Berichten van 1 januari 2011 tot 31 december 2011

Sta eens stil, bij al die mensen,

die we nooit of nimmer meer,

Zalige Kerst en  Nieuwjaar wensen,

want ze zijn bij ons niet meer

Sta eens stil, al was het maar even

bij het ouderlijk verdriet,

Waar het verlies van een leven

een diepe wonde achterliet

Sta eens stil, gedenk hen even,

Denk niet: het is voorbij…gedaan!

Al is het nog zo lang geleden,

Stil verdriet…het blijft bestaan!

©  Eddy Mondelaers

lieve zoon, lieve Geert*
38 jaar geleden mochten
wij jou verwelkomen als ons kerstkindje
een wolk van een baby
blonde haartjes
4kg500 en 53 cm groot

Vandaag is ons hart vol verdriet
en houden wij ons vast aan alle
mooie herinneringen
die jij bij ons achterliet

Mijn jongen
Gelukkige verjaardag,
waar je ook bent.

jouw mama

Lieve Blogvrienden,

Kerstmis ! 
Dezer dagen versturen de meeste mensen hun wensen naar 
familieleden en vrienden.
We wensen elkaar het allerbeste, heel veel geluk,
een uitstekende gezondheid.

Zo heeft iedereen zijn eigen kerstwensen.
Ikzelf hecht geen belang aan grote dingen,
maar aan eenvoud, echte vriendschap,
vertrouwen, blijheid in het hart, mijn man,
kinderen en kleinkinderen
én alle mensen rondom mij gelukkig zien
en natuurlijk
vooral voor iedereen een uitstekende gezondheid !

Het kan je zo'n zalig gevoel geven om...iemand die je lang niet meer gezien hebt, terug te ontmoeten
een onverwachte telefoon,
 een lief woord in je gastenboek
een bezoekje aan iemand brengen en ontdekken
dat die persoon daar reuzeblij mee is...
ontroert te worden bij het horen van een prachtig lied 
en 
vrienden te hebben, ook al loop je elkaars deur niet plat,
toch steeds weer op mekaar kunt rekenen...
dat zijn de zegeningen die je elke dag weer zo blij kunnen maken.

 

Ik wens jullie ook nog graag :
 
Een warm hart voor al de mensen
die dagelijks in uw nabijheid leven.
helpende handen, die bijstaan waar het nodig is.
zoekende ogen, die de nood van de ander zien.
troostende woorden, die het hart van anderen verwarmen
kortom...wees een "warm mens" in deze kille tijd,
waar het iedereen te doen is om zijn eigen "ik".

eigen tekst  © Klaproosje1



Kerst, het feest van vrede en het licht,
de geboorte van Het Kind.
Voor ons is het ook een tijd van verdriet,
want net in deze tijd, zovele jaren geleden,
waren wij vol verlangen, wachtend
op ONS KERSTKIND.
Geert*, onze 1ste zoon
werd geboren op 28 december

Geert* overleed, 20 jaar later, eind november
dus net voor de Kerstperiode.
Kerst zal voor ons nooit meer hetzelfde zijn.
Wij komen met al onze kinderen en kleinkinderen samen,
maar het gemis om onze zoon die er niet meer is,
en de plaats die open blijft aan tafel...
laat voor altijd een diepe wonde na in ons hart.

Aan zovele gezinnen waar met deze feestdagen
een geliefde ontbreekt aan de feesttafel,
wens ik veel kracht en warmte
om die moeilijke periode te overbruggen.


aan Iedereen een Zalig Kerstfeest
Cécile

In deze adventstijd

Wordt ons diepste verlangen

Elkaar veel liefde schenken.

Zonder enige krenterigheid delen we

Met wie heel veel moet missen

En zeker nooit de blijdschap kent

Met een attentie

Zijn liefste mens te bedenken.

Medelevend luisteren we aandachtig

Naar het harde verhaal

Van wie onnoemlijk veel zorgen heeft

En zich steeds alleen moet redden.

