Stadhuis

Foto genomen aan de achterzijde van de abdij. Vooraan heeft u een zicht op de vleugel met refter en slaapvertrekken. Verder bovenaan torend de toren van de abdijkerk St. Jan Evangilist boven de gebouwen uit. Voor de uitstekende vleugel bevind zich de kruidentuin van de abdij.

De abdij van het Park is gesticht in 1129 op vraag van Godfried I met de Baard door de Premonstratenzers van Laon \"Noord-Frankrijk\". Deze orde wordt ook de Norbertijnen genoemd naar hun stichter Norbertus. 

Meer over deze prachtige abdij in een uniek natuurlandschap komt u te weten via de webside van de parkabdij.

http://www.parkabdij.be/



De abdijkerk St. Jan Evangilist met vooraan de pastorij. Broeder-bouwmeester Antoon Thijs kreeg de opdracht de huidige toren te bouwen. De abt legde de eerste steen in 1729.De pastorie een 18de-eeuws gebouw in bak- en zandsteenstijl met typische verlengde omlijsting van ramen en dorpels. In het Ancien Régime deed het gebouw dienst als spreekhuys of ontvangstruimte voor de familieleden of vrienden van de kannuniken.
Naast de kerk ligt een echt \"Campo Sancto\" dat nog steeds in gebruik is, waarnaast de parochianen ook nog vele beroemdheden begraven liggen.
TOP SITE  * * * * *

 “St-Jan-de Doperkerk” – groot begijnhof Leuven

De Sint-Jan-de-Doperkerk is vroeggotisch: een gedenksteen in de rechtersteunbeer vermeldt 1305 als bouwjaar. De kerk is gebouwd in witte zandseen.
 Deze kerk heeft geen toren en geen transept, maar het zadeldak wordt wel bekroond door een dakruitertje. Het rechthoekige koor eindigt op een groot spitsboogvenster.

De eikenhouten deur van het hoofdportaal dateert uit 1671.

Het hoofdaltaar dateert uit 1670, en heeft een schilderij "Golgotta" uit 1768. Aan de kooringang staan 2 zijaltaren uit rond 1660. Het koorgestoelte is rococo van stijl, en dateert uit de tweede helft van de 18e eeuw. De preekstoel dateert uit 1661 en de drie biechtstoelen uit 1658. Het orgel dateert uit 1692, maar werd in 1710 en in de 19e eeuw aangepast.

Het Begijnhof, één van de grootste van Vlaanderen werd gesticht in 1234. Rond 1600 woonden 300 begijnen op het begijnhof. Het waren religieuze vrouwen die in gemeenschap leefden, maar geen eeuwige geloften moesten afleggen. Ze behielden hun eigen goederen en voorzagen in hun onderhoud.

In 1962 werd het  verkocht aan de K.U.Leuven op voorwaarde dat zij het hele complex zou restaureren. De restauratie startte in 1962 onder leiding van prof. Raymond Lemaire en duurde tot 1972. De kerk, die in erfpacht werd gegeven aan de K.U.Leuven, werd gerestaureerd tussen 1978 en 1985. Het biedt nu onderdak aan studenten en aan gastprofessoren.

Het Groot Begijnhof is sinds 1998 ingeschreven op de UNESCO-lijst van het Werelderfgoed en geniet hierdoor internationale bescherming.

Foto van de Grote Markt te Leuven genomen in 1906 en als vergelijking in 2005.
Deze foto van 1906 toont ons de toestand van de Grote Markt voor de grote brand aan het begin van de eerste wereldoorlog in 1914. Tijdens deze grote brand aangestoken door de duitser naar aanleiding van een vermeende scherpschutter is bijna gans de stad verwoest met als hoogtepunt de oude universiteitsbibliotheek dewelk totaal was verwoest met het verlies van onschatbare handschriften en oude boeken.

Het Dijleparkje

De ingang van het Dijleparkje vind je op Redingenhof, daar loop je dwars door het Dijlemolencomplex. Via een metalen hek, kom je in het Dijlepark. Met het prieeltje vormt de gebogen brug en de vijver een zeer romantische plek. Je houdt rechts en loopt een eindje met de Dijle mee. Hier heb je een goed zicht op de achterzijde van de huizen in de Schapenstraat.

Tijdens de Middeleeuwen situeerde zich hier het hoerenkwartier waar de meisjes van plezier een huisje huurden en post vatten voor het raam.

