merel

Tot in oneindigheid draagt op volle wieken
iets van felle verliefdheid naar een zonnegod
het verlangen naar de maan en de sterren
in het coccon van een reuzenschelp

daar waar Cupido en de zijnen rondom ons fladderen
en ons voortdurend met hun vurige pijltjes raken
zodat wij geinfecteerd blijven met de begeerte
elkaar aan het hof van eeuwige minnen te ontmoeten

Ingrid Lenaerts

Hartjezomer puft de graden sinds dagen 
het land ligt er zanderig gebarsten bij
dorre aardkluiten met scheuren in de grond
alsof er een offensief uit de aarde wacht

onze boeren rijden het water naar de wei
voor de dorstige dieren staart in de lucht
de man begroeten zij als bracht hij  een geschenk
Onze huid kleeft zweterig op onze huid
loom doelloos maakt ons die verdomde hitte
Hartjezomer puft de graden ongemanierd.

Ingrid Lenaerts

Weerkaatsing van zon in water
Zie ik zijn lachje, mijn ontroering
Zijn ogen lichten op heel even lief
Slierten adem ver van verstand

Een avond vol gelaagde nevel
Mysterie de roep van het lijf
De nacht broedt zijn woorden uit
Verlangen in de bakermat ik

Te koelen tussen lakens regelrecht
Van vuur het oosten laait in hem
Ik brand van verlangen meer en meer
Dat ik honger in tijd extra limiet.

Ingrid Lenaerts

Met de beste groeten zonovergoten
uit een aards paradijs vol verwachting
laat je me watertanden
of voel ik daar de licht ironie
voor een thuisfronter
In het land van de regen en de natte voeten
je boot vaart weg laat een diep spoor
van het schuimend sop
op een diepblauwe zee
In je schaduw mijmer ik je thuiskomst als een feest.

Ingrid Lenaerts

Buiten zuchtte de vreselijke middaghitte
in de kathedraal zweeg de stilte
door de hoge ramen in de vrome zijbeuk
viel het licht dansend op de beelden

Enkele gelovigen zaten gewoon ingetogen
de weerklank van het bidden onuitgesproken
taal voor een hogere macht in gedachten
die hen in ernst aan de rand van de tijd zette

de godslamp blakerde haar vlam in rode gloed
oplaaiend en verminderend in een koude kegel
door de grote kaleidoscoopvan het rozet de zon
die een kantwerk van koloriet verheerlijkte

alsof de hemel naar men zei dichter kwam
in al zijn prachten parlemoeren sierraden
de gouden engelen op hun praalwagens
de Godheid zelf in zijn kristallijne veelvoud.

Ingrid Lenaerts

Zelfs de rietkragen
zuchten droogte in de beek
op hoop van regen

Ingrid Lenaerts

Hij aait lieve zoals de poes die zich uitstrekt
op de sofa ligt te soezen in de middagzon
het dier is een beetje behaagziek krols
Lieve  gromt  tevreden zoals een bruine beer

Honing steelt zijn buik rond blij beer te zijn
met het amechtige gevoel van  zwaar gelukspunt
Hij consumeert een beetje lip likkebaart
en noemt haar ma Belle Helène zijn lieve lijfje

Met de diepblauwe ogen zoals water in een baai
van het land in de zon zijn appeltje tegen de dorst
met de zoete woorden van gesmolten chocolade
waarin zij verzinken naar een romige wereld toe

Voor wie het raden wil

Het gras is verschroeid
een soort steppe met veel dorst
wacht nu op regen

Ingrid Lenaerts

Van de rivier verglijden wij
de vraag naar altijd water
In het groen vertragen de dagen
ons boven het hoofd als spiegel

Van de boot gewoonweg het plezier
rechtaan rechtuit te varen
doormidden te splitsen de golven
naar de oever ze laten klotsen

Rondom het grote en het kleine leven
huizen als kasteelheren in rok.
Blote dames verrast in hun privacy
knipperlichten voor de zware zinnen

Wat dan met ons ? Wij kijken overboord
het vrije bestaan van een vakantie
de tijden zonder bijna denken zonder zorg
als een zaligheid van het ogenblik

Ingrid Lenaerts

Zuiderse morgen
Stad in roze stilte slaapt
straten verdampen.

Ingrid Lenaerts

Avond vol sterren
de kathedraalmuur ontvlamt
na de zon schaduw

Ingrid Lenaerts

 Noorderkrieken  in een boomgaard
 alsof de tijd me achterhaalt me dwingt
 te blijven staan , te kijken naar de vruchten
 uitnodigend rijp klaar om geplukt te worden.
 
 Ik zie mijn oma  met een rieten  mandje
 dat ze vol laadt met die rode vruchten
 Ze eet krieken en ik volg haar voorbeeld
 we oogsten samen verder

Straks zal ik noorderkrieken proeven
heerlijk gestoofd bij de ijsbolletjes die oma tovert
we zitten allemaal onder de rode kriekenkleur 
we smakken en schrapen tot de laatste hap

Weer geland in onze warme zomer die schroeit
wordt ik gebeten  door een dikke heimwee 
vind mezelf wellicht flauw maar hoe ik weer verlang
naar een verlangen dat voor altijd ging. 

Ingrid Lenaerts