Berichten van 13 november 2006 tot 19 november 2006

Op de beukenlaan
viert de herfst zijn kleuren bot
ademloze pracht

geel en rood palet
een kunstenaar aan het werk
elk jaar opnieuw raak.

Ingrid Lenaerts

Bosrand waar het licht voller wordt
de eiken dunner en vroeger kaal
slechts nu nog bij valavond een streepje klaarte
de krassende kraaien over de maisvelden
de verre lichten in de vallei van de Semois

Hier staat echter het huis van de boswachter
als een sprookje van weleer
met groene luiken en een rode deur
kabouters in de tuin en een terracotta ooivevaar
ze staan hun dagen uit zonder verpinken

Je zou geloven dat roodkapje hier ooit was
en een wolf die uit het bos loerde
maar het zijn gewone toeristen
die voor het donker  wordt het bos verlaten
om in Café du Moulin  het streekbier te proeven.


Ingrid Lenaerts

Over mythe,
Over distels
Over de kleine waarheid

of hoe je leert verzinnen
aandacht vragen
blijft hangen

in de schaduw
van je eigenste ik
de wereld
een stoofpot



Uit de dichtbundel "Achter rasters en rafels"
1999

Ingrid Lenaerts

Blijf bij mij tot de zon nooit ondergaat
Krimp die bleke dagen van weemoed
zoals chloor vervliegt naar iele lucht
van schade over een bunker stilte

Ogen vloeien nat als waterwegen
kroppen als duiven voor de vliucht
in het woord dat breekt ongenadig
op de rotsen van wijlen de zee

en wijlen vader en zijn barre aarde
in de mist als draaischijf om den brode gekromd
van onvoltooid verlangen van verleden
het heden nu tot de monenten des doods

Het punt. Schreef hij zijn troonrede
als parels voor de zwijnen eerbaar dier
van zijn goede dis waar hij thuis was
achter de dijk tegen de wilde riviercapriolen.

Ingrid Lenaerts

Men spreekt zacht in blauwe ogen
een monument van diepe stilte
dit bolwerk zondagavond valt alles te begrijpen
buiten angst en dan gebroken taal

Men verstopt jaren verzwegen nietigheid
als luis op de agora zwervend
ooit te ontmoeten dat zilverspoor
van een slankengang naar bestemming

Men twijfelt de werld op zijn kop
aan één realiteit of zij er is
en niet een andere , een spiegel die barst
van woorden in gestolde lava

Men hoort  een misthhoorn op maandag
gewoon de gang der dagen binnen handbereik
In het kristal tintelt de zon eeuwig verder
vergeet dit kromme leven dat vastnagelt

Ingrid Lenaerts

Ik wou je verwennen met zoveel
maar je hebt geen tijd om te blijven
koning voetbal wacht na de middag
topmatch en topprestaties te verwachten
voetbal is mijn concurrent
dan blijf ik maar bij de poes
die het nog altijd vertikt buiten te gaan

Zij begrijpt  meer van een knuffel
en houdt trouw de wacht terwijl ik brei
aan je supporters-sjaal voor
alweer die voetbal
Wat ben ik toch te gek.

Ingrid Lenaerts

Bleek als iele lucht
pijn om het zijn dat niet mag
morgenzon brengt hoop

Ingrid Lenaerts

Nijdig als netel
brandt ze je levensziel toe
vrouw van wrange haat

Ingrid Lenaerts

Windstil je ogen
Vaar ik door je wateren?
Knipoog heel even

Ingrid Lenaerts

Je naamt veert in mij
spiraal gedragen op wind
ik ontvang een boom

Ingrid Lenaerts

De zee is haar thuis
haar weerspiegeling die zingt
wij zijn verwanten

Ingrid Lenaerts

Klimop klamt zich vast
op een monotone muur
wij observeren

Ingrid Lenaerts

Zij droomde nog van haar  kermismolen
zoals ze haar leven wilde  beelhouwen

Op elk  paard en kar zat een jaargetijde
jeugd met het manenpaard wilde haren
de kar volgeladen met hevig sentiment

de jonge merry met de hippe veulens
één en al zorg voor de kroost
samen duwden ze de kar kopstotend speels
vooruit met de toekomst die lachte
met open vizier reden ze hemelwaarts

het midlifepaard was iets trager
langzamer in de draf keurig uitgedost
de kar reed trager naar zijn herfst
de veulens waren paard geworden
verdwenen van het carrousel

de stokoude knol lag op zijn flank
de kar gestrand op de molen

toen stond de kermismolen plots stil
de droom lag stuk.