Naast de verbanning naar specifieke wijken, liefst buiten het stadscentrum, werden de prostituees ook onderworpen aan kledingvoorschriften. Om vrouwen van lichte zeden te kunnen onderscheiden van eerbare vrouwen moesten ze een speciaal herkenningsteken dragen. In Gent bijvoorbeeld droegen de meisjes van plezier een rode band om de arm.

Nu is Dijleparkje vooral geliefd in de lente door de studenten uit de omgeving, om lekker in het zonnetje hun cursussen door te nemen.

Op de foto genomen vanuit de Broekstraat, op de splitsing van de Dijle en begin van de Janseniusstraat. Zie je van hieruit de Justus Lipsiustoren, tweelingtoren met de Janseniustoren. Voormalige waterpoort in de eerste ringmuur.

Aansluitend aan de toren het Justus Lipsiuscollege. Dit college in Neogotische stijl (Joris Helleputtestijl) werd in de 1877 gebouwd.

Oorspronkelijk was op deze plaats het Hof van Ham, waarvan de naam Hammepoort afgeleid is. Deze poort bevond zich aan de ingang van het Justus Lipsiuscollege in de Minderbroedersstraat. Later werd op dit terrein het Urselinneklooster gebouwd, afgebroken in de 19^de eeuw.

Van Justus Lipsius (1547-1606) weten we dat hij geboren is te Overijse en aan de universteit te Leuven actief was vanaf 1564. Vanaf 1562 is hij eveneens professor Geschiedenis en Latijn. - Montaigne noemt hem de meest geletterde van zijn tijd - en aan de ruime verspreiding tot in de 18de eeuw, van zijn veel vertaalde teksten betreffende de oude filologie en filosofie.

Hij stierf te Leuven in 1606 en werd begraven in de Minderbroederskerk. Zijn borstbeeld staat op het plein dat zijn naam draagt en werd ingehuldigd op de markt van Overijse in 1853. Onder de Franse revolutie werd de Minderbroederskerk te Leuven verkocht, met de grond gelijkgemaakt en aangevuld met aarde, waarop een koestal, boven het graf van Justus Lipsius, gebouwd werd !
Bij restauratiewerken in 1868 dacht men het graf herontdekt te hebben. De resten werden verzameld en samen met de grafsteen naar de Jesuïtenkerk gedragen. Later werden ze ingemetseld in een muur van het Lipsiuscollege. Maar men stuitte op een tweede geraamte, dat van een man met gekruiste armen.
Men dacht de grote vondst reeds gedaan te hebben en voerde de resten van Justus Lipsius naar ... het stort ! Het eerste geraamte was dat van zijn vrouw Anna Vande Calster ! Tragisch lot voor het graf van een man, die samen met Rubens, Vesalius, Mercator en andere geleerden tot het kruim van de Nederlandse Intelligentsia behoorden.

CHINESE MAMMOETBOOM

Eén van de vele merkwaardige bomen uit de kruidtuin van Leuven.

Er schuilt meer
in het hart van een boom
dan de bijl
bloot maakt

Frans Timmers

De Chinese schijncipres, Chinese sequoia of Chinese watercipres was ooit één van de meest voorkomende bomen in het Noordelijk halfrond (tijdens het Tertiair). In 1941 werden de eerste fossiele resten gevonden en gezien de gelijkenis met de Noord-Amerikaanse sequoia\'s werd hij Metasequoia, dwz. schijnbaar een sequoia, genoemd. Botanici vermoeden dat hij de voorouder is van de hedendaagse Sequoia sempervirens. In 1947 vond een Chinese houthakker drie vreemde bomen die hun naalden verloren en tijdens een daaropvolgende expeditie bleken nogal wat bomen van de soort nog steeds in leven te zijn in een afgelegen streek in Zuidwest China.
In 1948 ontdekte men dat deze soort tot het reeds beschreven fossiele geslacht Metasequoia behoorde.

In tegenstelling tot de andere sequoia\'s verliest hij zijn naalden in de herfst. In de lente is kruin frisgroen en gaat over naar een mooi geel tot rood in de herfst. Omwille van zijn prachtige kleuren en het feit dat hij gemakkelijk te vermenigvuldigen is via stekken, is hij de laatste tiental jaren een populaire sierboom geworden.
Hij is een hele snelle groeier en bereikt hoogtes van 30 tot 45 meter. De kruin is dun-kegelvormig. De naalden zijn plat, liggen in een vlak maar zijn toch spiraalsgewijs ingeplant (kenmerk van de Taxodiaceae). De takjes zijn tegenoverstaand.

