even dag komen zeggen

Eventjes laten weten dat mijn pcke nog altijd afgesloten is thuis...
De verbouwingen zijn eindelijk in gang geschoten (oef)
Wij logeren momenteel bij mijn schoonzus en schoonbroer, en mogen regelmatig genieten van de kookkunsten van heel veel lieve mensen.

Dankjewel aan die lieve bloggers die hier regelmatig op bezoek komen.Van zodra het mogelijk is mag je me zeker op jullie blogje verwachten.
hele lieve groet

Cécile

16 oktober 2008 - 16 oktober 2011

FIEN is 3 jaar

Fientje, lieve meid en
 schattig poppemieke van ons
het zonnetje in huis en steeds in voor een grap

Op 16 oktober was het voor jou
dubbel feest
het was jouw 3de verjaardag
én je werd gedoopt.

Opa en oma wensen je
proficiat en geven je een hele dikke knuff.

HANDEN

Als je droevig bent,
vegen we met deze handen je tranen weg.
Als je blij bent,
zullen we je een hand geven en samen dansen.
Als de wereld hard voor je is,
leggen we een hand op je wang om je te troosten.
Als je gekwetst wordt,
verzorgen we je me deze handen.
Het is door deze handen dat we je onze liefde geven.


tekst uit de doopviering van Fientje op 16 oktober 2011,
dag van haar 3de verjaardag

  




Lieve blogvrienden,

Iedereen goeiedag komen zeggen
en  dan mezelf in de watten leggen.
We nemen even een welverdiende rust...
en doen dit aan de turkse kust...

Hier is het nu momenteel ook wel goed weer,
maar dat kan je immers nooit maanden van tevoren voorspellen!
en thuis heeft een mens toch altijd wel wat te doen...
Het ergste is altijd, mijn kinderen en kleinkinderen achterlaten
ik zal die schatten enorm missen...

In de dagen die komen denk ik niet aan tijd,
aan de werken van de electriciteits-
 en gasmaatschappij die hier gisteren ineens stonden om het voor onze deur allemaal open te breken om de kabels ondergronds te leggen, en voortdurend met modderschoenen in en uit het huis kwamen om alles na te kijken (dit terwijl ik bezig was om de valiezen in orde te krijgen)...en vandaag Telenet (provider internet), het in zijn hoofd kreeg om net hetzelfde te doen (kabels ondergrond) en de put die voor ons deur gedicht was, terug open te smijten...(van organisatie gesproken onder de verschillende maatschappijen)...
aan de verbouwingen (die nog steeds op zich laten wachten)
 en ons al veel stress gegeven hebben;
MAAR
alleen aan genieten, mij eens goed laten bedienen (sorry)
de omgeving en de prachtnatuur.

Sorry, maar ik ben niet meer tot bij ieder van jullie geraakt voor een persoonlijk berichtje op jullie blog en dus moest het maar via deze weg.

allemaal een dikke
knuffff

Cécile


© foto klaproosje1

We zijn weer terug van een SUPER blogmeeting. Wij hebben aan die schitterende dag nog een vervolgje gezet, door nadien nog een bezoek te brengen aan vrienden...Dus superweekend gehad.

We hadden naar de blogmeeting zo lang uitgekeken EN...het was er weer eentje om U tegen te zeggen. Spijtig genoeg is het ook altijd veel te vlug voorbij he...maar we tellen af hoor...naar...de volgende keer!

Het blije weerzien met de blogmaatjes die we reeds op vorige meetings ontmoetten, maar ook de kennismaking met de bloggertjes die er voor de eerste keer bij waren, ... een groot feest!
Wat werd er weer gekust en geknuffeld dat het een lieve lust was, gepraat, gelachen, gegierd en heel veel plezier gemaakt.
Gezelligheid troef!

Het feest, door ons Friedake verzorgd, was zoals altijd,
 tot in de puntjes  uitgewerkt.
Friedake, ondanks je eigen zwakke gezondheid heb je ervoor gezorgd dat het voor iedereen een superfeest was.
DANK U, ook in naam van Willy

Aan iedereen daar aanwezig...
Dank u

voor de leuke momenten
de toffe babbels
de warme knuffels
de echte gemeende vriendschap
het vertrouwen
de gezelligheid!

