3/1 Het is nu Venezuela - Niburu
3/1 Het is nu Venezuela - Niburu
Wat ze ook zeggen in het 'nieuws' over de Amerikaanse inval in Venezuela, de waarheid zullen ze je nooit vertellen.
De werkelijkheid heeft dan ook alles te maken met de usual suspects in de achtergrond.
Donald Trump is alleen in naam president van Amerika en voor velen heet de echte president Netanyahu. We weten dat Amerika volledig onder controle staat van de machtige Israël lobby die het grootste deel van het Congres financieel steunt, op voorwaarde dat deze Congresleden een Israël First policy hanteren.
Alles wat er nu gebeurt in Venezuela heeft voor een groot deel te maken met Israël en Iran.
In juni 2025 was er een korte maar intense directe oorlog tussen Israël en Iran ("Operation Rising Lion"): Israël (met Amerikaanse steun) voerde preventieve strikes uit op Iraanse nucleaire faciliteiten, raketinstallaties en militaire leiders. Iran reageerde met drone- en raketaanvallen. De oorlog duurde 12 dagen en eindigde met een ceasefire, waarbij Iran zwaar werd getroffen (nucleair programma jaren teruggezet, volgens Israëlische claims).
Sindsdien is de spanning niet weg:
Iran probeert zijn raketarsenaal en nucleaire capaciteiten langzaam te herbouwen.
Israël ziet dat als een rode lijn en bereidt zich voor op mogelijke nieuwe strikes.
Huidige ontwikkelingen rond de protesten in Iran.
Eind december 2025/bregin januari 2026 zijn er grootschalige protesten uitgebroken in Iran door economische crisis (hyperinflatie, werkloosheid). Dit zijn de grootste sinds 2022. Het regime slaat hard terug (doden gevallen). Opstanden in dat soort landen worden meestal georganiseerd door de CIA en de Mossad.
Israëlische officials (o.a. via Channel 12 en Jerusalem Post) zeggen:
Ze monitoren de situatie nauw.
Ze bereiden zich voor op een "surprise attack" vanuit Iran – het idee is dat het regime een externe vijand (Israël) zou kunnen aanvallen om interne aandacht af te leiden en nationalisme op te whippen.
De IDF versnelt voorbereidingen voor een multi-front oorlog (inclusief Iran, Libanon, West Bank).
Netanyahu besprak recente met Trump mogelijke nieuwe strikes op Iran als het raket- of nucleair programma te snel herstelt.
Trump heeft publiek gedreigd met interventie als Iran vreedzame protesten bloedig neerslaat ("locked and loaded").
Is de weg vrijgemaakt voor een nieuwe aanval?
De interne zwakte in Iran (protesten, economische chaos na de oorlog van 2025) maakt het regime kwetsbaar, en Israël ziet dit als een strategisch moment om druk te zetten of preventief te handelen. Er zijn serieuze voorbereidingen en retoriek aan Israëlische kant voor een mogelijke nieuwe confrontatie in 2026. Dit alles heeft te maken met het al lang geleden geplande Greater Israel.
Kortom, spanningen zijn hoog en Israël maakt inderdaad de "weg vrij" qua voorbereidingen, maar een directe nieuwe aanval lijkt nog niet imminent. De situatie kan snel escaleren door de protesten.
Dan is er op dit moment een theorie die de ronde doet dat de recente regime change in Venezuela vooral draait om het veiligstellen van hun enorme olievooraden als buffer voor een mogelijke escalatie met Iran.
Het is een mix van geopolitieke speculatie en feiten over olie
Eind 2025 en begin 2026 escaleerde de situatie snel: De VS onder Trump lanceerde luchtaanvallen en een blokkade op Venezolaanse olie-export, met als officiële redenen drugshandel (fentanyl via Venezuela) en migratieproblemen. Maduro werd gevangengenomen na grootschalige strikes, en de VS pusht nu voor een regime change naar een pro-Westerse regering.
Analisten wijzen erop dat dit past in een patroon: Trump noemde Venezuela al in 2025 een prioriteit voor "border security" en olie-sancties, maar de echte driver zou toegang tot resources zijn. Maduro's regime was allied met Iran, Rusland en China, wat de VS extra motiveerde.
Venezuela heeft de grootste bewezen olievoorraad ter wereld: zo'n 303 miljard barrels, meer dan Saoedi-Arabië (ongeveer 17% van de globale reserves). Het is zware crude, maar met Amerikaanse investeringen (zoals Chevron-licenties) kan het snel opgepompt worden.
De theorie stelt dat de VS dit wil controleren om onafhankelijk te zijn van Midden-Oosten-olie. Als er een nieuwe aanval op Iran komt – wat Israël en Trump lijken te overwegen, gezien recente meetings en retoriek – zou Iran de Straat van Hormuz kunnen blokkeren, wat 20-30% van de globale olie-export stillegt en prijzen skyhigh jaagt (mogelijk naar $130+ per barrel).
Met Venezuela's olie onder VS-invloed blijft de economie stabiel, en hoeft Amerika zich geen zorgen te maken over gasprijzen of inflatie.
Netanyahu ontmoette Trump recent, en bronnen linken dat aan bredere strategieën. Iran en Venezuela hadden een "shadow oil" alliantie: Iran hielp Venezuela met raffinage en export om sancties te omzeilen. Door Maduro te dumpen, snijdt de VS Iran's inkomsten af en installeert mogelijk een pro-Israël leider.