In elke taak, in elke ontmoeting

Leggen we het beste van ons hart

En het elkaar veel liefde schenken

Blijft niet zomaar een vrome droom.

Naar Valeer Deschacht.

May their light always shine

Children we remember
though missing from our sight
in honor and remembrance
we light candles in the night...

We will not forget
and every year in deep December
on Earth we will light candles
as we remember

©Jacqueline Brown




Opdat hun licht voor altijd zal stralen,
ontsteken ouders, familieleden en vrienden
van overleden kinderen,
om 19u00 een kaars, en zetten die voor het raam.

Dit gebeurt ieder jaar weer op de 2de zondag van december
en dit over de hele wereld, vandaar de naam
"Worldwide Candle Lighting"

De gedachte erachter is om in de donkere dagen
voor Kerstmis,
waarin zoveel kaarsen ontstoken worden voor
de gezelligheid en voor de sfeer,
ook een kaars te ontsteken voor
een kind dat er niet meer is.

Zo worden de kaarsen in de ene na de
andere tijdzone telkens een uur na
elkaar aangestoken, zodat een golf van
licht de hele wereld overspoelt.


Wij steken een kaarsje aan voor onze zoon Geert*,
en voor elk kind dat nu in één of ander
gezin zo erg gemist wordt.
Mogen alle ouders, door deze actie,
 heel veel troost en steun vinden.

Doe jij ook mee ?

9 december 2009 - 9 december 2011

Wout is 2 jaar

dag heerlijk ventje
altijd blijgezind
dag lieve kapoen
met de guitige ogen

dag lieve Woutje
met jouw lieve lach
kleur jij elke dag
voor iedereen in je omgeving

dag  lieve kleine kapoen
jij krijgt van opa en oma
een hele dikke zoen

Proficiat met jouw 2de verjaardag
en...
straks zijn we met
gans de familie samen voor JOUW feestje

jouw opa en oma

Het heeft veel té lang geduurd, maar EINDELIJK zijn we er weer!

Dit is het nadeel van geen draadloos internet te hebben, waardoor je geen contact meer hebt met je vrienden van de blogs,
 maar zoals je ziet...aan alles komt een einde...

De verbouwingen zijn nog niet helemaal gedaan, maar...het einde komt stilaan in zicht. Het zal nog wel een week of 2 à 3 tanden bijten zijn. Maar zolang als het al geduurd heeft, zal het niet meer zijn...

De laatste dagen hebben we heel wat spullen uit "hun verpakking" gehaald; alles netjes gemaakt en terug...althans in 1 ruimte, hun plaatske gegeven...

Vandaag wil ik al die blogvrienden, die hier regelmatig een bezoekje en berichtje kwamen brengen, uit de grond van mijn hart bedanken.

Het doet heel veel plezier, te weten dat mensen aan je denken, dit ondanks het feit dat ikzelf geen bezoekjes kon doen. Het is en was immers niet de bedoeling dat ik, toen ik online kon komen via de pc bij de kinderen of familie, uren voor de pc zou doorbrengen.

Dankjewel voor jullie vriendschap en geduld...en tot...op jullie blogje

lieve groet

Cécile

deze tekst vond ik in mijn mailbox en wou hem graag met ieder onder jullie delen.

