Wijzigingen - Aanvullingen

1964 – Juninummer “De Band” : Chiro-Nieuws
“Sedert geruime tijd werden voorbereidselen getroffen voor de TOP’64 die te Antwerpen moest doorgaan. Menig inwoner maakte er propaganda voor door het ophangen van de daartoe bestaande pamfletten. De Chirojongens trappelden van ongeduld om te kunnen genieten van het grootste schouwspel dat zou plaats hebben…en dan eindelijk was het zo ver. Bus nr. 2 was voor de Chiro van Leest, de tweede van een caravaan van 200, ja, ja, goed gelezen, tweehonderd ! Het was dan ook met de grootste belangstelling dat de verslagen in dag- en weekbladen werden verslonden om langs die weg te vernemen wat er allemaal gebeurd was, want van wat op de beeldbuis van onze Nederlandse T.V. te zien was, kon men niet veel van meedragen ; ne stoet links en ne stoet rechts is voor die heren wel belangrijker dan een jeugdmanifestatie van wel 70.000 jongeren. Op het Flageyplein had men er dus niet veel interesse voor. De TOP’64 zal wel deugd gedaan hebben aan alle Chiro’s en hun enthousiasme zal er zeker door versterkt zijn. (Noot : op 24 mei 1964 zakten meer dan 60.000 jongeren af naar het Antwerpse Bosuilstadion voor een spectaculair belijdenisfeest, de TOP’64. Leden en leiding demonstreerden op indrukwekkende wijze de typische Chirostijl van toen met hun honderden groepsbanieren, trompetgeschal en tromgeroffel, massazang en dans.) Benevens deze gebeurtenis, een echt verbroederingsfeest, nam de Chiro-Leest ook deel op 31 mei jl. aan de geplande sportmanifestatie te Hombeek. Deze sportnamiddag ging door op het prachtig domein van de heer Burgemeester, Baron de Meester. Ook de Chiro-jongens van Leest waren van de partij en behaalden eervolle uitslagen, o.m. : Wedstrijd 1000 meter 4de plaats voor Erik Bradt (10 deelnemers) Wedstrijd 1200 meter 5de plaats voor Alfons Huysmans (10 deelnemers). In ’t algemeen klassement behaalde Leest de 3de plaats. Ten slotte kan vermeld worden dat vele ouders, sympathisanten en andere sportmannen ooggetuigen waren van deze respectievelijke spannende wedstrijden, en ter beschikking gestelde bekers waren de schoonste beloning voor de overwinnaars. Op die zelfde zondag ging voor de tweede maal de Processie langs de straten der gemeente. Ook daarin stapten wederom de Chiro-jongens, in keurig uniform, tuchtvol. Maar wat we ons afvragen is, waar blijven de klaroenblazers en trommelaars ? Waarom blijven die opgeborgen ? Met klaroenen en trommels vooraan zou de Chiro-groep nog een mooie indruk nalaten. Denk even terug aan vroeger ! En nu er toch een vraagje gesteld wordt, kan er nog wel eentje bij : er bestaat te Leest een Groep-Chiro meisjes ! Waar zijn die gebleven, waarom ook die groep niet in de Processie ? ’t Is toch op die manier dat het mogelijk is er bij te werven, en de meisjes van het eigen dorp onrechtstreeks niet te verplichten bij een groep van een naburige gemeente of gehucht ? De jeugd te Leest moet sterk worden, maar zich dan ook durven en mogen tonen !!”

1964 – Juninummer “De Band” : Gevonden voorwerp
“Langs de openbare weg werd een paar bruine schoenen gevonden, gewikkeld in papier. Deze kunnen terug bekomen worden bij de vinder ervan : Jozef Peeters, Blaasveldstraat 9a Leest.”

1964 – Juninummer “De Band” : Zomerreis van de Vrouwengilde
“De Vrouwengilde ging op reis naar Beauraing, Bouillon en Orval. Een andere uitstap ging door naar het Zilvermeer te Mol alwaar een uitgestrekte speeltuin ter beschikking was van de kinderen. Deze uitstap was inderdaad voorbehouden voor moeders met kinderen.”

1964 – Zondag 7 juni : De K. F. Ste Cecilia nam deel aan stapwedstrijd te Kapelle-op-den-Bos.“Deze wedstrijd was ingericht door de Fanfare “De Werker”. Als gekozen stuk werd uitgevoerd “De officiële Mars van de Belgische Politie” en als verplichtend stuk de mars “Mozes” van Rossini naar een bewerking van Jean Segers. Hieraan namen een vijftiental muziekverenigingen deel. De uitslag leerde ons dat de K.F. Sint Cecilia 91% behaalde met onderscheiding van de Jury.” (“DB”, juni 1964)

1964 – Zondag 5 juli : Uitreiking diploma’s Kantonale wedstrijd
In het gemeentehuis had de uitreiking van de diploma’s plaats aan de leerlingen van het zesde studiejaar die deelgenomen hadden aan de Kantonale wedstrijd te Mechelen. Na de hoogmis togen burgemeester Verschueren, de schepenen Frans en Ferdinand De Prins, de gemeenteraadsleden Buelens en Van den Heuvel, samen met de pastoor, de onderpastoor en schoolhoofd Meyers met zijn leerkrachten Huysmans en Hendrickx zich naar de raadszaal van het gemeentehuis. Ook de betrokken leerlingen en de meeste van hun ouders waren aanwezig. De burgervader opende de zitting met een warme hulde aan het onderwijzend personeel en speciaal aan de heer Huysmans, titularis van het 6de studiejaar. Hij legde er de nadruk op dat de resultaten eens te meer bewezen dat de gemeenteschool van Leest degelijk onderwijs verschafte en dat de ouders niet te snel hun kinderen naar andere scholen dienden te sturen. Na een hartelijk proficiat tot de geslaagden, namen die hun prijs in ontvangst : een exemplaar van het Kramer’s woordenboek. Hierna kwam de pastoor aan het woord die een vergelijking maakte tussen een te bouwen huis met stevige fundamenten, bestand tegen wind en andere natuurelementen en de leerlingen die thans de 12-jarige leeftijd bereikten. Ook voor hen is het nog te vroeg van nu af reeds een bepaalde richting te kiezen, te vroeg om reeds aan bouwen te denken op “ersatz”grond. Hij spoorde de ouders en de leerlingen aan voort te gaan op de ingeslagen weg en zeker niet te vergeten dat een goed onderwijs dient gegrondvest te zijn op christelijke grondslag. Meester Meyers deelde vervolgens mee dat leerlingen die graag een leerboek bekwamen, dit eenvoudig moesten vragen, zodat de werklustigen zich verder en vaster in het zadel konden zetten voor aanvang van een nieuw schooljaar. Van dit aanbod werd gretig gebruik gemaakt. Het slotwoord was van meester Huysmans die wees op de gezonde samenwerking tussen het onderwijzend personeel, niets was teveel wanneer het om het welzijn van de kinderen ging, want voegde hij eraan toe “uw onderwijzers staan graag in de klas”. Vanaf de inrichting van de kantonale wedstrijden mocht Leest zeer tevreden zijn over de onderscheiden resultaten ging hij verder. Het 1ste jaar waren er 5 deelnemers waarvan 4 geslaagden. Het 2de jaar 5 en evenveel geslaagden. Het 3de jaar 6 en allen geslaagd en het 4de jaar 9 en alle 9 geslaagd. Aan de best gerangschikte leerling van de gemeente Eddy Van Hoof werd een plakket overhandigd, waarvan niemand de herkomst kon bepalen. (“DB”, augustus 1964) (De foto van Eddy onderaan)

1964 – Zondag 12 juli : De K. Fanfare Ste Cecilia te Hombeek
De Leestse fanfare nam deel aan het festival van de Koninklijke Harmonie St. Martinus te Hombeek. Dit naar aanleiding van het 100-jarig bestaan van deze harmonie. (“DB”, juni 64)

1964 – 15 juli : Overlijden van Victoria “Toor” Coosemans
Anna Catharina Victoria “Toor” Coosemans was te Leest geboren op 27 september 1877. Ze was gehuwd met Jan Huysmans (°Leest 27/9/1877, +Leest 9/2/1951) de stichter van het limonadefabriekje “In de Proef” die haar drie kinderen schonk : Albert, Alfons en Constant. Gedurende de oorlogsjaren, 1914-1918, moest moeder “Toor” zelf met de limonade rondrijden omdat vader Huysmans aan het front zat. Albert “Bert” en Alfons “Fons” Huysmans zetten de zaak van hun vader voort tot in 1972.

“Ze is zacht ontslapen : stil en onderworpen. Zoals wij haar zovele jaren gekend hebben, zo zal zij immer in onze herinnering leven : bedrijvig, eenvoudig, opgewekt, godsdienstig : sieraden van een goede echtgenote en moeder. Met de dood houdt het leven niet op; ’t verandert slechts in een eeuwig tehuis. Beminde kinderen, kleinkinderen, verwanten en vrienden : gedenkt, een hoge ouderdom is rap bereikt. Bedankt voor uw goede zorgen en genegenheid. Vergeet mij niet in uw gebeden.”

1964 – Vrijdag 31 juli : Diefstal van vier balen tarwe
Van de landbouwer Victor Juliaan De Laet (°Leest 28/6/1914, +Mechelen 17/6/1996), wonende Tiendeschuurstraat 12, werden 4 balen tarwe, een totaal van 200 kg, gestolen. De gewezen burgemeester van Leest had zijn tarwe met een pikdorser laten maaien en ze in jute zakken gestopt. 100 balen had hij ’s avonds naar huis gebracht maar omdat het laat geworden was had hij er vier achtergelaten aan de schuur, zijde der straat. (VVH)

1964 – Augustusnummer “De Band” : Gemengd nieuws
-Ontvreemding : Bij Juul Geens wonende Juniorslaan, werden tijdens de verlopen maand een partij aardappelen ontvreemd. Deze bakjes stonden klaar om opgehaald te worden. Enkele dagen nadien vond de diefstal plaats bij Victor De Laet, evenals 10 kassen spinazie bij V. Robijns in de Alemstraat.
-Fietsdiefstal: Uit een bergplaats ten huize van K. Leemans werd een fiets gestolen.
-Aanrijding : Een botsing deed zich voor aan de Adegempoort tussen de vrachtauto’s van Leestenaar Maurice Vleminckx en Hugo Coenen uit Sint Truiden en nog een personenwagen. Gelukkig slechts stoffelijke schade.

Foto’s :
-Eddy Van Hoof was de best gerangschikte leerling.
-Victoria “Toor” Coosemans met haar drie kinderen Albert, Alfons en baby Constant. De foto dateert van 1918 toen vader Huysmans aan het front zat.
-Moeder Toor anno 1933 aan het begin van de Scheerstraat (thans Ten Moortele).
-De doodsbrief van moeder Toor.
-Juul Geens en zijn echtgenote Melanie Van Praet.

Wijzigingen – Aanvullingen

1964 – Mei : Voettocht naar Scherpenheuvel
De voettocht verliep dit jaar in de beste omstandigheden. Er waren 51 deelnemers (sters). (DB)

1964 - Meinummer “De Band” : Gekwetst bij ’t spel
-Toen enkele jongens op het speelveld van het parochiehuis aan het voetballen waren werd de kleine Alfons Silverans door een bal in het oog getroffen, waarbij hij zo erg gekwetst werd dat doktershulp noodzakelijk was. (Zijn foto onderaan)

1964 – Meinummer “De Band” : Soldaat Marcel VERWERFT
-Luchtbal-Antwerpen : “Eindelijk, zullen de Leestenaren zeggen, ofwel nu al, want naar ik vernomen heb zijn er nog velen die niet weten dat ik in het leger ben opgeroepen ; in ieder geval beter laat dan nooit. Van de 7de augustus 1963 ben ik in Antwerpen, de sinjorenstad gekazerneerd, en ik begin nu stilaan af te tellen. Wat in die 9 maanden gebeurd is zou ik in één brief niet kunnen neerschrijven, want als infanterist is er elke dag iets nieuws te beleven en is elke dag goed gevuld. In ’t kort volgt hier een relaas van de vervlogen 9 maanden. Zoals alle piotten kregen we onze basisopleiding, wat meteen een aanpassing was aan het militaire leven; kruipen, drill, lopen, wacht en al wat maar nodig geacht wordt voor een moderne soldaat. Maar daarna begon het pas : onze opleiding tot stormfuselier wat voor heel wat onder u een onbekend woord zal zijn, maar als ge er zelf met uw beide voeten instaat, veel duidelijker is. Dagelijks maar trainen op de hindernispiste, voor de oudgedienden beter gekend onder de naam “Piste of Stahle” met rugzak gevuld met drinkbus, gamellen, helm, wapen, granaatwerper, bewapening, in en uiteensmijten van de wapens op zo kort mogelijke tijd, patrouillelopen, oversteken van waterlopen met stormboten, close-combat of ook lijf aan lijf gevecht genaamd, plus natuurlijk schieten. Na deze zware opleiding wisten wij ons prachtig te onderscheiden in Vogelsang en behaalden de eervolle 5de plaats in de wedstrijd tussen de verschillende Bataljons. Daarna kwamen de grote oefeningen, waar we nu volop aan bezig zijn, maar dit is voorlopig niets voor mij, want ik doe nu dienst als hulponderrichter bij onze nieuwe rekruten, een mooi leventje is dit wel. Voor mijn eerste brief is dit wel voldoende denk ik, er zullen nog wel andere volgen, ook verder de hartelijke groeten aan al de Leestenaars, maar in het bijzonder aan mijn wapenbroeders en tot ziens ! N.B. Dank u voor het mooie geschenk.” (Zijn foto onderaan)

1964 – 10 mei : Chiroknapen per fiets naar Scherpenheuvel
“Op zondag 10 mei deden de Knapen een fietstocht naar Scherpenheuvel, ze werden vergezeld door een buitengewoon mooi weertje. Op Pinksteren werd overgegaan tot de beloftenaflegging der knapen.” (DB,1964)

1964 – 31 mei : Chiro Sportmanifestatie te Hombeek
Op het domein van burgemeester Baron De Meester behaalde de chiro van Leest de 3de plaats. Individuele uitschieters waren er van Erik Bradt met een 4de plaats op de 1000 meter en Alfons Huysmans met een 5de plaats op de 1200 meter. (Foto’s van Erik en Alfons onderaan)

1964 – Juninummer “De Band” : Ongevallen
-Een aanrijding deed zich voor op de Kapellebaan tussen de personenwagen van Pieter De Hertogh en twee fietsers uit Londerzeel.

-Door een onvoorziene omstandigheid kwam W. Lauwers uit Leest met zijn auto terecht op een veld in de Vinkstraat. Lauwers kon zijn weg verderzetten nadat een geneesheer was ontboden.

-Op de Gentse steenweg te Mechelen deed zich een ongeval voor tussen de personenwagen van Frans De Prins uit Leest en Erik De Raeymaeker uit Willebroek. Enkel stoffelijke schade.

-Een verkeersongeval deed zich voor op de steenweg naar Hombeek waar de voetganger Victor De Mazy aangereden werd door de bestelwagen van Alfons Hellemans en waarbij eerstgenoemde licht gewond werd.