Ingrid Lenaerts

Tegen duisternis 
scheert de ekster langs de heg
ze zoekt haar warm nest

Ingrid Lenaerts

en jij bent verwondering
voor de kleuren in de brandglasramen
terwijl wij samen het gekleurde licht
in onze herinneringen stapelen
als een overheerlijk aanbod
wat de zon vermag met haar reuzekracht
als een ode aan zichzelf.

Ingrid Lenaerts

Blauwig wolkendek
als een aquarel op doek
wie is je schepper?

Ingrid Lenaerts

Waterbleke zon
je bent nog aan de hemel
Staks striemt de regen

Ingrid Lenaerts

Soms kolk ik als een wilde rivier
die donderend tegen haar oevers slaat
wanneer jij daar moeder alleen moet krimpen
in dat veel te hoge bed verstild en kil

wanneer je kinderen slechts de dagen tellen
dat je broze lichaam en smalle hoofd
nog te zien zullen zijn boven de dekens
De dagen en  de nachten zijn zwart geschakeld

Ik voel zo met je mee in je magere hand
een leven van inzet voor je kinderen
slechts enkele woorden vriendschap
de herinneringen van toen aan groot plezier

wars van alle chagrijn en lauwe leemte
toen het goud nog straalde op de toverberg 
en je glimlacht weer om de zon aan het raam.
de maan en de schitterende sterren daarboven.

Ingrid Lenaerts

Zij zwijgt nu haar vaders dood
alsof ze zeepbellen waren  zo
uit haar kinderjaren.Het aantal
begreep ze niet in het kwadraat

Hadden zij snorren of een baard
droegen zij broek kort of lang
voor de herberg van de troost
als een cowboy met sigaret

in het land van Sitting Bull
Bij God welk label had het vaderschap
in de droom van lieve Pappie
baba dad of gewoon een vader.

Ingrid Lenaerts

De grote witte leegte in haar bestaan
heeft haar uitgehold tot een zwart gat
Moedeloos bleef ze achter
zonder enig initiatief dat leegte kon vullen
Het grote verzet werd haar aangeboden
maar ze liet het voorbijtrekken zoals
een inert gas dat geen reactie vertoonde
De grote witte leegte en het zwarte gat
er was nimmer iets meer.

Ingrid Lenaerts

Een leven lang een grote liefde klinkt heerlijk ouderwets
zeggen haar kleinkinderen nu zij meer dan oma is
het klinkt alsof het niet kan in deze moderniteit

waar cool zijn een must is er tussen differente relaties
als het eten van een bord pasta met Bolognaise saus.
waar het lijf zijn pure lusten volgt
waar je liefst de emoties naar het antiquriaat verbandt

Ze weet nochtans dat haar liefde en lijf  geen fake zijn
terwijl ze nog altijd even enthousiast zijn schaduw volgt
op de vele wandelingen die ze nog kunnen maken
hun  diepe  liefde klinkt niet als rode revolutie der passie
maar ze blakert nog evengoed als toen
toen ze  meer dan vijftig jaar geleden besloten 
te  goede en kwade dagen te delen.

Ingrid Lenaerts

Vader moeder heb ik nooit gekend
was een wees uit de afrikaanse droogte
de rode aarde barstte grote kloven
gapend in de diepte die nog verder barstte.

