passiedagen

zelfs nu de spinnenwebben weg zijn
blijft alles met alles verbonden

het is mogelijk
- ook zonder web

telkens weer voel ik de verleiding
haar te fotograferen
in een doosje te stoppen

voor mij te bewaren
zodat ik haar kan koesteren
haar schitterende pracht kan bewonderen

terwijl ik toch weet
dat zij wel terugkomt
 - die prachtige volle maan

bloemen zijn daarin duidelijker

als ze geen aandacht krijgen
sterven ze gewoon

enkele andere overwegingen

hoe zal ik dit uitleggen, dit waarom
wat wij vinden niet is
wat wij zoeken?

laten we de tijd laten gaan
waarheen hij wil,

en zie dan hoe weiden hun vee vinden,
wouden hun wild, luchten hun vogels,
uitzichten onze ogen

en ach, hoe eenvoud zijn raadsel vindt.

zo andersom is alles, misschien.
ik zal dit uitleggen.

als dit toastje met
mispelgelei wil verteren,

dan kan het weer bergop
gaan met mij

dit leven als een dag, een resumé
het openbloeien van de dageraad,
het festijn van kracht in de middag
de zachte glorie in schemer,
die vleug melancholie in avondval
dan pas de duisternis

hardheid verdwijnt,
een plotse zachtheid vervangt
het winters kil en grijs

tederheid, aarzelend
ontspruit

wanneer er stilte is,
vindt er een omkering plaats van de alledaagse situatie

meestal ben je naar buiten gekeerd,
ben je gericht op allerlei zaken die je belangrijk vindt
en die anderen belangrijk vinden -
steeds is er een gerichtheid van binnen naar buiten -
vanuit het centrum worden allerlei lijntjes met haakjes
uitgegooid naar de wereld - zo kom je vast te zitten

luister naar de stilte en wees bewust van je zelfgevoel -
ga met dit gevoel dichter naar de stilte toe,
ga die stilte binnen en los erin op -
dan ervaar je dat je zelf stilte bent

misschien is er eerst nog een beperking,
maar dan is er het onbeperkte stille zelf-zijn -
stilte laat je op alle niveaus tot jezelf komen
stilte laat alles tot zichzelf komen -

douwe tiemersma

das gefühl haben,
gebunden zu sein,

und gleichzeitig das andere,
dass,
wenn man losgebunden würde,
es noch ärger wäre...

love doesn't just happen

you have to create and
maintain it and repair it,
when this is necessary

if passion fades a bit,
you’ve got to recreate it -
to enter a relationship you
should recognize that the commitment
must include the mutual creation
of its continued existence.

It is important to have
a living teacher in order to
go beyond our limitations.

It takes a lot to do that,
and he or she can challenge us
and at the same time be on our side.

It is also important to always check in:
Is this what he or she is saying, is
what I am learning truly that
which brings me in touch with life?

-- is dit weekend een keerpunt? --

So discovering your vocation is
finding out how you are created to love best.
Each of us needs the right environment for
our form of loving to unfold. It’s like plants.

Some plants need an acidic soil and
protection from the wind; others need
an alkaline soil otherwise they die.
Some plants flourish in a rain forest and others in the desert.

We must discover what sort of environment we need
for our capacity to love to flower. Every vocation
has its place within the ecology of love. None is better
than another. But we need to know which is ours.
It is no good pretending to be a palm tree
when you are actually a rhododendron!
So be brave. Find the soil in which you
can flourish as a loving person.

een relatie is er nooit zomaar -
elke mens is een spiegel voor je,
een partner des te meer...

liever is het mij te dwalen door het dal van
diepe duisternis, in mijzelf verward en
vrezend alle kwaad, verlangend naar
wie ik ontvlucht ben, dan dat ik het moet
meemaken dat je me weervindt, weerloos en met
horens verstrikt in de struiken natuurlijk

en dat je mij dan dragen zou en terug
zou voeren naar de grote kudde waarvan jij
altijd al wist dat ik daarvan een heel,
een heel klein schaapje was, natuurlijk

nee
spaar mij de ontferming van
die reddende armen van jou.

Weemoed is een foto van voor 20 jaar.
Familie, nog samen, nog gezond.
Is toen.  Met een lijst van nu errond.
Het nu houdt het verleden bij elkaar.
En omgekeerd.  Want nu is maar even.
Is opschrikken en vragen:
waar waren we gebleven?
Bij jou.  In Die Dagen.
Alles is ver.  En de liefste dingen nog verder.
Maar door het verleden wordt het bij elkaar
gehouden, als schapen door een herder.

blindheid is het
wat sommigen
doet verstaren
voor de glimlach
van een ander

die de schemer
licht geeft
en de donkerte
opflakkert

blindheid is het
die vuur spuwt
uit open ogen
en de glans
van liefde bedekt
met het stof
van kortzichtigheid

blindheid
verblindt
levenslicht

een vlucht gedachten

in de hoge vogeltrek
herken ik de vlucht
van mijn verlangen
naar een ontmoeting
waarvan ik de einder niet ken

in een dwarrelend blad
hoor ik het zweven
van mijn gedachten
naar een aanraking
die me dronken maakt

in deze lenteschijn
zie ik de adem
van mijn zuchten
naar innige handen
die me zacht ontwaken

dankbaar voor je warmte
sluit ik mijn denken
en ga ik slapen