ZUSSEN


Op een dag zat een jonge vrouw bij haar moeder thee te drinken.
Ze spraken over het leven, het huwelijk, over de verantwoordelijkheden in het leven en de verplichtingen die volwassenheid met zich meebrengt.
De moeder roerde in de thee en zei bedachtzaam tegen haar dochter:
Vergeet je zusters niet.
Ze worden steeds belangrijker naarmate je ouder wordt.
Hoeveel je ook van je man houdt, hoeveel je ook van de
kinderen die je misschien zult krijgen zult houden,
je zult altijd je zusters nodig hebben.
Denk eraan zo af en toe met ze mee te gaan en
dingen met ze te doen.
En onthoud dat "zusters" alle vrouwen betekent.
Je vriendinnen, je dochters, je collega's en al je vrouwelijke familieleden.
Je hebt vrouwen nodig.
Zo is het met vrouwen.
Wat een grappig advies, dacht de jonge vrouw.
Ik ben een pasgetrouwde vrouw.
Mijn man en het gezin dat we zullen stichten zal zeker alles zijn dat ik nodig heb om mijn leven waardevol te maken.
Toch luisterde ze naar haar moeder.
Ze hield contact met haar zusters
en maakte ieder jaar meer vriendinnen.
Naarmate de tijd verstreek,
 kwam ze er langzamerhand achter dat haar moeder wist waar ze het over had.
Als door de tijd en het leven veranderingen en mysteries in een vrouw groeien zijn "zusters" de steunpilaren in haar leven.
De tijd verstrijkt
Het leven gebeurt
Afstand scheidt
Kinderen groeien op
Liefde groeit en vergaat
Geliefden overlijden
Harten breken
Ouders sterven
Loopbanen eindigen
Maar ...... zusters zijn er, tijd en afstand maken niet uit.
Een vriendin is altijd binnen bereik als je haar nodig hebt.
En als je alleen door dat eenzame dal moet gaan,
zullen vrouwen in je leven aan de rand staan om je aan te moedigen, voor je te bidden, ten gunste van je tussenbeiden te komen en je aan het eind met open armen te ontvangen.
Soms lappen ze regels aan hun laars en lopen ze naast je. Of komen ze om je eruit te tillen.
Vriendinnen, dochters, kleindochters, schoondochters, zusters, schoonzusters, moeders, grootmoeders, tantes, nichten en buurvrouwen, allemaal zegenen ze je leven.
De wereld zou niet hetzelfde zijn zonder deze verbondenheid tussen vrouwen.
Toen we dit "avontuur", genaamd vrouw-zijn begonnen,
hadden we geen idee van de ongelooflijke vreugde en verdriet dat ons te wachten zou staan.
Noch wisten we hoe we elkaar nodig zouden hebben en nog steeds nodig hebben.


p.s. geef nu toe, wat zouden we zonder elkaar zijn in deze wereld?
hele lieve groet aan iedereen

Cécile

We zijn nog steeds bij liefdevolle familie tijdens de verbouwingswerken
en alles zit thuis nog wel eventjes afgesloten onder plasticfolie.
 Zo zit ook mijn pc veilig voor het stof opgeborgen.
De werken vorderen goed en de onder-aannemers volgen elkaar goed op, maar het is nog wel wat geduld hebben eer alles in orde gaat zijn.
 Rome en Parijs zijn nu immers ook niet op 1 dag gebouwd.

Af en toe heb ik de kans om bij de kinderen of familie mijn mailtjes te komen lezen en hier even te komen piepen,maar je begrijpt dat ik van de situatie geen misbruik wil maken om uren voor de pc door te brengen. Nog eventjes geduld dus, maar vergeten doe ik jullie niet!

Hele lieve groet en dankjewel aan de lieve trouwe blogvrienden.
Cécile

Eventjes laten weten dat mijn pcke nog altijd afgesloten is thuis...
De verbouwingen zijn eindelijk in gang geschoten (oef)
Wij logeren momenteel bij mijn schoonzus en schoonbroer, en mogen regelmatig genieten van de kookkunsten van heel veel lieve mensen.

Dankjewel aan die lieve bloggers die hier regelmatig op bezoek komen.Van zodra het mogelijk is mag je me zeker op jullie blogje verwachten.
hele lieve groet

Cécile

16 oktober 2008 - 16 oktober 2011

FIEN is 3 jaar

Fientje, lieve meid en
 schattig poppemieke van ons
het zonnetje in huis en steeds in voor een grap

Op 16 oktober was het voor jou
dubbel feest
het was jouw 3de verjaardag
én je werd gedoopt.

