9/6 De Vaderwond: van wond tot zoonschap - Pr Philip Scott - O Crux Ave
Maar over de stilte voor het Heilig Sacrament gesproken… Ik voel me nooit gelukkiger dan wanneer ik voor het Heilig Sacrament ben. Het lijkt een monoloog, maar aan het einde besef ik dat het een gesprek is met onze Heer, met een open stem, zonder dat iemand het hoort. Het is absoluut wonderbaarlijk. Zoals u weet, ontwikkelt het gebed zich en hoe meer het rijpt, hoe stiller het wordt.
Toen ik vele jaren geleden in het seminarie zat, was mijn gebed voor het Heilig Sacrament heel anders dan nu. Nnu besteed ik veel meer tijd aan gebed, zoals het prachtige gebed in Deuteronomium 64-7, Sjemma, o Israël. Alsof hij zegt: hoor of luister, Philip. Er is dus veel stilte, de taal is veranderd in een taal. Het hangt ervan af of ik... omdat de Drie-eenheid daar aanwezig is. Dus als het de Vader is, dan is het heel duidelijk: ik ben zijn favoriete Philip, Zijn enige Philip, zoals Hij me noemt. Als het Jezus is, dan is het heel echtelijk. En de sfeer in het gezin is natuurlijk de Heilige Geest, die, zoals ik graag zeg, we moeten verdrinken in liefde. Dan worden alle andere problemen in het leven heel klein en wordt God zo groot en machtig.
*Een van de dingen die gezegd worden, en ik denk dat u dit ook bevestigt, is dat u een soort wonderlijke, liefdevolle, mystieke ziel bent die er niet alleen in slaagt tot God te bidden, maar ook zijn antwoord te horen, en dat u ook de gave hebt gekregen om zielen te lezen. Dat is alles wat u overwint, bevestigt u al deze buitengewone schatten, Vader?
Mijn focus ligt op God en niet op Philip. Want Hij is de belangrijkste. En hij heeft ons op vele manieren gezegend. En ik zou liegen als ik dat niet zou zeggen. Maar mijn hart, in het Spaans hebben we een gezegde: Ik wil opscheppen over God. Ik wil benadrukken hoe geweldig Hij is. En ik wil dat de aandacht op Hem gericht is. En wat Hij doet, is het enige wat ik als mijn eigen kan beschouwen, mijn zondigheid. Maar ik ben zo liefdevol vergeven.
Weet je, het is een reis geweest, weet je. Mijn broer en ik zouden allebei zeggen dat we het niet verdienen om zo gelukkig te zijn, weet je. Ja, natuurlijk, het leven zit vol beproevingen. In het boek kreeg ik door middel van ingevingen kennis hoe ik op de juiste manier met lijden om moet gaan en hoe ik kan stoppen om op een verkeerde manie rte lijden, en dat zal ook besproken worden. Hoop, want lijden hoort bij iedereen. En toch werd ik gezegend in een beproeving die vele jaren duurde, waarvan ik in het begin zou hebben gezegd: het heeft me gedood, maar nu zeg ik het met vreugde, maar ik ben niet gestorven, maar door middel van ingevingen kennis kreeg ik een heel pad aangereikt om op de juiste manier met lijden om te gaan en te stoppen met verkeerd lijden.
Dat is geweldig. We zijn enorm geïnteresseerd in dat boek Tsunami’d by God, the healing of a Father-Wound, dat je net hebt uitgegeven. Ik had zowel een vaderwond als een moederwond. Als tiener, heb ik het vervloekt om opgegroeid te zijn in een gezin met weinig liefde. Maar het is een van de grootste geschenken die God me heeft gegeven, waardoor ik een oprechte relatie heb opgebouwd met de Drie-eenheid, mijn ware familie, omdat mijn menselijke familie, net als alle gezinnen, gewond was. We zijn vervormd en we hebben problemen, maar weet je, we zijn geschapen voor liefde en Sint Augustinus zegt zo mooi: ons hart zal rusteloos blijven totdat het rust vindt in God. Dus er was altijd een rusteloosheid en ik vervloekte het. Ik vervloekte mijn wonden. En dit is wat er gebeurt als je niet weet wat je moet doen.
En God liet het toe. God de Vader vertelde me een verhaaltje voor het slapengaan en hij zei: "Je hebt me altijd vervloekt omdat Ik je heb laten geboren worden in een gezin met weinig liefde.. En dat is waar. Ik heb God vervloekt als tiener. Waarom heb je mij laten geboren worden? Waarom ben ik in dit gezin geboren? Nnatuurlijk ben ik het gaan begrijpen en ik zou het nu voor geen goud willen ruilen. Hhet is een grote zegen geweest. Maar als jonge man, die geen relatie met God had. Nadien realiseerde ik me dat dat alles deel uitmaakte van Gods volmaakte plan. Het was de toegangspoort tot het Hart van God, het Hart van de Vader, de Zoon en de Heilige Geest.
Je broer heeft het ergens anders gevonden, he? Mijn broer wel, maar ik had een veel sterker karakter dan hij. Dus mijn geklaag was luider en mijn rebellie was veel sterker dan die van hem. Ik verloor mijn onschuld op mijn veertiende. Op mijn achttiende had ik in de gevangenis moeten zitten. Ik kwam sterk in opstand. Ik was geen misdienaar. Maar God is zo mooi. Het veranderde uiteindelijk op mijn twintigste toen ik een heel sterke ontmoeting had met Jezus in mijn slaapkamer, maar als je deze wonden hebt en dan heb je geen ouders die emotioneel met je verbonden zijn, omdat ze zelf niet weten hoe ze emotioneel verbonden moeten zijn, omdat ze ook erg gekwetst waren door hun eigen problemen.
