Adventstijd...

May their light always shine

Children we remember
though missing from our sight
in honor and remembrance
we light candles in the night...

We will not forget
and every year in deep December
on Earth we will light candles
as we remember

©Jacqueline Brown




Opdat hun licht voor altijd zal stralen,
ontsteken ouders, familieleden en vrienden
van overleden kinderen,
om 19u00 een kaars, en zetten die voor het raam.

Dit gebeurt ieder jaar weer op de 2de zondag van december
en dit over de hele wereld, vandaar de naam
"Worldwide Candle Lighting"

De gedachte erachter is om in de donkere dagen
voor Kerstmis,
waarin zoveel kaarsen ontstoken worden voor
de gezelligheid en voor de sfeer,
ook een kaars te ontsteken voor
een kind dat er niet meer is.

Zo worden de kaarsen in de ene na de
andere tijdzone telkens een uur na
elkaar aangestoken, zodat een golf van
licht de hele wereld overspoelt.


Wij steken een kaarsje aan voor onze zoon Geert*,
en voor elk kind dat nu in één of ander
gezin zo erg gemist wordt.
Mogen alle ouders, door deze actie,
 heel veel troost en steun vinden.

Doe jij ook mee ?

9 december 2009 - 9 december 2011

Wout is 2 jaar

dag heerlijk ventje
altijd blijgezind
dag lieve kapoen
met de guitige ogen

dag lieve Woutje
met jouw lieve lach
kleur jij elke dag
voor iedereen in je omgeving

dag  lieve kleine kapoen
jij krijgt van opa en oma
een hele dikke zoen

Proficiat met jouw 2de verjaardag
en...
straks zijn we met
gans de familie samen voor JOUW feestje

jouw opa en oma

Het heeft veel té lang geduurd, maar EINDELIJK zijn we er weer!

Dit is het nadeel van geen draadloos internet te hebben, waardoor je geen contact meer hebt met je vrienden van de blogs,
 maar zoals je ziet...aan alles komt een einde...

De verbouwingen zijn nog niet helemaal gedaan, maar...het einde komt stilaan in zicht. Het zal nog wel een week of 2 à 3 tanden bijten zijn. Maar zolang als het al geduurd heeft, zal het niet meer zijn...

De laatste dagen hebben we heel wat spullen uit "hun verpakking" gehaald; alles netjes gemaakt en terug...althans in 1 ruimte, hun plaatske gegeven...

Vandaag wil ik al die blogvrienden, die hier regelmatig een bezoekje en berichtje kwamen brengen, uit de grond van mijn hart bedanken.

Het doet heel veel plezier, te weten dat mensen aan je denken, dit ondanks het feit dat ikzelf geen bezoekjes kon doen. Het is en was immers niet de bedoeling dat ik, toen ik online kon komen via de pc bij de kinderen of familie, uren voor de pc zou doorbrengen.

Dankjewel voor jullie vriendschap en geduld...en tot...op jullie blogje

lieve groet

Cécile

deze tekst vond ik in mijn mailbox en wou hem graag met ieder onder jullie delen.

ZUSSEN


Op een dag zat een jonge vrouw bij haar moeder thee te drinken.
Ze spraken over het leven, het huwelijk, over de verantwoordelijkheden in het leven en de verplichtingen die volwassenheid met zich meebrengt.
De moeder roerde in de thee en zei bedachtzaam tegen haar dochter:
Vergeet je zusters niet.
Ze worden steeds belangrijker naarmate je ouder wordt.
Hoeveel je ook van je man houdt, hoeveel je ook van de
kinderen die je misschien zult krijgen zult houden,
je zult altijd je zusters nodig hebben.
Denk eraan zo af en toe met ze mee te gaan en
dingen met ze te doen.
En onthoud dat "zusters" alle vrouwen betekent.
Je vriendinnen, je dochters, je collega's en al je vrouwelijke familieleden.
Je hebt vrouwen nodig.
Zo is het met vrouwen.
Wat een grappig advies, dacht de jonge vrouw.
Ik ben een pasgetrouwde vrouw.
Mijn man en het gezin dat we zullen stichten zal zeker alles zijn dat ik nodig heb om mijn leven waardevol te maken.
Toch luisterde ze naar haar moeder.
Ze hield contact met haar zusters
en maakte ieder jaar meer vriendinnen.
Naarmate de tijd verstreek,
 kwam ze er langzamerhand achter dat haar moeder wist waar ze het over had.
Als door de tijd en het leven veranderingen en mysteries in een vrouw groeien zijn "zusters" de steunpilaren in haar leven.
De tijd verstrijkt
Het leven gebeurt
Afstand scheidt
Kinderen groeien op
Liefde groeit en vergaat
Geliefden overlijden
Harten breken
Ouders sterven
Loopbanen eindigen
Maar ...... zusters zijn er, tijd en afstand maken niet uit.
Een vriendin is altijd binnen bereik als je haar nodig hebt.
En als je alleen door dat eenzame dal moet gaan,
zullen vrouwen in je leven aan de rand staan om je aan te moedigen, voor je te bidden, ten gunste van je tussenbeiden te komen en je aan het eind met open armen te ontvangen.
Soms lappen ze regels aan hun laars en lopen ze naast je. Of komen ze om je eruit te tillen.
Vriendinnen, dochters, kleindochters, schoondochters, zusters, schoonzusters, moeders, grootmoeders, tantes, nichten en buurvrouwen, allemaal zegenen ze je leven.
De wereld zou niet hetzelfde zijn zonder deze verbondenheid tussen vrouwen.
Toen we dit "avontuur", genaamd vrouw-zijn begonnen,
hadden we geen idee van de ongelooflijke vreugde en verdriet dat ons te wachten zou staan.
Noch wisten we hoe we elkaar nodig zouden hebben en nog steeds nodig hebben.