-Tijdens de speeltijd deed de kleine Vicki De Laet op de koer van de speelplaats een ongelukkige val en diende geneeskundige zorgen te krijgen. Na enkele dagen volledige rust kon hij opnieuw naar school gaan. (Zijn foto onderaan)

-Tijdens het openen van een garagepoort ontsnapte de hond van Jozef Schools uit de Kouter. Het dier werd door een aankomende auto op slag gedood.

-Gebeten door hond : De moeder van Jan De Smedt, Dorpstraat, werd door haar hond gebeten. Geneeskundige zorgen waren dringend nodig.

-Aanrijding : Op de Veemarkt te Mechelen deed zich een aanrijding voor tussen K. Diddens en de voetgangster Seraphien Luyckx, alles zonder schade.

-Vermeldenswaard : onze dorpsgenoot en Chiro burchtknapenleider Roger Silverans werd als Primus Perpetuum uitgeroepen bij zijn uitgang van het Sint Rombautscollege te Mechelen. Hij volgde de wetenschappen. We wensen hem nog veel succes toe in zijn verdere studiën te Leuven waar hij de wiskunde zal volgen.”

Foto’s :

-Alfons Silverans kreeg een bal in zijn oog.

-Soldaat Marcel Verwerft vertelde over zijn opleiding.

-Erik Bradt en Alfons Huysmans haalden mooie resultaten in de sportmanifestatie van de Chiro te Hombeek.

-Vicky De Laet deed een ongelukkige val op de koer van de speelplaats.

-Roger Silverans werd uitgeroepen tot Primus Perpetuum in het Sint-Rombautscollege.

Wijzigingen – Aanvullingen

1964 – Maandag 15 april : Op reis met de Gepensioneerden

Bezoek aan de basiliek te Koekelberg, de Citadel van Namen en de bronnen Spontin en Dinant. Laatste oponthoud in het “Jagershuis” langs de Leuvensesteenweg in Hever (Boortmeerbeek). Dat was voor vele Leestse verenigingen in die periode de vaste afsluiter. Toendertijd werd die dancing geëxploiteerd door de Limburgse zanger Tony Geys.
In 2015 ging het gebouw tegen de vlakte.
In “De Band” verscheen van deze trip volgend verslag : “…een grote dag voor onze gepensioneerden. Te acht uur was iedereen klaar en werd afgevaren in de richting Brussel. Het moet gezegd dat het weder niet best was. Het regende en de koude wind die er mee gepaard ging deed vrezen dat dit wel een ganse dag kon duren. Nochtans was de stemming goed en we hoopten op beter. Eerste halte : de basiliek van Koekelberg. Door regen en wind naar de basiliek –wat kunnen we nog flink doorstappen als het moet !- voor een geleid bezoek. Voor velen was het de eerste maal dat ze dit monument te zien kregen. We kregen deskundige uitleg met cijfers en getallen. Iedereen was tevreden over dit bezoek. Spijtig dat de “klok” nog niet was aangekomen. De grootste klok van de Beneluxlanden komt slechts op 22 juni in de basiliek aan. Na een uitgebreid bezoek, een warme tas koffie of een pintje in de “Pelgrim” en opnieuw in de gezellige warme bus voor de tweede etappe Brussel-Namen. Terwijl het buiten regent rijden we door het Zoniënwoud. We nemen de nieuwe autostrade Jezus-Eik tot Waver en van daar langs Gembloers naar Namen. Het wordt doodstil in de bus wanneer deze langs de haarspeldbochten traag haar weg zoekt naar de Citadel. Boven op de Citadel hebben we een prachtig gezicht op de Maas. In het Hotel Panorama gebruiken we het middagmaal, dat lekker smaakt. Ondertussen is de regen opgehouden en komen de grappenmakers los. Vooral buiten op de molentjes wordt er veel plezier gemaakt. Om 13u30 stipt, zoals afgesproken rijden we weer de Citadel af, steken de Maas over. De chauffeur kent zeer goed de streek, maar we raken verloren in de kleine wegen die ons tenslotte brengen tot Crupet waar een grote grot is gelegen, een bedevaartplaats ter ere van St. Antonius. Na dit kleine oponthoud gaan we verder naar Spontin. Eerst een bezoek aan de bronnen van dit minerale water, daarna bezichtigen van het interessante gedeelte van de limonadefabriek, vervolgens trakteert de directie de bezoekers op een limonade. Ondertussen klaart de hemel stilaan op en terwijl we dan opnieuw afzakken naar de Maasvallei geraakt de zon er een beetje door. Dinant : dit prachtig stadje aan de Maas mochten we natuurlijk niet overslaan. Hier krijgen we tijd voor een wandelingetje en gelegenheid tot winkelen. Ook de knapzak wordt aangesproken. En wanneer we dan daarna de grote trip aanvatten is er van slecht weer geen sprake meer. Inderdaad, het was een grote trip van Dinant tot Rotselaar, waar we afspanden in “Heidelberg”. Na nog een oponthoud in het “Jagershuis” zeilden we in de vallende duisternis naar Leest toe, waar we rond 22 uur op het dorpsplein aanlanden. Het was een mooie dag geweest. Onze gepensioneerden hadden er plezier aan beleefd. Ze waren blij weer thuis te zijn maar zeggen : tot de volgende keer.”

1964 – 26 april : Georgette Daelemans legde haar tijdelijke beloften af

Georgette Coleta Alphonsina Daelemans werd op 7 mei 1937 geboren. Als derde Leestenaar uit de Alemstraat werd ze Kloosterzuster. Haar eerste schooltijd bracht ze door in Kalfort en Tisselt en vanaf het derde leerjaar ging ze naar Kapelle-op-den-Bos. Daarna moest ze als oudste van acht thuis meehelpen.
Tot ze (in 1958) naar Duffel kon waar ze een jaar later ziekenoppaster werd. Ze ging er binnen in het Convent van Betlehem bij de zusters Norbertienen (1961). Als zuster Charisia legde ze haar tijdelijke beloften af (26/4/1964) die ze drie jaar later vernieuwde. Haar eeuwige geloften deed ze twee jaar erna (1969).
In Duffel werkte ze (tot in 1978) op de psychiatrische afdeling van het bekende instituut. Van dan af als thuisverpleger te Antwerpen van o.a. zangeres La Esterella. Enkele jaren (van december 1999 tot in 2005) woonde ze met twee of drie medezusters in het mooie ‘wasgebouw’ (uit 1623) van de abdij te Averbode. In de abdij zelf verzorgde ze de zieke paters al moest ze het sinds een hartoperatie (in 2004) wel wat kalmer aan doen. Sinds 2006 woont ze met medezusters in het rusthuis van Ranst.
(“De St-Niklaasparochie in Leest”, W. Hellemans)

Foto’s :

-Het “Jagershuis” langs de Leuvensesteenweg in Hever waar de Leestse gepensioneerde hun laatste oponthoud hielden.

-Georgette Daelemans, alias zuster Charisia.

-Herinnering aan haar professie.

Wijzigingen – Aanvullingen

1964 – 31 maart : Nachtelijke aanranding

In de vroege ochtend van 31 maart (02u30) werd Ludovicus Van Winghe, (°Leest 5/1/1943) Alemstraat 6 Leest, door vier mannen overvallen. Hij legde bij de garde volgende verklaring af:

“Gisteravond bevond ik mij op de Paaskermis te Leest. In café ‘Telstar’, Dorp waren een viertal jonge mannen van Kapelle op den Bos, die ruzie zochten. Daar is dan verder niets gebeurd, doch toen ik heden morgen rond 2.30 uur per fiets huiswaarts reed, werd ik onderweg door die vier mannen overvallen. Deze mannen zijn vier kameraden die steeds bij elkaar zijn en daarvan ken ik er één P. F. uit de Bormstraat in Kapelle op den Bos. Deze mannen stonden mij af te wachten op de Klein Heide, nabij de vijver van de oud-burgemeester alhier. P. die naar ik meen op een bromfiets reed, kwam naast mij gereden en wilde mij omverduwen. Ik moest dan stoppen en er is een tweede op mij gesprongen, die greep mijn fiets uit mijn handen en begon in mijn gezicht te boksen. Ik rukte mij los en liep achter de woning Vloeberghen. Daar klopte ik op de deur om hulp te vragen, doch daar werd ik terug ingehaald door alle vier en weer geslagen en gestampt. Hier werd ik dan door drie hunner vastgegrepen en ik hoorde ze tegen elkaar zeggen : we zullen eens zien hoe sterk dat hij is, we zullen hem leren zwemmen. Hierop sleurden ze me in de richting van de vijver, waar ze me wilden ingooien. Maar ik kon me losrukken, de velden inlopen en mijn woning bereiken. Mijn fiets heb ik echter moeten achterlaten. Deze werd dan later door mijn broer Achiel, zwaar beschadigd, nabij de vijver teruggevonden. Mijn fiets was tevoren door één onder hen herhaaldelijk tegen het betonnen wegdek gesmeten. Bij mijn thuiskomst hebben mijn familieleden dadelijk geneesheer Van der Heyden laten komen. Ik werd over gans mijn lichaam gestampt en geslagen en ben onbekwaam tot enig werk. Mijn klederen werden ook zwaar beschadigd, mijn regenjas is gescheurd, kostuum gans bevuild en mijn pullover werd bijna gans doorgescheurd.”

De garde constateerde een open wonde boven het rechteroog, dik gezwollen lippen en mond, geschramde neus en een gekneusde rechterhand. De voorvork van de fiets was opgestuikt, het kader aan achterwiel ingedrukt evenals de kettingkast. Het onderzoek werd verdergezet in Kapelle-op-den-Bos. (VVH)

Louis Van Winghe was gehuwd met Greta Dehaut en overleed te Mechelen op 22 augustus 1990. “Je hebt ons stil verlaten, zoals je altijd was, met alles tevreden, nimmer veeleisend voor jezelf. Je hebt je strijd gestreden, je hebt het meer dan moedig gedaan, wie kan begrijpen wat je hebt geleden, wie kan voelen wat je hebt doorstaan. Dank voor wat je was en blijf “onze papa”.
Veelzeggende woorden uit zijn gedachtenisprentje. Zijn soldatenbrieven zijn terug te vinden in deze Kronieken : 9/5/1962.

1964 – Aprilnummer “De Band” : Ongevallen

-Onze dorpsgenoot Maurice Van Camp (foto onderaan) kwam al fietsende in aanraking met de voetgangster Clementine Gillis die hierbij licht gewond werd.

-Onze medeburger Louis Polfliet werd aangereden door een tweewieler. De stoffelijke schade aan zijn auto was aanzienlijk.

-Apers uit Leest deed met zijn bromfiets een erge val toen hij naar zijn werk reed. Hierbij werd hij zeer ernstig gekwetst en moest naar een ziekenhuis te Mechelen worden overgebracht.

1964 – 12 april : Jaarlijks Concert Kon. Fanfare Sint Cecilia

Met optreden van radio en tv-ster Leonard Van Deyck.

1964 – Zondag 12 april : Chiro-Leest : de burchtknapen op trektocht

“De burchtknapen, onder leiding van hun aanvoerder Roger, trokken zondag 12 j.l. op trektocht. De zure gezichten werden thuis gelaten, en we zagen dan ook niets dan welgezinde burchtknapen opstappen, de rugzak dragende en gezwind naar Breendonk. Het werd voor hen een aangename dag, en met vermoeide benen kwamen ze allen opgewekt thuis. Zondag 19 dezer was het de beurt der knapen, en hier ging het naar Boom…” (“DB”, april ’64)

Foto’s :

-Louis Van Winghe werd het slachtoffer van een overval.

-Maurice Van Camp had een aanrijding met een voetgangster.

Vervolg Militaire Romebedevaart – Verslag van Herman Bradt

Maandag 30 maart

Weer maken we een uitstap per autocar in Rome. In de voormiddag bezoeken we de St. Paulusbasiliek, waar de overblijfselen van deze Apostel der Heidenen werden begraven. We komen langs de “TRE FONTANE” abdij waar St Paulus de marteldood stierf. In de namiddag brengen we een grondig onderzoek aan het oude Rome met het COLLOSEUM, DE BOOG en BASILIEK van KONSTANTIJN, de kerk van de H. COSMUS, en DAMIANUS en het FORUM.

Dinsdag 31 maart

Per autocar brengen we een bezoek aan het museum van het vaticaan. Verder was er een bezoek gepland aan de SIXTIJNSE kapel. Dit gaat echter niet door want we werden ontvangen door de H. Vader. In de kapel hebben we de Indische kazuifel kunnen bewonderen die we de H. Vader bij gelegenheid van de audiëntie zullen schenken. Hoe mooi deze reis ook was, de dertig minuten die wij bij de H. Vader mochten doorbrengen zijn de mooiste, de ontroerendste van heel de bedevaart. Daarom alleen reeds was deze Rome-reis de moeite waard. Helaas, veel te vlug moesten we van de H. Vader afscheid nemen, want hem wachten weer nieuwe bezoekers. Wij keren terug naar ons hotel en vertrekken naar TERMINI en POMPEÏ waar we te 18 uur de H. Mis bijwonen. De autocar brengt ons voorbij CASTELLAMARE naar SORRENTO waar we zullen overnachten.

Woensdag 1 april

Vroeg in de morgen vertrokken we en rijden langs ’s werelds mooie wegen naar AMALFI. We vieren de gemeenschapsmis in de crypte van de kathedraal, waar de relieken van de Apostel ANDREAS bewaard worden. De H. Andreas is de patroon der Oosterse Kerk. Een hulde door alle bedevaarders ondertekend wordt naar Z.H. ATHENAGORAS I, Patriarch van Constantinopel gezonden. Na het middagmaal maken we een excursie naar het eiland CAPRI.

Donderdag 2 april

Afreis naar NAPELS per autocar. Vertrek per trein naar ROME. Langs AREZZO en FLORENTIE rijden we tot BOLOGNE. ’s Avonds rond 19 uur komen we aan te PARMA. We maken een korte wandeling doorheen de stad, vooraleer we ons naar het hotel begeven voor de nacht.

Vrijdag 3 april

We beginnen de afreis met de autocar, dan verder met de trein tot MILAAN. Langs MONZE en COMO naar CHIASSO aan de Italiaans-Zwitserse grens. Na de controle reizen we verder tot LUZERN waar we in de Jezuïetenkerk met een H. Mis de bedevaart sluiten.

Zaterdag 4 april

Langs de Franse grens verlaten we Zwitserland en komen aan de Frans-Luxemburgse grens rond half vijf ’s morgens. Op Belgisch grondgebied gekomen, blikken we nog even terug op die prachtige bedevaart, we voelen ons ontroerd en dankbaar, en het is met de glimlach dat onze familie ons weerziet.
     S.M. Bradt Herman.”

Noot : de toespraak van Paus Paulus VI tot de Belgische militairen van 31 maart en die van de directeur van de bedevaart tot de Paus werden gepubliceerd in “De Band” van juni 1964.

Wijzigingen - Aanvullingen

1964 – Van 26 maart tot 4 april : Militaire Romebedevaart – Verslag van Herman Bradt

“De Band” van mei 1964 : wij danken van harte onze vriend, milicien Herman Bradt, voor dit buitengewoon verslag over de militaire Romebedevaart, dat wij hier graag laten verschijnen.

