Archief

Foto's 12/05/17

Tinerhir

Door het gesukkel met de foto's op de blog te krijgen zijn nu hier de foto's van de rit Tinerhir naar Aid-Benhaddou met een bezoek aan de Dadeskloog. Deze rit is gereden op 13-05-17. Aan bochten was er geen gebrek. Goede tot zeer goede wegen buiten de wegwerkzaamheden. Ik slaap in de kamer recht over het zwembad. De foto van de beklimming van de pas is kompleet mislukt op de blog terecht gekomen, het was nochtans eden mooie foto.

Beste blogvrienden, vandaag weer een fantastische dag gehad? Ik ben aangekomen in Ait-Benhaddou. Heb juist de filmset bezocht waar Lawrence of Arabia gedraaid is. De was is gedaan maar die moet ik nog strijken en opvouwen en ik moet nog gaan eten. Dus uw journalist terplaatse gaat deze avond zijn verslag niet meer gemaakt krijgen. Ik neem vandaag de tip van Lieve terherte het zal dus relax zijn vanavond.

De groeten vanuit het heerlijk Marokko

De ontbrekende foto's zijn bij de desbetreffende verslagen gezet.

13-05-2017

Na de heerlijke maaltijd een inspannend bezoek aan de Kasbah. Ik ben met mijn oude knoken tot op het hoogste punt van de Kasbah geraakt waar je een prachtig uitzicht hebt op de rivier waar maar een paar maanden per jaar water doorstroomt. Hert water is een probleem aan het worden in Marokko, door de steeds langere droge periodes rukt de woestijn op en komen de natuurlijke waterbronnen onder druk te staan. In de Kasbah is nog een permanente bewoning van een vijftal families. De Kasbah is nu door Unesco geklasseerd.

Ik heb vandaag een tip gekregen om morgen een oase te bezoeken waar een dorpje ligt dat gebruikt is om scenes om te nemen voor de film over Asterix. Er is een klein probleempje, om er te komen moet er een stuk off road gereden worden. Aangezien ik deze week het diploma off road rijden behaald heb zal dat wel geen probleem opleveren zou ik denken.

Dus morgen 14-05-17 gaan we bewust off road rijden.

Vervolg foto's

Na een heerlijke nachtrust en een goed ontbijt nog wat met de blog bezig geweest en aan het zwembad geluierd. Het is tenslotte ook nog wel een beetje vakantie he. Rond de middag vertrek ik vol verwachting naar oase de Fint en zie ik ook wel een beetje zenuwachtig uit naar het off road gedeelte.

In het hotel hebben ze een plannetje getekend hoe ik er moet komen. Redelijk duidelijk maar ik beging te twijfelen of ik wel goed zit en vraag aan een gast die langs de baan staat of ik op de goede weg zit. Hij weet me te zeggen dat ik nog een paar km verder moet zijn, er staat een bord waar ik moet afslaan. Hij bekijkt mijn motor eens en vraagt of ik van plan ben om met deze motor naar de oase te rijden. Ik knik opgewekt ja, hij kijkt bedenkelijk naar mijn banden en zegt letterlijk en waarschijnlijk zal ik het wel verkeerd schrijven; Pas de bons pneus de moto waaruit ik opmaak dat er verkeerde banden op mijn motor liggen. Hij kijkt me nog een aan en zegt; Sable et des pierres sur la route n’est pas bon? Volgens mijn vertaalmachientje betekent dit zand en stenen op de weg niet goed. Dat beloofd
Na een paar leuke foto’s is het dan zover. Inderdaad zand en stenen, ribbels en klei alle ingrediënten om off road te rijden. Bij een temperatuurtje van 32 graden beginnen we eraan. Garmien laat zien dat het toch wel een km of twintig is om aan de oase te geraken. Aangezien ik nog nooit van mijn leven ben teruggedraaid draai ik nu ook niet terug. Tri en ik, wij kunnen alles aan. Het verhaal ga ik jullie besparen ik neem aan dat de foto’s duidelijk genoeg zijn.

Na een uurtje zweten kom ik in het zicht van de oase, ik word opgewacht door een zekere Achmed die me weet te vertellen dat het nog een paar km rijden is. Als ik de rivier ben overgestoken is er nog een padje waarlangs ik moet klimmen en dan kom ik op de parking aan. Als de Tri hoort dat hij een rivier moet oversteken valt hij van pure ellende stil, bij mij is het nu geen liter zweet meer dat over mijn rug loopt maar zeker een litertje of twee. Achmed ziet het helemaal zitten en loopt op een drafje voor mij uit om me de weg te tonen. Brabbelend en pruttelend roept hij waar ik moet rijden, ik trek er me geen zak van aan en probeer zo goed mogelijk een fatsoenlijk spoor te houden.

