Archief

De nacht heeft een tapijt gelegd in wit en wit .           Ik heb \'whow\' gezegd  bij  het eerste zicht.

Een feestsigaar hield van roken. Wist echter niets van stoken. Werd toen echt 'dé sigaar' Kom nu, leeg die asbak maar.

ik wou dat ik zijn woorden plukken kon.   maar ze hangen daar als een feestballon, te hoog tegen het plafond.                                                             de toespraak

 uit mijn stadhuisverzen 

De steen.   Ik heb me moe naast je neergezet . Praat met je. Maar je luistert niet. Koppig hard als je bent. Al weet ik dat je iets moois verbergt. Angstvallig voor me omklemt.   Toch wil ik weten. Die bolster breken. Ik hamer, ik tik. Hoor nu hoe je klinkt . Slag na slag met me zingt. Tot ik tenslotte mezelf in je vind.

     

de lijntjes op je kop        je wil ze liever niet maar hou nu even op en tel de jaren niet

                  

   © zwerver46 

met het licht        dat nog aarzelend komt        ontluikt toch de wens        om weer op weg te gaan        en verlicht        als een ander mens        een nieuw pad in te slaan

het toefje                        er ligt daar nog één toefje         wit-winterse sneeuw         wellicht vergeten

warm water vloeit glad over haar huid een zachte streling   waarvoor ze zalig haar ogen sluit

vreemde tekens in de sneeuw getrokken met een chinees penseel     de tenen van een merel of misschien wel een late spreeuw

dag na dag schuift de tijd   onmerkbaar langs ons heen van tot naar tot en tot heel even staat hij stil we kijken naar elkaar en wensen een goed jaar van tot naar tot en tot