1962 – 22 oktober : “Aan de onbewaakte overweg tussen Leest en Hombeek kwam de

            personenwagen bestuurd door Louis Muyldermans, wonende Expoelstraat te

            Hombeek, met een trein in botsing. Terwijl de personenwagen bijna totaal

            vernield werd, kwam de chauffeur toch ongedeerd uit het avontuur.” (KH-GvM)

1962 – 28 oktober : Chiro-viering Kristus Koning

            “Om kwart over één stond onze groep vertrekkensgereed op het Dorp om in

            mars naar het kapelleke van de Juniorslaan op te stappen.

            Meer dan vijftig bruine uniformen stonden prchtig gerijd opgesteld en bij het

            bevel “voorwaarts-mars” daverde het beton van de kadans.

            Voorop marsjeerde  de muziekkapel : drie landsknechten, vier paradetrommels

            en vier trompetten. Deze deed al vlug de huizen daveren met een trommelmars.

            Daarop volgden de groepsbanier en de drie afdelingsbanieren en tenslotte

            drie lange rijen chirojongens.

            Om twee uur  werd de Kristus-Koningstoet gevord en met de Chiro vooraan

            bracht deze manifestatie openbaar hulp aan Kristus onze koning.

            Na het lof stapten we in een korte mars naar de zaal, waar de muziekkapel

            de ouders van de chirojongens begroette met  eein in het begin aarzelende

            doch spoedig zelfzekere serenade.

            Zoals het past werd dit Kristus-Koningfeest aangevat met de openingsformatie,

            niet door de ganse groep omdat die te groot is geworden voor het podium.

            Daarna volgde de Kristus-Koninghulde, het hoogtepunt van dit feest.

            De afgevaardigden van de afdelingen : een burchtknaap, een knaap, een kerel

            en een leider bewezen, in naam van al hun makkers, eer aan Kristus door een

            korte, welgemeende hulde.

            Na het welkomstwoordje van de E.H.Proost en groepsleider Karel aan de ouders,

            die spijtig genoeg niet te talrijk waren, werd de reeks nummetjes ingezet door de

            burchtknapen, die twee plezierige liederen zongen en daarbij voor een sobere

            doch welgelukte uitbeelding zorgden.

            Zonder het minste tijdverlies werd het filmdoek geinstalleerd en weldra

             verschenen op het doek honderden lachende, juichende, vechende chirovrienden.

            Het filmpje was opgenomen op de Meivaart te Hombeek waaraan onze groep had

            deelgenomen. Niet weinig jongens keken verwonderd op toen ze hun eigen gezicht

            of dat van hun makker in kleuren op het doek zagen verschijnen.

            De drie korte kluchtfilmpjes die daarop volgden konden de pret ankel maar

            verhogen. 

            Het was vijf uur geworden en er volgde een gezamelijk gebed waarna heerlijk

            ruikende koffie werd opgediend en iedereen  zich de koeken goed liet smaken.

            Vooraleer het tweede gedeelte van start kwam de Landelijke Jeugd binnen om

            mee te genieten van de komende nummertjes.

            De kerels simuleerden een operatie via een schimmenspel, de burchtknapen

            brachten “Professor Kumulus geeft opstel-les” en “het Kozakkenkoor”.

            De knapen speelden een kort toneelstuk in 3 bedrijven en tussendoor waren er

            demonstraties blokfluit, melodica en zang.   

            De tombola werd getrokken en tot slot richtte groepsleider Karel het woord tot

            allen om hen te bedanken voor hun sympathie en hij wenste iedereen wel thuis...”

            (De Band,November 1962)              

1962 – 10 december : Diamanten huwelijksjubileum van Eduardus en Melanie Coleta

            Verbergt – Diddens. Zij was afkomstig van Leest. (KH)

1962 – 10 december : Kwaadwillige beschadiging autovoertuig

            Nadat taxichauffeur Florent Schauvaerts uit Mechelen rond 03u30 klanten had

            afgezet aan café De Laet, besloot hij hen te vergezellen naar deze herberg.

            Het was kermis. Toen hij rond 05u30 huiswaarts wou keren stelde hij vast

            dat  het dak van zijn taxi aan de linkerkant diep was ingedrukt. Vermoedelijk

            door een vuistslag. Niemand had iets gemerkt.

            (VVH)

1962 – Zondag 17 december : Teerfeest Arbeid Adelt

            Naar jaarlijkse gewoonte werd het teerfeest van deze fanfare gevierd na een

            muzikale optocht door het dorp.

            De dag nadien werd een mis opgedragen die door de leden werd bijgewoond.

1962 – De winter van 1962 was er een om nooit te vergeten. Het vroor -25 graden.

            De Schelde was dicht van Antwerpen tot Termse. De bevroren golven aan zee

            vormden een muur van ijs. Het dierenvoer was vervroren zodat er schaarste

            heerste, ook veel waterleidingen waren stuk gevroren. (KH)

1962 – December : Sinter Klaas

            Door de zorgen van de KWB bracht de Heilige man, met zijn grote boek en zijn

            zwarte knecht, een bezoek aan de kinderen van de K.W.B.-leden .

1962 – December : Stichting van de K.B.G. (Kristelijke Bond van Gepensioneerden)

            afdeling Leest, door toedoen van de Willebroekse C.V.P.-politicus Stan De

            Clercq. De bond vertrok met een felle start en telde bij de eerste ledenwerving

            120 leden.

            Werden als bestuursleden gekozen : Constant Buelens als voorzitter, Jozef

            Lemans als secretaris en Jan Lauwens als schatbewaarder. Onderpastoor Verbist

            werd proost.

            Hun lokaal was de parochiezaal.

            De bond was arrondissementeel aangesloten bij de federatie der kristelijke bonden

            voor gepensioneerden van het arrondissement Mechelen (Onder den Toren, 5).

            Belangrijkste doel : de belangen van de leden nagaan en behartigen zowel op

            geestelijk als op stoffelijk vlak.  Concreet betekende dit voor de Leestse

            gepensioneerden gezellig samenzijn elke tweede maandag van de maand bij een

            kop koffie met gelegenheid tot kaartspel, twee dagreizen in de zomermaanden,

            al dan niet naar een bedevaartsoord en af en toe lekker samen eten.

            Zo ging hun eerste reis op 1 juli 1963 naar de Belgische kust. Op de terugweg

            werd Oostakker aangedaan. Datzelfde jaar werd ook een bedevaart naar

            Scherpenheuvel georganiseerd met bezoek aan Bobbejaanland.

            Op 9 december 1963 zouden ze hun  éénjarig bestaan vieren met ‘een sappige

            pensenkermis, een lustig liedje en een pintje…’            

            De huidige naam is : Okra (Open, Kristelijk, Respect(vol), Actief).

Foto’s :

-Gepensioneerden van het eerste uur. Centraal pastoor Coosemans.

-De KBG in Barvaux.

1962 – 10 en 11 juni : Dansavond St.-Cecilia

            Ter gelegenheid van Sinksenkermis werd er in de zaal Ste Cecilia bij de weduwe

            Huybrechts een dansavond gegeven met het orkest Vic. Bisschops.

1962 – Van 12 tot 22 juli : Bivak Chiro-jongens te  Schilde  

             De kerels vertrokken een dag vroeger per fiets en bereidden alles voor zodat

            de anderen in optimale omstandigheden hun logies konden betreden.

            Buiten twee lekke banden verliep hun reis probleemloos.

            Plein- en groepsspelen, atletiek, optochten, zingen, trektocht, iedereen deed mee en

            had lol.

            Karel Diddens won de atletiekkamp bij de kerels en Dirk Leemans was primus bij de

            knapen in het lopen.

            Iedereen raakte heelhuids thuis en nadien restte er nog heel wat werk om alles

            wat meegereist was terug op zijn plaats te krijgen. Potten en pannen moesten

            terugbezorgd aan de eigenaars, het spelmateriaal terug op zijn plaats gezet…      

            Het maandblad van Milac beschreef dezelfde periode de ‘belofte werking’ van de

            Knapen : ‘Voor een zevental weken is er bij onze knapen van wal gestoken met de

            belofte werking. Het is een voorbereiding van zeven weken voor de Belofte

            aflegging. Wat ze daarvoor al moeten doen is het volgende : elke zondag voormiddag,

            ook namiddag, op post zijn, aandachtig luisteren naar de verschillende instructies

            die de belofte vragen. Het kroonwachtboekje speciaal voor de beloftewerking

            regelmatig en goed invullen, alsook nog minstens twee maal in de week naar de mis

            gaan en in het bijzonder de opgegeven actiepunten van de week opvolgen…’                    

1962 – Augustus : Aanrijding

            “Op de steenweg naar Hombeek had een lichte aanrijding plaats waarbij

            onze dorpsgenoot Marcel De Prins betrokken was.