Opa en oma wensen je
proficiat en geven je een hele dikke knuff.

HANDEN

Als je droevig bent,
vegen we met deze handen je tranen weg.
Als je blij bent,
zullen we je een hand geven en samen dansen.
Als de wereld hard voor je is,
leggen we een hand op je wang om je te troosten.
Als je gekwetst wordt,
verzorgen we je me deze handen.
Het is door deze handen dat we je onze liefde geven.


tekst uit de doopviering van Fientje op 16 oktober 2011,
dag van haar 3de verjaardag

  




Lieve blogvrienden,

Iedereen goeiedag komen zeggen
en  dan mezelf in de watten leggen.
We nemen even een welverdiende rust...
en doen dit aan de turkse kust...

Hier is het nu momenteel ook wel goed weer,
maar dat kan je immers nooit maanden van tevoren voorspellen!
en thuis heeft een mens toch altijd wel wat te doen...
Het ergste is altijd, mijn kinderen en kleinkinderen achterlaten
ik zal die schatten enorm missen...

In de dagen die komen denk ik niet aan tijd,
aan de werken van de electriciteits-
 en gasmaatschappij die hier gisteren ineens stonden om het voor onze deur allemaal open te breken om de kabels ondergronds te leggen, en voortdurend met modderschoenen in en uit het huis kwamen om alles na te kijken (dit terwijl ik bezig was om de valiezen in orde te krijgen)...en vandaag Telenet (provider internet), het in zijn hoofd kreeg om net hetzelfde te doen (kabels ondergrond) en de put die voor ons deur gedicht was, terug open te smijten...(van organisatie gesproken onder de verschillende maatschappijen)...
aan de verbouwingen (die nog steeds op zich laten wachten)
 en ons al veel stress gegeven hebben;
MAAR
alleen aan genieten, mij eens goed laten bedienen (sorry)
de omgeving en de prachtnatuur.

Sorry, maar ik ben niet meer tot bij ieder van jullie geraakt voor een persoonlijk berichtje op jullie blog en dus moest het maar via deze weg.

allemaal een dikke
knuffff

Cécile


© foto klaproosje1

We zijn weer terug van een SUPER blogmeeting. Wij hebben aan die schitterende dag nog een vervolgje gezet, door nadien nog een bezoek te brengen aan vrienden...Dus superweekend gehad.

We hadden naar de blogmeeting zo lang uitgekeken EN...het was er weer eentje om U tegen te zeggen. Spijtig genoeg is het ook altijd veel te vlug voorbij he...maar we tellen af hoor...naar...de volgende keer!

Het blije weerzien met de blogmaatjes die we reeds op vorige meetings ontmoetten, maar ook de kennismaking met de bloggertjes die er voor de eerste keer bij waren, ... een groot feest!
Wat werd er weer gekust en geknuffeld dat het een lieve lust was, gepraat, gelachen, gegierd en heel veel plezier gemaakt.
Gezelligheid troef!

Het feest, door ons Friedake verzorgd, was zoals altijd,
 tot in de puntjes  uitgewerkt.
Friedake, ondanks je eigen zwakke gezondheid heb je ervoor gezorgd dat het voor iedereen een superfeest was.
DANK U, ook in naam van Willy

Aan iedereen daar aanwezig...
Dank u

voor de leuke momenten
de toffe babbels
de warme knuffels
de echte gemeende vriendschap
het vertrouwen
de gezelligheid!