“Ieder jaar, rond Pasen, richt het Belgische leger een bedevaart in naar Rome. Samen met 259 anderen kon ik deze reis meemaken. Graag geef ik een relaas over deze prachtige bedevaart. Moge het voor vele toekomstige miliciens en voor hun families een aansporing zijn om er deel aan te nemen.

Witte Donderdag

Na een H. Mis in de kerk der E.P. Franciscanen vertrekken we in het Zuidstation te Brussel. Wij kijken niet naar buiten, maar wel in ons coupé, waar we ieder op onze beurt de gezellen aan een onderzoek onderwerpen. We maken vlug kennis en het valt erg mee. Na de halte te Aarlen bidden we het avondgebed en reizen langs het Groothertogdom Luxemburg verder.

Goede Vrijdag

Wij ontwaken op Zwitsers grondgebied en dra bereiken we BERN. Prachtige en afwisselende vergezichten brengen ons naar de LOTSCHBERG. Aan de uitgang van de tunnel strekt zich de prachtige RHONE-VALLEI uit. We dalen af en komen aan de SIMPLONTUNNEL die 21 km lang is. Stilaan bereiken we de Italiaanse grens. Verder rijden we langs het MAGGIOREMEER voorbij het mooie STRESA. Nadat we te Milaan zijn overgestapt komen we te FLORENTIE aan waar we de kerk “SANTA MARIA NOVELLA” bezoeken. Lang mogen we echter niet dralen, want de reis gaat verder. Omstreeks half negen ’s avonds komen we aan te ASSISI waar vriendelijke zusters ons opwachten om ons na een stevige maaltijd ook nachtverblijf te gunnen.

Zaterdag 28 maart

Bezoek aan het klooster van St Franciscus en aan zijn graf. Wij zien het kruis dat tot Franciscus sprak en plukken een paar blaadjes van de rozenstruik zonder doornen. We bezichtigen ook het graf van de H. Klara. Vervolgens gaan we naar de basiliek “de PORZIUNCOLO”, de volle aflaat verdienen. Weer gaat de reis verder en in de namiddag komen we te ROME aan. Hier bidden we in de St. Pieterskerk luidop het Credo. Nog helemaal onder de indruk van die indrukwekkende St. Pietersbasiliek dalen we af in de CATACOMBE van St. DOMITILLA. Dan keren we terug naar ons hotel en nemen rust voor de grote dag.

PASEN 29 maart

Na de H. Mis en Paascommunie keren we naar ons hotel terug om te ontbijten. Vervolgens brengt een autobus ons naar de St. Pietersbasiliek waar we de Pauselijke mis bijwonen. Op het St. Pietersplein wachten we de H. Vader op om zijn zegen “URBI ET ORBI” te ontvangen. Even gaan onze gedachten naar België, waar duizenden landgenoten deze plechtigheid meeleven. In de namiddag brengen we per autocar een bezoek aan de stad. Naast het “oude Rome”, met zijn prachtige gebouwen uit de eerste eeuwen ontdekken we ook het “moderne Rome”, waar rijke filmsterren hun villa’s betrekken."

Vervolgt.

Wijzigingen - Aanvullingen

1964 – Maartnummer “De Band” : Ongevallen en fietsdiefstal

-Verkeersongeval :Tussen de personenwagen van onze dorpsgenoot Goovaerts Herman en de bestelwagen, bestuurd door Verschueren Victor uit Booischot enerzijds, en anderzijds met de jeep van R. Joris uit Berlaar deed zich een aanrijding voor waarbij Verschueren licht gewond werd.

-Aanrijding : Een lichte botsing had plaats tussen twee wagens waarbij deze van Jan Casteels uit Leest betrokken was. Gelukkig enkel stoffelijke schade. (Recentere foto van Jan onderaan)

-Ontvreemding : Aan het stedelijk zwemdok te Mechelen werd het rijwiel, eigendom van onze dorpsgenoot Kamiel Van den Brande, ontvreemd.

1964 – Maartnummer “De Band” : Soldaat – Milicien Freddy GEETS vanuit Mechelen

Op 3 februari was ons dorpje weer een soldaat rijker geworden. Ik heb mijn eerste maand doorgebracht in Turnhout, waar we een eerste opleiding kregen. Het begon zoals bij alle bleukens, met geef acht, ter plaatse rust, etc.., en maar herhalen tot we allemaal dezelfde cadans hadden. Ondertussen kregen we een brokje tactiek en bewapening te slikken. En dan kwam eindelijk het begin van het soldatenleven, nl. naar het oefenplein. Daar moesten we leren afstanden schatten, kruipen en kruipen en och arme dat geweerke ! Zo voorzichtig mogelijk kropen we door het zand omdat er toch maar geen korreltje zand in de loop zou komen. Van dan af zijn we bijna elke dag naar het oefenplein geweest, waar we nadien hebben leren schieten. Eén keer hebben we een schietoefening meegemaakt met lichtkogels waar we personen moesten waarnemen.
Ondertussen ging de tijd snel en de 26ste zijn we naar Mechelen vertrokken. Nu ben ik gekazerneerd in het Opleidingscentrum van T.T.R. waar ik ingedeeld ben in de Staf Cie en de functie bekleed van wapenmaker. De eerste week hebben we nog opleiding gekregen en nu begint ons koningenleven (zo zeggen ze dat tegen ons).
Enfin, ik mag niet klagen, ik moet om 8 uur beginnen en eindig om 5 uur, met een break van 3 tot 3,30 u. Nog een woordje over het eten, het is bijna niet te geloven wat we hier krijgen, veel te veel om op te sommen, dus zal ik de toekomstige militianen maar moed inpompen. We zijn hier met drie Leestenaars in de kazerne, dus is ons dorp goed vertegenwoordigd in Mechelen. En zo gaat het soldatenleven zijn gang, sommige dagen vliegen, anderen kruipen voorbij. Ik ga nu dit briefje sluiten met de groeten aan alle lezers van de ‘Band’ en hoop dat iedere soldaat zijn steentje zal bijdragen in het soldatenblad.”

1964 – 16 maart : Filmavond

Ingericht door de Boerengilde, Boerinnengilde en B.J.B. afdeling Leest.
Vertoond werd “De Wijde Ruimte” (“The Big County”) een prent van William Wyler uit 1958 met in de hoofdrollen Gregory Peck, Charlton Heston en Jean Simmons.
Als bijfilm werd een documentaire over landbouw voorgezet. “Een zeer goede opkomst mocht geboekt worden voor deze merkwaardige kleurenfilm...” (DB)
(Foto van de affiche onderaan)

1964 – Zondag 22 maart : Filmavond van de Oudstrijdersbond

Op zondag 22 maart 1964 werd opnieuw een filmavond gegeven ditmaal door de Oudstrijdersbond van Leest. Locatie : het lokaal van de weduwe Huybrechts in de Dorpstraat. Start 19 uur, inkomprijs 15 fr. Ten voordele van deze vereniging. (DB-maart 1964)

Foto’s :

-Jan Casteels, anno 2018, was in 1964 het slachtoffer van een lichte aanrijding.

-“De Wijde Ruimte”, de film die vertoond werd op 16 maart.

Wijzigingen - Aanvullingen

1964 – Februari – “De Band” : ONZE GROT
“Ze staat daar, stil en niet zo klein,
Tussen kastanjes en dennenbomen,
Met willekeurige en ongevormde lijn
Als wilde ze half verdoken zijn,
Toch wenkt ze ons om nader te komen,
’t Is alsof , van ’t gewone leven los,
Daarrond stille geesten zweven,
Zoals het vallen in een heel stil bos,
Van droge blaren in het zachte mos.
Uw stappen doen de stilte bevel,
En pinken lichtjes die hun gloed
’s Nachts schijnen laten in de schermergolven
En in ons soms zo zwaar gemoed
Het grote mysterie voelen doet
Waarin de waarheid ligt bedolven.
Maar als we dan ons zielenklacht
Aan wie hier woont gaan mededelen,
Dan is het of een engelenmacht
Ons meeste zorgen weg komt helen,
Grot, O Grot, wij versieren U zo zeer
Omdat hier de Moeder van onze Koning
Voor ons zou maken meer en meer
Het genadeoord aan onze lijdenswoning.
     Kamiel De Wit.”

In 1960 werd de idee geopperd om het Mariakapelleke van de KWB te vervangen door een echte Lourdesgrot. Aan de basis van dat idee lagen de echtgenoten van Lodewijk Verbruggen en Kamiel De Wit die ernstig ziek waren. Onderpastoor pater Clementiaan was de stuwende kracht achter het initiatief. De familie Moyson stelde een lapje grond ter beschikking en aan basismateriaal was geen nood. Betonblokken, afkomstig van de steenweg op de Bist, die slecht was gelegd en moest worden uitgebroken, werden ervoor gebruikt. Heel de buurt hielp aan de bouw van de bidplaats onder leiding van Kamiel De Wit. Het plan werd uitgetekend door de toen pas afgestudeerde architect Fons Ceulemans. Neel Solie en Jef Leemans zorgden voor de voegwerken.

1964 – 9 februari : Jaarlijks Bal van K.F.St.-Cecilia
In de zaal “Sint-Cecilia” in de Dorpstraat met het orkest “The Tornados”. (DB)

1964 – Maandag 10 februari : Milac-Avond
Ter gelegenheid van de “Week van de Soldaat” met, zoals tien jaar geleden, de populaire Kees Brug. Het verslag verscheen in “De Band” van maart 1964 : “Het valt onze redactie zeer moeilijk over onze Milac-avond te schrijven. We zouden het eenvoudig kunnen doen met te zeggen : ONGELOOFLIJK ! FANTASTISCH ! Wat heeft Kees Brug en zijn medewerkers ons gebracht ?? Het is voor ons Milac een waar genoegen, te weten, dat al die aanwezigen ten zeerste voldaan huiswaarts gegaan zijn, en ja ja, onderweg werd het dikwijls herhaald “spijtig dat het gedaan was”. Het was zijn geld waard !! Dit alleen is het beste bewijs van de tevredenheid van het publiek. En de opkomst ? Enorm ! Velen moesten zich met een staanplaats tevreden stellen, maar beste mensen, voor het tekort aan zitplaatsen is Milac nu eens niet verantwoordelijk, maar wat we wel kunnen verzekeren, dat Milac in de toekomst daar zorg zal voor dragen. We trachten zoveel mogelijk voldoening te geven. En de reuze-show ? Alles van de bovenste plank, onbegonnen zou het zijn er één enkel nummer uit te halen, over gans de lijn, buitengewoon ! KEES BRUG heeft het nogmaals bewezen een groot artiest te zijn en we danken hem zeer hartelijk voor de geleverde prestatie en…tot een volgende keer !! Onze dank gaat ook naar allen die tegenwoordig waren, en daardoor Milac gesteund hebben, het was een stimulans voor de toekomst, want Milac werkt graag voor onze soldaten !” (“DB”, nr. 2 van ’64)

1964 – 27 februari : Landloper
Veldwachter Van Hoof werd er van verwittigd dat er een persoon zonder middelen van bestaan rondzwierf in de Elleboogstraat. Het betrof een zekere Pieter De Quint geboortig van Kapelle-op-den-Bos en met adres in Mechelen.
Hij verzocht zelf om opname in een Rijksweldadigheidsinrichting. (VVH)

Foto’s :
-Kamiel De Wit (°Leest, 10/10/1908, +Duffel 27/4/1989) plaatst het Mariabeeld in de Lourdesgrot in de Kouter. De Grot werd o.a gebouwd ter ere van zijn ernstig zieke echtgenote.

-Tijdens de receptie van de inhuldiging van de grot in 1961 in het kasteel Moyson met v.l.n.r. Modest Van Steenwinkel, pastoor Coosemans, Kamiel De Wit, Louis Vebruggen (“Louis van Vit”) en Rosalie Buelens.

-De Milac-affiche van de Kees Brugshow van 1964. (Met dank aan Eddy Apers)

Wijzigingen - Aanvullingen

1964 – Februari 1964 – GvM : Gouden huwelijksjubileum burgemeester Verschueren
Het is in een kleine gemeente geen alledaagse gebeurtenis dat men een bruiloftsviering meemaakt van een burgemeester. Dit was echter vorige zaterdag te Leest het geval met de echtelingen Emiel Verschueren- Catharina Lauwers, wonende op de mooie boerderij “Hof ter Halen” in de Elleboogstraat 18. Zij vierden er immers de 50ste verjaardag van hun huwelijk. Beiden zijn geboren Leestenaren. Emiel zag er het levenslicht op 31/1/1889, zijn echtgenote op 10/8/1890. In de Sint Niklaasparochie werd op 14 februari 1914 hun huwelijk ingezegend door wijlen Z.E.H. Beukelaers. Aan het hoofd van de gemeente stond toen wijlen burgemeester Bernaerts. Hun huwelijk werd gezegend met 8 kinderen die thans allen nog in leven zijn, namelijk 5 meisjes en 3 jongens. Eén van de dochters werd kloosterzuster. Verder hebben ze reeds 19 kleinkinderen. Miel Verschueren heeft samen met zijn geliefde vrouw hard gewerkt, want benevens de opvoeding van de schone kroost hadden ze 12 ha land dat diende bewerkt te worden. Ze hebben echter het wel en wee samen goed weten te dragen. Maar niet alleen voor zijn gezin heeft Miel zich verdienstelijk gemaakt, zijn goed hart en bekommernis voor de gemeenschap reikte nog veel verder, zo kwam het dat deze gevierde jubilaris zich in de gemeentepolitiek ging moeien. Tevens was hij een der grondleggers van de Kon. Fanfare St.-Cecilia waarvan hij heden nog het ere-voorzitterschap waarneemt. Dat de familie en de burgervader op de handen worden gedragen, werd zaterdag afdoende bewezen. Rond de woning, in het dorp, langsheen de kerk en op het gemeentehuis was het een pracht van vlagjes, bloemen en spreuken. Toen ze met de prachtige auto’s langs de versierde straten naar de kerk reden, brachten talrijke inwoners met sympathiek handgebaar hulde aan het echtpaar. De jubelmis werd opgedragen door Z.E.H. Bernaerts, onderpastoor te Ganshoren en neef van de jubilarissen. Aan het altaar werd hij bijgestaan door pastoor Coosemans en onderpastoor Verbist. Onder de dankmis hield Z.E.H. Bernaerts een korte maar mooie toespraak waarin het zeer verdienstelijk leven van het bruiloftspaar in ’t licht werd gesteld. Na de dankmis werden zij geluk gewenst door Z.E.H Coosemans en E.H. Verbist. Hierna gingen ze in stoet tussen de leerlingen der gemeenteschool die een erehaag hadden gevormd naar het gemeentehuis. Daar werden ze ontvangen door schepenen Ferdinand en Frans De Prins in aanwezigheid van de raadsleden, secretaris Bradt en veldwachter Van Hoof. Het was Frans De Prins die de taak van de burgemeester moest overnemen, hij deed dit op zeer treffende wijze, en verklaarde fier te zijn nu zelf eens de burgemeester en zijn familie in de bloemen te mogen zetten. Na zijn toespraak kwam de burgemeester met tranen in de ogen zelf aan het woord, hij vond geen woorden genoeg om in naam van zijn gezin en familie zijn dank te betuigen voor de grote eer hem en zijn familie aangedaan. Hierna werden twee mooie clubzetels, namens de bevolking overhandigd, en vanwege het gemeentebestuur een prachtige vulpen aangeboden. Vervolgens werd de erewijn gedronken en als slot van deze feestzitting dankte de oudste zoon Cyriel Verschueren het gemeentebestuur voor de goede ontvangst welke hen was te beurt gevallen. Hierna begaven de feestelingen zich naar de parochiezaal, waar het feestmaal te wachten stond. ’s Avonds bracht de Kon.Fanf. St.-Cecila zijn ere-voorzitter nog een serenade, en werd hen als geschenk een 900-dagen klok aangeboden.