            Gelukkig alleen stoffelijke schade en schrammen.”

            (DB,nr.8,’62)

1962 – 3 augustus : “Het plaatsen van veldkanonnen om wild en eksters af te schrikken,

            die schade aanrichten aan fruit en vruchten, wordt verboden. Tal van inwoners

            hebben klacht ingediend tegen het voortdurend lawaai. De plaatselijke politie

            zal dan ook P.V. opstellen bij gebeurlijke overtredingen.” (KH-GvM)

1962 – 16 augustus : Inbraak bij Jefke Vloeberghen (alweer ??)

            In de woning van Jozef (Jefke) Vloeberghen (°Leest 16/9/1929), Scheerstraat

            5 werd ingebroken. De dader raakte binnen langs de achterdeur van de

            woning, vermoedelijk met valse sleutels want er waren geen sporen van

            braak. Die waren er wel in de kasten op de eerste verdieping. Die waren

            allen opengebroken en fel beschadigd.

            Gelukkig werd het spaargeld niet teruggevonden. Dat lag verscholen in de

            achterkamer in een ijzeren kistje onder karton.

            De garde haalde er de B.O.B. bij om gebeurlijk vingerafdrukken te nemen

            maar die waren nergens te vinden.

            (VVH) 

1962 – 3 september : Zilveren Bruiloftsfeest familie Fons Rens-Rosa Verbruggen uit de

            Dorpsstraat.

            Alfons ‘Fons’ Lambertus Rens was een oud-voorzitter van de Duivenbond De

            Luchtreiziger Leest.

            Hij was geboren te Zemst op 17 september 1896 en overleed te Mechelen op

            28 februari 1977.

            DB, maart 1977 : “Hij was stil van karakter, maar graag onder de mensen en

            een trouw lid van de Gepensioneerden.”

            Zijn echtgenote Rosalie Verbruggen was te Leest geboren op 25 juni 1903 en

            overleed te Mechelen op 2 mei 1967. Zij was weduwe toen ze hertrouwde met

            Fons Rens. Haar eerste man was Jozef Selleslagh.

1962 – 8 september : Botsing

            “Op 8 september j.l., bij het naar huis rijden, kwam onze inwoner Schipman Fl.,

            in het Leuvense met een ander voertuig in botsing. Als bij wonder kwamen de

            inzittenden er zonder letsel van af, doch de materiële schade is aanzienlijk.”

1962 – 30 september : Bonte Avond KWB

            Locatie : Parochiehuis. Start : 19u30. 

1962 – Oktober : Aanrijding

            “Onze dorpsgenoot Achiel Van Winghe kwam aan de Winketbrug te Mechelen

            met zijn bromfiets in aanrijding met een personenwagen toebehorende aan

            de heer Servaes uit Anderlecht. Gelukkig liep alles goed af.

            Ook Francois Boey had een botsing voor met zijn wagen, die door de gladheid

            van de baan op de Juniorslaan slipte, en terecht kwam tegen een voordeur

            die vernield werd. Het voertuig zelf werd zeer erg beschadigd.”

            Gelukkig verloop

            “Tijdens de uitvoering der werken voor de waterleiding in de Molenstraat deed er

            zich een grondverschuiving plaats die erge gevolgen had kunnen hebben.

            Een werkman die in de gracht stond voelde de turfgrond wegschuiven, maar ook

            de opgeworpen aarde zakte en hij werd er door bedolven.

            Gelukkig werd hij door zijn collegas uit deze penibele situatie bevrijd.

            Ook mag  nog van een betrekkelijk gelukkig verloop gesproken worden ten

            overstaan van Leopold Piessens, die bij de uitvoering van een herstelling aan

            electriciteit, op een bepaald ogenblik onder de stroom werd genomen, met het

            gevolg, dat na de uitschakeling ervan, hij door een val een breuk opliep aan het

            opperarmbeen. Na verpleging van enkele dagen in een kliniek kon hij

            huiswaarts keren en zal de normale genezing moeten afwachten.

            Dit ongeval had ergere gevolgen kunnen hebben.”

             Een val  

            “Terwijl Melanie De Mayer op een ladder stond, samen met haar zoon, begaf

            deze en brak. De zoon kon wegspringen, doch de moeder viel op een kuip

            en brak een rib.”

            (De Band, nr.10,’62)

1962 – 9 juni : Gouden Bruiloft van het echtpaar Victor De Laet-Julie Meuldermans.

                    Victor De Laet, oud-burgemeester van Leest

“Mijn grootvader, Victor Jozef De Laet, werd te Leest geboren op 16 maart 1887.

Hij groeide op als enig kind in het gezin van Frans De Laet en Pelagie Bernaerts. Zijn peter en oom was Victor Bernaerts, pastoor te Zemst.

Victor volgde de Grieks-Latijnse humaniora in het Klein-Seminarie te Hoogstraten. Na een voorbereidend jaar geneeskunde aan de K.U.L. moest hij in 1908 noodgedwongen het landbouwbedrijf van zijn moeder, weduwe geworden, voortzetten.

In 1912 huwde hij  Julie Meuldermans, te Hombeek geboren in 1888 (tak van ‘Rettes’. Ze woonden in zijn geboortehuis in de Tiendeschuurstraat waar hun elf kinderen geboren werden.

In 1915 werd Victor de eerste kassier van de Raiffeisenkas te Leest. In 1919 zou hij medestichter en de eerste voorzitter van de plaatselijke Boerengilde worden. Ook van de Boerinnenbond was hij in 1922 medestichter. Drie jaar later richtte hij mee het Davidsfonds op te Leest. Hij was lid van de hoofdraad van de Belgische Boerenbond van 10 juli 1925 tot 22 maart 1936. Hij vertegenwoordigde daarin de arrondissementsbond van de boerengilden van Mechelen.

Zonder aan de gemeenteraadsverkiezingen van 1926 deelgenomen te hebben werd hij voorgedragen en benoemd tot burgemeester van Leest. Dat bleef hij tot na de verkiezingen van 1938. Eind jaren ’50 werd hij in de Hoge Landbouwraad bij het Ministerie van Landbouw afgevaardigde van de Provinciale Landbouwkamer van Antwerpen. Van nog meer landbouwinstanties en ook veekweeksyndicaten was hij voorzitter of lid, zelfs tot op hoge leeftijd. Hij was ook keurmeester op alle jaarmarkten in de omtrek. In 1962 mochten Victor en Julie hun 50-jarig huwelijksjubileum vieren. Acht jaar later, begin 1970, overleed Victor De Laet in zijn slaap. Hij was 83 jaar oud.

Julie stierf in 1984, 96 jaar oud.”

(Lieve Huysmans : ’t Ridderke nr.1 van 2007)

Johannes ‘Frans’ De Laet, de vader van Victor, werd op 6 augustus 1848 geboren op de Netelhoeve in de Bist. Zijn ouders waren neef en nicht : Jan en Mie De Laet.

Na zijn huwelijk kwam hij in de Tiendeschuurstraat wonen. Hun dochtertje Clementine stierf toen het zes jaar was, in 1886. Het jaar daarop werd hun enige zoon Victor geboren.
Frans De Laet stierf aan de gevolgen van tyfus op 25 juni 1893.

Victor Jozef De Laet werd te Leest geboren op 16 maart 1887 en overleed er op 17 januari 1970.

Julie Meuldermans was te Hombeek geboren op 24 mei 1888 en overleed te Leest op 6 augustus 1984.

“Haar eenvoud, haar zachte goedheid, haar bekommernis om anderen verwierf haar veel vrienden. Hoe dikwijls zei ze niet dat we goed moesten zijn voor elkander.

Zij was sterk in de beproeving en stelde steeds haar vertrouwen op God, geen dag ging voorbij zonder gebed.” (gedachtenisprentje)

Victor De Laet zie ook : 04/01/1927.

Foto :

-Victor De Laet, Julie Meuldermans en hun drie eerste kinderen : Pelagie met danskoord, Victor met hoepel en Jaak met raket. De foto dateert van 1917.

-Victor op latere leeftijd.