p.s. geef nu toe, wat zouden we zonder elkaar zijn in deze wereld?
hele lieve groet aan iedereen

Cécile

We zijn nog steeds bij liefdevolle familie tijdens de verbouwingswerken
en alles zit thuis nog wel eventjes afgesloten onder plasticfolie.
 Zo zit ook mijn pc veilig voor het stof opgeborgen.
De werken vorderen goed en de onder-aannemers volgen elkaar goed op, maar het is nog wel wat geduld hebben eer alles in orde gaat zijn.
 Rome en Parijs zijn nu immers ook niet op 1 dag gebouwd.

Af en toe heb ik de kans om bij de kinderen of familie mijn mailtjes te komen lezen en hier even te komen piepen,maar je begrijpt dat ik van de situatie geen misbruik wil maken om uren voor de pc door te brengen. Nog eventjes geduld dus, maar vergeten doe ik jullie niet!

Hele lieve groet en dankjewel aan de lieve trouwe blogvrienden.
Cécile

Eventjes laten weten dat mijn pcke nog altijd afgesloten is thuis...
De verbouwingen zijn eindelijk in gang geschoten (oef)
Wij logeren momenteel bij mijn schoonzus en schoonbroer, en mogen regelmatig genieten van de kookkunsten van heel veel lieve mensen.

Dankjewel aan die lieve bloggers die hier regelmatig op bezoek komen.Van zodra het mogelijk is mag je me zeker op jullie blogje verwachten.
hele lieve groet

Cécile

16 oktober 2008 - 16 oktober 2011

FIEN is 3 jaar

Fientje, lieve meid en
 schattig poppemieke van ons
het zonnetje in huis en steeds in voor een grap

Op 16 oktober was het voor jou
dubbel feest
het was jouw 3de verjaardag
én je werd gedoopt.

Opa en oma wensen je
proficiat en geven je een hele dikke knuff.

HANDEN

Als je droevig bent,
vegen we met deze handen je tranen weg.
Als je blij bent,
zullen we je een hand geven en samen dansen.
Als de wereld hard voor je is,
leggen we een hand op je wang om je te troosten.
Als je gekwetst wordt,
verzorgen we je me deze handen.
Het is door deze handen dat we je onze liefde geven.


tekst uit de doopviering van Fientje op 16 oktober 2011,
dag van haar 3de verjaardag

  




Lieve blogvrienden,

Iedereen goeiedag komen zeggen
en  dan mezelf in de watten leggen.
We nemen even een welverdiende rust...
en doen dit aan de turkse kust...

Hier is het nu momenteel ook wel goed weer,
maar dat kan je immers nooit maanden van tevoren voorspellen!
en thuis heeft een mens toch altijd wel wat te doen...
Het ergste is altijd, mijn kinderen en kleinkinderen achterlaten
ik zal die schatten enorm missen...

In de dagen die komen denk ik niet aan tijd,
aan de werken van de electriciteits-
 en gasmaatschappij die hier gisteren ineens stonden om het voor onze deur allemaal open te breken om de kabels ondergronds te leggen, en voortdurend met modderschoenen in en uit het huis kwamen om alles na te kijken (dit terwijl ik bezig was om de valiezen in orde te krijgen)...en vandaag Telenet (provider internet), het in zijn hoofd kreeg om net hetzelfde te doen (kabels ondergrond) en de put die voor ons deur gedicht was, terug open te smijten...(van organisatie gesproken onder de verschillende maatschappijen)...
aan de verbouwingen (die nog steeds op zich laten wachten)
 en ons al veel stress gegeven hebben;
MAAR
alleen aan genieten, mij eens goed laten bedienen (sorry)
de omgeving en de prachtnatuur.

