Bijvoegsel : melding van
de priesterwijding van Jozef Albert Selleslagh.
1944 – 24 januari :
Pieter Frans Van der Taelen, geboren te Willebroek 22/8/1882,
wonende Dorp 11 Leest, aangesteld “ten tijdelijken titel als klokluider en
torenuurwerkverzorger der gemeente”.
Hij verving Alfons Scheltiens die
naar Mechelen was verhuisd.
Zijn jaarwedde : 1800 fr. (GR)
1944 – 20 februari :
In vele open weiden langs de Zenne, het Broek, het Schalam, de
Potaardevelden, worden twee meter
hoge boomstammen en balken in de grond
gestoken om te beletten dat
vliegtuigen of zweefvliegtuigen er zouden landen.
De Duitsers vrezen een op komst
zijnde invasie. (KH)
1944 – 10 april :
Jozef Albert Selleslagh(°8/5/1917, +9/10/1974) uit de Bist, zoon van
Lodewijk (°29/10/1887, +27/7/1969) en Leonie
Verbergt,
(°29/6/1888, +31/8/1966) werd
priester gewijd in de kapel van het studiehuis der
Missionarissen van Afrika (Witte Paters)
te Heverlee.
Hij werd gewijd door Monseigneur
Carton de Wiart. De eremis vond plaats op 16
april in de kerk van Leest.
Op 20 juli 1945 zou boerenzoon Jef
Selleslagh naar Burundi vertrekken.
Hij zou er blijven tot 1968. Nadien
werd hij godsdienstleraar aan de Vrije
Technische School te Borgerhout.
Hij overleed in het St.-Elisabethziekenhuis
te Antwerpen op 9 oktober 1974.
“Opgegroeid
in een diepkristelijk gezin, leerde hij van jongsaf de veilige weg
gaan, die leiden zou naar het
Priesterschap. Met liefde en ontzag was hij
opgegaan naar het altaar en werd missionaris in Burundi naar de
inzichten van
zijn goddelijke Meester. Zichzelf
vergetend, vol ijver, tot de laatste dag, in en
voor zijn Technische School, voor
zijn parochie Kalfort-Puurs, heeft hij
gewoekerd met de talenten, die Ons
Heer hem had gegeven...”
(Passage uit zijn doodsprentje)
1944 – 19 april : Deze woensdag werden
rond 18u30 formaties vliegtuigen opgemerkt
over Leest richting Mechelen. Ze
wierpen dwarrelende dingen uit die er van op
afstand uitzagen als
zilverpapiersnippers. De werkelijkheid was anders. Eens ze
de
grond raakten spatten ze open en zetten ze de omgeving in vuur en vlam.
Enkele bommen vielen in de velden
van het broek.
Het grootste deel raakte de stad
Mechelen. Twintig minuten later volgde een
tweede formatie bommenwerpers.
Mechelen stond in brand.
Bij avondschemering was het zicht
van de brandende huizen en de Lieve-
Vrouwentoren een akelig schouwspel.
(KH)
1944 – 24 april : Mechelen treurde om
de 120 doden en de vele gewonden.
De lijkkisten stonden opgesteld op
de binnenkoer van het St.-Romboutscollege
en werden vandaar naar de
kathedraal gebracht voor de uitvaartdienst. (KH)
1944 – 1 mei : De dag was zonnig en
vredig. De nacht zette in met oorverdovend
aanhoudend gedreun van
vliegtuigformaties. De hemel was klaar verlicht van
neerdwarrelende parachutes met
felle helderwitte lichtbundels.
Het doelwit was duidelijk het
spoorwegknooppunt van Mechelen en de
spoorwegwerkplaatsen van het
zogenoemde Arsenaal, dienstig voor de
oorlogsindustrie. De bevolking
vluchtte in de kelders of schuilplaatsen.
Sommigen liepen naar buiten en en
wierpen zich in de beekkanten.
De bommenwerpers vlogen van west
naar oost en volgden de spoorlijn als
richtlijn. De eerste bommen vielen
op het Mechels broek op de grens met
Hombeek. Alles daverde. Een hel van
fluitende, gierende bommen,
oorverdovende knallen, schudden en
schokken door de geweldige
luchtverplaatsingen, rinkelen van
brekend glas en vallende dakpannen.
Hombeek ontsnapte ternauwernood aan
een complete ramp. Op een paar
tientallen meters van het dorp
verschenen kraters van bominslagen.
De verwoesting in de stad Mechelen
was enorm. (KH)
1944 – 15 mei : Herderlijke protestbrief
tegen bombardementen geallieerden
Geconfronteerd met de desastreuze
gevolgen voor de burgerbevolking, besloot
kardinaal Van Roey zijn stem te
verheffen om de geallieerden aan te manen tot
enige omzichtigheid.
Hij stuurde hen een herderlijke
brief, gedateerd op 15 mei 1944. Deze brief
werd voorgelezen in alle kerken.
De kardinaal verzocht de
geallieerden in naam van België have en goed van de
burgers te ontzien “daar anders de
beschaafde wereld zich eens met afschuw
rekenschap zal geven van de
ontzettende behandeling, die een onschuldig en
loyaal land heeft moeten verduren”.
