Toch even verantwoorden...

Nog attait ni véil nies. ‘k Em  ier en doër man uër te louistere gelèit, mor d’r wèr niks gelost. ’t Is pessies of d’ organezoësse van de kommenden ommegangk is ‘top siekrèt’! Ik kan d’r pertang e poër van de gemintjeroët die-j-in kommetait zitte en die noga rap éiren tètter isj verbèiklappe, mor van déize kiër komt er niks ouit. Ik begin stillekesoën gon te geluëve dad’ onzem bèrremiëster die manne gebréinwasjt éit!

Anders, as iet wéite luëpe z’er binst ’t alvier méi te kuëp en van déize kiër kènde d’r gin alf waurt ouitkraige, daddis van dem balange ni normoël zènne.

Ne mènsj zouë beginne pèize dâ’t is omdâ de die van Oilsjt niks zouën te wéite komme, mor binsjt wéite wéir uëk niks nowô. Pertang téige mei mauge ze nâ véil vertèlle, ik kan vrie goe zwaige. Mor ’t zain vanèigest de die wordâ’k iet téige vertèl dad’ éirem bèbbel ni kènnen ave!

’t Wèr nâ toch stillekesoën tait dâ me toch van iet gon wéite nowô, ’t is mor goe twië joër nemiër en ’t is zuëvèir…

Piër van Tatjes.

Een spotlied met een tekst van Jan De Ruyter. De muziek is van Armand Preud'homme. Het werd gemaakt rondom een spotnaam 'Draaiers' die naast 'Ajuinen' aan de Aalstenaars werd gegeven. De spotnaam verwijst naar een in de war geraakte stadsafgevaardigde die Keizer Karel moest ontvangen...

Reeds Keizer Karel wist het al
Hij noemde Aalst 'n erg geval!
De Schepen die hem moest begroeten
wist plots van blazen noch van toeten.

En Dendermonde werd steeds wijzer,
het had voorwaar een eigen Keizer,
een 'Keyser' Polydoor geheten,
ook die dwong Aalst ajuin te eten.

Zo bleef het tot op onze dagen,
ja, die van Aalst zijn te beklagen,
't zijn "repers" die alleen maar dwepen
met wat ajuin en oude repen.

En onze Keizer dacht:
"Och God, zij zijn slechts op ajuin verzot",
maar moet ik kiezen in het ronde
dan roep ik: "Leve Dendermonde!"
Laat daarom die van Aalst maar "draaien"
ze zijn al met een "reep" te paaien,
van balatum is er hun paard,
met veel ajuin onder zijne staart...
van balatum is er hun paard,
met veel ajuin onder zijne staart.

En die van Aalst,
die bleven kwaad!

Nâ kréige’k van de wéik nem brief i mam bus van iëne wordâ ‘k vroeger nog in ’t léiger méi gewéisd’ èm. d’ Iëste joëre noër dâ m’n afgezwouit woëre ieve me nog em bitsje kontakt, mor ’t was nâ toch van in vaifentzéiventeg léin dâ’k die nog isj g’uërd ouë. ‘k Moet er faitelaik bèivertèlle dâ’k diën in vaifenzéiventeg ouitgenuëdegt ouë vèr nor de Ros Bajjortstoet te komme kaike… Ik èm die vanèigest ne gillen dag luëpe sjaggernéire en ouitlache, datten ’t soëvest op ’t ranneken af van een Franse kolèire nor Oilsjt getrokken is. Ge kèntj dâ nowô…

Nodien èmme’k d’r niks nimmer va g’uërd of gezien…, tot van de wéik diëm brief.

A schréif:

“Beste kameraad uit het naburige Dendermonde, hopelijk gaat alles nog goed met u? Ge zult u zeker al aan het voorbereiden zijn op de komende Ros Beiaardommegang van 2010. Ik vernam die datum via de kranten. In de regionale bladzijden van onze krant hier in Aalst waren daaromtrent een drietal lijntjes verschenen, maar toch zijn deze mij niet ontgaan.

Ik dacht onmiddellijk terug aan de aangename dag die u mij bezorgde in 1975 toen u mij inviteerde voor het aanschouwen van de Ommegang in Dendermonde. Ik heb er toen waarlijk van genoten. In 1990 en in 2000 zijn de berichten omtrent die stoeten mij echter wél ontgaan, waar ik uiteraard geen grijntje spijt om heb.