Het was weer een dag om voor altijd in ons hart vast te houden...en reeds uit te kijken naar...een volgende keer, waar wij hopen om iedereen terug te mogen ontmoeten.

lieve groet
Cécile

u kan de foto's ook bekijken in mijn foto-album en zijn natuurlijk vrij te downloaden.
klik op onderstaande link...

http://fotoalbum.seniorennet.be/klaproosje1/klaproosje1-blogmeeting_17092011

Als het tegenslagen regent,
gebruik dan je glimlach
als regenscherm.

lieve groet
Cécile
©eigen foto

Bij het “septemberen” en de aanvang

van een nieuw jaar

zou ik willen dat ik een toverhoed bezat,

één waarin alle warme momenten

van de voorbije zomer in bewaard zijn,

om ze dan af en toe weer boven te halen

midden de drukke activiteiten:

de melodie van zomerse vogels, de zon op mijn huid,

sprankels energie, grote familiedagen,

vriendschappelijke babbels,

vakantieherinneringen en schaterlachmomenten,

ontroerende schoonheid, het kleine geluk van elke dag…

 Bij het “septemberen” zou ik willen

dat ik een toverstok bezat

om al mijn vrienden

het grootste geluk toe te zwaaien:

geslaagde activiteiten,

levendige aanpak en inzet,

sterke verbondenheid,

enthousiasme om frisse ideeën een kans te geven,

perfect teamwerk…

 Bij het “septemberen” zou ik willen

dat ik een formule bezat

om elk ongenoegen weg te toveren,

om het wijd verspreide jammeren in te dammen,

om kracht binnen te halen die open maakt

en onze blikken met hart en ziel

richt naar een levendige toekomst!

 Bij het “septemberen” zou ik willen

dat ik een magische formule bezat

om boeiend, verrassend, veelzijdig

te bewegen naar morgen.

Om een wereld dat werkt,

met helpende handen,

met solidaire harten en diepe dromen,

met creatieve geesten,

met warme vriendschappen en goddelijke bewogenheid.

 Maar toveren is niet aan de orde.

Het behoort tot de sprookjes of virtuele realiteit.

Het zijn wij, wij samen,

die het mogen en kunnen doen,

we weten het al lang:

als je iets met al je energie en
enthousiasme aanpakt lukt het.

Er is één toverformule die werkt:

“we doen het samen”

Met dank aan "Linda" voor de prachtige tekst.
© foto Klaproosje1


p.s. als antwoord op de mailtjes die ik krijg ivm de werken hier,
kan ik jullie melden dat het nog steeds is als 2 logjes eerder!!
niks dus, noppes, nada, rien, nothing en ga zo maar verder!!

Mamake

7 september 2004
was de dag dat wij voorgoed afscheid van je
moesten nemen.
7 jaar reeds...dat wij je moeten missen.

Mamake,
Aan jou denken geeft zoveel mooie
 herinneringen
Je was een warme vrouw met een hart van goud
en stond steeds voor iedereen klaar!


Mama,
7 september 2011...
het gemis blijft nog altijd heel sterk...
in zoveel kleine dingen,
telkens en telkens opnieuw.

Me even laten horen voor er gedacht wordt dat ik aan de andere kant van de wereld zit...

Eerst en vooral een dikke dankjewel aan iedereen die hier de afgelopen dagen, weken, trouw op post geweest is op mijn blogje én wat schreef onder reageer...dat doet deugd

Het zijn me hier de maanden al geweest...maanden die me heel veel stress, hoofdpijn én slapeloze nachten bezorgen en dus ook alle energie opslorpen...én het einde is nog niet in zicht...neen...alles moet nog beginnen!

Jullie kennen wellicht het woordje "verbouwingen"?
dat is hier ons grote probleem...ik weet het, kalm blijven is de boodschap,
maar het is allemaal makkelijker gezegd dan gedaan tot wanneer je zelf in de situatie staat...
We zijn noodgedwongen op zoek moeten gaan naar een nieuwe aannemer, nadat de eerste hier met grote moed de werken kwam beginnen (muur doorslaan) en nadien verdween met de noorderzon!
Afspraken maken en niet nakomen...ontelbare telefoontjes geven...uren en dagen wachten op iemand die niet komt!!! Telkens alles veilig wegzetten en nadien terug moeten plaatsen omdat het allemaal niet doorging...ziek wordt een mens daarvan en staat het huilen je nader dan het lachen...