Door intensief hakken van de Metasequoia-wouden in China (Hubei, Sichuan) staat deze soort op het randje van uitsterven in het wild.

(bron Wikipedia)

Leuven
Hotel de la Cour de Monse

De porseleinkaart ontstaan in 1840 en gedrukt tot 1865 is het adreskaartje van deze tijden. Waarom porseleinkaart? Omdat de kaartjes er zo uit zagen dat ze rechtstreeks uit de ateliers kwamen van Limoges, Sèvres of Saksen. Dat klopt natuurlijk niet maar de gelijkenis met porselein is terug te voeren op het loodwit dat bij het maken van de kaart werd gebruikt. Dit loodwit zal er de oorzaak van zijn dat op zekere dag de produktie moet stoppen omdat het gebruik va loodwit zeer schadelijk blijkt te zijn voor de gezondheid van de makers en bijgevolg verboden wordt in het gebruik.

De porseleinkaarten die rechtstreeks afstammen van wat er reeds in de 17^de eeuw werden ontworpen en  gemaakt in de 18^de eeuw, kregen al vroeg hun onschatbare waarde. Zo heeft Leuven veel van deze kaartjes nagelaten met hoge iconografische waarde. Zoals op het voorbeeld het stadhuis is afgebeeld, wat vrij zeldzaam was. Meestal werd er een voorstelling afgebeeld van het handelspand waarvoor het adreskaartje werd ontworpen. Op het ogenblik dat de fotografie in haar kinderschoenen stond, dragen deze kaartjes bij tot de enige kennis hoe deze handelspanden eruitzagen.

De kaartjes stralen tot op heden nog een onuitsprekelijke schoonheid uit, wat tot uiting komt in de weergaloze graveerkunst en het gebruik van de kleuren, zelfs de gouddruk wat ten volle tot uiting komt in het onderstaande voorbeeld. Trouwens welke drukkerij zou de krachttoer uithalen om nog dezelfde glans tevoorschijn te halen na 140 jaar. De tussenschakel tussen klant en drukker bleef spijtig genoeg vele malen onbekend. Toch in deze kaart herkennen we het werk van kunstenaar P. Stevens, drukker Vandenbosch en uitgever P. Barello. Zo krijgen de porseleinkaarten een unieke waarde als getuige uit een verleden, waarvan buiten enkele schilderijen en teksten ons geen enkel beeld is nagelaten.

Groot Park Lovenjoel
De familie Spoelberch verkreeg vanaf 1649 een groot deel van Lovenjoel als eigendom, ondermeer een belangrijk deel van de vallei van de Molenbeek. In die vallei werden twee parken aangelegd met de dorpskerk als centraal punt. In het begin van de 20ste eeuw liet burggraaf de Spoelbergh de domeinen over aan de K.U.Leuven. Samen met de zusters van Liefde werd vanaf 1927 de neuro-psychiatrische kliniek Salve Mater in het Groot Park (ca. 35 ha) ingericht.

of Rue des Moutons
 

Pas in 1895 werd de aansluiting van de Schapenstraat met de Tervuursevest verwezenlijkt. Tot dan eindigde de straat nabij de ingang van het Groot-Begijnhof.

Gedurende het Oude Regime droeg enkel het stuk van de straat tot aan de Wolvenpoort de naam Schapenstraat, de rest van de straat noemde de Begijnenstraat. Op de plaats van de Wolvenpoort vind men nog enkel een halfreliëfsteen van twee wolven in de muur gemetselt.

Volgens Van Even is de straat genoemd naar de schapenmarkt dewelke aldaar plaatsvond. Een bewijs hiervan is tot op heden niet gevonden.

Oude Leuvenaars noemen de Schapenstraat nog steeds de Benèstroot ( Benedenstraat) omdat ze parallel loopt met de hogergelegen Naamsestraat.

Op  de eerste foto zie je de Schapenstraat ( Begijnenstraat) vanaf de ingang van het begijnhof.

De tweede foto een rij oude huizen in de Schapenstraat.

Plafond decoratie in stucwerk aangebracht met als centraal thema taferelen uit het leven van ordestichter Norbertus. 

De moerascypres

De moerascypres is één van de opmerkelijke bomen in de kruidtuin van Leuven. In de buurt van Leuven vind je ze eveneens vrij in het bos van Egenhoven en aan de moerasvijver op het domein van IMEC. Bij mijn weten zijn er niet veel plekken in Vlaanderen waar deze bomen in de bossen te vinden zijn.