“De Band” (maart 1964) mocht niet uitblijven :

Gemeentenieuws – Een gouden Bruiloft “Leest was in feest !
Inderdaad de echtelingen Verschueren, Elleboogstraat vierden hun gouden bruiloftsfeest. Maar Leest was nog meer in feest omdat het hier om de Burgemeester ging. Van ’s morgens vroeg wapperden aan de huizen de driekleurige vlag en van bij de ingang van de dorpsplaats tot aan de parochiekerk en anderzijds tot aan het gemeentehuis stonden dennenboompjes aaneengestrengeld met kleurige guirlandes. Het was eenvoudig, maar schoon ! Vooreerst werd in de parochiale kerk een H. Dankmis opgedragen en werden de jubilarissen door de Z.E.H. Pastoor van harte geluk gewenst. Wanneer de auto’s met de gevierden en andere familieleden in de gemeentekom toekwamen, moesten zij door een haag gevormd door de schoolkinderen, allen met een vlaggetje; de jeugd die spontaan hun burgervader toewuifde en menig toeschouwer was ten zeerste aangedaan, maar ook de jubilarissen waren er door ontroerd! Op het gemeentehuis, waar gans het gemeentebestuur aanwezig was, op één na, werd door eerste schepen Frans De Prins volgend huldeadres afgelezen, we laten het hier volgen omdat het de werkelijke gevoelens van allen weergeeft : “Mijnheer de Burgemeester, Mevrouw, achtbare familie, reeds verscheidene malen hebben wij de eer en het genoegen gehad een gouden bruiloft te mogen vieren. Doch deze maal is het een gouden bruiloft van uitzonderlijke betekenis, die ons nog met meer vreugde en fierheid vervult dan anders. Immers hoe dikwijls heeft een gemeente de kans een gouden bruiloft te vieren van haar geliefde burgemeester en gade ? Wij zijn fier en blij, mijnheer de Burgemeester, Mevrouw, dat wij in naam van al de burgers van Leest U hier kunnen vieren. Wij zijn verheugd onze burgemeester en zijn vrouw hier bij ons te hebben in stralende gezondheid en omringd door een mooie en talrijke kroost. Vijftig jaar is een heel stuk van een mensenleven. Vijftig jaar zijt U nu getrouwd. Gans die tijd hebt U samen liefdevol de vreugde en het verdriet van het leven doorgemaakt. U hebt samen hard en zonder versagen gewerkt, samen hebt U voor uw kinderen een ware toekomst voorbereid. Op een heuglijke dag als deze, is het ons wel toegelaten een welgemeende hulde te brengen aan onze jubilarissen voor de wijze waarop zij hun huwelijksleven, dat soms hard maar van de andere kant toch zo grenzeloos schoon en voorbeeldig is geweest, te hebben beleefd. U zijt en blijft een voorbeeld voor alle getrouwde paren van de gemeente. Zij mogen U beiden, die vijftig jaar lang een sprekende getuigenis hebt gegeven van een schoon en vruchtbaar huwelijksleven, tot voorbeeld nemen. Mevrouw, wij zijn fier U vandaag te mogen huldigen en danken voor de wijze waarop U, Uw man en onze burgemeester trouw terzijde hebt gestaan. Nooit kwam U op het voorplan, steeds hebt U als een nederige maar beste moeder gewerkt voor uw kinderen. En U, burgemeester, uw leven was het leven van een echte Vlaamse boer, hard maar schoon, ijveren voor iets, voor veel, voor velen in verschillende richtingen, daarvoor strijden alleen de besten. Het was voor U een bewijs dat ge leefde en meeleefde met de gemeente, iets dat aan uw leven reliëf en betekenis geeft. Bij al dat zijt U onverwoestbaar, door niets of niemand te breken, een eerlijke optimist, die kan lachen en doen lachen in alle omstandigheden. Als blijvende herinnering aan deze heugelijke dag hebben wij het genoegen U beiden dit geschenk aan te bieden. Wij hopen dat dit nog vele jaren van nut moge zijn. Met deze welgemeende wens heffen wij het glas op de gezondheid van Mevrouw en Mijnheer de Burgemeester. Prosit ! Ook de Gemeenteraadsleden hadden er aan gehouden hun burgervader niet te vergeten, en boden hem een prachtig geschenk aan. Zo werd het tijd om naar de Patronaatzaal te gaan waar het grote familiefeest moest plaats hebben. Merken we maar dadelijk op dat ook daar de versiering opperbest was aangebracht, en de zaal ook aangepast was aan deze gebeurtenis. Door de Koninklijke Fanfare Sint Cecilia werd des avonds een serenade gegeven in het Parochiehuis zelve. Wat volk, mensen, werkelijk formidabel, allen lachende gezichten, allen in feestroes, en ook daar werd door de Secretaris August Lauwers een toespraak gehouden, en dit in naam van deze fanfare:

Een Burgemeester wordt gevierd ! Geloof me, dat ’t een feest is !
Vooral als het een man zal zijn. Die steeds geliefd geweest is !
EMIEL VERSCHUEREN is de naam, Deze dag schijnt hem een wonder !
Hij viert zijn gouden huwelijksfeest, Verheugt zich ook bijzonder !
En CATO LAUWERS zijn vrouw, Is even fier als hij is,
Geloof me, dat ’t haar heel wat doet En dat zij even blij is !
In Leest geboren, allebei, Behoren zij bij elkander !
Vraagt ge Emiel : “Hoe is’t met Cato ?” Zegt hij : “’k ben stapel van d’r !”
Zij hebben voor elkaar geleefd, Niets kon’t geluk verhinderen,
En met drie zonen en vijf dochters nog Hebben zij een pracht stel kinderen !
Spreekt de bruid er van, dan leeft zij op,
Dan lacht zij stil…en bloost er van. Acht kinderen…dat kan er door…
Waarvan eentje in het klooster !
De heer Verschueren is een man Die ’t leven wist te leven,
En als Burgemeester heeft hij ook Z’n beste krachten gegeven !
Hij houdt ook heel veel van muziek Plezier ! Dat is je ware !
Hij is al vijftig jaren lid Van Sint Cecilia, de fanfare !
Als Ere-Voorzitter is hij Onmisbaar voor de leden,
Zo is hij nu…vandaag de dag… Zo was hij in ’t verleden.
Voor de gemeente staat hij pal, Daar wist hij voor te werken
En waar het nodig was wist hij Te steunen en te sterken !
Vroeger was hij eerst schepene Hij kwam tot ’t volk steeds nader,
Nu is hij reeds zes jaar benoemd, Tot onze burgervader !
En wij zijn werkelijk fier op hem Z’n geestdrift is niet te remmen,
En stelt hij zich als kandidaat Krijgt hij de meeste voorkeurstemmen !
Dat is toch wel het beste bewijs Dat hij heel graag gezien is,
Wijl zijn aard en zijn humeur Zo stralend bovendien is !
En nu vieren wij het jubilé Van vijftig huwelijksjaren !
Een halve eeuw heeft hij nu al De huwelijksboot bevaren !
Zijn vrouw voer dapper met hem mee Geen tegenslag kon hinderen,
Zij hees de zeilen…klom in ’t want… Voor haar man en voor haar kinderen !
En vandaag hebben we slechts ene wens, Dat God u moge sparen,
U beiden en uw ganse kroost Voor ons lang mag bewaren !
Blijf ook nog Burgemeester, vriend, Ik zal me niet vergissen
Wanneer ik zeg, dat niemand in Leest U graag zou willen missen !
En dat er nog een feest eens komt Dat wij weer allen hier zijn,
En dat we op u allebei Dan nog eens dubbel zo fier zijn !
Dat u dan ZESTIG jaar zult zijn getrouwd, En men juicht langs alle kanten !
Dat uw beider huwelijkskroon zal zijn VERSIERD MET DIAMANTEN !”

Hier ook werd een geschenk aangeboden vanwege de K. Fanfare Sint Cecilia, waarna in het lokaal zelf, een gezellig samenzijn plaats had. De muziektonen dreunden door het dorp, want Leest was in feest ! Wij wensen aan het gouden paar nog vele jaren in ons midden, door Gods Zegen ! L.B.”

Emiel Verschueren was de zoon van de stichter-voorzitter van de fanfare St.-Cecilia Theofiel Verschueren. Hij werd te Leest geboren op 31 januari 1889 en overleed er op 1 februari 1975. Door zijn vrienden werd hij ‘Boske’ genoemd. In zijn jonge jaren is hij muzikant geweest vanaf 1907 tot ongeveer 1934. Later werd hij bestuurslid in de fanfare. Hij was ook een van de eerste lokaalhouders van St.-Cecilia en wel van 1914 tot 1931. In 1931 kocht hij het ‘Hof ter Haelen’ en werd er herenboer. Hij was burgemeester van Leest van 1939 tot 1944 en van 1959 tot 1965.

Foto’s :

-Burgemeester Miel Verschueren en Catharina Lauwers 50 jaar getrouwd : plechtige ontvangst op het gemeentehuis door de voltallige raad. Van l. naar r. veldwachter Van Hoof, schepen Henri Van Den Heuvel en de raadslieden Constant Buelens, Rik De Bruyn en Juul Geens. Onderaan : schepen De Prins, burgemeester Verschueren, secretaris Bradt, Catharina Lauwers, raadslid Verbeeck en schepen Ferdinand “Nante” De Prins.

-Eerste schepen Frans De Prins hield een ontroerende toespraak.

-Hij werd daarna gevolgd door de latere burgemeester August Lauwers.

Wijzigingen - Aanvullingen

1964 – 29 januari : Aflegging beloften Burchtknapen en Kerstfeest Chiro
“Op 29 januari 1964 werd door de Burchtknapen die de voorbereidingstijd goed volbracht hadden, de belofte afgelegd. Het Kerstfeest ging daarna door en er was veel leute en kameraadschapsgeest vast te stellen.” (DB)

1964 – Februarinummer “De Band” : Ongevallen
-Aan het Volksbelang werd onze dorpsgenoot Ernest Nuytkens door een auto aangereden. De auto hoorde toe aan Neuttiens Maurits uit Hofstade. Ernest werd gewond en overgebracht naar een Mechels ziekenhuis.

-Op de steenweg naar Battel deed zich een aanrijding voor tussen de personenwagens van Alfons Verbruggen uit Leest en deze bestuurd door Antoon Van Steen uit Ruisbroek. De echtgenote van deze laatste werd hierbij licht gewond.

-Werkongeval : Tijdens zijn werk werd Jan Spinnael (foto onderaan), werkzaam bij de firma Comet, ernstig aan de rechterhand verbrand, zodat hem thuis geneeskundige zorgen werden verleend.

-Een verkeersongeval deed zich voor aan de Brusselpoort te Mechelen tussen de personenwagen van De Vadder uit Herent en de bestelauto van de Leestenaar Paul Polspoel (Foto onderaan).

1964 – Februarinummer “De Band” : Soldaat J. MUYSOMS

 -Kassel : “Hier dan eindelijk een briefje van een Leestenaar die zijn legerdienst te Kassel vervult en hoopt dat “den troeptijd” rap zal een einde nemen. Dat ik tot nog toe niet schreef is te wijten aan steeds maar uitstellen en tot nog toe is daar nog niets van gekomen, maar nu moet het er eindelijk toch door. Op 11-12-13 februari hadden wij Cie-testen. Dat betekent 16 km in ongeveer 1u50 hindernissenbaan en een oefening van twee dagen. Nu het voorbij is, is dat heel goed meegevallen. Deze week hebben wij “wacht” en “piket” en ons niet al te erg afsloven aan gewoon Richt, en een wacht meer is toch ook zo erg niet. Alleen dat het hier soms nog zo koud is. Om te sluiten besten dank aan Milac voor alles wat ze opstuurden, en de beste groeten aan alle Leestenaars, maar bijzonder aan de BJB en de soldaten van Leest.” (Zijn foto onderaan)

1964 – Februarinummer “De Band” : Soldaat Robert Verbruggen

-Soest : “Amper twintig dagen scheiden mij nog van het zo lang verlangde afzwaaien, twaalf maanden soldatenleven, met zijn drill en oefeningen, zijn karwijen en zijn koekjes zullen toekomende maand nog slechts een herinnering zijn. Uit het “vurig verlangde afzwaaien” en de twaalf lange maanden moet ge niet afleiden dat ik als een gevangene de 365 dagen heb afgeteld. Oh neen, als topograaf bij de artillerie heb ik een mooie legerdienst gehad. Bijna alle dagen op oefening, metingen uitvoeren in het open veld, is vooral ’s zomers een aangenaam werkje. We waren er buiten de kazerne, en in ons klein ploegje heerste steeds een goede, frisse geest. Mijn dienst is werkelijk voorbijgevlogen. Steeds heb ik er voor gezorgd, vooral mijn vrije tijd goed te gebruiken. De informatiezaal, de kantien, de filmzaal, het zwembad, de bibliotheek hadden in mij een regelmatige bezoeker. Dat is dan ook een goede raad van een “ancien” aan de “bleu” : blijf ’s avonds en ’s zondags niet lui op uw bed liggen kankeren op den troep, daardoor duurt uw dienst eens zo lang. Eerlijk gezegd, ook heb ik wel, als ieder ander soldaat, dagen gekend waarop “alles mocht ontploffen”, dagen waarop ik trapte tegen al wat kaki was en dat ik die “rotte boel” hartgrondig verwenste. Maar dat zijn momenten die ieder soldaat nu eenmaal doorstaan en doorwinteren moet. Met een beetje karakter en wat steun van de anderen (een briefje van thuis kan wonderen doen) komt men er wel vlug overheen. Niet bij allen gaat het zo ; nooit zal ik de triestige scènes vergeten , als men de stomdronken kanonniers even voor het appel, de kamer binnensleepten. Het lange verblijf in Duitsland, ver weg van hun thuis, blijft een probleem : soldatenheimwee is iets waar men niet mee lachen mag. Enkel oud-soldaten kunnen dat ten volle begrijpen. Beste vrienden van Milac, uw post “de Band” en “Zondagsvriend” en het “Parochieblad”, kwam tussen de verwachte brieven van thuis in. Juist doordat ze op mijn “nest” lagen wanneer ik van de facteur niets verwachtte, deed het me zoveel plezier. Ik dank u allen dan ook van harte voor uw werk. Speciaal dank voor het mooie geschenk dat ik ontving ter gelegenheid van de “Week van de Soldaat”. Van mijn kant ; ik voel me zwaar schuldig en nalatig, omdat ik u zo weinig heb geschreven gedurende mijn dienst. In mijn opleiding heb ik naar de “Band” een paar brieven geschreven. Daar ik nooit geweten heb dat die brieven wel gearriveerd zijn, heb ik gans ten onrechte van mij niets meer laten horen. Beste vrienden “mea culpa”, ik hoop dat ik met dit briefje iets goed gemaakt heb. Nogmaals, hartelijk bedankt voor alles wat u voor de soldaten doet. Een goede dag aan al de lezers van De Band, en in ’t bijzonder aan alle soldaten van Leest en al de medewerkers van De Band tussen Leest en zijn soldaten.” (Zijn foto onderaan)

Foto’s :

-Jan Spinnael werd het slachtoffer van een werkongeval.

