Archief

Rechtspraak

Toen de linke, linkse rechter
recht rechts verwoordde
Sprak de linke rechter, rechts recht,
totdat links het hoorde.
Dan stuurde een linke linkse rechter,
de linke rechtse rechter, rechts,
waar men hem slinks vermoordde

-----------------------------------------------
rechtspraak in Rusland ten tijde van Stalin

Schrijver: Ivan grud

Aanstormend door mij nimmer gehoord
komen doden gedachten wreed vermoord
klinken hol en leeg mijn klanken van heden
bekende terreinen op de tast betreden

Glijden zinnen gespiegeld glad in alle vormen
om warrig zoekende hun rode draad los te tornen
Verwachtingen laat in tijd steeds voorbij te staren
misgrijpend zoekende ondergane levens jaren

Trotse bouwstenen zo mijn muren het wilden
brokkelen zij af gestaag doch ongecontroleerd
Zo verankerde woorden geketend in mij gilden
worden muzen der jaren sociaal berekend verteerd

Schrijver: Ivan Grud

de V.N
 
Wederkerig het lover altijd weer verdort
Zo ook de mensheid altijd weer moordt
Zullen wij altijd om het gelijk blijven kijven
Al bezongen in lang vervlogen tijd
In het lied van de wagen vol oude wijven
 
Geen raden ter wereld luisterden er naar
Resoluties en altijd weer nieuwe besluiten
Dikke koppen krakelen zonder inhoud
Luisterden niet naar die ratelende oude kar daar buiten
 
Nimmer meer dan ooit in mijn levens dagen
Horen zij die nutteloze in die wagen
 
Ivan Grud 

Waarom

Waarom, waarom, de vraag vol van smart
De zon brandt op zijn verbrande huid
Waarom mijnheer, moest zij sterven
De onschuld, mijn voorbestemde bruid

Betast door vele handen in de straat
De omwikkeling getuigt het leed
Haar eens feestelijk bruidsgewaad
Nu haar smetteloze witte doodskleed

En hoog in de met rook besmeurde lucht
Wacht de zwarte vogel op haar ziel
Hij brengt haar naar hoge hemelen
Bevrijd spreidt zij haar vleugels

En ontwijkt nog enkele raketten

Schrijver: Ivan grud

Het parkbankje

Haar zucht was grenzeloos
Doorgezakt na al haar dragen
Vermaard zoals zij was geweest
Had zij warm alle emoties gedragen

Maar nu vertoonde zich het schraal
Toonde naakt haar bladderend oppervlak
Vermoeid kreunde zij nu bij elke beroering
Wetend weldra was haar mooie tijd geleden

En mijmerend over die luisterrijke tijden van weleer
Gefluisterde woorden van liefde in die sterrennachten
Mengt zij verregend tranen met het aangehoorde levenslied
Afstandelijk aangestaard door hen die op hun liefde wachten

En stervende weet zij zich geliefd bij velen

Schrijver: Ivan Grud

Door media belagend
danste zij jong over het scherm
Blondgelokte borsten vragend
heupen wellustig vooruit verwrongen
wulps beeld tastbaar bezongen

Drang niet stillend werd sterk
dwingende lust thuis op het werk
zijn passie rijkelijk betastend
Obsessie speelde met geweten
het beeld niet uit te zweten

Dromen teisteren ongekend
gedreven lustmoment
Fel hormonen genereren
erotische gedachten fel
gierend krachtig protesteren

Het rode licht verdoezelend
voluptueuze heupen borsten vlezig
binnen geen weg terug
Gespreide benen vette plooien
wenkten liggend op haar rug

Stuntelig roede weigert negerend
de uitgestoken helpende hand
Brengt hem uiteindelijk de daad
signalen afschuw verdringend
Met gebogen hoofd verlaat hij de straat

Schrijver: Ivan Grud

Olijftak omrande viermaster
oogde verbleekt
alsof zij reeds rouwden
Anker op de hand verschrompelt
eens krachtig
kon niets meer houden
Stoere tatoo
trots teken van weleer
nu een spookschip
de olijftak een veer

De oude zeeman
sleet dagen langs de maas
Vermoeid betraande ogen
turend in de verte getaand gelaat
miste schip en maat
Altijd trekt het water
gekrijs van meeuwen Jan van Gent
gure wind ruisen der golven
dat hij zo goed kent

Zijn leven lang op zee gezworven
avonturen de wilde vaart
zij was zijn grote liefde
geen vrouw die het evenaart
De zee met haar herinneringen
die hij altijd bij zich draagt
graag had hij op haar willen sterven
als zij het had gevraagd

Zijn vrienden nimmer wederkerend
vertrokken met hemelen schip
hij had hen allen weggebracht
om nooit meer aan te meren
uit het duister van de nacht

Vermoeid zet hij zich neder
daar op die verlaten ka
daar hoort hij de zang
der meerminnen in zijn gehoor
zoet zalvend zijn de woorden
velen gingen hem reeds voor

Berustend glijdt hij in het water
omarmt door de nimf die hem kust
boven hem sluiten zich de golven
hij ervaart de serene rust

De stilte is te horen
slechts onderbroken
door een witte schreeuw
de drager van zijn ziel
vertrokken is de meeuw

Schrijver: Ivan Grud

Verwarrende schreden
Vertederend verwoordt
Stamelend zonder reden
Voor het eerst gehoord

Zoekt hij naar woorden
Treft mij een diep verdriet
Nerveus friemelende handjes
Praten wil en kan ik niet

Schrijver: Ivan Grud

Vriendschap duurde vele jaren
Zwijgend overeen kon nooit kapot
Uitwisseling gedachten vergaren
Wederzijdse kennis heimelijk stelen
Vertrouwen nimmer beschamend
Vreugde verdriet samen te delen

Toch daar het vermeende moment
Voor beiden toch nog onverwacht
Sluipend als koorts brengend virus
Overvalt het als een inktzwarte nacht
Om zwijgend de overeen komst te laken
Dat vriendschap nimmer zou verzaken

Voorzichtig probeert men tij te keren
Wrijving echter ongemeend gestaag
Geen woorden van raad aangenomen
Lijdzaam berusten hier de beste raad
Het gevaar van niet te lijmen breuk
Poging tot inzicht lijdt tot wandaad

Staat immers niet geschreven
In de woorden van weleer
Hij onderworpen aan de boezem
Koestert adder aan de borst
Met niet aflatende kwaadaardige giften
Met nooit te stillen hongerige dorst

Nu geen gemeend gegeven
Woorden zijn voor hem venijn
Zij door liefde gegeven
Voor altijd bij haar zijn
Verdwaast laat hij zich lijden
Vriendschap voorop gestaan
Vermoordt te niet gedaan

Schrijver: Ivan Grud