Het was weer een dag om voor altijd in ons hart vast te houden...en reeds uit te kijken naar...een volgende keer, waar wij hopen om iedereen terug te mogen ontmoeten.

lieve groet
Cécile

u kan de foto's ook bekijken in mijn foto-album en zijn natuurlijk vrij te downloaden.
klik op onderstaande link...

http://fotoalbum.seniorennet.be/klaproosje1/klaproosje1-blogmeeting_17092011

Als het tegenslagen regent,
gebruik dan je glimlach
als regenscherm.

lieve groet
Cécile
©eigen foto

Bij het “septemberen” en de aanvang

van een nieuw jaar

zou ik willen dat ik een toverhoed bezat,

één waarin alle warme momenten

van de voorbije zomer in bewaard zijn,

om ze dan af en toe weer boven te halen

midden de drukke activiteiten:

de melodie van zomerse vogels, de zon op mijn huid,

sprankels energie, grote familiedagen,

vriendschappelijke babbels,

vakantieherinneringen en schaterlachmomenten,

ontroerende schoonheid, het kleine geluk van elke dag…

 Bij het “septemberen” zou ik willen

dat ik een toverstok bezat

om al mijn vrienden

het grootste geluk toe te zwaaien:

geslaagde activiteiten,

levendige aanpak en inzet,

sterke verbondenheid,

enthousiasme om frisse ideeën een kans te geven,

perfect teamwerk…

 Bij het “septemberen” zou ik willen

dat ik een formule bezat

om elk ongenoegen weg te toveren,

om het wijd verspreide jammeren in te dammen,

om kracht binnen te halen die open maakt

en onze blikken met hart en ziel

richt naar een levendige toekomst!

 Bij het “septemberen” zou ik willen

dat ik een magische formule bezat

om boeiend, verrassend, veelzijdig

te bewegen naar morgen.

Om een wereld dat werkt,

met helpende handen,

met solidaire harten en diepe dromen,

met creatieve geesten,

met warme vriendschappen en goddelijke bewogenheid.

 Maar toveren is niet aan de orde.

Het behoort tot de sprookjes of virtuele realiteit.

Het zijn wij, wij samen,

die het mogen en kunnen doen,

we weten het al lang:

als je iets met al je energie en
enthousiasme aanpakt lukt het.

Er is één toverformule die werkt:

“we doen het samen”

Met dank aan "Linda" voor de prachtige tekst.
© foto Klaproosje1


p.s. als antwoord op de mailtjes die ik krijg ivm de werken hier,
kan ik jullie melden dat het nog steeds is als 2 logjes eerder!!
niks dus, noppes, nada, rien, nothing en ga zo maar verder!!

Mamake

7 september 2004
was de dag dat wij voorgoed afscheid van je
moesten nemen.
7 jaar reeds...dat wij je moeten missen.

Mamake,
Aan jou denken geeft zoveel mooie
 herinneringen
Je was een warme vrouw met een hart van goud
en stond steeds voor iedereen klaar!


Mama,
7 september 2011...
het gemis blijft nog altijd heel sterk...
in zoveel kleine dingen,
telkens en telkens opnieuw.

Me even laten horen voor er gedacht wordt dat ik aan de andere kant van de wereld zit...

Eerst en vooral een dikke dankjewel aan iedereen die hier de afgelopen dagen, weken, trouw op post geweest is op mijn blogje én wat schreef onder reageer...dat doet deugd

Het zijn me hier de maanden al geweest...maanden die me heel veel stress, hoofdpijn én slapeloze nachten bezorgen en dus ook alle energie opslorpen...én het einde is nog niet in zicht...neen...alles moet nog beginnen!

Jullie kennen wellicht het woordje "verbouwingen"?
dat is hier ons grote probleem...ik weet het, kalm blijven is de boodschap,
maar het is allemaal makkelijker gezegd dan gedaan tot wanneer je zelf in de situatie staat...
We zijn noodgedwongen op zoek moeten gaan naar een nieuwe aannemer, nadat de eerste hier met grote moed de werken kwam beginnen (muur doorslaan) en nadien verdween met de noorderzon!
Afspraken maken en niet nakomen...ontelbare telefoontjes geven...uren en dagen wachten op iemand die niet komt!!! Telkens alles veilig wegzetten en nadien terug moeten plaatsen omdat het allemaal niet doorging...ziek wordt een mens daarvan en staat het huilen je nader dan het lachen...

Natuurlijk moeten de mensen die nu overnemen alles proberen op te lossen, maar zij hebben ook al afspraken met anderen zodat we geduld moeten hebben...we zijn al trouwens enorm dankbaar dat zij "proberen" om ons zo goed en zo vlug mogelijk te helpen, maar het zal niet voor direct zijn...

Dit alles zorgde ervoor dat ik echt geen zin had in bloggen.
Ik zou trouwens geen woorden gevonden hebben om jullie te kunnen aanschrijven, want mijn hoofd zat leeg en is nog steeds niet helemaal aangevuld hihihi...Hopelijk kan je me een beetje verstaan...

hele lieve groet aan iedereen

Cécile

p.s.  ik was niet van plan om hierover wat op mijn blog te zetten, want iedereen heeft al genoeg rond zijn hoofd,  maar ik wou de vragen die ik kreeg, toch even beantwoorden.