-Paul Polspoel kreeg een ongeluk met zijn bestelwagen. De foto’s dateren van zijn plechtige communie en zijn huwelijk.

-Juul Muysoms schreef vanuit Kassel.

-Robert Verbruggen vanuit Soest. Op de foto uit 2013 werd hij geflankeerd door zijn echtgenote Bertha Smulders en Pol Huybrechts.

Wijzigingen - Aanvullingen

1964 – Dokter Gémin verving dokter Stuyck
“In vervanging van wijlen Dokter Stuyck kwam de heer Gémin zich te Leest vestigen. Zijn spreekuren : voormiddag van 8 tot 9 uur, namiddag van 18 tot 19 uur. Zaterdagavond en op zon- en feestdagen geen raadpleging. (DB,Januari 1964)

1964 – Eerste Communie Jongens
Doms Leo, Gobien Paul, Jacobs Harry, Kerstens Eric, Lefever Wilfried, Peeters Dirk, Peeters Emiel, Piscador Marcel, Sollie Antoine, Van Beneden Louis, Van Bosstraeten Paul, Van den Heuvel Eddy, Vets Maurice, Vloebergh Eric, De Bondt Jan (Warande).

Eerste Communie Meisjes
Albrecht Godelieve, Casteels Ingrid, De Prins Marleen, D’Hollander Linda, Geerts Vera, Gobien Marleen, Jacobs Godelieve, Lauwers Vera, Leemans Nelly, Polfliet Christianen, Schaarlaekens Marie-Louise, Van Praet Liliane, Verbeeck Maggy, Verbeeck Nelly, Verschueren Monique.

Plechtige Communie Jongens
Apers Jean, Beterams Marcel, De Hondt Ludo, De Laet Victor, De Winne Daniel, De Winne Jean-Pierre, Emmeregs Freddy, Emmeregs Ludo, Lamberts Rene, Langbeen Ludo, Leemans Alfons, Selleslagh Hubert, Selleslagh Theo, Steemans Jozef, Van den Heuvel Andre, Van der Hasselt Jos, Van Hoof Eddy, Van Linden Karel, Verschuren Ludo.

Plechtige Communie Meisjes
Apers Ida, De Hondt Hilda, De Prins Gerda, De Wit Gerda, De Wit Gerda, Geerts Paula, Spruyt Ingrid, Van de Camp Diane, Van den Avont, Patricia Van Genechten Maria.

1964 – Ongevallen (“DB”, enkel jaartal gekend)
-Op de steenweg naar Battel te Mechelen kwam het tot een aanrijding tussen de genaamde Jozef Buelens uit voornoemde stad en onze dorpsgenoot Louis Lauwers, gemeenteraadslid. Enkel stoffelijke schade. (Zijn foto onderaan)

-Tussen de personenwagen van Slachmuylders uit Leest en de wielrijder Alfons De Bondt uit Hombeek kwam het tot een botsing waarbij deze laatste kwetsuren opliep.

-Ter hoogte van het huis nr 38 in de Dorpstraat kwam een bromfietser door ’t ontwijken van een wielrijder, tegen een betonpaal terecht. Gelukkig zonder erge gevolgen.

1964 – Januari : Nieuwe voorzitter voor “Rust Roest”
In 1963 was de toenmalige voorzitter (Victor Selleslagh) overleden zodat een nieuwe voorzitter gekozen werd. Het bestuur van de toneelvereniging zag er toen als volgt uit :
-Voorzitter : Lode Verbruggen. (Foto onderaan)
-Ondervoorzitter : Frans Van Neck.
-Secretaris-schatbewaarder en regisseur : Alfons Hellemans.
-Regie : Alfons Hellemans.
-Lid : Jaak Publie. (“Rust Roest Ontmaskerd”, G. Hellemans)

1964 – Januarinummer “De Band” : Soldaat Henri Verbeeck 
-Turnhout : “Hier Turnhout, ver van Leest maar met een briefje met wat nieuws niet zo vervelend. Hier is alles opperbest. Ginds in Leest ook hoop ik. Het is hier redelijk goed, t.t.z. ik ben hier content. Het eten smaakt hier, we hadden het slechter verwacht. Onze oversten zijn begrijpend en niet ZO streng als wij ons vroeger in het burgerleven hadden laten wijsmaken. Wij zijn aan ’t leren rijden. De drill van de eerste maand is voorbij. Tussendoor hebben we nog wel een uurtje, maar dat is dan ook rap weer voorbij. Binnen een goede vijf weken kom ik naar Mechelen, dichter bij huis en meer thuis hoop ik. Milac (De Band) dank ik van ganser harte voor de post die ze mij stuurt, daar beleeft men veel plezier aan, wat nieuws van het thuisfront is altijd welkom. Hartelijk dank ! De groeten aan de mensen van Leest en tot de volgende keer.” (Foto onderaan)

1964 – Januarinummer “De Band” : Ongevallen
-Door een onbekende oorzaak kwam in de Kouter de broodwagen van Alfons Hellemans bezijden de weg in de gracht. Gevolg : aanzienlijke schade aan de wagen.

-Bij het vervoeren van een partij bieten kantelde de vracht met het gevolg dat de genaamde Gustaaf Van der Elst een breuk opliep aan de grote teen.

-Dorpsgenoot Henri Verschueren kwam met zijn handkar in aanrijding met een vrachtwagen. Dat gebeurde op de Zandpoortvest te Mechelen.

-Op de Guido Gezellelaan te Mechelen gebeurde er een aanrijding tussen de personenwagens van Frans Piessens uit Leest en Lissnijder uit Berchem.

1964 – 19 januari : Groots Bal van het Boerenfront
Locatie : de zaal van Pierreke Van den Eede” op de Juniorslaan. (DB)

Foto’s :
-Gemeenteraadslid Louis Lauwers was het slachtoffer van een aanrijding.
-Lode Verbruggen de nieuwe voorzitter van “Rust Roest”.
-Henri Verbeeck schreef vanuit de kazerne van Turnhout.
-Bakker Alfons Hellemans kwam in de Kouter in een gracht terecht.
-Groot bal van het Boerenfront in de zaal van Pierreke Van den Eede (Café Boerenhandel)

Wijzigingen - Aanvullingen

1963 – Zaterdag 21 december – G.v.M. : Ellendig verkeer op de autobuslijn Mechelen-Tisselt “
"Op de spitsuren worden de reizigers op deze lijn vervoerd op een mensonwaardige manier ! ’s Morgens voor 8 uur tast men de mensen en schoolkinderen tegen elkaar op als bussels stroo. De bus die te Leest vertrekt te 07.57 uur is zodanig overbelast, dat het onmogelijk is, de overige reizigers aan de Kapellebaan te Hombeek nog op te nemen. Met laat ze in de bittere koude tot de volgende bus aankomt. ’s Avonds weer hetzelfde. De bus met vertrek te Mechelen te 17.25 uur had maandag jl. geen ontvanger. De autobus werd maar enkel langs de voordeur geopend, zodat de reizigers daar in de bittere koude gedurende 7 minuten stonden aan te schuiven, alvorens de geleider alle reizigers had besteld. Tot ontsteltenis van de laatst aankomende personen, vertrok de bus te 17.25 uur zonder hen. Aan de halte aan de Brusselpoort stonden 15 personen te wachten om mede op te stappen, maar de bus reed deze stopplaats voorbij, hetzelfde gebeurde op de Hombeekse steenweg. Kan de N.M.B.S. geen betere maatregelen treffen, voor het voorvoer van haar cliënteel op deze lijn, met een bus bij in te leggen, ’s morgens voor 8 uur te Leest en één ’s avonds enkele minuten na 5 uur, om de bus van 5.25 uur te ontlasten. Daarbij valt er op te merken dat de lijn Mechelen-Londerzeel beter bedeeld is. Op deze lijn vertrekt er een bus te 17.05, te 17.15 en te 17.25, daarbij beschikken deze reizigers nog over een trein dit te 17.10 vertrekt met stilstand te Kapelle-op-den-Bos en Londerzeel. Dringende wijzigingen aan de uurrooster op deze lijnen, dienen aangebracht, maar wanneer ?
              Een reiziger.”

1963 – 25 december : Toneel B.J.B.-Meisjes
“Op kerstavond zelf werd door de B.J.B.-meisjes een toneelspel opgevoerd “Strijd aan het Witte Front”. Al wie deze opvoering bijgewoond hebben, zullen het met ons graag onderschrijven dat de opvoering degelijk was, en de heer Van den Heuvel van harte geluk mag gewenst worden. Meer volk had er wellicht kunnen zijn, ware deze opvoering niet juist op Kerstdag zelf gegeven.” (DB, 1964)

1963 – 28 december – G.v.M. : Advertentie
“Te koop : vrachtwagen F.N. 4,5 ton, 4 maal 4 versnelling, windas. Bezichtigen Holemans, Mechelbaan 6 Leest.” (Foto van hun toenmalige woning onderaan)

1963 – 30 december – G.v.M. : Fietsdiefstal
Door Victor Blommaert, wonende te Leest werd bij de politie klacht neergelegd wegens diefstal van zijn fiets welke hij gestald had tegen de gevel van café “De Lelie” op de Korenmarkt te Mechelen.

1963 – 30 december : Broeder Romanus (Karel De Laet) vanuit Montreal (Canada)
“DB”, januari 1964 : “Beste Leestenaren, in ’t hospitaal sedert een maand. ‘k Had een brief gereed maar God zij dank kan ik hem in stukken scheuren want het gaat nu veel beter. De dokters doen hun best en als ’t God belieft krijg ik nog een kans om nog wat goed te doen op deze wereld. In afwachting loopt men zo maar niet naar de hemel op zijn sokken. Beste wensen voor de parochie, de gemeente vooral aan mijn vrienden en kennissen. Uw gans genegen, Br. Romanus.”

1963 – 31 december – G.v.M. : Aanrijding op de Zandpoortvest
“Op de Zandpoortvest te Mechelen gebeurde een aanrijding tussen de personenauto bestuurd door Ch. Voorspoels uit Duffel en de lichte vrachtauto bestuurd door Lod. Van der Auwera uit Rumst en tussen de handkar bestuurd door Henri Verschueren uit Leest en de vrachtauto bestuurd door Joh. Stuckens uit Heverlee.”

1963 – 31 december : Bevolking van Leest
“Langs het Staatsblad van 16 december 1964 om werden de cijfers gepubliceerd omtrent de werkelijke bevolking per gemeente op 31 december 1963. Voor wat de gemeente Leest betreft kunnen wij volgende cijfers aanhalen : 970 mannen en 904 vrouwen, of een totaal van 1874.”
(“ DB” januari 1965)

Foto’s :
-De toenmalige woning van de familie Holemans op de Mechelbaan (thans Pastoor De Heuckstraat).
-Broeder Romanus (Karel De Laet).

Wijzigingen - Aanvullingen

1963 – Decembernummer “De Band” : Soldaat Edward DE MAEYER. Vanuit Kassel :
“Hier kom ik dan enkele woordjes te schrijven uit Kassel. In de eerste plaats moet ik Milac bedanken voor hun sympathie, want het doet toch goed zo het een en het ander te vernemen uit het oude dorpje Leest. Ook wij hebben de maneuvers moeten meemaken gedurende een zestal dagen, dat voor mij niet al te zwaar is, daar ik hele dagen aan mijn radiopost zit, dat nog zo slecht niet is, doch ganse dagen tuut…tuuuut…tut… De eerste dag hadden we het goed en ook het weder viel mee, en alles kon dan best verlopen en om 24 uur kregen wij “einde oefening” tot 5 uur ’s morgens, maar om 05u30 kreeg ik mijn eerste morse-toon door en om 6 uur kregen wij ons ontbijt. De volgende dag, rond 13 u kregen wij een bericht dat we 60 km moesten wijken, daar aangekomen moesten we onmiddellijk alle tenten opslaan, wanneer alles goed stond kregen we een spelbreker, er kwamen grote wolken opzetten en geen 10 minuten daarna kregen we onze eerste regendruppels en sindsdien hebben we slecht weer gehad. We hebben ons daarna nog tweemaal verplaatst en zodoende aan onze 6de dag bezig waren. Toen we om 10 uur ’s morgens een S.O.S. binnenkregen dacht iedereen dat we ons nogmaals moesten verplaatsen, maar het was een beter nieuws : “einde oefening”. We hebben er schone streken gezien, en met een beetje goede wil en een stevige glimlach op de lippen, moet men het heimwee wel eens verdrukken, want per slot van rekening zitten we toch ver van huis, en al is Duitsland nog zo’n schoon land, geef mij maar Leest, want de thuis kan niet verbeterd worden. Nog de beste groeten uit Kassel aan alle Milac vrienden.” (Zijn foto onderaan)

1963 – 1 december – Jaak Publie gevierd door Duivenmaatschappij “Recht voor Allen”
Tijdens de diploma-overhandiging aan de keizers en de kampioenen van de Heffense duivenmaaatschappij “Recht voor Allen” werd er ook een Leestenaar gevierd. Jaak Publie kwam als eerste aan de beurt, hij wist het klaar te spelen in 1961, 1962 en 1963 de titel van algemeen kampioen te veroveren. Daarom werd hij evenals Gerard Van Moer uit Heffen tot Keizer uitgeroepen. De viering ging ’s avonds verder met een dansavond waarvoor de grote zaal te klein was. (GvM, 3/12) (Foto van Jaak onderaan)

1963 – 6 december – G.v.M. : Kruisschieting te Leest
“Bij de liggende wipmaatschappij “Vlug en Vrij”, gevestigd bij Albert De Prins, wonende Winkelstraat 2, te Leest, schoot Alfons Van Camp van de Grote Heide 11, Leest, zich tot koning met het 5de schot.
Op de foto’s onderaan de schutter omringd door zijn mededingers en daaronder cafébaas Albert De Prins.

