sakyong mipham

kom, vertel me, leg eens uit wat er in je omgaat.
want anders als je ziel alleen is, zal je ziel huilen.
men moet de dingen naar buiten brengen, net als de lente.
niemand wil, dat er vanbinnen dingen dood gaan.

praten, terwijl we elkaar in de ogen kijken,
naar buiten brengen zoveel we kunnen.
zodat er binnen weer ruimte ontstaat en
nieuwe dingen geboren kunnen worden.

being apart and lonely is like rain

it climbs toward evening from the ocean plains;
from flat places, rolling and remote, it climbs
to heaven, which is its old abode -
and only when leaving heaven drops upon the city.

it rains down on us in those twittering
hours when the streets turn their faces to the dawn,
and when two bodies who have found nothing,
disappointed and depressed, roll over;
and when two people who despise each other
have to sleep together in one bed -

that is when loneliness receives the rivers...
and why i am happy to sleep alone.

life doesn't give you
the people you want,
life gives you the people
you need!
to help you, to hurt you,
to leave you, to love you
and to make you
into the person you were meant to be

en vergeet niet
dat de aarde het heerlijk vindt
uw blote voeten te voelen
en de wind ernaar hunkert
met uw haar te spelen.

and so do i......

tout vous dire serait trop long - 
d'ailleurs on lit dans la bible
en quoi le bon est nuisible,
en quoi le malheur est bon.

invitons du nouveau
en unissant nos silences;
si, d'emblée, on avance,
nous le saurons tantôt. 

drie dagen alleen maar tuinieren
met niemand praten
niemand zien

alleen me zelf
innig verbonden met de natuur
en met de fundamentele goedheid van het bestaan

helemaal in the mood
voor een meditatiedriedaagse in a'dam

Natuurlijk evenwicht (1984)
De Arbeiderspers

we waren elkaars toevertrouwden
we waren niet eensgezind gelijk
we waren vervoegend verschillend
in ons samenstromen waren we
elkaars berustende beweging
soms botsend en brekend
waren we onszelf
overgestoken naar elkaar

we waren niet altijd
wat we voor elkaar wilden zijn

we blijven niet staan bij wat was

we verzoenen ons in het zijn

lang geleden dat ik nog zo heb genoten van een feestdag
heerlijk met broer en zussen uit brunchen
en daarna gezellig bijpraten op mijn terras

als toetje vandaag een vriendinnendag

life is good

.
time flies

het bos

twee fazanten

en ik

de eekhoorn

verdwijnt weer

achter het oprukkend

jong gebladerte

geef me een kus

en laat deze beker

aan me voorbijgaan

zelfs nu de spinnenwebben weg zijn
blijft alles met alles verbonden

het is mogelijk
- ook zonder web

telkens weer voel ik de verleiding
haar te fotograferen
in een doosje te stoppen

voor mij te bewaren
zodat ik haar kan koesteren
haar schitterende pracht kan bewonderen

terwijl ik toch weet
dat zij wel terugkomt
 - die prachtige volle maan

bloemen zijn daarin duidelijker

als ze geen aandacht krijgen
sterven ze gewoon