1962 – Mei : Fiets gestolen

            De fiets van Leestenaar Fr. Van Reeth werd gestolen in de Desiré Boucherystraat

            te Mechelen. 
    

            Ongeval

          “Bij het vervullen van zijn dagelijkse taak deed Vic Verschueren zo’n ongelukkige

            val dat hij meerdere breuken opliep en een paar maanden bedlegerig zal zijn.”

             Val met gevolgen

            “Tijdens de heenreis naar Hombeek door de Chiro van Leest, ter gelegenheid van

            de aldaar geplande Meivaart, kwamen er twee Chirojongens met mekaar in

            aanrijding, met het gevolg dat de burchtknaap Paul Bradt, zoon van de

            gemeentesecretaris, een beenbreuk opliep.”

             Aanrijding

            “Onze dorpsgenoot Geerts Jan, werd op de steenweg naar Mechelen te Heffen

            in een aanrijding met een personenwagen betrokken en liep hierbij enkele

            verwondingen op, ook zijn bromfiets moest er wat aan geloven.

            Gelukkig was alles bij mekaar genomen niet erg.”

            Zwaar gewond

            “Het huisgezin van de oprustgestelde onderwijzer, de heer Selleslagh, werd

            andermaal zwaar getroffen.

            Toen de zoon, Hubert Selleslagh, lid van het Milac-comité, zich naar het

            werk begaf, hing het noodlot reeds boven het hoofd.

            In de omgeving van Brussel, indien we goed ingelicht zijn, werd hij door een voor

            ons onbekende oorzaak (men zegt door een verplichtte bruuske remming) uit

            de wagen geslingerd, kwam met het hoofd op de kasseien terecht en liep hierbij

            een schedelbreuk op.

            Hij werd overgebracht naar het hospitaal te Schaarbeek alwaar hij diende te

            verblijven ter verpleging.

            Het weze ons toegelaten ons meevoelen aan zijn huisgenoten te betonen en

            samen met hen verhopen dat een spoedige gunstige kering moge intreden.”     

            (DB,nr.5,’62)

1962 – Zaterdag 5 mei : Een  Society Huwelijk in het dorp.

            Die dag trad Chiro-leider Louis Vloebergh in het huwelijk met  B.J.B.-leidster

            Hilda Silverans.

            In “De Band” verscheen daarover volgend verslag :

            “Zaterdag 5 mei waren de jeugdorganisaties in feest, want zij jubelden om het

            geluk dat twee jeugdfiguren tegemoet gingen.

            Beiden zouden in den echt treden en begunstigd worden door het weertje.

            Tot buiten toe weerklonken de jubelliederen van de meisjes van de Landelijke

            Jeugd en B.J.B.  bij de intrede van het jonge paar in de kerk.

            De huwelijksmis werd buiten de meisjes van voornoemde verenigingen ook

            bijgewoond door de chirojongens met vaandels incluis.

            Als assistenten van de pastoor aan het altaar de huidige proost E.H.Verbist en

            zijn voorganger E.P. Clementiaan.

            Het was een eenvoudige en aangrijpende plechtigheid.

            Toen de twee stralende wezens de kerk langzaam verlieten als man en vrouw

            zagen we menig traantje wegpinken.

            Door de B.J.B.-leidster Mariette De Prins werd een gelegenheidstoespraak

            gehouden waaruit, het kon niet voldoende gezegd worden, de dank, de

            genegenheid naar voren kwam. Ook door een chirojongen, een burchtknaap,

            werd een mooie plant aangeboden en de B.J.B.-meisjes kwamen voor de

            pinnen met een zeer schoon O.L.Vrouwbeeldje.

            En dan terwijl de orgeltonen de blijdschap ondersteunden, vertrokken

            onder grote belangstelling en sympathie twee gelukkige mensen.

            Een jongen en een meisje die het beste van hun krachten gegeven hebben,

            jaren lang, om de jeugd op te voeden, er wat van te maken en of ze iets bereikten !

            Twee voorbeelden voor de jeugd.

            Louis en Hilda, dank voor wat u beiden hebt gedaan voor uw Leestse broeders

            en zusters, vaart veilig over de golven der bruisense zee en we wensen u beiden

            een “goede vaart en behouden thuiskomst”. “     

1962 – Juni : Zware Val

            “Onze dorpsgenoot Louis Polfliet deed onlangs bij het naar huis komen

            met zijn bromfiets aan de Molenbeek een zeer ernstige val, en werd zelfs

            in ernstige toestand naar een kliniek te Mechelen overgebracht.

            Wanneer eerst gevreesd werd voor ernstige gevolgen dan mag nu wel

            aangenomen worden dat alles zeer goed afgelopen is en daarvoor wensen

            we hem van harte geluk...”

            Gekwetst

            “Het gemeenteraadslid Van den Heuvel kwetste zich bij een werk zo erg dat

            hem bijna een vinger werd afgesneden.”

                                   ‘Heinke van Tien’ of ‘Speleman’

“Henri Van den Heuvel werd te Leest geboren in 1916 als jongste in het landbouwersgezin Van den Heuvel – Verdickt. Hij werd leerling-muzikant in 1930 en mocht met de fanfare meespelen in 1933. Hij bleef muzikant tot 1977 en moest noodgedwongen het musiceren stopzetten omwille van een ongeval op zijn landbouwbedrijf.

‘Heinke van Tien’ heeft in zijn jonge jaren hard moeten werken omdat zijn vader vrij vlug overleed. Samen met zijn moeder moest hij het bedrijf rechthouden en hij werkte zich dan ook de ziel uit het lijf.

In 1936 hielp hij het Boerenfront oprichten en werd hij er het jongste bestuurslid. Later werd hij in opvolging van Emiel Maes voorzitter van deze vereniging.

In 1939, op de vooravond van de tweede wereldoorlog, werd hij gemobiliseerd.

In 1941 trad Heinke in het huwelijk met Francine De Hertogh.

In 1958 werd hij door het fanfarebestuur gevraagd zich kandidaat te stellen voor de gemeenteraadsverkiezingen. Hij werd direct verkozen en was vanaf 1959 gemeenteraadslid. In 1965 werd hij schepen van openbare werken en hij bleef dat tot de fusie met Mechelen.

‘Heinke’ was de ‘chef de pupiter’ van de cornetten. Hij werd op de Leest-Heide en zelfs ver daarbuiten ‘speleman’ genoemd. Vermoedelijk is hij aan deze bijnaam gekomen omdat hij vaak ’s avonds oefende en zijn cornetmuziek liet klinken over het Hertsveld. Een beetje later begon Frans Van der Auwera dan op zijn bugel te repeteren en volgden nog andere muzikanten hun voorbeeld. In de vijftiger en zestiger jaren was de fanfaremuziek op de Heide als het ware niet uit de lucht…

Heinke was en bleef vooral een ‘volksvriend’, ook toen hij in de gemeentepolitiek was gestapt. Hij kon het goed verdragen dat sommige familieleden hem ‘schepen van water en wind’ noemden ondanks het feit dat de zorg voor ‘de binnenwegen en de landbouwwegen’ één van zijn prioriteiten was, zorgde hij ervoor dat de grachten en de bermen goed onderhouden werden.

Heinke kon moeilijk tegen ruzie en tweedracht. Als er wat heibel was, greep hij op een zachte manier in zodat alles binnen de kortste keren terug in orde kwam. Toen Constant Van Alsenoy in Leest kwam wonen, werden ze direct goede vrienden. Na de repetitie, en die duurde toen tot omstreeks halftwaalf, konden ze nog uren babbelen over het werk op het veld en over de manier waarop de rechten van de landbouwers en hoveniers beter konden gevrijwaard of verdedigd worden.

Henri Van den Heuvel was ongetwijfeld een waardig en echt Ceciliaan.”

(Stan Gobien : ‘Leest in feest’)

Henri Van den Heuvel was te Leest geboren op 8 oktober 1916 en hij overleed te Bonheiden op 28 april 1987.

Zie ook 18/11/1982 bij zijn viering door het Boerenfront.     

1962 -  juni : Ongeval

            “Bij haar dagelijkse rondrit met melk werd Jozefien ‘Joske’ Van den Heuvel in haar

            auto aangereden door een bestelwagen. Enkel stoffelijke schade.”

            ‘Melkboerinneke Joske’ was een dochter van Henri ‘Heinke’ Van den Heuvel.

1962 – juni : Ongewenst bezoek

            “Onbekende(n) brachten een meer dan ongewenst bezoek bij Jozef Vloeberghen

            in de Scheerstraat. Er zou niets ontvreemd zijn, maar er was wel ernstige schade

            veroorzaakt aan zijn meubelen.”