Ik liep maar rond te niksen in de wezenhut
die mij als een spook aangaapte
door de enge ramen  zonder glas
we lagen ronduit tegen de muren
terwijl het gonsde van nare beesten

Namen ken ik niet ik had geen interesse
wou alleen smullen
en wachtte op een weldoener
die mij naar dat grote Europa zou voeren
het land der wonderen  het paradijs 
zoals men vertelde

Eten hadden we nauwelijks
soms wat zoete aaardappelen
of een deel maniok
Er werd gevochten om een kippebout
gemept om een portie noten
schoolgaan was me onbekend
we speelden met dierenknoken
aardkluiten of speren

En op zeker dag kwam een vader een moeder
om naar dat grote paradijs  te vliegen
en ik ben er nog altijd
maar gewoon met heel veel heimwee
naar de blauwe geesten van de nacht
de zon van mijn oorsprong
wellicht lijk ik een beetje ontheemd
maar niet tenvolle
ik kan het niet onder woorden brengen

Ingrid Lenaerts

Hart van peperkoek
deelbaar door ware liefde
klop bij hem thuis aan

Ingrid Lenaerts

we trekken niet meer over de ijsblauwe vlakte
nu kan het al niet meer echt jammer
de lente komt steeds sneller over
een warme wind uit het zuidergat
beduvelt de seizoensverandering
het smeltwater vult de oevermonding
sleurt de losse schotsen mee stroomafwaarts

Zo vergaat het onze winterdromen
die sneeuw en ijs herinneren
weldrals het land van ooit
ergens uit een ver verleden
toen we medio december hier
nog niet onder de palmen zaten

ngrid Lenaerts

Je kan me vinden
daar waar de vijver droomt
onder de grote treurwilg
die nu zijn blaren laat warrelen
in het water
Snaterende eenden in hun winterdons
peddelen door de vijver zonder zorgen
kikkers zijn verdwenen
wachten andere seizoenen.
De rietkragen dragen winterkleuren
wuiven hun gefluister
als een mediatie in open natuur
Ik beluister.

Ingrid Lenaerts

Het dorp taant in zijn geschiedenis
de glorie van wat het was
drijft weg samen  met de winterbeek
nu gekanaliseerd en gerecht
de meanders zijn nu dode kreken
waar stiekem vuil wordt gedumpt
de boerderijen liggen te wachten
op andere bestemmingen dan voorzien
ze zijn een beetje gedegenereerd
treuren in hun onmacht
het verdriet van het vierkantserf.
nu de pronksite van  nieuwe rijken
het coccon der dagen

Nog lege velden worden bebouwd
flats schieten als brandnetels uit de grond
leegstand heeft zijn intrede gedaan
De grote kerk waakt nog over het plein
maar stilaan verschuift de ziel
van dit boerendorp 
 
Ingrid Lenaerts

Morgen zet me uit het bed
regen roffelt ritmisch op het dak

In diepe voren
scharrelen eksters zaden
krassende drukte

dreigend de wolken 
windvlagen jagen hen weg
zwermen ze uiteen 

Ingrid Lenaerts
 

Stilte in het bos
vergeelde blaren zwijgen
tot een eikel ploft

vogels ritsen weg
verschrikt in eengedoken
op een kale tak

een eekhoorn hamstert
springt bedrijvig in het rond
vult wintergaten

Ingrid Lenaerts

Zij voelt zich verweesd
vecht tegen werldvreemde gedachten
die ze wil ontkennen
ze wordt gepest om haar onwrikbaarheid

ze wil niet niet buigen zegt hij
de aanvoerder van het ontij
zijn gezicht brandt op tekens  van haat
Hij zal haar vinden wanneer de avond valt
als een grote laffaard.

Ingrid Lenaerts

Guur weer en een snijdende wind
bakken water over de wegen
omgeploegde velden eenzaam stil

volle grachten vol bruine smeurie
een lucht van varianten grijs benauwt
zoals een liftkoker even licht laat zien
de rivier zwelt aan dreigt over te lopen
de dijk wordt bedreigd door zware druk
een kolkende watermassa raast voorbij.
Laat het tij keren met grote spoed !

Ingrid Lenaerts