Categorie: Gedicht-Pierre Heymans

Als massa’s mensen

de dood inschuiven

hoopt de hoop zich op

tot wanhoop

Gebroken als hun huizen

zoeken ze

de brokstukken

van hun naasten

Maskers van miserie

wroeten in puzzels

van een levensloop

wrakken vinden wrakken

Geen kruisweg

zal hun kruis wegdragen

ze zullen verstard

ver starend geen einde zien

Opnieuw starten

gaat hun begrip nog te boven

de schok zal zich eindeloos herhalen

in dromen en in leven

© Pierre Heymans

Aan de slachtoffers van de aardbeving in Italië .

 
Met dank aan Pierre dat ik dit gedicht mocht plaatsen

In deze dagen, zijn we met ons hart en onze gedachten
bij de mensen die bij deze aardbeving heel hun hebben en houden,
maar vooral ook hun geliefden verloren

Benauwd

beklemmend

benieuwd

blikt mijn hart

het vertrouwen

tegemoet

de toekomst

duwt me

tegen de borst

als tegenwind

op het schip

van verlangen

ik volhard

hard

overtuigd

overtuigend

zeker van mijn

onzekerheid

tot ik je ogen zie

als een vibrerend

einde

van mijn twijfels

verlangend

naar elkaar

omarm mijn ziel

verwarm mijn geest

knuffel mijn geweten

duffel me in

als je groot kind

bemin me

Gedicht geschreven voor Annieken
door © Pierre Heymans
op 30/12/2008

Dank Pierre dat ik dit gedicht mocht plaatsen.




foto boven : Inne met baby Fien
foto onder : Fee met baby Wannes

foto's © Klaproosje1

Deze foto ontbrak nog aan de collectie
"Fientje en Oma"



En ook Pierre Heymans,
maakte voor Fientje een gedicht

Levenslicht

opklaring van een verlangen

bewijs van een liefde

kind van vroegere liefdes

ouders

grootouders

planters van een stamboom

Ik heb je gezien

Fien

heimelijk genietend

van zusje’s knuffels

donzig stil zingend

zonder woorden

Elke dageraad

weer je levenslicht

het doel van wie je liefheeft

warmtevulling

in de ogen

van je aanbidders

© Pierre Heymans
dank je wel Pierre

Nou zeg

nu heb ik het wel geweten

zelfs pijn van anderen

is niet te vreten

maar als “anderen”

je geliefde is

word je zelf

door pijn gekweld

machteloosheid

krimpt je hartspier

tot niets

je hersens draaien

op volle toeren

slaan bijna tilt

haar leed

heb je niet gewild

toch voel  je ergens schuld

dat je geen dokter bent

geen tovenaar

pijnstiller

oorzaakkiller

ik kan alleen maar

zacht zijn

in woorden en masseren

mocht haar kwelling

door mijn zalving helpen

ik zou mij goddelijk voelen

alhoewel haar steunen

mij al echt levend houdt

maar toch

slaap zacht schat

en wordt vrolijk wakker

© Pierre Heymans 
met dank aan Pierre dat ik dit gedicht mocht plaatsen.
©foto klaproosje1

  


Sluiers slomerden
voor de ogen van de zon
tranen regenden zachtjes
in de palmen van mijn hart

Kinderen kieperden

de klepels van de klokken

door de grijze lucht

galmend in de holten van mijn zijn

Ik glimlachte traag

zodat het lang duren zou

eer ik begreep waarom

het was zo gulzig

Verbaasd over zoveel

wat ik niet begreep

kuste ik de sneltrein

naar het zoeken

Eens zal ik het vinden

de oorzaak van al dat denken

en sluit ik de ogen van de zon

om te dromen in het schemerlicht

©Pierre Heymans

Met dank aan "Pierre" dat ik dit gedicht mocht plaatsen.
12/07/2008