            (DB,juni ’62)

‘Jefke’ Vloeberghen is een zoon van de gemeentewerkman Eugeen en van Rosalie Kerremans. Hij werd geboren op 16 september 1929.

Hij werkte vele jaren als paswerker in de firma Eternit te Kapelle-op-den-Bos en was gemeenteraadslid.

Foto’s :

-Henri ‘Heinke’  of ‘Speleman’ Van den Heuvel.

-Josephine ‘Joske’ Van den Heuvel.

-Jozef ‘Jefke’ Vloeberghen als leerling-paswerker.

-Jozef Vloeberghen als gemeenteraadslid.

1962 – Mei : Gouden Bruiloft familie De Smedt-Van Crombruggen

            “In ’t begin der meimaand vierden de echtelingen De Smedt-Van Crombruggen

            hun Gouden Bruiloftfeest.

            Het werd een traditionele bedoening met een dankmis gevolgd door ontvangst

            op het gemeentehuis met toespraak en overhandiging geschenk.

            De buren hadden voor een sobere maar mooie versiering gezorgd, en het

            echtpaar kreeg een mooie sprei ten geschenke.

            De viering werd bekroond met een serenade van de Kon.Fanf. St.-Cecilia.

            (DB,nr.5,1962)          

                                  De laatste echte dorpsfiguren.

Jan Baptist De Smedt, ook  “de Gielen” of “Jangske den Bakker” genoemd  en zijn

            vrouw Virginia “Virske” Van Crombruggen werden te Leest geboren.

            Hij op 23 september 1893, zij op 18 oktober 1892.

            Het waren echte dorpsfiguren. Ze woonden op het Dorpsplein, tegenover de

            herberg “De Zwaan”, de café van Emmerance van de Croes.

            “Jangske” was vanaf zijn prille jeugd  een Uilenspiegel, met zijn fratsen op de

            Leestse schoolbanken werd jaren later nog gelachen.

            Als volwassene ontpopte hij zich tot een onverbeterlijke optimist met een

            onverwoestbaar goed humeur en een grote kindervriend.

            De kinderen iets beloven was zijn lust en zijn leven.

            Paardjes, ezeltjes, koetjes, konijntjes...Jangske  zou er voor zorgen.

            Geen enkel kind heeft ze ooit gekregen want dan was het plots gestorven, het

            was gaan lopen of het had maar 3 pootjes meer...

            Toen Virske en Jangske hun trouw gingen aankondigen bij pastoor Beuckelaars

            moesten ze de pastorij langs de achterkant verlaten, ze waren volgens de

            pastoor veel te jong om te trouwen en de spelende kinderen aan de ingang van de

            pastorij moesten daar geen getuigen van zijn. 

            Het was nochtans niet van “moettes”.

            Jarenlang bakte het echtpaar brood voor zichzelf en voor anderen en voerde

            het ook uit. Later schakelden zij over op melk.

            De helft van hun leven trokken ze met paard en kar naar Mechelen.

            Jan en Virginia kregen twee zonen : Jan Baptist De Smedt junior (°Leest

            9/8/1913, +Mechelen 19/12/1981) en Albert De Smedt (°Leest 28/1/1916,

            +Brugge 8/10/2003)

            De leerlingen van het zesde jaar meisjesschool Leest deden in 1976 mee aan

            een prijskamp die door het ministerie was uitgeschreven. Het kwam er op neer,

            in samenwerking met de hele klas een studie te maken over de evolutie van hun

            dorp de voorbije 25 jaar. Het album van de meisjes van Leest behaalde de

            eerste prijs en één van hun rubrieken was gewijd aan :

            “Jangske Den Bakker

            Een paar jaartjes geleden leefde er in ons dorpje een zeer gekende volksfiguur.
            Jangske Den Bakker, zo werd hij door de mensen genoemd, was vanaf zijn prille

            jeugd al een echte Tijl Uilenspiegel. In gekke streken kon hij gemakkelijk een tien

            halen, want dat deed hij goed. Op een mooie zonnige dag had Jangske Den

            Bakker geen lust meer om te leren en hij beet een groot stuk uit zijn schoolboeken.

            De meester stond er streng naar te kijken maar Jan was hem te vlug af en de

            muizen in de klas moesten het gedaan hebben. Een muizenval stond er vlug

            maar de muizen waren er ook want de jongens van de hele klas brachten de

            volgende dag allemaal muizen mee. Ook de muizenval deed erg goed dienst.

            Maar toen er op een dag een platgereden muisje op de houten lessenaar lag had

            de meester het spelletje door. Jangske was er niet graag bij want hij kreeg

            van de stok en dat voelde je een week later nog.

            Jan werd ouder en ging steeds meer van kinderen houden.

            Hun iets moois beloven was zijn grote vreugde.

            Paardjes, koetjes en konijntjes werden allemaal beloofd, maar geen enkel kind

            heeft ze ooit gekregen want ’t was dan plots gestorven of ’t had maar 3 pootjes

            meer. Jaren en jaren gingen zo voorbij en op een mooie dag ging Jangske met zijn

            konijntjes, koetjes en paardjes naar de hemel toe. Maar bij de kindertjes blijft hij

            nog altijd bestaan.”      

In 1972 vierden Jan De Smedt en Virginia Van Crombruggen hun diamanten bruiloft. Op 4 mei 1972 sprak Stan Gobien, de secretaris van de fanfare St.-Cecilia, de volgende woorden uit :

“Beste jubilarissen,

Een lid van Cecilia wordt gevierd.                Niet alleen in de fanfare, ook daarbuiten

Geloof me dat ’t een feest is.                        is hij door iedereen gekend.

Vooral als ’t een paar zal zijn                       Om zijn goed humeur maar ook

dat altijd en steeds geliefd is.                      zijn fratsen zijn wereldbekend.

Jan De Smedt is de naam.                             Dat is toch wel een bewijs

Deze dag schijnt hem een wonder.             dat hij heel graag gezien is, 

Hij viert zijn diamanten bruiloftsfeest.      wijl zijn aard en zijn humeur

Hij verheugt zich dan ook bijzonder !        zo stralend bovendien is.      

En Virske zijn lieve vrouw,                            En is er ergens een goed glas bier,

is even fier als hij.                                         dan heeft hij ’t rap geroken,

Geloof me, dat ’t haar heel wat doet.       en  weet U nog, t’is kort geleën

Ze is dan ook even blij.                                dat hij zijn been heeft gebroken.

Met Leest vergroeid, allebei.                        Maar dat is alweer voorbij

Behoren ze bij elkander !                              Waarmee iedereen content is

Vraagt ge Jan : ‘Hoe is’t met Virske ?’            terwijl een gebroken been

dan zegt hij : ‘k’ben stapel van d’r !’             nog geen gebroken vent is.

Ze hebben voor elkaar geleefd.                    En nu vieren wij het jubileum          

Niets kon hun geluk verhinderen.                 van zestig huweljksjaren.

Samen hebben ze gewerkt,                           Zestig jaren hebben ze nu al

Samen hebben ze kinderen.                          met hun huwelijksboot gevaren.

Jan De Smedt is een man,                             Virske voer dapper mee.

die ’t leven wist te leven !                             Geen tegenslag kon hen hinderen.

En als Ceciliaan, heeft hij                              Zij hees de zeilen…klom in ’t want…

ook zijn beste krachten gegeven.                  Voor haar man en haar kinderen.    

Hij houdt ook veel van muziek.                     En vandaag hebben we slechts één wens:

Plezier ! Dat is je ware !                                Dat God u moge sparen.

Hij is zijn hele leven lid                                  U beiden en uw ganse kroost

van  St.-Cecilia, dé fanfare.                           voor ons lang mag bewaren.

En als oudste Ceciliaan,                     En dat nog een feest eens komt.

is hij onmisbaar voor de leden.         Dat we allen hier zijn

Zo is hij nu…vandaag de dag…          en dat we op U allebei

Zo was hij in ’t verleden.                   dan nog dubbel zo fier zijn.

Voor de fanfare staat hij pal.                        Dat U dan 65 jaar zult zijn getrouwd

Daar wist hij voor te werken.                        en men juicht langs alle kanten.

En waar het nodig was, wist hij         Dat dan Uw beider huwelijkskroonx

te ondersteunen en te sterken.         zal zijn versierd met BRILJANTEN !”

Tekst : Stan Gobien. 