1963 - 8 december : Dansavond van K. Fanf. St.-Cecilia
Alweer een dansavond en alweer in zaal Ste Cecilia bij de weduwe Huybrechts met het orkest van Pit Storme. (DB)

1963 – 8 december : Veldrit te Leest
Het veldritseizoen was begonnen op 6 oktober in Hombeek en op 8 december waren er naast Leest gelijktijdig veldritten te Beervelde en Huldenberg. (GvM, 19/12)

1963 – Maandag 9 december : Eénjarig bestaan Bond van Leestse Gepensioneerden
Het eerste werkjaar van de Bond der Gepensioneerden werd gevierd met een sappige pensenkermis, een lustig liedje, een pintje en er werd gekaart.. (DB)

1963 – Vrijdag 13 december : Groentenstudiedag
Deze studiedag ging door in het parochiehuis vanaf 15 uur.
Op het programa : -“Nieuwigheden in verband met de witloofteelt”, door L. Brys, landbouwconsulent bij de Belgische Boerenbond.
-“Ervaringen bij de spruitkoolteelt” door A. Mariën, tuinbouwconsulent bij de Belgische Boerenbond.
-“Valorizatie van de afvalproducten (spruitkool, witloofwortelen, enz.) in de veevoeding op het gemengde bedrijf”, door ing. Torfs, technisch consulent bij de A.V.V.
-Allerlei. (GvM, 7/12)

1963 – 21 december – G.v.M. : Failissement
De “RECHTBANK VAN EERSTE AANLEG zetelende te Mechelen in Handelszaken. Bij bevel van de Heer Rechter-Commissarie A. Van Hoogenbemt, gegeven op rekwest in datum van 19 december 1963, werd de concordataire vergadering van het faillissement van de heer DE REYDT Isidoor, handelaar in televisies, wonende voorheen te Leest, Juniorslaan 56, nadien te Walem, Koning Albertstraat 179, thans te Houthalen, Kiezelweg 14, open verklaard bij vonnis der rechtbank van Eerste Aanleg, zetelende te Mechelen in Handelszaken in datum van 25 januari 1962, vastgesteld op donderdag 23 januari 1964, te 9 uur voormiddag op het Gerechtshof te Mechelen, Keizerstraat, burgerlijke gehoorzaal.
De schuldeisers worden uitgenodigd tot deze vergadering, doch hun aanwezigheid is niet verplichtend.
Mechelen, 19 december 1963, voor gelijkvormig uittreksel : De Curator, Luc Van de Velde.”

Foto’s :
-Edward De Maeyer na zijn soldatentijd als dirigent van de fanfare.
-Jaak Publie werd tot keizer uitgeroepen.
-Kwalitatief slechte foto van GvM betreffende de kruisschieting met de winnaar tussen zijn medeschutters.
-Albert De Prins van “de Liggende Wip”.

1963 – 28 november : Overlijden van Jan-Baptist Daelemans 

Jan-Baptist Daelemans was te Heffen geboren op 11 oktober 1884 en hij overleed te Leest op 28 november 1963.
Hij was gehuwd met Maria-Contantia Diddens die hem drie kinderen schonk : Frans (geboren in 1920 (was student in Hoogstraten toen hij er overleed in 1940), Melanie (Gehuwd met Edward Coeckelbergh) en Constant (Gehuwd met Annie Caluwaerts). 
Het echtpaar woonde in de Winkelstraat.
Jan-Baptist was voorzitter van de Raiffeisenkas Leest en lid van de Boerengilde en verscheidene godsdienstige broederschappen.

Wijzigingen - Aanvullingen

1963 – 22 oktober : Centrale fokveedag te Duffel
Er was een massale belangstelling op de centrale fokveedag van de Zuiderkempen, roodbont vee te Duffel. Ruim 200 dieren uit de provincie Antwerpen werden tentoongesteld en hun eigenaars dongen naar een deel van de prijzentafel ter waarde van 50.000 fr.
In de uitslagen vonden we de naam van één Leestenaar terug :
-stieren geboren van 1 januari tot 30 juni 1962, 1 B – Jan Van den Branden uit Leest. (GvM, 25/10)

1963 – Woensdag 30 oktober : Bedrijfsvoorlichtingsdienst voor de tuinbouw
Die dag om 19u30 werd er een “breedvoerige bespreking” gehouden over alle mogelijke technische problemen en moeilijkheden van het groentenbedrijf (spruitkool, bonen, prei, bloemkool, enz.) in het lokaal van Frans Apers, Mechelbaan 5, aan de brug te Leest. (GvM, 26/10)

1963 – November : S.O.S. schooljeugd…
“De Band”, november 1963 : “Al wie zich op straat bevindt op het ogenblik dat de schooltijd des middags en ’s namiddags ten einde is gelopen, hebben meer dan eens gehuiverd bij het zien van de waaghalzerij die vanwege de schooljeugd aan de dag wordt gelegd. Hoe dikwijls is het al niet gebeurd dat automobilisten werkelijk alles in het werk moeten stellen om een aanrijding te vermijden ? Hoe komt dat ? Eenvoudig omdat de schoolkinderen met hun fiets op de grote baan rijden, zelfs in zigzag, of aan mekaar trekken en sleuren, de weg oversteken zonder zich te bekommeren om wat er kan gebeuren. Het is niet uit te leggen hoe het mogelijk is dat totnogtoe geen ongevallen plaats hadden en ja...we moeten hier eerlijkheidshalve aan toevoegen “DE SCHOOLOVERHEID TREFT HIER GEEN SCHULD !” Wij wensen met de meeste nadruk te vragen aan de ouders om hun kinderen, iedere dag op het gevaar te wijzen en steeds te herhalen het velopad te gebruiken.”

1963 – November : Rust Roest bestond 42 jaar
“De Band”, juni 1963 : “Dit jaar in de maand november 1963 zal Rust Roest 42 jaar bestaan ! Het was inderdaad in de Allerheiligenmaand dat deze toneelkring geboren werd, en de stichters ervan maar één doel hadden, te weten : “bij te dragen tot de culturele opvoeding van het volk”. De kern ervan in de beginne, dat mag gezegd, en ook tot nu toe berust o.m. bij de voorzitter, de hr. Victor Selleslagh, de secretaris de hr. Alfons Hellemans die van in 1924 de regie in handen nam. Van 1921 tot 1924 werd de regie waargenomen door de hr. J. Fleerackers. Als ondervoorzitter fungeert de heer Fr. Van Neck en de heer L. Verbruggen als schatbewaarder. Vergeten we niet de duivel-doet-al de heer J. Publie, de man die men de ladder ziet opklimmen, hameren en timmeren aan het decor. Niet alleen werd er opgetreden in eigen gemeente, neen, ook daarbuiten waar men veel belang stelde in Rust Roest, zo was dit het geval te Battel, te Hombeek-Heike, te Laar, te Ramsdonk, te Reet en te St Amands. De gekozen stukken waren zeer verscheiden, alle genres werden opgevoerd, zowel het dramatische als ’t komische ; werden evenmin verwaarloosd kluchten en operetten, evenmin de passie- of legendespelen. Ieder van ons heeft meer dan eens de gelegenheid gehad op één der toneelavonden aanwezig te zijn, en men denkt dan onvermijdelijk terug aan : “En waar de stel bleef stille staan”, “Marieken van Niemegen”, “Leontientje”, “Kinderen van ons Volk”, “De Zonderlinge Gast”, “De Sloep zonder Visser”… en anderen. Allen werken die vele vrije tijdsbeschikking hebben opgeëist, maar toch steeds tot hun recht kwamen omdat regisseur en spelers-sters zich volledig wisten in te zetten ten bate van ons Vlaams volk ! Dat Rust Roest ook daar een zeer grote stap in de goede richting heeft weten te plaatsen, bewijst de belangstelling vanwege het publiek, dat steeds vrij sterk opkomt. Moge deze morele steun een stimulans zijn voor de medewerkers van Rust Roest, om nog verder uit te bouwen, en dat anderzijds de jeugd moge begrijpen dat toneel torenhoog staat boven het geklingel en getrangel, wat men pleegt moderne noodzaak te noemen. Mogen werken aan de opvoeding van een volk is de edelste taak die bestaat, en aan die taak werkt Rust-Roest!!”

1963 – 1 november : Telefoongebied Mechelen bij Hulpcentrale “900”
De Band van december 1963 : “Wij willen er onze leden de aandacht op vestigen dat vanaf 1/11/1963 het telefoongebied van Mechelen aangesloten is bij het Hulpcentrum “900” van Mechelen. Dit centrum is een telefooncentrale waar alle oproepen om dringend hulp samenkomen bij het vormen van het nummer “900”.”

1963 – 1 november – G.v.M. : Feeststemming bij krantenverkoper Fons Nuytkens
“Dhr Alfons Nuytkens en zijn echtgenote Alfonsina Van de Vondel, wonende te Leest, Dorp 33, vierden zopas hun 35-jarig huwelijksjubileum terwijl ook dochter Elza, gehuwd met dhr Antoine Tessuur, haar 10-jarig huwelijksjubileum in het ouderhuis vierde. Op de foto onderaan onze verkoper Alfons Nuytkens en zijn echtgenote aan de feestdis, samen met hun talrijke kroost en hun nakomelingen.”

1963 – 1 november : Herdenking Oudstrijders
“Naar jaarlijkse gewoonte had ook in onze gemeente de optocht plaats naar de rustplaats der oudstrijders gevallen op het veld van eer tijdens de twee wereldoorlogen. Voorafgegaan door de K. Fanfare St.-Cecilia en onder de tonen van treurmuziek ging het naar het gemeentelijke kerkhof, alwaar een korte maar indrukwekkende herdenking plaats had.” (DB,december 1963)

1963 – 2 november – G.v.M. : Aanrijding met Leestse fietser
Op de Bruul te Mechelen deed zich een aanrijding voor tussen de personenauto van de Mechelaar Jan Mertens en de fiets van Victor Blommaert uit Leest.

1963 – Zondag 10 november : Filmavond ten voordele van behoeftige zieken
“Het is kenschetsend hoe onze mensen steeds paraat zijn om te helpen waar er nood te lenigen is. Zulks kwam andermaal tot uiting op zondag 10 november j.l., wanneer door de zorgen van de Mutualiteit “De Volksmacht” een filmavond werd georganiseerd ten voordele van de behoeftige zieken. De Parochiezaal was schitterend bezet door de jeugd, waarvoor deze filmvertoning speciaal gehouden werd. Om het in één woord te zeggen “het was een prachtige vertoning”. “ (“DB”, december 1963)

1963 – Zondag 10 november : Dansavond van de K. Fanfare Ste Cecilia
In de zaal Ste Cecilia bij Weduwe Huybrechts richtte de fanfare uit Leest een dansavond in die muzikaal werd opgeluisterd door het orkest van Pit Storme. (“DB”, december ’63)

1963 – 22 november – G.v.M. : Verkeersongeval
Op de Brusselsesteenweg te Mechelen botsten de auto’s van K. Verschaeren uit Lier en August Verbruggen uit Leest.

1963 – 22 november – G.v.M. : Fietsdiefstal te Hombeek
Aan de gevel van een café aan de steenweg naar Leest werd het rijwiel van L. Van Winghe uit Leest door onbekenden gestolen.

1963 – 23 november – G.v.M. : Aanrijding
In de Lakenmakersstraat te Mechelen had een aanrijding plaats tussen de vrachtauto van Jean Herremans van St-Jans-Molenbeek, de bestelauto van Eduard De Hondt uit Leest en de personenauto van Louis De Bakker uit Mechelen.

Foto’s :
-De kern van “Rust Roest”, v.l.n.r. : Louis Verbruggen, Alfons Hellemans, Victor Selleslagh, Frans Van Neck en Jaak Publie.
-Onduidelijke foto van GvM van het feest van de familie Nuytkens in 1963.

Vervolg Meester Victor SELLESLAGH

Vader Victor luisterde tijdens die oorlog ook naar een verdoken zender van de witte brigade. Eén van de kinderen moest dan buiten op wacht staan om zeker te zijn dat ‘de muren geen oren hadden’ en steevast eindigden die uitzendingen met de woorden : ‘en zonder er op te boffen, toch krijgen we ze wel die moffen’. Dochter Raf schreef een mooi essay over hun eerste radio. “Hij had een groen oog naast een jute bescherming die de luidsprekers afschermde. Een kaske hooguit 40 op 50 cm. Wanneer het zijn best deed en de lampen gingen gloeien was het spel warmgelopen en werd onherroepelijk de knop omgedraaid. Adieu enige ontspanning in de avondlijke huiskamer. Achter die jutebescherming luisterden we naar het Mariahalfuurtje van pater Leopold, karmeliet. Maar ook naar Wil Ferdy met zijn Peterke en Pepe. In onze radio zat naar het schijnt een bobijn met honderden meters koperen ijzerendraad, dat moest de werking van dat ding garanderen. Hubert Van Herrewegen was de geliefde wielercommentator van ons vader, ook als het ging over Louison Bobet, Jean Robic en Wim Van Est die ooit eens in een ravijn terecht kwam. Zijn hart had even stilgestaan, zijn Pontiacuurwerk niet. Dat was pas reclame. Toen later Stan Ockers verongelukte en hij die boodschap hoorde op onze knappe radio was het niet alleen ons vader die traande maar precies de luidsprekers eveneens !! De begrafenis werd rechtstreeks uitgezonden met de gekende emoties tot gevolg. Wie meent dat enkel duivenberichten, opgehaalde schotbalken of doorlaatkleppen te horen waren had het verkeerd voor. Tijdens de wintermaanden konden wij ook meegenieten van luisterspelen. Als toneelliefhebber plakte het oor van ons vader letterlijk en figuurlijk aan de jute bescherming van ons radioke. Zijn commentaar nadien was treffend, of we het nu geloofden of niet maar krakende sneeuw werd weergegeven door iemand die in de studio heel hard zat te knijpen in een zakje bakmeel. Paarden liet men draven door met een lepel ritmisch op een houten tafel te kloppen. Die vaststelling bracht hij over bij de toneelspelers van zijn geliefde groep ‘Rust Roest’ waar hij voorzitter van was. Als ons moeder in de winter de was te drogen hing was het wel even zoeken om dat ding terug te vinden. Het fameuze groene lichtje verstopt achter de schree van een of andere broek of vrouwenhemd, de kruisgewijze gespannen wasdraad met alles erop en eraan die de ganse keuken doorkruiste, maakte een zoekplaatje van ons radioke. Het was alleszins een hele verovering in de destijds moderne techniek. Later zoals dat gaat werd dat klein ding door een moderner exemplaar vervangen en stierf ons radioke een trieste dood op het stort van Leest. Aan de stenenbeek op de Juniorslaan ging ons bakske ter ziele. Requies cant inpache !!! Amen.”

Een welgekomen bijverdienste in de oorlog was het kooltjesziften. Voorzien van een zeef, schup, jute zakken en hun houten kruiwagen trok de hele familie naar de putten in Battel. Regelmatig werd daar kolenafval, afkomstig van treinen en boten uit Brussel en Antwerpen, gedropt. Men moest dan wel bij de zaak zijn om er het beste uit te halen. Soms lukte dat en kon de familie daarmee wat kolen uitsparen voor de verwarming in de winter. De naoorlogse vliegende bommen maakten drie slachtoffers in Leest en veel stoffelijke schade. Vele bezitters van een tuin in het dorp gingen over tot de bouw van een schuilkelder, liever nog dan op die plek in hun hof aardappelen te planten. Bij de familie Selleslagh was de schuilkelder gegraven achteraan in de tuin tussen de kriekelaars. De takken zouden het zicht benemen, dacht vader Victor. Meestal zagen ze de vliegende bommen over hun hoofd vliegen en vonden ze niet de tijd om naar die schuilkelder te vluchten. ’s Nachts sliepen ze in de kelder onder hun huis, gelukkig was het geen winter, want dan hadden ze af te rekenen met grondwater dat de kelder kwam binnengestroomd. Mensen die de oorlog niet hebben meegemaakt kunnen het zich nauwelijks voorstellen maar de vrees dat zo’n bom elk moment kon neerkomen, beangstigend… Van de familie was niemand zo dapper als moeder Fien, als de moordwapens overvlogen ging zij steevast buiten kijken.