Ik wil u dan ook laten weten dat ik van harte hoop dat enkele Aalstenaars opnieuw enig initiatief zouden nemen en nog eens zouden proberen om dat paard uit zijn stalling in de oude legerkazerne van Dendermonde te ontvreemden tegen de bewuste datum van 2010. Uiteraard zijn er nu al heel wat meer technische middelen voorhanden en zou het deze keer misschien wél lukken. Indien een dergelijke stunt zou kunnen plaatsvinden en het paard kan op die bewuste dag niet in de stoet verschijnen, dan pas zou het échte reklame zijn voor Dendermonde (hier zeggen wij Eiremonne…). Misschien moet gij u hierop wel enigszins voorbereiden. Men weet maar nooit!

In de hoop u op deze manier toch een beetje wakker te hebben geschud verblijf ik inmiddels met vriendelijke groeten.

De Fred van Aalst.”

‘k Emme’t effenaf twië kiëre geléize! Nâ bènne’k on ’t pèize of dâ’k mè diëm brief nor ‘t kommetait zouë stappe of ni. Is’t nâ zouiver zjiedasserèi of is’t een verwittegingk?

’t Is mor dâ ge mè die-j-Oilsjteneirs nondemiljaardevlammestedzjuë nuët ni-j-’n wètj wâ dâ g’ er on ’n ètj! Neig gerist en benne’k er toch ni-j-in!

De wéike die gepasséirt zain, die moete uëk nimme vedrom komme … Ge maugd’ iërlaik woër geluëve dâ ne mènsj toch ewwâ kan téigekomme zènne. En as g’ iënen téigeslag ètj tèn komme d’r nog nowô! Dad’ éi n-aj-isj ’t iën op ’t ander gewéist. Begin van de mèimontj ouë’k zes poeintje op de lottau mor ‘k ouë mannem bulletèi ni binne gedoën! Drèi doëge nodien wazze’k mè manne vellau on ’t rontrèin, ‘k moet frèine vèr een stomme kat die’t stroët auverlupt en ‘k verstouik manne poeilsjt. De wéik dorrop bènne’k in den of mè manne gebier zanne klèine on’t voetballe gelèk as een aa glaure van den Aavéidéi en ‘k verstoik manne gruëten tiën… Nog giën wéik loëter moete’k op den teknissen dinsjt van ’t stat zain, dor op ’t nief statouis op ’t iëste verdiep en in ’t nor bauve goën schèffere’k dor van diën trap! Mâ lings biën gillegans den bast af! Den dag nodien zitte’k bè den ouisdoktaur vèr manne drèimojndelaikse kontrol. D’r zat ne man of vier véire mèi. Ik pèisdegen i man èige, ‘k zal dor em boekske van die toëfel pakke en ewwâ léize, tèn goë ten tait wâ rapper verouit. Gelèk azze’k mè dor em bitsje rèk vèr dâ stom boekske te pakke, sloëg manne stoel onderouit en ligge’k d’r mè man sjokkedaize talve dië vloer van die wachtzoël… Nen dikke knie !!! ‘k Ang achteriën mor vèr den èlft nimmer oniën… Mor mannen doktaur éi gezèit da’k vèr de rest ni mag kloëge want da’k nog réidelaik gezont bèn.

Tèn éige’t e poër doëge kalm gewéist… Giën aksedènte, giën mizéire… mor ’t éi vanèigest ni langk gediert…

‘k Was op nen oëvet isj gon wandele on de Forte. Ze zain dor al nen tait béizeg on den Aria te verandere en ‘k was d’r isj gon kaike. Op ’t iëste zicht vonte’k et goed. Prauper gedoën, mor ‘k kost mè vanèige ni loëte van isj op die wèiref te goën en isj binne te kaike déir een vainsjter, want ’t wirt azuë wâ schéimerdongker… Ge goëge’t ni geluëve nowô, mor ik sikkel d’r toch wel in ne pit zéiker!!! Bouite nen dikken ellembaug, nen dikke knoessel en een dik ant, mangkéirdegeke niks! Azze’k dorméi bè den doktaur kwamp zèi dië mènsj… Mè-j-em bitsje korrozje zal dad’ammel wel béitere!!! Ne schuënen truëst!

Piër van Tatjes