Natuurlijk moeten de mensen die nu overnemen alles proberen op te lossen, maar zij hebben ook al afspraken met anderen zodat we geduld moeten hebben...we zijn al trouwens enorm dankbaar dat zij "proberen" om ons zo goed en zo vlug mogelijk te helpen, maar het zal niet voor direct zijn...

Dit alles zorgde ervoor dat ik echt geen zin had in bloggen.
Ik zou trouwens geen woorden gevonden hebben om jullie te kunnen aanschrijven, want mijn hoofd zat leeg en is nog steeds niet helemaal aangevuld hihihi...Hopelijk kan je me een beetje verstaan...

hele lieve groet aan iedereen

Cécile

p.s.  ik was niet van plan om hierover wat op mijn blog te zetten, want iedereen heeft al genoeg rond zijn hoofd,  maar ik wou de vragen die ik kreeg, toch even beantwoorden.

Oef, daar zijn we weer...
afgelopen weekend waren we bij vrienden en
maandag hadden we de wekelijkse boodschappen
en eventjes gaan oppassen bij de kleinkindjes.
En ja gisteren, wanneer we dan wél op seniorennet
dag zouden kunnen komen dag zeggen aan de blogmaatjes,
begon hier van gistermorgen al het klank- en lichtspel...
's morgens niet zo erg, maar toch voldoende
om alle stekkers uit de stopcontacten te halen,
 uit voorzorg om geen beschadigde huishoudtoestellen
én pc te hebben. 

Gisternamiddag waren we net op tijd thuis
toen het klank- en lichtspel weer herbegon...
en het heeft de ganse avond geduurd,
dus weer geen bezoekjes kunnen afleggen...
want toen ik slapen ging rond 00,20, was het nog niet over.

Gelukkig is het hier,
buiten voortdurende bliksemschichten ,
heel zware regenval én enkele angstaanjagende donderslagen,
al bij al nog meegevallen..
als je ziet hoe het onweer gisteren op
andere plaatsen huis heeft gehouden. 
Brand in een electriciteitscentrale, op 15 km hier vandaan. 
Op heel wat plaatsen hagelbollen van 7cm diameter
die heel veel auto's beschadigd hebben
op de parking van Ford Genk...
zonder maar te spreken van al de auto's
die daar in de omstreken buiten staan,
schade in de tuinen aan groenten en fruit...
of schade aan de huizen én de wateroverlast.

Het was de laatste 2 dagen "heet"
en dan is zo een onweer te verwachten,
maar van mij mag dit toch uitblijven hoor...
voel er me echt niet gerust bij.

Vandaag is het oppasdagje van ons Woutje
en terwijl ie lekker een dutje doet,
heb ik even de tijd om mijn blogje aan te vullen...
 Morgen, wel dan trek ik er een ganse dag op uit
om de opnames bij te wonen in het Amerikaans theater
op de Heizel in Brussel,
van de laatste week "Premiejagers"... 
Op 1 dag worden er telkens  5 opnames gemaakt,
 goed voor een volledige week uitzendtijd.
Trouwens...
de uitzendingen die je deze week kan zien,
 en de allereerste opnames van de serie, 
 waren wij ook van de partij, samen met Lydia en Jef...

Nu rest er mij alleen nog
jullie allen een lieve groet over te brengen...

Vrijdagavond keek ik naar de musical “Hairspray". 

De musical vertelt het verhaal van een “blank”meisje
dat de grote droom koestert om ooit te mogen optreden
tijdens een tiener dansshow op de lokale tv-zender dat
gesponsord wordt door een haarlakfabrikant.

De dansers in het programma zijn allen “blank” omdat de manager
niet wil dat er “donkere” kinderen in het programma komen.
Zij krijgen een aparte show, slechts éénmaal in de maand.
Bij een  auditie voor nieuwe dansers waar het meisje zich wil laten inschrijven,
wordt ze snel afgescheept,
omwille van “te klein” en “te mollig”.