De familie Selleslagh-De Wit was ook zeer devoot. Weer dochter Raf : “Ooit kwam er aan het paternoster bidden een gans onverwacht einde toen we pas gestart waren. ’t Was op een Leestse winterkermisavond. Onze patroonheilige Sint Niklaas werd gevierd op 6 december, hartje winter. Leest kende toen zijn jaarlijkse koude winterkermis. Eens ’s avonds allen thuis moest de kermisvreugde plaats maken voor de dagelijkse rozenkrans. Schorseneren met rosbief was telkens kermiseten. Misschien kan je de gevolgen al raden ? Weer dicht bij mekaar rond de warme leuvense stoof geschaard, maakte ons vader samen met ons allen in alle ernst het kruisteken. Doch die ernst veranderde in een ietwat verdoken lach voor het ganse gezin. De schorseneren deden hun werk !! Ne knal van de scheet die van tussen iemands billen gleed, maar vader bad gewoon verder, 1ste mysterie, patat een tweede schot. Herbeginnen zei onze Va en in alle ernst. In de naam des vaders en des zoons en des heiligengeestes. Iedereen zei amen, en er volgde een derde schot en een vierde en een vijfde ! Het leek wel weer oorlog. Waren de Duitsers weergekeerd ? Diep christelijk als wij waren kon er met het rozenkransje niet gespot worden. Vader stak in een Franse coleire zijn Paternoster in zijn Vlaamse broekzak. De dag nadien stond er rijst op het menu, en moesten er ’s avonds twee Paternosters gebeden worden. En toch hadden we daags voordien aan vaders gezicht gezien dat hij het ons kon vergeven. Ha ja, zoekt dat maar uit in ne nest van zeven.”

Meester Selleslagh was zeer actief in het Leestse verenigingsleven, vooral in de culturele sector. Zo was hij o.a. medestichter van de toneelvereniging Rust Roest bestuurslid van het Davidsfonds en erelid van de Bond van het Heilig Hart en van verscheidene godsvruchtige broederschappen. Hij was ook een goed zanger en acteur en als de buren om een vers verlegen zaten bij één of andere viering wisten ze hem te vinden. Hierna een bloemlezing ons bezorgd door zijn dochter Raf :
“Alle jaren een nieuw ministerie, dat is verduiveld grote mizerie. Maar alle vijfendertig jaar een nieuwe pastoor, dat kan er nog al door. Proficiat Z.E.H. Coosemans, bestuur uw schapen menig jaar zoals den ouden E.H. Beuckelaer.” (deze tekst was geplaatst aan zijn woning ter gelegenheid van de aanstelling van pastoor Coosemans) “Jef van den dries en zijn gezin, Gustje Van Caster en zijn Josefien, wensen den E.H. Coosemans met veel plezier en menig getier, welkom in ons midden hier.” (tekstje voor buur Jozef Fierens) “Fientje, haar zeven schakes en hun chef, begroeten met vreugde E.P. Jef. Hij nog steeds van Gods wegen vergezeld, in het verre toekomstige missieveld.” (Bij de stoet en eremis van de zoon van zijn neef Jozef Selleslagh. ‘Schake’ was de bijnaam van meester Selleslagh, die had hij meegekregen bij zijn huwelijk. Achteraan het geboortehuis van Fien op de Oostdijk stond een enorme schouw, restant van een vlasverwerkingsfabriek…)

Op 20 oktober 1963 overleed, te Leest Ere-Onderwijzer Victor Jozef Selleslagh. “Dierbare vader, omringd van de liefde uwer ontroostbare vrouw en kinderen, van de kinderlijke genegenheid uwer kleinkinderen, van de gehechtheid uwer familieleden , zijt gij de eeuwigheid ingegaan. Later slechts, wanneer de eerste droefheid enigszins zal zijn gelenigd, wanneer de rouwtranen zullen zijn gedroogd, dan zal het verlies worden beseft dat wij bij dit afsterven ondergaan, dan zal de leemte worden aangevoeld, die de onverbiddelijke dood heeft gebracht, dan zullen wij beseffen, welk edelmoedig hart ons is ontnomen. Bij het begin van de rozenkransmaand heeft de H. Missie die gij van op uw ziekbed zo schoon meebeleven mocht, U de zoetste troost geschonken en de weg naar de hemel voor U voorbereid. Moge God u de beloning schenken voor uw vroom geloof en vurige christenliefde. Uw voorbeeld en nagedachtenis zal voor immer in ons voortbestaan.” Beklijvende woorden uit zijn gedachtenisprentje.

Zijn weduwe, Delphine De Wit (°Tisselt 19/8/1894) zou hem bijna 32 jaar overleven, zij overleed een maand voor haar 101ste verjaardag te Leest op 13 juli 1995.

Foto’s :
-Het gezin Selleslagh-De Wit na de oorlog. V.l.n.r.: Raymond, Hubert, moeder Fien, Raf (voor moeder), Maria (voor Raf), Irma, Vader Victor en voor vader Cyriel en voor deze laatste staat Frans.
-Zijn doodsbrief.
-Zijn doodsprentje, hier staat foutief zijn overlijdensdatum vermeld, niet 20 oktober maar 22 oktober was de exacte dag van zijn heengaan.
-De laatste rustplaats van Victor en Fien op het kerkhof van Leest.
-Nog een laatste foto van een mens om fier op te zijn.

Met dank aan dochter Rafke voor de foto’s en teksten.

Vervolg Meester Victor SELLESLAGH

Oorlog

Op de stralende morgen van 10 mei 1940 bestookten de Duitsers niet enkel militaire doelen, ze vielen ook steden en dorpen aan. De aanval op Brussel om 05u20 leverde al een eerste tragische balans op : 41 doden en 62 gewonden. Meteen was de bevolking bij het conflict betrokken en begon paniek om zich heen te grijpen. De gruwelen van de eerste wereldoorlog waren nog niet vergeten en vele mensen verkozen te vluchten. Niemand wist eigenlijk waar naartoe maar weg van het krijgsgeweld was het eerste gebod. Snel scharrelden Victor en Fien het noodzakelijkste bij elkaar, wat geld en vooral veel kinderen. De fietsen volgeladen met wat schamele bezittingen, een voorbehouden plaatske op het speelkarretje van Jefke Vink en weg waren ze. Langs de Tiendeschuurstraat over de Bist, waar Victor van de Lodde de gouden raad meekreeg terug huiswaarts te keren want ze gingen het gevaar tegemoet. Achteraf zou Victor hem gelijk geven. Via Kapelle-op-den-Bos belandden ze stapvoets in een platgebombardeerd Aalst waar ze letterlijk door de vlammen heen moesten. Huilende duikvluchten van Duitse vliegtuigen maakten de verwarring compleet. In het dorpje Schuiferskapelle, thans een deelgemeente van Tielt, speelden ze dochtertje Raf kwijt. Die was met haar fietsje wat voorop geraakt. Gelukkig kon vader Victor haar gezond en wel terugvinden. Misschien waren het de vele rozenkransen die de kinderen samen met Colette Vink moesten bidden, die hen veilig tot bij boer Van de Walle in Tielt West-Vlaanderen brachten : de terminus van hun vlucht. In de kelder van deze boer konden ze eindelijk wat op adem komen en besloten ze terug huiswaarts te keren. Hun vlucht had tien dagen geduurd.
Thuisgekomen vernamen ze van ‘den Blokmaker’ dat tijdens hun vlucht 20 mannen op de koer van de jongensschool bijeen gebracht waren om geëxecuteerd te worden, wat gelukkig niet is doorgegaan. Nog volgens ‘den Blokmaker’ hadden de Duitsers het plan opgevat om hun woning in brand te steken, maar had hij dat kunnen beletten door te verklaren dat er een groot gezin in dat huis gevestigd was.
Dochter Raf vertelde over die periode : “Een winteravond zoals velen. Als hout, kolen en kinderen binnen waren, zaten we meestal met z’n allen met ons voeten op het onderste van en rond de Leuvense stoof. Ieder met zijn eigen bezigheid. Omdat het onderste van de stoof te klein was om 18 voeten op te parkeren, gebeurde het meermaals dat den ene zijn voeten op die van de andere plaatste. Ons moeder die met vier priemen en dikke breiwol de mooiste warme sokken kon breien, maar af en toe van de stoof schoof, voeten op de grond, steken eveneens, breiwerk in retard, een verwrongen vloek ten gevolg, en een schietgebedje om met ons Heer weer wit te staan. Het deksel van de stoof werd bij valavond even opgelicht, zodat er bij het bidden van het dagelijks rozenhoedje, wat licht scheen in de duisternis. Sfeervol en onze gedachten verdwaalden niet !! Soms moesten we bidden voor een jong gezin dat aan uitbreiding dacht. De manier waarop werd angstvallig verzwegen ! Ons moeder las dan luidop :
‘leer hen een kinneke maken
Niet te grof, niet te fijn,
maar juist zoals het kinneke moet zijn.’
En negen maanden nadien mochten we dan naar dat kinneke gaan zien. Wij kenden geen weelde, wel een gelukkige jeugd. Omwille van de schaarse en dure brandstof en het dure leven voor zo een groot gezin leefden we in een kleine ruimte. In onze keuken moesten 9 mensen van groot tot klein zoeken om hun eigen taak zo goed mogelijk te kunnen vervullen !! En geloof me, dat was zeker niet gemakkelijk !!! Op die luttele oppervlakte moest ieder naar behoren functioneren. Koken, eten, de was drogen, schoenen poetsen, breien, sokken stoppen, studeren, huiswerk maken, verbeteren van schooltaken, plezier beleven en ruzie maken !! Geld om een ganse woning op te warmen was er niet. De kolen waren veel te duur en gerantsoeneerd. In de tweede plaats (nu living genaamd) stond een feu-continue. Als er een beetje geld in kas was, kocht ons moeder 200 kg antraciet. Met het weekend als iedereen thuis was werd daar het vuur aangestoken. Dat was een GROTE LUX, tenminste als de schouw niet vochtig was en deze een goeie werking had !! Zo niet konden wij door het slecht functioneren van de schouw best met gerookte haringen vergeleken worden. Als de wind uit het noorden kwam hadden we meestal prijs ! Deuren en ramen werden dan op elkaar opengezet zodanig dat de rook kon afdrijven. Soms kon ons moeder concurreren met den Ammoniak van Willebroek. Eens de vlam in de pijp was het euvel verholpen. De Leuvense stoof werd door ons moeder gepoetst op vrijdagnamiddag als heel het capittel naar school was. De ronde pot was gauw kapot gestookt. Om de barsten te repareren had ons moeder de oplossing gevonden, waar weet ik niet, maar het lukte ! Ze kletste wat slam (vraag me niet wat het was) tegen de barsten en eens de schooltijd gepasseerd, stond de gerepareerde pot roodgloeiend. Dat mens kon zelfs den duvel doen blozen ! ’s Winters moest de was meestal in de keuken gedroogd worden. Wat nagelen in de muur, kruisgewijze de draden gespannen en klaar was kees ! Gemakkelijk was anders ! Als elk centimeterke draad benut was, moest men op zoek naar de bewoners. Dat was wel een voordeel als men wat mispeuterd had, ofwel haperde men met zijne neus in een manshemdslip of kon je je verstoppen achter een opgehangen vrouwenbroek. We zochten dat zelf wel uit ! We waren niet groot, de broek integendeel wel ! De boterhammekens waren als de kolen : gerantsoeneerd ! Drie, niet meer niet minder lagen er op ons te wachten. In de zomer konden we veel recupereren met groenten uit de moestuin of fruit uit de boomgaard. Hier en daar had vader wel een handje voor. Aan een schappelijk prijske kocht of kreeg hij soms melk, boter en eieren en al eens spek op Goede Vrijdag bij de Lodde of bij Stefanie van Toontjes (kozijn en nicht van hem). Ook bij rosse Colette (uit de Hertstraat) kon hij altijd terecht. Wij zijn hen daar steeds dankbaar om geweest. Men zou voor minder onder den oorlog ! Van rosse Colette kreeg ik voor mijn plechtige communie als geschenk een zelfgebakken taart. Een kunstwerk op zijn eigen, gecamoufleerd met veel crème fraiche, dat laatste hadden we nog nooit gezien. Heel voorzichtig met mijn bijdegronds meisjesveloke was ik met de taart gaaf thuis ‘geland’. Doch wanneer deze op mijn grote dag op de tafel werd gezet stelde ons moeder verontwaardigd vast dat al de crème fraiche er afgelikt was ! En toppunt was, niemand had dat gedaan, waarschijnlijk omdat den ene voor den andere moest zwijgen ! Van solidariteit gesproken ! Je kunt je voorstellen, als er zeven aan dat ding gelikt hadden, dat ’t spel dan wel kaalgeschoren was ! ’t Zal dan toch vermoedelijk voor de communie wel gesmaakt hebben ! Zo spartelden onze ouders met ons door de oorlogsjaren.”

Vervolgt.

Foto’s :
-De kinderen Selleslagh met de fietsjes die de vlucht tijdens de oorlog overleefden. Van links naar rechts : Frans, Irma, Hubert, Raymond, Raf, Maria en Cyriel.
-Meester Selleslagh en meester De Leers in 1941.
-De klas van Meester Selleslagh van 1944 met links het 3de en rechts het 4de leerjaar.
Het 3de v.l.n.r. : Frans Verbruggen, Louis Vloebergh, Frans Fierens, Miel Ceuppens, Edmond Polspoel, Gaston Keulemans, Rik Moons, Antoon Lauwens, Hubert Selleslagh, Jean De Smedt en Marcel Peeters.
Het 4de : Jan Scheers, Julien Piesssens, Frans Keulemans, Louis Nuytkens, Jaak De Cock, Paul Willems, Louis De Decker, Schelfhout (met klompen), Miel Maes, Wellens, Leon Publie, Jef Doms, Louis De Blezer, Staf Schuremans, Georges Verbruggen en Miel Van Steen.

Met dank aan dochter Rafke voor de foto’s en de teksten.

