Van de hoge nood een deugd maken - deel 2

Na de studie van het cafébezoek gaan we het over iets heel anders hebben. Een blog over Dendermonde zonder dàt bepaald onderwerp zou een ‘gat’ in onze cultuur zijn! In onze Dendermondse heimat wordt dit onderwerp vaak aangesneden, het lag er in het verleden waarlijk in de volksmond… We gaan ‘van de hoge nood een deugd maken!’ En wees eerlijk, het heeft lang geduurd hé!!!

Het is een vaststaand gegeven dat in het vroegere Dendermonde graag over ‘de finale van de spijsvertering’ werd gepraat, waar dit item in andere regio’s met meer geheizinnigheid en preutsheid werd behandeld. In feite vindt men hieromtrent weinig informatie, behalve dan in medische zin. Er bestaan duizenden en duizenden kookboeken, maar over het ‘eindproduct’ wordt bijna niets gepubliceerd.

Er bestaan verschillende manieren om je te ‘ontlasten’. De meest eenvoudige blijft onze hedendaagse manier, gewoon ‘op de pot’. Echter voor dat de WC, nu wel meer dan honderd jaar geleden, zijn ingang vond, was het de gewoonte om door de knieën te gaan en de boodschap ten allen plaatse achter te laten. En toch blijkt de hedendaagse manier nog niet de meest ideale. De vorm van de wc-bril drukt het achterwerk zo samen, dat de ‘ontlediging’ niet volledig kan plaatsvinden en bovendien sporen nalaat. Trouwens het is tevens een onnatuurlijke lichaamshouding. De hurkzit is gewoonweg de meest perfecte manier om de stoelgang te maken. De bovenbenen drukken tegen het onderlijf, met als gevolg dat er druk op de onderbuik wordt uitgeoefend, wat de uitstoot bevordert. Wat de tijdsduur van een ‘zitje’ betreft, kan men wel zeggen dat die zeer uiteenlopend is. De ene vertoeft graag wat langer in de kleine ruimte dan de andere.

Trek uw neus nu niet op, het is een onderwerp gelijk een ander en we gaan in verschillende delen deze Dendermondse ‘folklore’ behandelen.

De geschiedenis van de pot, laten we terzijde. Die is te vinden in wetenschappelijke geschriften. We denken hierbij aan een boek ‘Het latrinaire gebeuren’…

Wie herinnert zich niet het ‘hart-motief’ in de wc-deur van onze grootouders? Soms kon het wel een ruit- een klaver- of een schoppenmotief zijn. Hoewel het ‘hartje’ kwam toch het meest voor. Het was niet meer als een erkenningsteken om te weten waar ‘het’ diende te gebeuren. De voorloper van de hedendaagse pictogrammen dus…

(Wordt vervolgd) – met ‘Papierhistorie…’