Archief

Vervolg foto's

Gistrenavond de sfeer al wat opgesnoven in de Médina van Marrakesh. Vandaag uren geslenterd door de nauwe straatjes en grote pleinen. Als dit nog een paar dagen zo doorgaat zijn mijn poten zover afgesleten dat ik op de motor niet meer met mijn voeten aan de grond kan komen.

Ik start vandaag in de soek waar ik eerst een riem koop, ik vind het vervelend om met mijn apparaat om mijn suiker te meten in mijn zak te lopen. In een tik en een wip wordt de riem van lengte gemaakt. Onvoorstelbaar wat er hier allemaal te vinden is. Prachtige kleuren en heerlijke geuren. Letterlijk alles is hier te vinden.
Nadat ik een paar uur in de soek heb rondgedwaald ga ik het paleis Bahia bezoeken. De beste werklieden en ambachtslieden van het land hebben continu gedurende zes jaar (1894-1900) eraan gewerkt. Voor meer informatie raad ik google aan. Het paleis is prachtig, vooral het snijwerk en het tegelwerk zijn onvoorstelbaar mooi.

Na dit paleis wandel ik door een wir war van straatjes naar het paleis Badi. Jammer genoeg mogen hier binnen geen foto’s genomen worden want ook hier is er binnen prachtig houtsnijwerk te zien. Er hangen talrijke foto’s die volgens mij tijdens de Franse overheersing van Marokko zijn genomen. Het zijn allemaal foto’s van Marokkaanse gevangen die op een afschuwelijke manier werden behandeld. De bouwwerkzaamheden van dit paleis duurden van 1578 tot 1594. Ik moet hier echter mijn bezoek voortijdig afbreken, ik voel me onwel worden, als ik mijn suiker meet blijkt dat die op 58 staat wat veel te laag is. Natuurlijk heb ik weer niets bij om in te nemen. Zo rap mogelijk een terras opgezocht en een paar glazen mierzoete theegedronken met wat koekjes.

Ik ben hier ongelooflijk aan het klooien met mijn suiker in deze hitte. Vanmiddag was het 43 graden in de schaduw. Door die hitte kan ik moeilijk bepalen welke dosis insuline ik moet spuiten. Spuit ik niets dan sta ik veel te hoog, spuit ik de normale dosis dan kom ik te laag te staan. Dus het is wat zoeken naar de juiste dosis. Dat suiker gedoente blijft een vervelend punt tijdens het reizen. Maar zoals ze hier zeggen Insjallah.

Na deze thee en rookpauze wandel ik op mijn gemakje terug naar de riad waar ik verblijf. Onderweg koop ik nog een heel nuttig voorwerp, goed te gebruiken met dit weer!!

Dankzij de prachtige reisgids van Marokko die ik van mijn jongste zus heb gekregen (ook een trouwe blog fan) kan ik de bezienswaardigheden kiezen die ik zeker zou willen zien.

Vanavond ga ik wat dieper de Médina in, ik heb het systeem van de straatjes ongeveer wel door dus ik denk niet dat ik hier zal verdwalen.

Morgen staat er een bezoek aan de Hammam op het programma, ook een rondrit met de paardenkoets mag natuurlijk niet ontbreken.

Vervolg foto's

Eerst nog wat sfeerbeelden van gisterenavond op de blog gezet. Na het ontbijt en de was die weer gedaan moest worden ga ik opgewekt naar de Hammam waar ik om tien uur een afspraak heb. Niet dus, het is gesloten elkaar misschien verkeerd begrepen en is de afspraak om 22 u. Ik zal het vanavond wel zien.

Vandaag ga ik eens een kijkje nemen buiten de Médina van Marrakesh. Ik wandel op mijn gemakje de Médina uit en laat de paardenkoetsen voor wat het is, mij te heet om in een open koets te gaan zitten. Als ik op een plein vlakbij de moskee een sigaartje aan het roken ben komen er twee verklede pipo ’s zagen voor een foto. Ik stem ermee in en weet nu al dat we ruzie gaan krijgen. Zij gaan te veel vragen en ik ga te weinig geven zo gaat dat hier nu eenmaal. We maken pret voor tien tijdens fotosessie, na de derde foto gaat de hoed af en wordt omgekeerd om het geld te ontvangen. Ik gooi er zes dinar in ongeveer zestig eurocent wat zeker niet te weinig is als je weet dat je hier voor tien dinar al kunt eten. Er wordt wat over en weer geroepen, ik draai me om en wandel op mijn gemak verder.