Op X gonst het van discussies: Een post noemt het "de opening move voor een terrible strategy" tegen Iran, met Venezuela's olie als buffer. Een andere: "US taking Venezuelan oil inoculates it from Iran cutting off Gulf oil."
En een theorie linkt het aan Zionistische plannen: Venezuela's olie voor een veilige aanval op Iran's nucleaire sites. Trump dreigde al met interventie in Iran als protesten daar escaleren, en analisten zien 2026 als risicojaar voor een nieuwe confrontatie.
Het klinkt logisch in een geopolitiek schaakspel: Historisch gezien gingen regime changes (Libya, Iraq) vaak om olie en strategische controle. Maar critici waarschuwen voor risico's: Een puppet-regering in Venezuela kan leiden tot chaos, humanitaire crises en hogere prijzen op korte termijn.
Niet iedereen koopt de Iran-link; sommigen zien het puur als Trump's "energy dominance" agenda tegen China/Rusland. Maduro zelf beschuldigde de VS van "imperialistische agressie" voor olie. En ja, er zijn parallellen met eerdere Trump-termijn: Pogingen tot regime change in 2019-2020, met Guaidó als figuur, draaiden ook om olie-sancties.
Kortom, bovenstaande theorie is niet uit de lucht gegrepen – het past bij de feiten over olie-reserves en spanningen rond Iran. Maar het is nog geen bewezen plan; het kan ook gewoon opportunisme zijn. Als de situatie escaleert (protesten in Iran, meer Israëlische dreigementen), wordt het duidelijker.
De banden tussen Benjamin Netanyahu en María Corina Machado – de Venezolaanse oppositieleider die in oktober 2025 de Nobel Vredesprijs won voor haar rol in de strijd voor democratie en tegen Maduro's regime – zijn evenees opvallend en voer voor veel speculatie, vooral in de context van de recente regime change in Venezuela. Ze worden vaak gelinkt aan bredere geopolitieke belangen, inclusief Israël's invloed en de VS-strategie onder Trump.
De directe connecties
Telefoongesprek in oktober 2025: Kort na het winnen van haar Nobelprijs belde Machado Netanyahu persoonlijk. Ze prees zijn "resolute acties" in de oorlog (verwijzend naar Gaza en bredere conflicten), en Netanyahu feliciteerde haar met de prijs terwijl hij haar werk voor democratie en vrede benadrukte. Dit gesprek werd publiekelijk aangekondigd door Netanyahu's kantoor en leidde tot controverse, omdat het een Vredesprijswinnares koppelde aan een leider die beschuldigd wordt van oorlogsmisdaden.
Samenwerking met Likud-partij: Machado ondertekende in 2018 een samenwerkingspact met Netanyahu's Likud-partij, gericht op het promoten van democratie en economische banden. Ze riep toen zelfs op tot Israëlische militaire interventie in Venezuela om Maduro te verdrijven. Dit pact wordt gezien als een langdurige alliantie, en critici wijzen erop dat ze financiering ontving van pro-Israëlische groepen en de VS (via NED/USAID, vaak gelinkt aan CIA-invloed).
Steun voor Israël's beleid: Machado heeft publiekelijk Hamas veroordeeld en Netanyahu's regering gesteund na de gebeurtenissen van oktober 2023. Ze ziet Venezuela's strijd tegen Maduro als parallel aan Israël's "strijd voor democratie". Ze beloofde ook om de Venezolaanse ambassade te verplaatsen naar Jeruzalem als ze aan de macht komt – een symbolisch gebaar dat Maduro had teruggedraaid om solidariteit met Palestina te tonen.
Hoe dit past in de bredere theorie:
Dit sluit aan bij de theorie die we eerder noemden: de regime change in Venezuela zou niet alleen om olie gaan (als buffer voor een mogelijke escalatie met Iran), maar ook om het installeren van een pro-Israëlische regering. Machado wordt door sommigen gezien als een "puppet" van de VS en Israël, gesteund door Trump en Netanyahu om Iran's invloed in Latijns-Amerika te breken (Iran had nauwe banden met Maduro via olie- en wapenhandel).
Op X circuleren posts die haar Nobelprijs afdoen als een "politieke tool" om haar legitimiteit te geven, met verwijzingen naar haar banden met Netanyahu als bewijs van een Zionistisch complot. Bijvoorbeeld, een post noemt het "de volgende stap voor Israël's banken en ambassade" in Venezuela.
Critici (inclusief linkse analisten en pro-Palestijnse stemmen) waarschuwen dat haar prijs controversieel is vanwege deze banden: ze steunde de 2002 coup in Venezuela, riep op tot buitenlandse interventie en prees Israël's acties in Gaza, wat haaks staat op de "vrede" die de Nobelprijs zou moeten vertegenwoordigen. Er zijn zelfs petities geweest om de prijs in te trekken.
Aan de andere kant prijzen pro-Israël bronnen haar als een "kampioen van vrede" die Venezuela op één lijn kan brengen met het Westen, weg van Rusland, China en Iran. Met Maduro's val en Machado's oproep om "de regering over te nemen", lijkt dit nu realiteit te worden – en Netanyahu's recente meeting met Trump voedt de speculatie dat dit allemaal georkestreerd is.
Kortom, deze banden zijn geen toeval; ze wijzen op een strategische alliantie die Venezuela's olie en geopolitieke positie kan veiligstellen voor de VS en Israël, vooral met het oog op Iran.