Bombardementen van grote omvang
bleven van dan af achterwege.
Mechelen had voor de geallieerde
bombardementen een enorme tol betaald : 171
doden en 123 gekwetsten, 416
woningen volledig herschapen in puin terwijl
3.304 andere lichte of zware
brandschade opliepen.
(GvM,29/5/1996)
1944 – 6 juni : De geheimde radio
meldde de landing van de geallieerden in Normandië.
(KH)
1944 – 21 juli : De nationale feestdag
was geen feestdag meer maar een normale
werkdag. Het afweergeschut van de
Duitsers aan het spoor te Hombeek trad
voor de eerste keer in werking
tegen overvliegende geallieerde vliegtuigen. (KH)
1944 – 3 september : Duitse
terugtrekkende soldaten eisten ’s avonds fietsen op bij vele
burgers in het dorp en langs de
hoofdwegen. Op de twee spoorlijnen te Hombeek
werd uitsluitend richting Mechelen
gereden. De treinen waren beladen met
terugtrekkende soldaten en
oorlogsmateriaal. Soms was het verkeer zo druk dat
de treinen een uur of langer
stilstonden aan het station.
De Duitse soldaten strekten even de
benen op het perron.
Enkele personen die zich
gecompromitteerd voelden, hadden hun pakken gemaakt
en trachtten mee te vluchten. Ze
onderhandelden heftig met de treinleiding maar
kregen geen toelating om met de
legertrein te ontsnappen. (KH)
1944 – 4 september : In de vroege
ochtend stond een Duitse eenheid infanterie opgesteld
voor inspectie op het dorpsplein
van Hombeek. Ze sloegen in paniek als een
jongeling kwam aangerend van uit de
Bankstraat al schreeuwend : “De
Amerikanen zijn daar”.
In Kapelle-op-den-Bos waren
inderdaad de geallieerden tot aan de vaart
doorgestoten. De Duitsers
marcheerden haastig weg richting Mechelen.
Hun commandant kreeg zijn auto
Citroën niet gestart en jonge mannen van de
“Witte Brigade” staken een handje
toe. Hij reed richting Leest.
In de voormiddag nog kwam een
eerste licht gepantserd voertuig met Engelsen
van Leest. De verkenners mochten
rekenen op de hulp van plaatselijke gidsen
die meereden naar Mechelen.
Tegen 17 uur kwamen de eerste tanks
met groot geratel van Kapelle-op-den-Bos
door Hombeek gereden. De mensen
waren uitzinnig van vreugde.
Alle huizen waren bevlagd en
versierd. Men gooide met bloemen en schonk
fruit en tomaten aan de bevrijders.
De tweede tank van het eerste
“platoon” reed vast op de Zennebrug. Het ijzeren
beslag geraakte tussen de ketting
die stukliep. De drie volgende tanks zetten hun
opmars naar Mechelen door via de
spoorbrug.
De nog 16 volgende tanks van het
“squadron” wisten dat ze de Zenne niet over
konden via de normale brug en reden
vanaf de Kleinestraat de spoorwegberm op.
Ze volgden deze tot Mechelen.
De Engelse soldaten van de tank die
vastgereden was, verbroederden met de
bevolking. Er werd
gedanst op straat en in de herbergen.
Het bericht circuleerde dat Hitler
dood zou zijn. (KH)
Hilde Rheinhard (Wilgenstraat 52
Mechelen) getuigde in ’t Ridderke
(nr.3 van 1994) over de bevrijding
:
“...Onder
de oorlog woonde ons gezin te Leest waar mijn vader koster-orgelist
was. Ons huis lag op de Kouter
tegenover het parochiecentrum en was eigendom
van de familie Stopie, die er
verder naar Hombeek in het statige herenhuis
woonde. Later werd ons huis bewoond
door de aalmoezenier.
In de vroege voormiddag is er
inderdaad een gepantserd voertuig, echter niet op
rupsbanden, door Leest gekomen. Het
kwam bij ons voorbij en ging richting
Hombeek. Mijn broer Herman stond er
bovenop zwaaiend met zijn studentenpet
en toonde de weg. Erg betrouwbaar
was het echter niet omdat hij in tegenstelling
met de soldaten die erin zaten,
niet beschermd was. Bovendien wisten we dat er
nog Duitsers in Hombeek waren en er
waarschijnlijk zou geschoten worden.
Mijn broer was reeds meerdere jaren
bij het geheim leger eigenlijk zonder weten
van vader. Hij vermeed veel te vertellen
omdat hij wist dat vader aan het hart
leed. Bijna dagelijks had hij
contact met Geerts van Leest.”
1944 – 15 september – Schepencollege :
Wijzigingen aan het bestaande
politiereglement op het sluitingsuur.
A. De openbare plaatsen
waar men drank verkoopt zullen worden gesloten om
21u30 ’s nachts en het blijven tot
06u00 ’s morgens.
B. Alle verkeer op den openbare weg
is verboden van 24 uur tot 5 u ’s morgens,
zonder speciale toelating van het
gemeentebestuur.
1944 – Na Londen werd nu ook sinds 13
oktober Antwerpen met vergeldingswapens
bestookt. Het waren vliegende
bommen (V1) en raketten (V2).