In de dansgroep van de kleurlingen is ze wel welkom
en al snel blijkt ze een van de populairste en beste dansers te zijn.

Later ontpopt ze zich tot een verwoed voorvechtster
van gelijke rechten voor de onderdrukte zwarte Amerikanen.

Voorwaar een film met een boodschap!
spijtig echter van die regelmatige onderbrekingen voor reclame...

Discriminatie en beoordeling op het uiterlijk…
het is heden ten dage nog altijd schering en inslag.

Nu het schooljaar stilaan ten einde loopt, 
onze studentjes bang de resultaten van hun toetsen afwachten,
en de leerkrachten oneindig veel werk hebben om al
die toetsen te verbeteren,
dacht ik eraan om beiden hier een klein duwke te geven...
wilskracht, geduld, vertrouwen,
allemaal nodig, niet alleen elk schooljaar
maar ook in onze dagdagelijkse dingen..

en daarom...





Wij willen je een pluim geven

Om je inzet tijdens dit schooljaar

Om je vertrouwen

Omdat je niet opgaf na een moeilijke dag

Om je enthousiasme

Om je vriendschap die ons zo goed deed

Of gewoon om je lieve attentie

Om zoveel dingen

Wij willen je een pluim geven

Want van af en toe een pluim

Krijg je sterke vleugels


hele lieve groet
Cécile

Zoals ik reeds eerder schreef, deden wij ook tijdens onze uitstap naar de Kempen,
 het Kasteel van de Hertogen van Brabant aan en vandaag daarover wat meer.

De "waterburcht" of kasteel van de Hertogen van Brabant en gelegen in het hartje van de stad Turnhout, heeft een zeer rijke geschiedenis waarvoor men teruggaat tot in de 12de eeuw.

 

Het werd in de loop der eeuwen verschillende malen verbouwd
en heel wat beroemde heersers waren hier te gast.
 Enkelen onder hen zullen we ons waarschijnlijk herinneren van de geschiedenislessen
(tenminste als we goed opgelet hebben)
Filips de Stoute; Egmont en Hoorn; Karel de Stoute;
Keizer Maximiliaan van Oostenrijk; Keizer Karel V...
je weet wel...die van de pot van Olen.

 
Nu heden ten dage is het Gerechtshof in dit kasteel ondergebracht.

 
In de slotgracht bevinden zich enkele prachtige kunstwerken,
waaronder "Taxandria", een kunstwerk van Paul van Hees,
en "Najade", (liggend) godin uit de griekse mythologie van Rik Poot.

Men kan het kasteel bezoeken onder begeleiding van een gids, en na schriftelijke aanvraag en toelating van de voorzitter van de rechtbank, Kasteelplein in Turnhout.



hele lieve groet
Cécile
© eigen foto's

 Op onze tocht door de Kempen, stond ook Turnhout op het programma.

Turnhout wordt de speelkaartenstad genoemd,
er is een prachtig Begijnhof 
dat door de Unesco erkend is tot werelderfgoed,
een justitiepaleis dat in een kasteel gevestigd is
met slotgracht en dit midden in stad.

Maar vandaag doen we het begijnhof aan...

 

 

 
de huisjes met het blauw-witte schildjes zijn beschermd
en aan deze huisjes mag
helemaal niks veranderd worden.

 

 
de patroonheilige van de begijnen is de heilige Begga...
de laatste begijn die in het begijnhof van Turnhout verbleef
was Johanna de Boer, zij overleed 28 januari 2002,
precies 1 dag na haar 94ste verjaardag.


en als afsluiter...
 in het prachtig antiek kader van de "pastorij"
en dit binnen de begijnhofmuren,
een heerlijke koffie gedronken.


hele lieve groet en...fijn Pinksterweekend
Cécile