen in het mooie havenstadje Sandjessoen. Als ik mijn bagage uit de koffers haal hoor ik iemand naar mij roepen vanaf de vijfde verdieping. Het is de Duitser uit Dresden die ik een paar dagen geleden heb ontmoet. Enthousiast komt hij naar beneden, handen schudden en hij draagt warempel een reistas mee naar binnen, ik zit namelijk ook op de vijfde verdieping. Wat een dag vandaag, een prachtige rit en leuke ontmoetingen, je reist zelden helemaal alleen.

Met een laatste foto van de ondergaande zon wordt deze prachtige dag afgesloten.
Morgen kan ik uitslapen, de kamer is tot 12 uur beschikbaar en ik heb maar een ritje van 100 km. De overnachting is dan in Bronnosyund. We blijven op de kustweg 17 rijden.

Vervolg foto's

Vervolg foto's

21/08/14
Een kort verslag vandaag. REGEN,REGEN,REGEN. Stipt om 07u zit ik aan het ontbijt. De Tri staat geladen en klaar om te starten. Er valt een druiligere regen die uit een dikke laag hangende bewolking valt. Iets voor 07u30 zijn we vertrokken voor de eerste 50 km naar de ferry in Vennesund. Als we er aankomen, moeten we nog een half uurtje wachten in dit klote weer. Onder een afdakje rook ik dan maar een sigaartje.

Als we de overtocht van 25 minuten hebben gedaan en we van de ferry rijden begint het pas goed door te regenen. Je mag nog in het mooiste land ter wereld rijden, mist en regen zal in heel de wereld elk land een grauwe kleurloze uitstraling geven. Zo ook in Noorwegen natuurlijk. We rijden nog altijd over de 17 wat nog steeds een mooie route is om te rijden. Maar de kleuren en de opgewektheid van de route is vandaag absoluut niet aanwezig.

Als het tijd is voor de soep stoppen we in de gietende regen bij een eetgelegenheid. Na het eten haal ik de kaart van Noorwegen er bij en besluit om de route om te leggen. Het is met dit weer niet te doen om heel de dag te sokkelen. Er kan geen fatsoenlijke foto genomen worden, de bochten liggen er spekglad bij en ik heb geen zin om tegen beter weten in de route die ik gemaakt heb te blijven volgen.
In het dorpje Overhalla zet ik de Tri richting E6 het is nog altijd aan het gieten, de E6 is een bredere weg met beter verlichte tunnels en minder scherpe bochten. Als bij wonder is het even droog als we door Steinkjer rijden, een tamelijk grote stad die 125 km boven Trondheim ligt. Het is precies of er zit iemand aan een regenknopje, zodra we goed en wel de stad uit zijn valt de regen weer met bakken uit de donkere zware bewolking. Er is sinds we van de ferry afgekomen zijn niet meer gestopt buiten de middagpauze. Het ligt niet aan de omgeving maar met dit weer heeft het geen enkele zin om foto’s te nemen. Trouwens, ik wil zo snel mogelijk op de plaats van de bestemming aankomen.

De investering in de motorkledij heeft vandaag zeker zijn nut kunnen bewijzen. Ik blijf poeier droog. De temperatuur regelaar van de Gerbings jas staat niet ver van het maximum en houd mijn lijf lekker warm bij een temperatuur van 12 graden die we nu hebben. Het verschil met gisteren is maar eens eventjes 10 graden.
Het resultaat is dat we om 13 uur in de gietende regen Stiklestad binnen rijden. Garmien stuurt ons zonder probleem tot aan de deur van het hotel. Het hotel ligt op de tweede verdieping van een winkelcentrum, als het blijft regenen hoef ik me dus niet te vervelen. Een vriendelijk jonge dame zorgt er oor dat ik binnen een tik en een wip een kamer heb. En mensen, wat voor een kamer. Voor mijn doen gewoonweg een enorme luxe kamer waar ik alles heb wat ik me maar kan wensen. Douchen, omkleden en naar de grote kanditori die ik gezien heb om overheerlijk gebak te gaan eten. Om 16 uur klaart het een beetje op en gaat de gietende regen over in motregen. Dit weer heeft ook een voordeel natuurlijk, morgen kan het zeker niet slechter zijn dan vandaag.

Om 19 uur is het droog genoeg om eten te gaan zoeken. Onderweg leg ik aan een Noor uit hoe hij aan het hotel kan geraken. (ja,ja de Kees weet overal de weg) Voor het eten kom ik terecht in een soort McDonald's. Maar in deze tent is het op zijn Chinees. De gerechten worden, terwijl je er bij staat, vers klaargemaakt in de wok. Heerlijk gegeten voor geen geld. Ik kom zo goed met de wokmadam overeen dat ik nog een paar proevertjes boven op krijg.(ja,ja de Kees is niet overal chagerijnig)

Morgen een rit van 300 km, we overnachten in Kristiansund. Zal ik de scheepshoorn van de Hitigruten weer horen die komen ook daar dagelijks aanleggen.