Sorry, maar ik ben niet meer tot bij ieder van jullie geraakt voor een persoonlijk berichtje op jullie blog en dus moest het maar via deze weg.

allemaal een dikke
knuffff

Cécile


© foto klaproosje1

We zijn weer terug van een SUPER blogmeeting. Wij hebben aan die schitterende dag nog een vervolgje gezet, door nadien nog een bezoek te brengen aan vrienden...Dus superweekend gehad.

We hadden naar de blogmeeting zo lang uitgekeken EN...het was er weer eentje om U tegen te zeggen. Spijtig genoeg is het ook altijd veel te vlug voorbij he...maar we tellen af hoor...naar...de volgende keer!

Het blije weerzien met de blogmaatjes die we reeds op vorige meetings ontmoetten, maar ook de kennismaking met de bloggertjes die er voor de eerste keer bij waren, ... een groot feest!
Wat werd er weer gekust en geknuffeld dat het een lieve lust was, gepraat, gelachen, gegierd en heel veel plezier gemaakt.
Gezelligheid troef!

Het feest, door ons Friedake verzorgd, was zoals altijd,
 tot in de puntjes  uitgewerkt.
Friedake, ondanks je eigen zwakke gezondheid heb je ervoor gezorgd dat het voor iedereen een superfeest was.
DANK U, ook in naam van Willy

Aan iedereen daar aanwezig...
Dank u

voor de leuke momenten
de toffe babbels
de warme knuffels
de echte gemeende vriendschap
het vertrouwen
de gezelligheid!

Het was weer een dag om voor altijd in ons hart vast te houden...en reeds uit te kijken naar...een volgende keer, waar wij hopen om iedereen terug te mogen ontmoeten.

lieve groet
Cécile

u kan de foto's ook bekijken in mijn foto-album en zijn natuurlijk vrij te downloaden.
klik op onderstaande link...

http://fotoalbum.seniorennet.be/klaproosje1/klaproosje1-blogmeeting_17092011

Als het tegenslagen regent,
gebruik dan je glimlach
als regenscherm.

lieve groet
Cécile
©eigen foto

Bij het “septemberen” en de aanvang

van een nieuw jaar

zou ik willen dat ik een toverhoed bezat,

één waarin alle warme momenten

van de voorbije zomer in bewaard zijn,

om ze dan af en toe weer boven te halen

midden de drukke activiteiten:

de melodie van zomerse vogels, de zon op mijn huid,

sprankels energie, grote familiedagen,

vriendschappelijke babbels,

vakantieherinneringen en schaterlachmomenten,

ontroerende schoonheid, het kleine geluk van elke dag…

 Bij het “septemberen” zou ik willen

dat ik een toverstok bezat

om al mijn vrienden

het grootste geluk toe te zwaaien:

geslaagde activiteiten,

levendige aanpak en inzet,

sterke verbondenheid,

enthousiasme om frisse ideeën een kans te geven,

perfect teamwerk…

 Bij het “septemberen” zou ik willen

dat ik een formule bezat

om elk ongenoegen weg te toveren,

om het wijd verspreide jammeren in te dammen,

om kracht binnen te halen die open maakt

en onze blikken met hart en ziel

richt naar een levendige toekomst!

 Bij het “septemberen” zou ik willen

dat ik een magische formule bezat

om boeiend, verrassend, veelzijdig

te bewegen naar morgen.

Om een wereld dat werkt,

met helpende handen,

met solidaire harten en diepe dromen,

met creatieve geesten,

met warme vriendschappen en goddelijke bewogenheid.

 Maar toveren is niet aan de orde.

Het behoort tot de sprookjes of virtuele realiteit.

Het zijn wij, wij samen,

die het mogen en kunnen doen,

we weten het al lang:

als je iets met al je energie en
enthousiasme aanpakt lukt het.

Er is één toverformule die werkt:

“we doen het samen”

Met dank aan "Linda" voor de prachtige tekst.
© foto Klaproosje1


p.s. als antwoord op de mailtjes die ik krijg ivm de werken hier,
kan ik jullie melden dat het nog steeds is als 2 logjes eerder!!
niks dus, noppes, nada, rien, nothing en ga zo maar verder!!

Mamake

7 september 2004
was de dag dat wij voorgoed afscheid van je
moesten nemen.
7 jaar reeds...dat wij je moeten missen.

Mamake,
Aan jou denken geeft zoveel mooie
 herinneringen
Je was een warme vrouw met een hart van goud
en stond steeds voor iedereen klaar!


Mama,
7 september 2011...
het gemis blijft nog altijd heel sterk...
in zoveel kleine dingen,
telkens en telkens opnieuw.