Ik wil vandaag Jardin Majorelle gaan bekijken. Volgens de reisgids moet deze tuin de moeite waard zijn om te gaan bezichtigen. Op de plattegrond die ik heb lijkt het niet zover dus ik stap stevig door. Ik kom langs een prachtig kerkhof maar het is er absoluut verboden om te fotograferen. Ondertussen is het stevig doorstappen eerder strompelen geworden, ik maak dan ook dat ik op een prachtig plekje wat in de schaduw kan gaan zitten en thee kan drinken. Aan de ober vraag ik of het nog ver is naar die tuin. Minstens veertig minuten zegt hij, niet te doen bij deze hitte neem een taxi.

Na de pauze steek ik mijn hand op naar één van de tweeduizend (volgens de chauffeur) taxi’s. Ik vraag de prijs om me naar de tuin te brengen, hij vraagt 100 dinar, hij heeft me gebracht voor 60 dinar wat nog teveel is zoals later zal blijken.
Aan het ticket kantoor is het serieus aanschuiven, dat kan alleen maar en goed teken zijn denk ik dan maar. De tuin nis werkelijk prachtig al had ik het wel wat groter verwacht, maar ik heb geen goed fototoestel om de tuin in beeld te brengen zoals ik zou willen.
Nadat ik het hier gezien heb brengt een taxi me voor 50 dinar terug naar de Médina, ik slenter nog wat rond, drink de zoveelste thee en neem de zoveelste foto van de kruiden die hier opgesteld staan.
Bij mijn verblijf aangekomen is het tijd om de was binnen te halen en kunnen we in gaan pakken. Amai, wat ruiken mijn onderbroken weer lekker.

Het is tijd voor de Kees om hier te vertrekken. Drie dagen is voor mij genoeg, Het is mooi en je moet er zeker geweest zijn als je toch in Marokko bent, maar nu zie ik ernaar uit om het Atlasgebergte in te rijden.
We rijden naar Beni Mellal (als ik me niet vast rij in de smalle straatje van de Médina) een rit van 260 km.

Drie dagen Marrakesh, overweldigend bij aankomst, de tweede dag zoeken en de derde dag ben je het gewend. Zo heb ik Marrakesh ondervonden. Het grote plein dat s’avonds tot leven komt met talrijke eetkraampjes, orkestjes , afgerichte aapjes en slangenbezweerders.

De soeks met de ontelbare kleine straatjes waar toch een zeker patroon in zit, de vele ambachtslieden zoals schoenmakers steenkappers, leerbewerkers mandenvlechters, die met een minimum aan gereedschap de meest kunstige voorwerpen maken. Bromfietsen die met twee sleutels en een tang volledig uit elkaar gehaald worden en naar tevredenheid van de klant gerepareerd worden.              

Letterlijk alles is hier te koop en te zien. De sfeer is niet t e beschrijven je moet hier rondlopen, kijken en ruiken en met de mensenstroom mee gaan.
Ik ben tevreden dat ik er geweest ben maar drie dagen is voor mij genoeg, op een gegeven moment heb je het wel gezien. Het wordt dan ook vermoeiend om de zoveelste niet aflatende verkoper er op te wijzen dat je niets wenst te kopen, zeker op het grote plein kun je daar toch wel veel last van hebben. Voor een foto die je neemt moet er betaald worden en er is altijd discussie over de prijs. Je niet laten doen is heer heel belangrijk en je kunt niet drie dagen aan een stuk elke bedelaar iets geven. Maar kom je ooit in Marokko dan zou ik Marrakesh zeker bezoeken het is de moeite waard.

Nu echt de laatste foto’s van Marrakesh die vanavond op het grote plein zijn getrokken.

Vervolg foto's

Om halfnegen deze morgen wordt de Tri van stal gehaald, hij heeft er even veel zin in als ik, moet maar amper de starter aanraken en hij staat al te zoemen. Garmien is ook in vorm en de Kees ziet het ook helemaal zitten. Zonder één foutje rijden we dan ook gezwind de Médina van Marrakesh uit, deze keer niet zonder spijt. Ik verlang terug naar de natuur en de echte vriendelijkheid van de mensen, niet de gemaakte vriendelijkheid van hier die er alleen maar is om geld uit je zakken te halen.