22/08/14
Wat had ik gezegd? Het weer kon niet slechter worden? Wat dan gedacht van dit recept; men neemt een kilo regen, niet te dikke druppels, gooi er een halve kilo mist bij, niet te dik, flinke flarden zijn goed, meng deze boel op een temperatuur van 9 graden. Als dit allemaal goed gemengd is dan heb je het weer waar ik vandaag in start. Niet direct een recept waar de Kees heel gelukkig van wordt. Nu kan het alleen nog slechter worden als er morgen een halve meter sneeuw valt.

We starten dus in miserabele omstandigheden voor een rit van dik 300 km. De eerste 100 km is het echt huilen met de pet op. Aan het landschap en de weg ligt het niet maar het jammere is dat er weinig van te zien valt. We rijden in de buurt van Trondheim een tunnel van een km of vier in. We komen aan met een temperatuur van ongeveer 9 graden, in de tunnel is het maar liefst 14 graden. De warmte slaat in mijn gezicht, alles wat maar aan kan dampen dampt onmiddellijk aan. Het scherm van Tri, het dashboard, de spiegels het anti dampscherm dat in het vizier van mijn helm zit heeft er geen last van. Ik schiet er echter weinig mee op dat mijn vizier niet aangedampt, mijn bril is des te meer aangedampt. Zeker geen prettig gevoel als je met en snelheid van rond de tachtig km per uur zo in een tunnel moet rijden. Vizier omhoog en bril naar beneden zodat ik over de rand van mijn bril toch nog een beetje kan zien waar ik rij. Na enkele minuten is alles aangepast zodat er weer normaal zicht is. Weer een ervaring rijker.
Als we de tunnel uitkomen is het gek genoeg helemaal opgeklaard, blauwe lucht met wat schapenwolkjes en zon. Onvoorstelbaar dat je van 9 graden na een paar km in 14 graden rijdt. Van mij mag het zo blijven.
De daken van veel huisjes in Noorwegen zijn bedekt met gras. Ik heb er onderweg al veel gezien maar nu kom ik er één tegen dat prachtig tegen een berg ligt. Ik stop dan ook om een foto te maken, je moet echt het dak zoeken zo goed is het in het landschap geïntrigeerd. Volgens mij is het belangrijkste gereedschap van een dakwerker hier een grasmachine.

We rijden vandaag een stuk door de bergen waar we van fantastische vergezichten hadden kunnen genieten. Maar het is niet te geloven we zijn amper de bergen in aan het rijden en daar is de mist en de regen weer. Het is als of de duivel met het weer aan het spelen is. Helemaal ongelooflijk wordt het als we de bergen uit rijden en onmiddellijk onder een blauwe hemel terecht komen. De temperatuur stijgt terug naar een aangename 18 graden.  We rijden over een mooie poederdroge baan het dal in en rijden kilometers langs het mooie Vinjeflorden waar talrijke grote zalmkwekerijen in gevestigd zijn. De handvatverwarming en de verwarming van de binnen jas kunnen uit. De genieter kan nu volop gaan draaien.

Als we in het haventje van Hansa aankomen is de ferry waar we mee over het Vinjefjord moeten juist aan het aanleggen. Dit kan bijna niet anders want de verbinding wordt maar liefst door drie ferry’s verzorgd. Het is prachtig weer geworden en ik kan dan ook ten volle genieten van de overtocht. In de verte blijven de zware donkere wolken boven de bergen hangen. Als we rond 15 uur in Kristiansund aan komen is het blauwe hemel en 20 graden. Het inchecken verloopt zoals gewoonlijk weer vlot. De Tri krijgt voor 75 NOK ook een goed onderdak. En de Kees zit op de negende verdieping van het mooie Rica hotel. Als ik in mijn kamer kom moet ik eens lachen met de tekst die op het televisie toestel verschijnt.

Als ik door Kristiansund wandel galmt om 16u50 de scheepshoorn van de bekende Hurtigruten over de haven. De toeristen die er met mee varen komen uit allerlei straatje gesneld om in looppas naar het schip te gaan. Om 17 uur een laatste stoot van de scheepshoorn en weg is hij weer. De schepen van Hurtigruten worden zo langzaam aan mijn reisgezellen.
Al bij al was het vandaag weer een uitermate fijne dag.

Morgen rijden we de Atlantik kustroute waar ik veel van verwacht. Er zouden spectaculaire bruggen en prachtige vergezichten op deze route liggen. Bij goed weer maken we een omweg naar Alesund een prachtig stadje op een schiereiland waar ik in het verleden al eens ben geweest.

De overnachting is in Innvik gelegen aan het mooie Innvikfjorden.