matsuo basho

in plaats van te wachten
tot iemand ons verlost
uit onze eenzaamheid

kunnen we een relatie
aangaan met eenzaamheid
tot het alleen-zijn wordt

uit 'mythe van vrijheid'

in het dons van de ochtend
als het licht begint te stuwen
<?de vogels onheilspellend de dag wakker schreeuwen
de kat zich uit rekt tot kleed
met nagels in het bed
de gordijnen zich bleken

er twijfelt wat aan dit moment
spinrag in het raamkozijn laat tijd tastbaar zijn
een spin telt gelukzalig zijn poten
in adempauzes schuilt verlangen stil te staan
ik blijf in bed
kijk toe hoe alles zich haast
onderburen leven door,
het kind groeit op, de tuin verwoekert
de post stapelt, het wordt zomer,
oude liefdes trouwen..
en ik ben een minuut ouder
een seconde wijzer
ik wacht
op de dag dat het huis en ik je niet meer missen
de radio geen liefdesliedjes meer zingt

liefde

is

wordingsweg

il n'y a que le désert
qui guérisse le désespoir

on peut y pleurer sans crainte
de faire déborder un fleuve

ter voorbereiding van mijn woestijntrekking.... ooit.....

wie vol is van zichzelf

zal zich snel be-ledig-d voelen

de 'waarnemer' kan nooit het object zijn van het waarnemen

en het waargenomene kan nooit de 'waarnemer' zijn

bekijk jezelf in de spiegel
en laat deze waarheid tot
diep in je hart doordringen 

wellicht zijn alle draken in ons leven
uiteindelijk wel prinsessen die er in angst en beven
slechts naar haken
ons eenmaal dapper en schoon te zien ontwaken

wellicht is alles wat er aan verschrikking leeft 
in diepste wezen wel niets anders dan iets 
dat onze liefde nodig heeft.

Some people
are dreaming their lives

and some other
live their dreams

een pijl
recht in het doel geschoten,

die het hart niet raakt,

is zinloos

dit is wat een schilder zou zien:
de gebleekte graskant, kastanjes
en linden, het warme maar heengaande
licht van de avond en tegen de haag
op de andere oever een loper, en zijn
>gedachten, hoe schilder je die
en boven het water de meeuwen
en tussen het licht- en het donkerder groen
de plecht van een jacht, het schuiven
der dingen, de richtingen

het water zelf kun je hier waar wij zitten
>niet zien en ik vraag me nog af hoe je
afstanden schildert, steeds lichter misschien

tot je wit overhoudt, en hoe het verleden
toen jij daar nog liep

hoe schilder je dat je nooit weer
daar zult lopen, tegenstribbelend
aan je vaders hand

uit: Buitenland
uitgeverij De Bezige Bij, Amsterdam

het dooit op de overtoom
maar het vriest ook alweer op
melden mijn voeten
die mijn dag verlopen
ik blijf dicht bij huis
steeds dichter
dat is mijn leeftijd
wolken worden zwaarder van onkleur
de geur van gisteren hangt nog aan me
ik at met mijn vriend
we braken het brood
en deelden de doden
we zijn al bijna uit zicht
wij lachen nog
wat moet je anders?
omhelzen elkaar ten afscheid
misschien je weet maar nooit

Uit: Nieuwe herinneringen. De Bezige Bij, Amsterdam, 2007

...mind should stop,

time should stop,

be relaxed and

allow life to take possession of me…

na mijn eerste les meditatief boogschieten vanuit het hart

il dépend de celui qui passe

que je suis tombe ou trésor

que je parle ou que je me taise

amie, cela ne tient qu'à toi

n'entre pas sans désir

the moment when the night
penetrates the day is invisible
like two bodies which love and forget each other

long silences pass through them
more music than the purest music,
a space to disappear and yet to remain

they know but the moment
which always belongs to the other,
they only know the blood in the slowness of hands

the slow lightning which traces and strikes their image.

van alle dingen

is eenvoud

het moeilijkst na te bootsen

niemand zag de wereld
ooit zoals hij was

als een voorbijganger ben ik nu, wandelaar
die met de weifelstok der blinden
in de leegte tast en langs de kantlijn
van tastbaar leven schrijdt

alleen het woord, als weemoed nu
leidt nog zijn eigen leven
en stroomt als donker bloed
door de lethargie der dagen

nog adem ik,
met de weeklacht van de wind
en overleef in een web van winterwoorden
die de tijdspin met de kille uren weeft
die zonder jou zijn heengegaan

ik heb de tijd, het uurglas omgekeerd
opdat het zand niet nutteloos verzwindt
maar tussen droom en werkelijkheid
de tegentijd, de weg naar jou toe vindt

winterwoorden uit tussen de stilte van je lippen