We denken aan...
Vandaag, 11 november 2011,
herdenken wij het einde van de Eerste Wereldoorlog,
de oorlog die 93 jaar geleden zovele levens verwoestten.
duizend en duizend soldaten,
duizend en duizend soldaten,
altijd iemands vader, altijd iemands kind...
(uit het lied van Duizend soldaten van Vermandere)
In Flanders FieldsIn Flanders fields the poppies blow
Between the crosses, row on row,
That mark our place; and in the sky
The larks, still bravely singing, fly
Scarce heard amid the guns below.We are the Dead. Short days ago
We lived, felt dawn, saw sunset glow,
Loved, and were loved, and now we lie
In Flanders fields.Take up our quarrel with the foe:
To you from failing hands we throw
The torch; be yours to hold it high.
If ye break faith with us who die
We shall not sleep, though poppies grow
In Flanders fields.
John Mc Crae
De Canadese militaire arts John Mc Crae (1975-1918) deed dienst in een militair noodhospitaal in West-Vlaanderen (1914). Hij schreef tijdens de oorlog aan de Ijzer (1916) een ontroerend gedicht over de klaproos.
Hij stuurde het naar het Engels maandblad "Punch".
In de zomer van 1915 werd hij overgeplaatst naar de medische dienst in Frankrijk, waar hij in 1918 aan de gevolgen van long- en hersenvliesontsteking overleed.
De klaproos werd o.a. door dat gedicht,
het symbool van de gesneuvelden.Op deze manier werd het gedicht in het volledige Britse Imperium en de Verenigde Staten het herkenningsteken van opoffering en strijd voor de vrede. De klaproos groeide uit tot het wereldwijde symbool van alle gesneuvelden. Tegenwoordig zie je op bijeenkomsten rond Allerheiligen nog steeds de Engelsen met een ' red poppy' in het knoopsgat
Het werd het bekendste gedicht over de eerste wereldoorlog
Hieronder, de vertaling van "In Flanders Fields"
“In Vlaanderens velden bloeien de klaprozen
Tussen de kruisen, rij aan rij
die onze plek aangeven; en in de lucht
vliegen leeuweriken, nog steeds dapper zingend
ook al hoor je ze nauwelijks te midden van het kanongebulder aan de grond.
Wij zijn de doden. Enkele dagen geleden
leefden we nog, voelden de dauw,
zagen de zon ondergaanbeminden en werden bemind en nu liggen we
in Vlaanderens velden
Neem ons gevecht met de vijand weer op:
Tot u gooien wij, met falende hand
de toorts; aan u om haar hoog te houden
Als gij breekt met ons die sterven
zullen wij niet slapen, ook al bloeien de klaprozen
in Vlaanderens velden.”
© foto's Klaproosje1
4 reacties op dit bericht
Zonnig en gezellig weekend Cécile
Fijne vrijdag lieverd
hopelijk moeten wij dat nooit mee maken he
Een grote waarde , voor iets kleins.
Het bezorgt je elke dag een grijns.
Want op zo'n klein iets kan je trots op zijn
Groetjes Nikki
Dank
Gezellige 11 November Cécile
prachtige bewerking Cécile