            Jan Baptist De Smedt overleed te Leest op 23 augustus 1974.

            “...wij hebben hem gekend als een zeer actieve persoon, die zelfs tot op hoge

            ouderdom geen rust kende maar vol levensmoed onder ons leefde.

            De plichtsgetrouwheid, de zorgzaamheid die zijn leven droeg, de kinderlijke

            goedheid, de hartelijkheid, de rechtvaardigheid, waarmee hij zijn medemensen

            benaderde, het diep geloof dat al zijn levensdagen heeft getekend, waren de

            stille getuigen van een mens die zich in Gods handen geborgen wist...”

            dixit zijn doodsprentje.

            Virginie Mathea “Virske” Van Crombruggen overleed te Leest op 21 februari

            1979. (zie ook mei 1972)

Foto’s:

-Jan ‘Jangske’ De Smedt en Virginia ‘Virske’ Van Crombruggen met hun zonen Jan en Albert.

-De laatste echte dorpsfiguren : Virske en Jangske.

-Dit behoeft geen woorden voor zij die hem gekend hebben…

1962 – 25 februari : Wafelslag van de Landelijke Jeugd.

            Geen klein karweitje dit jaar voor de Madeliefjes, niet alleen door het gewicht

            van de volle zakken, maar vooral door de ongenadige februarivorst, gepaard met

            wind- en sneeuwvlagen.

            De pastoor kreeg medelijden met de Zonnebloemen die na het lof nog met

            zware vrachten naar Bist, Heide en Alemstraat moesten.

            Hij schoot hen te hulp met zijn nieuw “Renaultje”.  

1962 – 25 februari : Arbeid Adelt

            De geplande jaarlijkse muziekavond op 25 februari ging wegens onvoorziene

            omstandigheden niet door en werd vervangen door een bal gevolgd  van een

            tombola bij Apers, café Zennebrug.

            Er was een flinke opkomst.

1962 – Maart : Aanrijdingen

            “In de loop van maart had er een aanrijding plaats. Ditmaal was onze

            dorpsgenoot C. De Prins het slachtoffer. Gelukkig was er enkel stoffelijke

            schade. Hetzelfde gold voor de Leestenaar V. Selleslagh.”

            “Op Schonenberg te Mechelen kwam onze dorpsgenoot Peeters Jan terecht tegen

            een personenwagen, die na te hebben stilgestaan bij het naderen van de

            bromfietser, rechts afzwenkte. Gelukkig  bezeerde Peeters zich niet te ernstig.

            “Een aanrijding deed zich voor te Mechelen tussen Mannaerts uit Mechelen en

            Vloebergh Jan, uit Leest.

            Zijn broeder Lodewijk die eveneens in de wagen had plaats genomen, werd licht

            gewond. Gelukkig liep alles niet kwaad af.

            Een tweede aanrijding had plaats op de steenweg op Antwerpen te Mechelen,

            tussen onze dorpsgenoot Polspoel Fr. En een personenauto.

            De wielrijder werd gewond.”

            (DB,maart 1962)

1962 – 11 maart : Ongelukkige val

            “Zondag 11 maart l.l. wanneer de genaamde Scheers J., op weg was naar zijn

            werk, gleed hij uit met zijn bromfiets en viel ten gronde.

            Resultaat : sleutelbeenbreuk.”

1962 – 11 maart : Gewestelijke Kultuurdag van de B.J.B.-meisjes

            Elke afdeling van het Gewest diende via een gedicht, een voordracht, zang

            of dans een onderwerp uit te beelden. De groep uit Leest koos voor ‘Vlaanderen’.

            Daarvoor hadden ze ‘Lamme’, ‘Tijl’ en ‘Nele’ uitgedost in hun specifieke kledij.

            Van de jury kregen ze een gemeend ‘proficiat’ toegemeten.       

            Op de ‘feestvergadering’ van de B.J.B.-meisjes werd Hilda Silverans gevierd.

            “…de verdienstelijke en zo geliefde leidster van de Madeliefjes was dit gegund.

            Het groot aantal aanwezigen toonde ruime sympathie voor leidster Hilda, en

            er werden liedjes gezongen, gedichten voorgedragen en een luisterrijke brief

            kwam als slot. Er wordt wel eens beweerd dat het ‘geschrevene’ blijft  maar dat

            kan ook ook waar zijn voor het ‘gezegde’. Dat heeft Hilda nu kunnen ervaren

            tijdens het voorlezen van een huldebrief. Een kaartje werd aangeboden met de

            handtekeningen van de aanwezigen, medevierders, waarop volgende tekst :

            ‘God plantte U als edelweiss op d’ oude rotsen van zijn volk, opdat de mensen

            die U vinden, een spoor ontdekken van zijn schoonheid nog hoger zouden klimmen

            tot zij belanden in de mateloze ruimten van zijn volkomenheid.’       

            De Band 1962 (enkel jaartal bekend). In hetzelfde verslag  werd volgende oproep

            gedaan : ‘…Lezers, zo gij een naaimachien hebt staan dat ge niet gebruikt omdat

            het kapot is of omdat ge er twee hebt, zeg het aan ons. De BJB neemt het over,

            maar betaalt niet meer dan 200 frank. (M.D.P.)

1962 – 18 maart : Schoolfeest meisjes

            Op zondag 18/3 ging dit feest door in de parochiezaal. De opkomst was

            overweldigend.

1962 – 25 maart : Rust Roest bracht “Leontientje”.

“Ter gelegenheid van het 40-jarig bestaan werd een herdenkingsavond gehouden.

De keuze was gevallen op “Leontientje” van Felix Timmermans.

Rust Roest mocht andermaal op een zeer ruime belangstelling bogen, wat eens te meer bewijst dat zij aller sympathie geniet.

Moet het nog gezegd dat het zeer schone, indrukwekkend toneelwerk “Leontientje” een der mooiste is om zijn “eenvoud” en “betekenis”.

De opvoering ervan heeft het eens te meer bewezen, en zonder aarzelen mag onderlijnd worden dat de schare speelsters en spelers er in gelukt zijn er  een werkelijk “cachet” aan te geven.

Leontientje, vertolkt door A. Polfliet  mag als zeer geslaagd genoemd worden.

Het was wel gewaagd deze zware brok op haar schouders te torsen, maar niet alleen wist zij haar rol op degelijke wijze te vertolken maar naar behoren te beleven.

Als figuur was zij als uitgeknipt (?) en dan ook een hartelijk proficiat mag haar toegezonden worden. Met volharding zal zij nog schone resultaten bereiken.

A. Hellemans was toch wel de gedroomde pastoor uit de bloeiende Wijngaard. De toneelliefhebbers weten maar al te best dat deze toneelleider over uitzonderlijke talenten beschikt.

L. Hellemans vertolkte de reuzerol van Isidoor en op welke wijze. Kon het beter ?

Op zeer korte tijdspanne heeft hij bewezen over acteurstalent te beschikken en dat beloofd voor de toekomst.

Ook de andere rollen werden op degelijke wijze uitgebeeld door F. Van Neck (de vader), Hubert Selleslagh (Van Mol) en Denise Leukemans als een beste Sophie.

De Speelman en Dokter werden allebei behartigd door E. Beterams, de eerste inzonderheid als een pareltje voorgezet.

Ook uitspraak, stembuiging en algemeen spel was van de bovenste plank.

Zulks toont aan dat Rust Roest over een goede schare beschikt, een groep die niet alleen aan toneel doet uit vermaak, maar voor eigen ontwikkeling.

Dus alle lof voor regie en het ensemble.

Spijtig mag het toch genoemd worden dat van de “gebeurtenis” 40 jarig bestaan als

“herdenking” of “viering” niets te bespeuren viel, wat organisatorisch toch niet moeilijk moest zijn.

Ook een feestelijke uitdrukking draagt bij tot het gehele !

Moge Rust Roest ons nog vele avonden voorbehouden !!”

(DB,april 1962)

1962 – April : Nieuwe dirigent bij Arbeid Adelt

            De heer Van der Taelen die als muziekbestuurder ontslag had genomen werd

            vervangen  door de heer Geets uit Leest.

            (DB,april ’62)

1962 – 1 april : Jaarlijks kunstconcert van St.-Cecilia

            Dit onder leiding van Rik De Bruyn en samen met het Cecilia-zangkoor.

            Speciale gast : de T.V.-vedette Theo Van den Bosch.

            Inkom : 25 frank.