Na veel vijven en zessen zijn we dan toch op de parking terecht gekomen. Na de lunch neemt Achmed me mee voor een rondwandeling door zijn dorp. Hij spreekt Engels, Frans en Arabisch door elkaar maar we verstaan elkaar eigenlijk redelijk goed. Mekkerend vliegt Achmed met zijn bad slofjes aan als een berggeit door het dorpje. Klimmen, dalen, het maakt hem allemaal geen reet uit. Het is 34 graden en de Kees met zijn motorbroek en laarzen aan begint het stuk warmer te krijgen dan dat hij het op heel de off road rit heeft gehad. Eindelijk vind ik een manier om Achmed de berggeit even tot rust te laten komen, ik steek een sigaartje op en steek er ook een in zijn kwebbelende mond. He he even zitten. Het heeft me een sigaartje of vijf gekost maar ik weet dan ook alles van het dorpje. In de oven die hij me laat zien worden nog dagelijks zeventien broden gebakken . Hij woont nog met twee andere families in het dorpje de rest van de gezinnen zijn aan de overkant van de rivier gaan wonen.

Op het einde van de rondleiding komen we bij de motor aan en kan ik zwetend gaan vertrekken. Bij Achmed heb ik nog geen druppel zweet gezien, hij stelt voor om me te begeleiden tot voorbij de rivier dan is het moeilijkste gedeelte achter de rug. Dit accepteer ik maar wat graag, moest ik om ver gaan ik zou de motor nooit alleen terug recht gekregen hebben.

Achmed rent roepend rond de motor, nog altijd op zijn bad slofjes en sommeert me om te stoppen. Ik stop en uit zijn gemekker kan ik op maken dat hij mijn gsm wilt hebben, hij zal dan wat foto’s nemen. Ik geef hem mijn gsm en in een tik en een wip heeft Achmed een voorsprong van een meter of vijftig. Ik snap er geen ballen van hoe hij het volhoud. Maar hij heeft wel en paar mooie foto’s gemaakt. Voorbij de moeilijke passage geef ik hem een goede fooi en nemen we als twee vrienden afscheid. Toffe kerel die Achmed

Na een kleine twintig km ben ik zonder ongevallen terug in de bewoonde wereld aangekomen, weer een fantastische ervaring rijker. Ik weet nu ook zeker dat ik met mijne Tri elk wegdek aan kan.

We rijden langs de filmstudio’s en de landschappen waar de opnames gebeuren terug naar het hotel.

Morgen 15/05/17 naar Marrakesh voor een verblijf van drie nachten. Een ritje van 185 km.

15/05/17

We zijn weer vertrokken, zelfs met een beetje spijt maar we moeten verder. Vandaag staat de Col du Tichka op het programma. Op aanraden van de hoteleigenaar neem ik de oude weg. Het wordt bloedheet vandaag, volgens de Marokkaanse tv is er en hittegolf hier die tot woensdag zal duren, er woorden temperaturen voorspeld van meer dan 40 graden.
We rijden weer door een mooie omgeving, al is het hier en daar wel slecht van wegdek. Ook in deze streek weer enorme wegenwerken wat wil zeggen dat de Kees over lange slechte stukken moet rijden. Eenmaal deze wegen hier klaar zijn zal het fantastisch rijden zijn. Eigenlijk moet ik daar alleen al voor terugkomen.

Na de middagpauze in het nog een tachtig km rijden, de thermometer geeft 38 graden aan als we vertrekken. Het is een ritje van 185 km maar toch zijn we redelijk lang onderweg. Het is werkelijk van de ene bocht naar de andere bocht rijden. In talrijke dorpjes wordt de was gedaan in de plassen die nog in de rivieren staan, het gebrek aan water laat zich hier goed voelen. Je ziet ook regelmatig mensen met kruiken op ezels water gaan halen in de bronnen.
Op de Col du Tichka hou ik het niet lang uit, je wordt constant aangesproken door agressieve verkopers. Zeer vervelend, er wordt een foto en een selfie genomen en weg wezen hier. Als ik de selfie zie weet ik nu al dat die niet op de blog zal verschijnen. De groeven(rimpels kun je dat niet noemen) in mijn gezicht zijn zo diep dat het niet om aan te zien is.

Marrakesh ligt in een groot dal, ook hier wegenwerken een aanleg van industrieterreinen. Er liggen een paar zeer grote resorts rond Marrakesh ommuurd en bewaakt met immens grote golfvelden. Óp de golfvelden staan honderden sproeiers het kostbare water te vermorsen om het gras op de golf groen te houden. Hier zou je toch ziek van worden.

In Marrakesh aangekomen komt er ook hier een gast naar me toe die me naar het hotel wil begeleiden. Hier heb ik er dankbaar gebruik van gemaakt, ik zou anders nu nog aan het rondrijden zijn. Ík zit namelijk in een Riad die pal in de grote Médina van Marrakesh ligt. We rijden door een wir war van straatjes die net breed genoeg zijn voor de Tri. Voor € 12 ben ik bij de Riad afgezet.

Óp de Riad wordt er me verteld dat ik de bagage uit de Tri moet halen en dan de Tri buiten de Médina moet parkeren. Geen haar op mijn hoofd dat daaraan denkt om dat te doen. Ik zie geen enkele reden om de Tri hier niet te late staan. Aangezien madam enkel Frans sprak heeft ze haar echtgenoot gebeld, ze geeft me de telefoon en de discussie begint opnieuw. Om een lang verhaal kort te houden, de Tri staat voor de deur in de Médina.

Vanavond heel voorzichtig een stapje in de Médina zetten ik ben niet van plan om nu nog verloren te lopen.

Morgen op verkenning in Marrakesh