Amai, toch is Marrakesh wel een grote stad en we hebben dan ook even de tijd nodig om eruit te geraken. Eenmaal buiten Marrakesh rijden we zeker een kilometer of vijftig over een ongelooflijke saaie weg. Ik begin de moed al te verliezen, is dat nu het Atlasgebergte? Maar ongemerkt begint het landschap te veranderen. We komen in een groot dal waar veel aan landbouw wordt gedaan. Er liggen kanalen en er zijn lange goten gebouwd die het water moeten verdelen. Het is oogsttijd, als de landbouwmachines de velden hebben afgereden komt de plaatselijke bevolking in actie. De graankorrels die achter gebleven zijn op het land worden zorgvuldig ik zou bijna zeggen bijeengeveegd. In grote plastic zakken worden ze door ezeltjes naar het dorp gebracht. Ook de graanhalmen die achtergebleven zijn worden bijeengeraapt en meegenomen. Als dat allemaal gebeurd is worden er nog een ontelbare kuddes schapen en geiten over de velden gestuurd. Werkelijk niets gaat hier verloren.

Na de landbouwstreek komen we dan eindelijk in het Atlasgebergte. Ik kan alleen maar zeggen dat het werkelijk prachtig is om hier te rijden, de wegen zijn goed tot zeer goed en de landschappen zijn afwisselend en prachtig. Boven de 1200 m een heerlijke temperatuur van 25 graden, een motor die werkelijk perfect draait, de landschappen en de zon meer heb ik echt niet nodig om een gelukkig man te zijn. Af en toe ben ik toch weleens blij dat ze me op deze wereld gezet hebben.

We rijden door dorpjes en steden en komen voorbij diverse marktjes, de terrasjes zien er heel uitnodigend uit en de koffie is perfect. Het enigste minpuntje vandaag is de nevel die over de dalen hangt, ik heb er geen last van maar de foto’s zijn niet zo scherp als ik zou willen. Ook de Tri stond vandaag weer in de belangstelling.
Rond een uur of vier kom ik aan in het hotel Les Belles Terrasses in Beni Mellal. Ik heb een kamer zo groot als een appartement met vanaf het balkon een prachtig uitzicht. Wat kan het leven toch heerlijk zijn. De temperatuur is weer opgelopen tot een graadje of 32.

Morgen naar Meknes (weer een stad en weer een verblijf in een riad) hopelijk kan ik daar wel een Hammam vinden om mij daar eens goed te laten verwennen.       310 km

Vervolg foto's

Het begint misschien wel wat saai te worden maar ik heb vandaag weer heel goed weer (30 graden) en weer een prachtige rit. De eerste tien km rij ik op de inspiratieloze N8. Dat ben ik redelijk snel beu. Nadat ik ben gaan tanken en een koffie heb gedronken besluit ik dan ook om de kleinere wegen op te gaan zoeken.

Natuurlijk kom je dan op off road terecht. Na een paar km kom ik op de wegen die ik graag rij, verdwalen kan ik niet want elke weg komt terug op de N8. Wie mij een beetje kent weet dat ik dolgraag bochten rij, maar na 335 km van de ene naar de andere bocht rijden wordt zelfs voor de Kees tamelijk veel

Voor de rest kan ik alleen maar vertellen dat de rit zeer voorspoedig is verlopen en dat ik bij aankomst in Meknes 348 km op de teller heb gezet. Ontelbaar veel bochten dus best een vermoeiende dag gehad vandaag.
Nu ik in Meknes ben krijg ik meer en meer spijt dat ik drie nachten in Marrakesh ben gebleven. Meknes heeft ook soeks en een groot plein maar het stikt hier niet van de drommen toeristen. Je kunt hier overal doorheen wandelen zonder dat je constant wordt lastige gevallen door verkopers van prullaria. Ook is deze stad veel opener, hier kun je tenminste adem halen. De volgende reis naar Marokko, die er zeker komt, zal heel anders gepland worden dan deze reis.

Ik slaap voor de eerste keer deze reis in een echte Marokkaanse rad. De foto’s geven een maar een beperkt beeld van deze mooie riad.

Morgen een rit naar Tetouan. Weer een tamelijke zware dag van 275 km met het nodige bochten werk.

Tétouan