1962 – 15 april : Grote Filmavond georganiseerd door de N.S.B afdeling Leest.

            Locatie : zaal bij weduwe Huybrechts.

1962 – 22 april : Diefstal van rattenfuik

            Victor Huysmans uit Kapelle-op-den-Bos, muskusrattenvanger voor het

            Ministerie van Landbouw deed een klacht van de diefstal van een fuik

            die hij in de Molenbeek op het Hertsveld had geplaatst.

            (VVH) 

1962 – 24, 25 en 26 april : Retraite Eucharistische Kruistocht

            “Op deze drie dagen zal er voor de aangeslotenen bij de Eucharistische

            Kruistocht een halfgesloten retraite te Mechelen gedaan worden.

            Het vervoer  ’s morgens en ’s avonds wordt verzekerd door de inrichters

            en dit onder “geleide”.

            Een bijdrage van 30 frank plus een kleinigheids voor vervoer wordt gevraagd.”

            (DB,1962,Februari)

            De Zusters Annunciaden van Leest (ook november 1953)

            De zusters Annunciaden van Huldenberg kwamen zich in 1938 te Leest

            installeren, in hun nieuwe klooster naast de meisjesschool.

            Voordien reeds stonden ze hier in de klas, sinds 1932, in de schoollokalen die

            ze hadden laten optrekken.

            In september dat jaar hadden ze een bewaarschool opgestart. Er was toen nog

            onvoldoende geld voor de bouw van een klooster en de eerste zusters, Gonzaga

            (°Ravels 13/1/1893) en Wivina, verbleven in het klooster van Hombeek.

            Ze namen elk een kleuterklas voor hun rekening.

            In 1937 werd een aanvang genomen met de bouw van hun Klooster,dat ze in 1938

            zouden betrekken.

            In 1933 werd er een leerkracht ziek in de bestaande lagere meisjesschool

            en toen die ontslag nam, kwam er een zuster in haar plaats : zuster Alberica,

            (°Bierbeek 4/11/1893) die eveneens te Hombeek verbleef. Tot in 1938 zou deze lieve

            zuster samen met de twee kleuterleidsters elke dag  te voet de afstand Hombeek-

            Leest en terug afleggen. Met veel geduld zou zij de kinderen jarenlang de eerste

            beginselen van de lees-, schrijf- en rekenkunst bijbrengen.

            Rond Pasen 1937, toen een andere leerkracht van de lagere meisjesschool

            op pensioen ging, werd die vervangen door een tweede zuster, Virginie (°Merksem

            8/12/1895), die nog een tijdje met de andere zusters te Hombeek zou verblijven.

            In september 1937 werd zuster Wilfrieda aangesteld tot overste van het klooster

            te Leest.

            Van 1941 tot 1943 was zuster Emeria kleuterleidster.

            Ze werd vervangen door zuster Annunciata (°Antwerpen 3/12/1911).

            Op 6 januari 1938 , ruim 5 jaar nadat de eerste zusters hun bewaarschool openden,

            was het nieuw gebouwde klooster bewoonbaar en werd het door 5 zusters

            betrokken. Later, in 1944, werd er een 6^de zuster als hulp aan de groep

            toegevoegd : zuster Tarsilia.    

            In september 1959, n.a.v. het ontslag van zuster Virginie, kwam zuster Michelina

            (Leonie ‘Nieke’ Verstappen, °Geel 06/10/1900, + Geel 13/02/1982) naar Leest.

            “…onverwachts is zuster Nieke van ons heengegaan. Geheel in haar stijl. Stilletjes

            en onopgemerkt bewoog zij in ons midden. Onopgemerkt is zij heengegaan, in haar

            slaap ontslapen. ’t Was zeker de eerste keer dat ze iedereen hier deed opkijken.

            Thuis had zij het al geleerd, dat het leven een weg naar God is. Haar thuis was

            als zovele andere in de ‘vrome Kempen’. Hebben de meesten van ons die niet gekend ?

            Een kroostrijk gezin, stille en rustige mensen eenvoudig maar tevreden met elkaar,

            één aan de arbeid en één in het gebed. Want zo lang en zwaar kon de arbeidsdag

            niet zijn of in de avond, voor het slapengaan werd alles en iedereen stil. Dan werd er

            gebeden. Dan werd het huis een heiligdom. Wij hoeven de ogen maar dicht te doen en

            nog zien wij het beeld van vader en moeder zoals zij thuis baden, nog horen wij de

            biddende stemmen gaan door de huiskamer, nog zien wij het kaarslicht flikkeren in de

            halve duisternis en nog zien wij van alle kanten de heiligen vanuit hun vergulde lijst

            op ons neerkijken en meebidden.

            …

            Geen wonder dat in zulke gezinnen de kinderen opgroeiden tot diepgelovige mensen

            en dat vele priester- en kloosterroepingen er hun voedingsbodem vonden.

            Twee priesters en drie religieuzen, zoals bij zuster Nieke thuis, dat is toch een

            ongewone weelde.

            …”

            (Zusters Annunciata en Adelwina in DB van maart 1982 nav het overlijden van hun

            Medezuster).

            Onder het beleid van zuster Michelina werd, in samenwerking met de gemeente, de

            schoolbus Ingelegd. Gevolg : een grotere bloei voor de school.

            (DB,1973)

            Bij het “herstructureringsplan” der zusters Annunciaden, werd die school en

            het klooster in 1973 overgenomen door de parochie.

            De drie laatste zusters : Michelina, Annunciata en Adelwina verlieten Leest

            om hun splinternieuw rusthuis in Hadschot (Geel) te vervoegen.

            (LG,blz.159) 

            Op 12 juni 2003 overleed zuster Adelwina (geboren te Geel op 7 december 1918 als

            Rosa Mols),in haar slaap,op 85-jarige leeftijd. Ze had er 55 jaar kloosterleven opzitten.

            Te Leest was ze door generaties kleuters en lagere-schoolmeisjes beter gekend

            als de zuster van de keuken. Ze was een harde werkster : wassen, plassen,

            schrobben, schuren, koken en de tuin, ze deed het allemaal zelf. Jarenlang.

            Reeds vroeg weeskind werd ze opgenomen in het kindertehuis bij de zusters

            Anunciaden in Geel en bleef er tot haar 21^ste jaar.

            Daarna ging ze werken, het waren de oorlogsjaren, op de boerderij en in de

            kinderkribbe bij de gasthuiszusters. Eerst op haar 27^ste jaar trad ze binnen in

            het klooster van Huldenberg. Te Leest zou ze 21 jaar lang verblijven.

            (Kerk en Leven, 16/7/2003) 

                                      De Zusters Annonciaden

In 1787 stichtte pastoor De Clerck de ‘Schoole van Bermhertigheyt’ te Veltem.

Hij was een charismatisch man, die aangegrepen door de armoede van de bevolking, iets wilde doen voor de onwetende kinderen en de zieken van de parochie. Tijdens een eucharistieviering op Drievuldigheidszondag zou hem ingegeven zijn dat hij drie kloosters moest bouwen. Voor de eerste vier juffrouwen schreef de pastoor eigenhandig een regel, een manuscript dat nog altijd in Veltem bewaard wordt.

Deze eerste zusters waren nog niet als religieuzen erkend. Pastoor De Clerck zal pas in 1816 kloosters stichten in Reninge (zijn geboortedorp) en in 1824 in Buken.

Door een decreet van kardinaal Sterckx, aartsbisschop van Mechelen, werden de ‘Vrome dochters van de scholen van Bermhertigheyt’ in 1833 erkend als zusters Annonciaden of Annunciaden. Die orde was niet onbekend in ons land. Het is een contemplatieve orde die in 1502 in Frankrijk gesticht was door Jeanne de Valois, de oudste dochter van Lodewijk XI.

Voor de Franse Revolutie telde deze orde meer dan 50 kloosters in Frankrijk, Vlaanderen en Duitsland. Momenteel bestaat van de orde nog het monasterium ‘Magnificat’ te Westmalle. Uit de lokale statuten van pastoor De Clerck en de Regel van de Orde kwam een nieuw type van religieuzen tot stand : de Apostolische Annonciaden of Annunciaden met een zeer oprechte spiritualiteit.

‘De eigenheid van onze regels is het zich eigen maken van Maria’s denken, zeggen en doen zoals in het Evangelie beschreven staat. Dit houdt de streefnorm in, in Maria getransformeerd te worden. Wie een zuster Annonciade ziet, zou Maria moeten zien’, vertelde zuster Reinhilde, overste van het moederhuis te Veltem in 1983 (13 april) aan een journalist van Gazet van Antwerpen ter gelegenheid van de 150^ste verjaardag van de zusters Annonciaden. 

