lente

wanneer er stilte is,
vindt er een omkering plaats van de alledaagse situatie

meestal ben je naar buiten gekeerd,
ben je gericht op allerlei zaken die je belangrijk vindt
en die anderen belangrijk vinden -
steeds is er een gerichtheid van binnen naar buiten -
vanuit het centrum worden allerlei lijntjes met haakjes
uitgegooid naar de wereld - zo kom je vast te zitten

luister naar de stilte en wees bewust van je zelfgevoel -
ga met dit gevoel dichter naar de stilte toe,
ga die stilte binnen en los erin op -
dan ervaar je dat je zelf stilte bent

misschien is er eerst nog een beperking,
maar dan is er het onbeperkte stille zelf-zijn -
stilte laat je op alle niveaus tot jezelf komen
stilte laat alles tot zichzelf komen -

douwe tiemersma

das gefühl haben,
gebunden zu sein,

und gleichzeitig das andere,
dass,
wenn man losgebunden würde,
es noch ärger wäre...

love doesn't just happen

you have to create and
maintain it and repair it,
when this is necessary

if passion fades a bit,
you’ve got to recreate it -
to enter a relationship you
should recognize that the commitment
must include the mutual creation
of its continued existence.

It is important to have
a living teacher in order to
go beyond our limitations.

It takes a lot to do that,
and he or she can challenge us
and at the same time be on our side.

It is also important to always check in:
Is this what he or she is saying, is
what I am learning truly that
which brings me in touch with life?

-- is dit weekend een keerpunt? --

So discovering your vocation is
finding out how you are created to love best.
Each of us needs the right environment for
our form of loving to unfold. It’s like plants.

Some plants need an acidic soil and
protection from the wind; others need
an alkaline soil otherwise they die.
Some plants flourish in a rain forest and others in the desert.

We must discover what sort of environment we need
for our capacity to love to flower. Every vocation
has its place within the ecology of love. None is better
than another. But we need to know which is ours.
It is no good pretending to be a palm tree
when you are actually a rhododendron!
So be brave. Find the soil in which you
can flourish as a loving person.

een relatie is er nooit zomaar -
elke mens is een spiegel voor je,
een partner des te meer...

liever is het mij te dwalen door het dal van
diepe duisternis, in mijzelf verward en
vrezend alle kwaad, verlangend naar
wie ik ontvlucht ben, dan dat ik het moet
meemaken dat je me weervindt, weerloos en met
horens verstrikt in de struiken natuurlijk

en dat je mij dan dragen zou en terug
zou voeren naar de grote kudde waarvan jij
altijd al wist dat ik daarvan een heel,
een heel klein schaapje was, natuurlijk

nee
spaar mij de ontferming van
die reddende armen van jou.

Weemoed is een foto van voor 20 jaar.
Familie, nog samen, nog gezond.
Is toen.  Met een lijst van nu errond.
Het nu houdt het verleden bij elkaar.
En omgekeerd.  Want nu is maar even.
Is opschrikken en vragen:
waar waren we gebleven?
Bij jou.  In Die Dagen.
Alles is ver.  En de liefste dingen nog verder.
Maar door het verleden wordt het bij elkaar
gehouden, als schapen door een herder.

blindheid is het
wat sommigen
doet verstaren
voor de glimlach
van een ander

die de schemer
licht geeft
en de donkerte
opflakkert

blindheid is het
die vuur spuwt
uit open ogen
en de glans
van liefde bedekt
met het stof
van kortzichtigheid

blindheid
verblindt
levenslicht

een vlucht gedachten

in de hoge vogeltrek
herken ik de vlucht
van mijn verlangen
naar een ontmoeting
waarvan ik de einder niet ken

in een dwarrelend blad
hoor ik het zweven
van mijn gedachten
naar een aanraking
die me dronken maakt

in deze lenteschijn
zie ik de adem
van mijn zuchten
naar innige handen
die me zacht ontwaken

dankbaar voor je warmte
sluit ik mijn denken
en ga ik slapen

op het puntje van mijn tong
liggen woorden die geen uitweg vinden
en die ik ook niet slikken kan

op de toppen van mijn tenen
hou ik me in wankel evenwicht
tussen wat wel en niet kan

in de roos van mijn hart
projecteren mijn verlangens
een ingetogen schimmenspel

in een oeverloze strijd
tussen winnen, verliezen
en een voortdurend aftasten

op de tonen van mijn denken
danst die éne verlossende vraag
of openheid nog wel kan

loslatend vang ik mijn
nachtrust aan

namen in het witte zand
figuren op verse ademdamp
boodschappen in luchtbellen geblazen
echo's met de wind verder gedragen
kwetsbaar, uitwisbaar in hun bestaan

dagen en nachten op het ritme van de zee
waarin wij ons blijvend herhalen
als eb en vloed van wel en wee
als komen en gaan in ons bestaan

verlangens als zandkorrels omkneld
ontglippen onze neiging tot behoud
verzoeken onherroepelijk tot loslaten
op weg naar een nieuw zelfbestaan

alleen komen we ter wereld,
alleen moeten we weer vertrekken

al het samenzijn is illusie
alles is illusie

ik schrijf je want je had het veel te druk
met niet naar me te luisteren
om te horen wat ik zei

(eenzaamheid is een recht van zelfs
de grootste geliefden
al zijn dat idioten zoals nu eens ik
en dan weer jij)

ik schrijf je dus in de hoop
dat je beter lezen kan
dan luisteren.

er zijn nog zekerheden in het leven:

de krokusjes bloeien en de merel fluit weer

het is me al vaker opgevallen:

whatever happens..... 
het leven gaat gewoon zijn gangetje

alle tragedie in de wereld,
in de individuele mens en op grotere schaal,
komt voort uit gebrek aan harmonie

en harmonie bewerkstelligen kun je het beste
door voor harmonie in het eigen leven te zorgen.