Vervolg Meester Victor SELLESLAGH

Gehuwd

Op 1 september 1925 huwde Victor met Delphine ‘Fien’ De Wit een dochter van de Tisseltse vlashandelaar August De Wit en van Maria Catharina Peeters. Fien’s moeder overleed toen ze 14 was en werd, als oudste van vier, verplicht haar studies stop te zetten. Ze werd verantwoordelijk voor haar drie zussen en haar vader en voor de exploitatie van de kruidenierswinkel, het café en de vlashandel. Zij was 31, hij bijna 30 toen ze huwden. Het huwelijk werd ingezegend door pastoor Cyriel Selleslagh, een broer van de bruidegom. Voor de familie De Wit was het een dubbel huwelijk, zus Jeanne trouwde immers tegelijkertijd. Hier was de gelukkige bruidegom Mon Cortebeeck, een Tisseltenaar. Voor dit dubbel huwelijk diende nog een speciale aanvraag ingediend. Vier koetsen, getrokken door paarden, waren nodig om de bruidsstoet naar de St. Janskerk te brengen. Achteraf hadden ze spijt dat ze het niet met een koets minder gedaan hadden en een auto in de plaats, dit om de 60 genodigden sneller aan tafel te brengen. Receptie en feestmaal gingen door in ‘De Vuurmolen’, de receptie in het café op het gelijkvloers, het feest in de bovenzaal. Fien en Jeanne waren identiek gekleed : een zwart kleed en een ‘veloeren’ hoed met gouden pen. Kostprijs 65 frank. Bruidegom Victor was gekleed in pitteleer en zijn schoonbroer Mon Cortebeeck in zwarte redingote. Zussen Maria en Valentina volgden in de bruidsstoet in een lichtbruin veloeren kleed en een zwarte toppé hoed met een brede zwarte strik. Kostprijs 110 frank.
De ‘Dischkaart’ vermeldde : ‘Voorgerecht, Koninginnesoep, Huwelijksbootjes, Ossentong-Caperssaus, Ossenspier in groentenkrans, Vleeschpastei met kampernoeliën, Hesp – salaad, Brusselse kiekens – fruitmoes, Huwelijksgebak, Ooft – nagerecht.’
Enkele noemenswaardige citaten uit de heilwensen en toespraken :
“Weldra zien we in dit huis pastoors en paters.
En meesters, nonnen, dochters met de macht.
De roem en steun de glorie van hun vaders,
de vreugd der moeders dag en nacht.
Zoo, vader, brengt uw kloeke stam schoon vruchten
Voor huisgezin en kerk en maatschappij.
En moeder ziet, uit d’hemel volg genuchten,
haar nageslacht gelukkig, vroom als zij…”

Hulde opgedragen aan onze gevierde echtelingen Viktor en Delfina. “In naam van onzen Toneelkring ‘Rust Roest’, afdeeling der fanfaren ‘Arbeid Adelt’ is het mij een waar genoegen U op deze plechtigen dag van uw huwelijksinzegening, onze innige, hartelijkste gelukwenschen toe te sturen. Met welk ongeduld hebt Gij het aanbreken van dezen vreugdevollen verbeid. Wanneer Gij dezen morgen aan het altaar nederknieldet, hebt Gij elkander plechtig liefde en trouw gezworen, thans zijt Gij overgelukkig het huwelijksbootje ingetreden, hopende in den echt troost en zalig geluk te vinden. Ja, waarde bruidegom, van af het ontstaan van onzen Toneelkring zijt Gij reeds ervan de spil geweest. Door uw voorbeeld wist Gij uwe medeleden te stichten, door uwe fijne keuze van woorden, door uwe duidelijke uitspraak in uw onverdroten iever hebt Gij wel het meeste bijgedragen tot den groei en den bloei onze maatschappij, tot veredeling onzer taal in de verheffing van ons Vlaamsche volk. Wij leden van ‘Rust Roest’ nemen deel in het zoet geluk dat U op dit ogenblik te beurt valt en de medegevoelens van vreugde en geluk die ons overstelpen drukken wij uit met U een hartelijk proficiat toe te roepen. Moget Gij, in het huwelijksbootje rustig voortdobberen op de wijde levenszee en moge de horizon van uw leven door geen enkel vuiltje besmet worden, opdat Gij nog menigvuldige jaren zoudt kunnen medewerken, tot eer en roem van onzen kring. Gans uwe levensbaan weze een aaneenschakeling van heil en voorspoed, gepaard met ware stonden van rust en vrede, een aangenaam samengaan, omringd van een talrijk kroost. Moge al deze wenschen tot beider geluk vervuld worden ; een blijde inkomst in het huwelijksleven weze U gegund, een lang en gelukkig leven in het eeuwig verbond dat Gij heden hebt gesloten. Dat de geluksengel uw huis binnentrede, en zich aan den haard nederzette om U nooit meer te verlaten. Nogmaals, gevierde Bruid en Bruidegom in naam van ons toneelgezelschap en ‘Rust Roest’ een hartelijk diepgevoeld proficiat.”

Geachte Bruid en Bruidegom “Volgaarne neem ik het voorzitterschap waar, wanneer ik, in naam onzer fanfaren, onze vurigste wenschen mag toesturen aan een lid dat altijd geieverd heeft tot opbeuring onze Maatschappij. Ja, geacht Medelid, de iever en zelfopoffering die u jegens de maatschappij toondet, was groots, daar u zelden een wekelijksche repetitie liet voorbijgaan, ondanks alle moeilijkheden (u soms beletten). Ook uw aan de Maatschappij bewezen diensten zijn talrijk, want deze opsommen ware mij gansch onmogelijk. Ik wil mij enkel beperken uw bereidwilligheid te noemen tegenover onze medeleden, en uw wijze raadgevingen die we ontvingen, wanneer we in moeilijke omstandigheden onbeslissend bleven. Hoe menig keer ook hebt u, met uw trillende stem, hulde of vaarwel gebracht aan dezen die ons reeds zijn voorgegaan. Met één woord, uw dienstvaardigheid voor de Maatschappij kent geen falen. Daarom, geacht Medelid, zeggen we u duizendmaal dank. Dank voor den moed en zelfopoffering die u ons hebt getoond. Dat God U zegene in al Uw ondernemingen ! Dat voorspoed en geluk U thans op Uw levensbaan vergezelle en dat U beiden nog lange jaren onze rangen moogt verheugen tot groei en bloei onzer fanfare ! Lang leve Victor en Josephine !!! De Fanfarenmaatschappij ‘Arbeid Adelt’.” “

"Geachte vriend en medelid, wij hebben veel genoegen te mogen denken u aangenaam te zijn. Aanstaande zondag 6 september dezer rond 5 uur namiddag aan uwe woonplaats u met een serenade te mogen vereren. Namens de fanfare Ons Genoegen van Battel, de Voorzitter Charles Walschaerts.”

Een heilwens van pastoor Cyriel, broer van de bruidegom : “Lang heeft de schouw gerookt, eindelijk is ze aan ’t vlammen gegaan !!”

Fien vertelde later aan haar dochter dat diezelfde schoonbroer echt bekommerd was om haar. Zijn bezorgdheid ging uit naar de nieuwe levenswijze die haar na haar huwelijk in Leest te wachten stond : “Vanaf mijn veertiende tot mijn eenendertigste steeds ten dienste gestaan. De handelszaak onder mijn leiding, de sociale beleving, de omgang met het cliënteel, de trafiek die de vaart met zich meebracht. Het waren stuk voor stuk drukdoende bezigheden die schril afstaken tegen wat Leest me te bieden had. Doch verveling zou geen hoogtij vieren, vader zorgde spoedig voor de gepaste bezigheid. Een kippenkwekerij zou jaren een welgekomen bijverdienste en tijdverdrijf zijn. Doch ook aan gezinsuitbreiding diende gewerkt, want de tijd was beperkt. Gods gebod werd gehuldigd, ga en vermenigvuldigt, en in minder dan tien jaar was de grote bestelling klaar.”

De avond van het bruiloftsfeest werd er een serenade gegeven door de Sussen van Leest (fanfare Arbeid Adelt). In zijn dankwoord tot de fanfare zei Victor onder meer : ‘Wat mij betreft, ik sta liever aan deze kant van de deurdrempel, want jullie spelen buiten en ik speel binnen…’ Langs de openstaande ramen genoten de buren mee van de uitbundige sfeer binnen. Na het feest werden Fien en Victor met de bus van Adolf Masure naar Leest gevoerd. Dolf Masure uit de Statiestraat in Tisselt baatte de eerste lijnbus in de regio uit : ‘Aannemer van Speel- en nachtreizen aan voordeelige prijzen’ stond op zijn annoncekaartje. Het bruidspaar werd afgezet in de gloednieuwe woning in de Dorpstraat. Leest was nog niet aangesloten op het elektriciteitsnet en het koppel diende zich te behelpen met kaarslicht maar dat zal zeker geen domper gezet hebben op de romantiek… Deze woning was pas klaar. Voor ‘ne frank en een chic’ had Victor zijn leerlingen aangesproken om aan de Zenne de bouwstenen te helpen lossen die per schip toekwamen.
Victor en Fien kregen op minder dan één decennium acht kinderen :
-Irma Augusta, geboren op 27 september 1927.
-Johanna-Yvonna, geboren op 14 januari 1929, overleed datzelfde jaar op 12 juli.
-Raymond Cyriel Maria, geboren op 13 februari 1930, overleden op 28/8/1989.
-Cyriel Juliaan Maria, geboren op 28 januari 1932.
-Raphäelle Coleta Joanna, geboren op 13 januari 1933.
-Frans Robert Valentijn, geboren op 30 december 1934.
-Hubert Willem Florent, geboren op 24 maart 1936.
-Maria Johanna Victoria, geboren op 6 juni 1937.

Vervolgt

Foto’s :
-Victor en Fien, zij lieten geen huwelijksfoto na.
-De broer van Victor Pastoor Cyriel Selleslagh toonde zich zeer bezorgd voor de bruid.
-Na het feest werden Fien en Victor met de bus van Adolf Masure naar Leest gevoerd.
-Hun woning in de Dorpstraat.
-Het doodsprentje van Johanna-Yvonna, ze was amper 6 maand toen ze overleed.

Met dank aan dochter Rafke voor de foto’s en de teksten.

Wijzigingen - Aanvullingen

Vervolg Meester Victor SELLESLAGH

Meester Selleslagh was altijd te vinden voor een grap. Komisch waren ook sommige briefjes waarmee hij door nauwelijks geletterde ouders bedacht werd om de afwezigheid van hun zoon te verantwoorden : “Meester, onze Francois kan niet naar het school komen want hij heeft een zweer in de voor van zijn gat…”
“Onze Louis sukkelt met rapen op zijne kop, als hij genezen is stuur ik hem op !”
“Onze Jef moet thuis helpen boeren, want ons paard is versleten, en geen werk, geen eten !!” Een vraag van een boerenzoon : “Meester mag ik eens naar ’t gemak, ik heb toch zone grote kak.” Na een tijdje stond de W.C.-deur op een kier en riep de jongen uit volle borst : “Meester, papier, nog papier…” Een leerling schreef zelf een briefje naar de meester : “Meester ik kon mijn huiswerk niet maken, de deur was vast en ons moe stond te lameren in de geburen…”
Maar de meester speelde ook niet mis. Ging het er soms wat luidruchtig aan toe in de klas, dan gebruikte hij wel eens zijn meesterlijke lat of plofte geregeld zijn schoen in ene zijn gat…
Oud-leerlingen kwamen hem soms om een gunst vragen, meermaals is het gebeurd dat soldaten hem verzochten om een liefdesbrief naar hun meisje te schrijven. Niet dat Victor Selleslagh gefaald had als meester maar vele jongens volgden destijds zeer onregelmatig de lessen en anderen verlieten op hun 12de de schoolbanken om te gaan werken en alzo een steentje bij te dragen aan het gezinsbudget. Wat hij in die brieven neerpende heeft hij zijn kinderen nooit verteld maar als hij die taak vervulde was het met heel veel binnenpretjes.

Stan Gobien, zelf hoofdonderwijzer en inspecteur in 1996 in een brochure “Reünie van de Leestse vijftigjarigen” over meester Selleslagh : “...Meester Selleslagh was een speciale figuur. Een rasechte optimist en een filosoof en daarbij een grappenmaker als geen ander. Tijdens de catechismuslessen kon hij uitspraken doen die geen ander kon nadoen. Wanneer iemand zijn catechismusles niet had geleerd en toch probeerde een en ander van het antwoord te geven, kon dat natuurlijk niet letterlijk zoals het in het boekje stond. Was meester Selleslagh in een serieuze bui dan zei hij : “half en half, maar toch niet heel.” Was de meester in een filosofische bui dan werd het een of andere spreuk die voor ons erg aangebrand leek. De hele klas riep dan :
“Heu !!!” Nog geen drie seconden later vloog dan de deur open stond meester De Leers daar en hij riep dan : “Wat is dat hier nu weer !!!” of “Is ’t hier weer kermis ???” Meester Selleslagh trok zich daar niets van aan en koos – toen meester De Leers weg was – een nieuw slachtoffer waarvan hij met zekerheid wist dat die ook zijn catechismusles niet kende. Toen die zijn tekst wat had gebrabbeld en toen het inderdaad kant noch wal raakte, toverde hij een van zijn andere geijkte spreuken uit zijn mond. De hele klas brulde dan nog luider dan voorheen : “Heu!!!Heu !!!” Meester De Leers kwam toen niet meer opdagen. Dat wist de meester en dat wisten wij ook ! Er werd destijds nogal wat kattenkwaad in de klas uitgestoken. Meester Selleslagh vloog dan naar de boosdoener. Deze zag de wervelwind naderen en sprong de bank uit en rende tussen de banken door de klas. De meester zette natuurlijk de achtervolging in. De andere leerlingen supporterden en joelden en de meester probeerde de belhamel uit te schakelen door hem bij de kraag te pakken en een pak voor zijn broek te geven. Sommige leerlingen waren hem echter te vlug af en toen hij moe werd van de achtervolging probeerde hij een andere tactiek : hij zou het opgejaagd wild uitschakelen door een rake trap. Velen ons ons hebben op deze manier een trap onder hun achterste gekregen. Daarna vlogen de stouteriken in de hoek tot aan de speeltijd. Wij zullen echter nooit te weten komen of meester Selleslagh het echt meende of toneel speelde. Vermoedelijk beschouwde hij het als een toneelspel…”
“…Meester Selleslagh had ook een andere methode van straffen : als hij lange tijd met zijn rug naar de klas moest staan om op het bord te schrijven, duidde hij één van de brave jongens als ‘roeper’ aan. De roeper moest de klas in het oog houden en de naam roepen van de klasgenoot die iets mispeuterde. Die jongens moesten naast elkaar op een rij gaan staan. Als de meester alles op het bord had gezet, ging hij naar dat rijtje en gaf elke jongen ‘een schup tegen zijn broek’. Daarna mochten ze terug gaan zitten.
Maar er zijn ook leukere herinneringen aan meester Selleslagh : als hij in de winter moest toezicht houden op de speelplaats, speelde hij mee tikkertje omdat hij anders ook kou had. Bij meester De Leers moest je jezelf een pak rammel geven…” (‘Kindertijd in Leest’, eindwerk Hilde Smets 1997)

Vervolgt.

Foto’s :
-Victor had een innemende persoonlijkheid die hem zeer geliefd maakte.
-Op deze foto geflankeerd door zijn collega’s-leerkrachten uit de jongensschool : Meyers, De Leers en Huysmans.
-Victor Selleslagh was een gelovig man met het hart op de juiste plaats en met een ongelooflijke "sense of humour". 

Met dank aan zijn dochter Rafke voor de foto's en verhalen.