Bijgevoegd :

-De zusters leefden mee met het wel en wee van de dorpsbewoners.

-Het kloostergebouw van de Annonciaden in Huldenberg.

1961 – 2 juli : Huldiging Meester Huysmans en leerlingen van 6^de leerjaar

            Naar aanleiding van de prestaties in de kantonale prijskamp te Mechelen, behaald

            door leerlingen van het 6^de leerjaar van meester Huysmans, werden enkele

            leerlingen en hun meester door het gemeentebestuur ontvangen en gehuldigd.

            De burgemeester sprak zijn dank uit tot het onderwijzend personeel en inzonder

            de titularis van het 6^de studiejaar meester Constant Huysmans. Hij dankte de

            leerlingen en drukte de hoop uit dat zij op de ingeslagen weg verder zouden gaan.

            Vervolgens dankte schoolhoofd Meyers meester Huysmans voor zijn inzet

            waarop deze laatste de bal terugkaatste en er aan toevoegde dat de leiders niets

            kunnen bereiken als de volgelingen niet mee willen en dat in de eerste plaats de

            gevierde leerlingen zelf dienden vernoemd om de betoonde wilskracht en om het

            bekomen resultaat.

            De pastoor sloot zich hierbij aan waarna de geslaagden naast hun behaalde

            diploma een woordenboek van Kramer mochten in ontvangst nemen.

            (DB, nr.6,1961)      

                                                   Meester Huysmans

“Constant Huysmans trad te Leest in dienst in 1938 : ‘Ik ben zogezegd een product van eigen bodem, zo zegt hij zelf, want ik ben hier geboren (1915) en heb leren lezen bij meester Hellemans en toen die soldaat was, heb ik nog les gekregen van Maria Rheinhard. Bij meester Selleslagh heb ik nadien het sentimentele gedicht geleerd : Hij trok het schuifken open…en er vele plezante uren beleefd. Daarna heb ik het vijfde en het zesde leerjaar gedaan bij meester De Leers en het romantische gedicht opgedreund : De kapitein en zijne moeder… We kregen er ook dikwijls plezierige zangles van de meester met vioolbegeleiding. Ik ben al die mensen hiervoor nog dankbaar. Ze hebben me een gezellige Leestse vorming meegegeven, gezonde principes en voldoende basiskennis om later het onderwijzersdiploma te behalen…’

Stan Huysmans begon zijn loopbaan aan het college van Vilvoorde. Hij werd er in 1937 vast benoemd. Het jaar daarop werd aan de jongensschool te Leest een vierde-graadklas toegevoegd. Hiervoor werd meester Huysmans als klastitularis aangesteld, daar hij een diploma bezat van technisch leraar algemene vakken. Toen na 1945 meer en meer leerlingen na het zesde leerjaar overgingen naar het middelbaar onderwijs, liep de vierdeklas te Leest geleidelijk leeg en toen kreeg Stan Huysmans het vijfde en zesde leerjaar toegewezen. Met dit voltallige zesde leerjaar deed hij elk jaar met succes mee aan het kantonaal examen voor het diploma einde lagere studies. Hij kreeg dan ook een verdiende hulde toen hij in 1971 op pensioen ging. Sinds 1966 was hij hoofdonderwijzer.”

(LG,blz.151)   

Constant  Huysmans was ook kantoorhouder van de Raiffeisenkas

Hij was te Leest geboren op 22 april 1915 en overleed te Duffel op 13 juli 1988.

“Danken wij de Heer om wat hij geweest is als echtgenoot en vader, als collega, onderwijsmens en schoolhoofd, als vriend en stille raadsman.”

Stan Huysmans was gehuwd met Julia De Laet (°Leest 18/4/1918,+Leest 16/4/2008)

die hem vier kinderen schonk : Lieve, Vera, Rudi en Marleen.

Foto’s :

-De zeer polulaire meester Huysmans.

-Bewoners van de ‘Morgenster’.

-Hun woning in de Kouter.

1961 – 30 april : Vriendenconcert St.-Cecilia

            “In samenwerking met de muziekkorpsen van Kalfort, St.-Cecilia van Heffen en

            de beroemde fanfare uit Itegem werd na de wijding van de Grot een

            vriendenconcert gegeven in de zaal van weduwe Huybrechts.” (DB, mei 1961)

1961 – 13 en 14 mei : Te Voet naar Scherpenheuvel

            Er waren 55 deelnemers, 16 ervan van het vrouwelijk geslacht.

            Vertrek om 4 uur aan de Sint Annakapel.

1961 – 22 mei : “Naar jaarlijkse gewoonte ging de processie uit op maandag j.l.

            Dit jaar was ze schoner dan anders, in ’t bijzonder vielen”de matroosjes”

            op en de “Plechtige kommunicanten in ’t wit.” (DB, juni 1961)

                                              De processies in de twintigste eeuw

“In de twintigste eeuw waren de drie grote processies –op Sacramentsdag, op Tweede sinksendag en op Rozenkranszondag – optochten geworden met bijna altijd dezelfde groepen in bijzondere klederdracht én met de beide fanfares. De rondgang begon na de hoogmis, dus ca. kwart na tien, terwijl de zware klok geluid werd.

In 1968 probeerde men een processietocht langs de Kouter en de nieuwe wijk maar dat voldeed niet. De parochieraad wou daarom terug naar de vroegere regeling. Maar ook dat zat er niet in en een precessierestant ging voor het laatst uit in 1969.

De eerste en derde keer ging de processie langs de Dorpsstraat, de Vink- en Scheerstraat (nu: Ten Moortele)) weer naar de kerk. Aan de Sint-Jozefskapel werd de zegen gegeven met het Heilig Sacrament terwijl het beeld van O.L.Vrouw rustte op een tafel ernaast. De kapel zelf en de plek errond waren vooraf opgepoetst door de buren.

De tweede doortocht vertrok langs de Scheerstraat en ging via de Vink- en Molenstraat weer naar de kerk. Dit keer gebeurde de zegening aan de Apolloniakapel waar ook een tafel klaarstond en de omgeving opgekuist was, weer door de buren.

Waar de processie voorbijkwam, brachten de bewoners een passende versiering aan.

’Ofwel, zo schreef Ward De Kempeneer, werd de vensterdorpel met een mooi wit geborduurd kleed afgedekt en werd er een heiligenbeeld geplaatst met brandende kaarsen, ofwel werd een tafel geplaatst, eveneens versierd met kaarsen en bloemen.’

En verder : ‘De straten werden speciaal mooi gemaakt en met wit zand bestrooid.’

Georges Herregods beschreef de processie zo : ‘Met statige stap en begeleid door de dorpsfanfare, met geflapper van kleurige vlaggen en het getrappel van onrustige paarden, en met een weelde van maagdekes, engelkes, paters, heiligen en martelaren, elk met zijn gevolg. De straten waren één bloemtapijt. Laatst van al kwam de ‘hemel’ met de pastoor in zijn beste gewaad die ‘ons Heer’ droeg, geëskorteerd door de kerkmeesters met hun glimmende koperen lantaarns. Op die momenten stond de wereld en de tijd voor een paar uren stil.’

Kleinere processies

Behalve de grote processies door het dorp waren er nog de meerdaagse KRUISPROCESSIES langs de velden en de maandelijkse processie in de kerk met het H. Sacrament.

Kruisprocessies

Een kruisprocessie hield men viermaal per jaar op de zgn. ‘kruisdagen”. Allereerst op de drie laatste dagen voor O.H.Hemelvaart. Ze trok over landwegen en was bedoeld als een smeekgebed om zegen over de velden. Men hield ze ’s morgens na de eerste mis : ‘zonder het Allerheiligste, (de priester) in paarse gewaden, het kruis voorop; gezongen (werd) de litanie van alle heiligen, met de smeekbeden of rogationes.’ Zingend en biddend stapten de deelnemers mee in gewone kleding. Al in 1686 bestond in Leest ook de gewoonte een kruisprocessie te houden op 25 april (Sint-Marcus) de vierde kruisdag.

De Fransen verboden op 30 april 1796 de processies op de kruisdagen. Nadien gingen ze weer uit. Tot, na jaren (ca. 1970 ?) die praktijk wegviel.

