pompoenen

De ruige lucht vertelt zijn leven
in stoere taal die bol staat
van het geloei van de noorderwind.

De canada's buigen jaar in jaar uit
voor deze dwingeland die hen tergt
Ze zijn schatplichtig aan zijn grillen
vooral in dit onstuimige seizoen
dat de ziel van de aarde te slapen legt

Het water klotst tegen de oevers
met golfjes van  beginnende waterballerina's
de oude visserhuisjes op rij zijn verlaten
langs hun gevels druipen tranen
na de geselende regenvlagen.

Niemand in dit landschap aanwezig,
slechts spannende stilte en dan
in de verte het blaffen van een hond
uit  een rauwe keel van eenzaamheid.


Ingrid Lenaets

Waarom heb jij zo'n vreslijke naam

Wil je wetenschappelijle faam?

Doe maar eens gewoon mijnheer de kreeft

voor wie iedereen siddert en beeft

Met scharrelpoten als tangen

wil je voor ons de stoere uithangen

Ik wil je niet op mijn bord ontmoeten

blijf rustig in zee, zo zou het moeten

verpakt in plastic zakken in de toonbank

het loopt ook voor jou mank

waarom levend gebakken in een frituurpan ?

geef toe dat het ook anders kan

Ingrid Lenaerts

Vader kromt zijn rug
zoals  de hoogbrug in onze stad
Hij draagt zijn hoofd tussen schouders
bekijkt alleen neerwaarts de barre aarde
de grijze straatstenen tijdens een regenbui

Vader wil geen hulp zegt hij
hij wil alles nog zelf doen
het lukt hem nauwelijks
te verstoppen dat hij geen twintiger is.
vader is trager maar ontkent
valt in slaap na de middag
beweert nog springlevend te zijn

Hij vult zijn dagen op
met vaste gewoontes die heilig zijn
zoals de wekelijkse hoogmis
en zijn bezoek aan het zondagscafé.
vader houdt de leeftijd op afstand
terwijl hij mijmerend de tuin inkijkt
de vergeelde blaren weg ziet waaien .
Weldra komt de winter weer zegt hij
hij zit me in het bot kneutert hij
we moeten er iets aan doen
om hem weg te jagen heel ver
die winterkweller

klokt dan de rode wijn achterover
Even later ligt hij in de armen
van zijn verjongende wijngod.

Ingrid Lenaerts

Eenden dobberen
in zilverrust op de plas
Broos licht weerkaatst ze

Ingrid Lenaerts 

Koude dagen rollen over de einder
ze maken zichzelf ijl en doorschijnend
als de adem uit de bek van de nacht
wanneer zonsopgang zijn intrede doet.

In het moerasland huist de watergeest
die als een mager spook dwaalt
in lange slierten wattige nevel
onuitgesproken sensatie van de vlucht

de legenden leven er nog altijd bloeiend
hun eigen bestaan als een zwervende keien
die het rollen in gang zetten de vallei door
her en der verspreid als graankorrels in de wind


Ingrid Lenaerts

Tijd voor schemerlamp
dagen verkorten hun jurk
nacht doet het anders

Ingrid Lenaerts

Nauwelijks geland
de reiger heeft echt geen tijd
andere vis wacht

Ingrid Lenaerts