Vanaf 1987 werd opnieuw en voor het eerst één jaarlijkse kruisdag gevierd. In het parochieblad werd dit zo aangekondigd : ‘hiermede willen we u in kennis brengen om het terug invoeren van de Kruisdag mee te maken op zaterdag 23 mei a.s. Samenkomst om 20 u. bij Vic De Laet, Tiendeschuurstraat. Na een processietocht door de velden wordt een eucharistieviering opgedragen in de schuur van Vic De Laet. Wij hopen dat u dit nieuw initiatief ten zeerste op prijs zult stellen.’ En de week nadien werd er aan toegevoegd : ‘door uw aanwezigheid.’

Wat toen werd aangezet, bleef bestaan tot in 2007.”

(Wilfried Hellemans : ‘De Sint-Niklaasparochie in Leest’.)

1961 – 2 juni : De Koninklijke Fanfare Arbeid Adelt trad op in het Hombeekse Expoel

            kasteel ter gelegenheid van een huldebetoon aan baron de Meester de Ravestein.

            (KH)

1961 – Juli – De Band nr. 7 : Ongeval

            “Op de hoek van de steenweg op Battel en de Koningin Astridlaan te Mechelen

            werd onze dorpsgenoot Neutkens het slachtoffer van een aanrijding.

            Hij werd ter verpleging weggebracht evenals de duozitster die erger zou

            gekwetst zou zijn.

            Mededeling

            Onze dorpsgenoten Mevr I. Vloeberghen en mejuffer Clara De Rooster werden

            in een kliniek opgenomen. Wij (noot : de redactie van De Band) wensen hen

            beiden een spoedig en volledig herstel toe.

            In het nummer van “De Band” van augustus kwam er een rechtzetting :

            “...overbrenging van Clara De Rooster naar een kliniek.

            Hieromtrent werd een vergissing begaan. Wij zijn gelukkig te kunen mededelen

            dat alles zich bepaalde tot een zware ongesteldheid die weliswaar geneeskundige

            zorgen vereiste. De herstelling was in snel tempo bereikt.”

Foto’s:

-De processie begin twintigste eeuw. De stoet bevindt zich in de Dorpsstraat, achteraan zijn huizen van de Vinkstraat zichbaar.

-Eind jaren ’50. Centraal in beeld : Yvonne Van Hoof.  

De Grot inspireerde dorpsgenoten tot het plegen van poëzie. Hierna Kamiel De Wit :

De Grot

Ze staat er, los van ’t gewone leven :

Uw stappen doen de stilte beven

als ’t vallen op het zachte mos

van droge blaren in een heel stil bos.

Er pinken lichtjes die hun gloed

zacht schijnen laten in de schemergolven

en in ons soms zo zwaar gemoed

 het groot mysterie voelen doet

 waarin de waarheid ligt bedolven.

Mocht het de Moeder Gods behagen

want mensen voelen zich zo klein

 en houden nimmer op met vragen :

 ieder heeft daarvan zijn eigen refrein...

            Kamiel De Wit 1961. 

            Onze Grot

Ze staat er, stil en niet zo klein,

tussen kastanje en dennenbomen,

met willekeurige en ongevormde lijn

als wilde ze half verdoken zijn,

toch wenkt ze ons om nader te komen,

’t is alsof, van ’t gewone leven los,

daarrond stillen geesten zweven,

zoals het vallen in een heel stil bos,

van droge blaren in het zachte mos.

uw stappen doen de stilte bevel,

en pinken lichtjes die hun gloed

’s nachts schijnen laten in de schemergolven

en in ons soms zo zwaar gemoed

het grote misterie voelen doet

waarin de waarheid ligt bedolven.

Maar als we dan ons zielenklacht

Aan wie hier woont gaan mededelen,

Dan is het of een engelenmacht

Ons meeste zorgen weg komt helen,

Grot, O Grot, wij versieren u zo zeer

Omdat hier de Moeder van onze Koning

Voor ons maken meer en meer

Het genadeoord van onze lijdenswoning.

     Kamiel De Wit. (jaartal onbekend)

Twee jaar later werd er een tekst geschreven op het ‘te Lourdes op de bergen’ en werd er in oktober elke zondag een rozenhoedje gebeden.

Lied van de Grot

Te Leest in de Kouter, daar bouwden z’een grot.

Gewijd aan Maria, verkoorne van God.

Ave…

Gewillige geburen, die deden het werk,

We vragen Maria, maak onze zielen sterk.

Ave…

Eenieder die nadert blijv’hier even staan.

En bidt Weesgegroetjes aleer voort te gaan.

Ave…

Geef troost, lieve Moeder, aan ieder die ’t vraagt

en help ons in alles, O heilige Maagd.

Ave…

Wij wensen uw zegen en uw gena,

dat gij hier moogt blijven en ons nooit verlaat.

Ave…  

Foto’s :

-Na de inhuldiging op de pastorij, van l. naar r. : Louis Verbruggen, pater Lucas

(Kapellen), Frans Moyson, Florentine Moyson, Deken De Backer, Jef Leemans, Modest Van Steenwinkel, pastoor Coosemans, Jan Ceulemans, pater Selleslagh, Pater Clementiaan, een Afrikaan die mee was met pater Selleslagh, Kamiel De Wit, Frans De Prins en Louis Solie.

-De Grot anno 2002.

1961 – 1 maart – De Band : Omhalen “stoelgeld” in de kerk storend tijdens preek.

            Op Verzoek.

            “Het is niet de eerste maal dat ons gevraagd wordt de welwillende aandacht

            van de bevoegde overheid te vragen en te vestigen op het feit dat het omhalen

            van het “stoeltjesgeld” onder de preek zeer storend is voor de aanwezigen

            in de kerk.

            Men voegde er aan toe dat een “preek” toch wel een godsdienstonderrichting

            is, bestemd voor de gelovigen, waarvan in de huidige omstandigheden veel van

            teloor gaat.

            Het zal zeker ook niet plezierig zijn voor de omhaler zelf (noot : Georges Gobien).

            Anderzijds wordt er op gewezen dat zulks vroeger ook gebeurde, en juist om het

            storende ervan, werd de geldomhaler verzocht het stoelgeld om te halen voor

            en na de preek..”  

1961 – 4 maart : Bericht aan de inwoners-  Huisvuil

            “De burgemeester der gemeente Leest, heeft de eer aan de inwoners ter kennis

            te brengen dat vanaf zaterdag 4 maart 1961, voor het afhalen van het huisvuil

            over het ganse grondgebied der gemeente zal gezorgd worden.

            Het afhalen zal geschieden om de week elke zaterdag. Het bruto gewicht (bak met

            afval gevuld) mag niet meer dan 35 kg bedragen.

            De vuilnisbakken dienen van stevige handvatten te worden voorzien, de emmers

            van een goed hengsel.

            De vuilnisbakken moeten, de dag dat de afhaling geschiedt, door de inwoners zelf

            zo dicht mogelijk bij de openbare weg worden neergezet, zonder dat ze echter een

            hindernis mogen vormen voor het verkeer. Zij mogen niet langer dan één uur na

            het afhalen van het huisvuil blijven buitenstaan.

            Het is verboden in de vuilnisbakken om het even welk voorwerp te stoppen dat

            gevaar voor verwonding of besmetting van het personeel van de reinigingsdienst

            kan opleveren. Zo is het streng verboden in de bakken buitengebruik gestelde

            electrische buislampen zogenaamd T.L.-buizen te leggen.

            Deze en alle andere kwetsende voorwerpen, dienen aan het personeel van de

            reinigingsdienst persoonlijk ter hand gesteld, zorgvuldig ingepakt en gebeurlijk

            met opschrift T.L.-buis.

            Hopende, geachte inwoners, dat deze dienst u ten volle zal bevredigen en u

            bovenstaande onderrichtingen zult in acht nemen, groeten wij u zeer;

                   Hoogachtend, de Burgemeester,

                  (get.) E. Verschueren. (DB-1961)

            Voordien brachten de mensen hun huisvuil zelf naar het “stort”.

            Voor de mensen van het dorp was dit gelegen in de Molenstraat aan de beek,

            tegenover het St.-Apolloloniakapelletje. Een plaats die krioelde van de ratten. 

1961 – 12 maart : Loopwedstrijd

            Op zondag 12 maart had op het terrein van het patronaat een loopwedstrijd plaats

            die werd ingericht door de B.J.B. De wedstrijd kende een welverdiende opkomst.

            Winnaar werd Marcel Van Hoof uit de Scheerstraat voor Dubin uit Blaasveld.