Mijn vader kwam uit een gezin waar hij op jonge leeftijd in de Andes woonde, in een klein stadje. Hij werd geboren in Makate, Peru, en toen hij zeven jaar oud was, liep hij zijn huis binnen en zag zijn vader dood op de grond liggen van dronkenschap. Dat was traumatisch. Hij liep rond zijn twaalfde van huis weg. Hij reisde twee dagen te paard. Hij verstopte zich in een boot, ging van die kust, dat deel van Peru, naar Lima om zijn zus te zoeken. Hij had dus een erg zware jeugd, om het zachtjes uit te drukken. Maar als tiener, dan geef je mensen niet zomaar de ruimte. Alles wat ik zag was zijn slechte kant, zijn problemen en... kinderen en tieners zijn erg egocentrisch. Dus ik kwam in opstand. Ik koos voor de weg van de rebellie.
* Vader, toen u zei dat u een ontmoeting met Christus had, zijn er verschillende soorten ontmoetingen. Er zijn ontmoetingen die bedoeld zijn voor het publiek, om een boodschap aan de wereld te verspreiden. Er is een privé-openbaring die bedoeld is voor één persoon, om iemand te begeleiden in zijn of haar leven. Denk je dat deze manifestaties van God, in zijn oneindige barmhartigheid en liefde voor jou, alleen bedoeld waren om je te leiden in deze richting, deze roeping die je later als priester had, en voor de wereld, of is er meer dan je op het eerste gezicht ziet?
Nee, ik weet dat je een roeping hebt. Ik ben priester in mijn roeping, maar je hebt ook een missie. En mijn missie is om overal waar ik kom in de wereld te leren hoe je kunt stoppen met leven als een wees. En daar zijn symptomen van, want het grootste deel van de wereld leeft als een wees, alsof God niet bestaat. En dan hoe je leert leven. Het is een school. Het is een proces. En ik noem het opgevoed worden door God en gemoederd worden door God via Onze Lieve Vrouw, via de Heilige Moeder. Dus we zijn geschapen voor Hemelse opvoeding, dat soort intensiteit, Hemelse opvoeding.
En ik geloof nederig dat God al deze wonden heeft toegestaan, zelfs inclusief mijn moederwond, want dat is waardoor ik betrokken raakte bij zoveel vrouwen in zonde. Ik was op zoek naar een moeder, weet je, en toen, maar toen ik OLVrouw ontmoette en zij mijn Moeder werd en mij begon te bemoederen veranderde alles. En ik had me dit nooit gerealiseerd dat ze er altijd al waren geweest. Iedereen zegt dat natuurlijk, God Jezus is Immanuel, God met ons maar je weet dat niet als je hart op de verkeerde plek gericht is. Als je gedachten op de verkeerde plaats gericht zijn. Ik was een tennisser. Ik wilde een professionele tennisser worden.
Dus ik creëerde mijn eigen identiteit als je niet weet wie je bent, als je je identiteit niet kent. Je verzint je eigen identiteit. En het is niet echt, want alleen God kan het je vertellen. En alleen in God, in Jezus, weet je wie je werkelijk bent. Dat weet ik dus al.
* En Vader, met dit buitengewone instrument dat God je heeft gegeven, bijvoorbeeld het vermogen om zielen te lezen, weet je dan automatisch wat God van je wil als je iemand voor je ziet en je weet wat die persoon is, wat die persoon moet doen? Weet je dan automatisch wat God van je wil met de informatie die je krijgt als je die persoon ziet?
De beste manier waarop ik het kan beschrijven is dat hij voor me is. Hij begint te handelen en te spreken, en ik kijk toe hoe hij handelt en spreekt. En ik ben vervuld van zoveel liefde voor die ziel. Het is alsof al het andere in het universum verdwijnt. En de enige die bestaat is die persoon voor mij. En ik ervaar dat met Jezus en ik ervaar dat met God de Vader. Zie je, een van de grootste zegeningen van het priesterschap is dat je weet dat het de wil is van God. Ik geloof nederig dat priesters die uiteindelijk de Christus zijn, als het aan God ligt, willen dat mensen het vaderschap van God ontdekken via de priester, zoals ze het in Jezus ontdekten.
De Drie-eenheid is geen statische aanwezigheid in ons, het is een levende aanwezigheid, het is niet zoals een kruisbeeld tenzij het een wonder is en het beweegt. Maar de Drie-eenheid in ons allen leeft. Dus wanneer Paulus zegt in Galaten, ik geloof en het is niet langer ik die leef, maar Christus die in mij leeft. Dat is letterlijker dan we ons kunnen voorstellen. Maar ik bedoel, op bepaalde manieren, en ik ken priesters bij wie dit is gebeurd, dat ze er letterlijk fysiek niet meer zijn en Jezus neemt het over. Het is Jezus die handelt. Dus we hebben het over een transfiguratie en soms ook over God de Vader. Oké. Maar wat betreft wat je me vraagt, Xavier, is dit dat het in principe gebeurt dat de persoon verschijnt en zoals ik al zei, de Heer handelt reeds en heeft mijn toestemming niet meer nodig.
Dus één van de meest genadevolle zegeningen is het ervaren van Vaderliefde. Ik ben letterlijk soms op de grond gevallen van liefde. Het is zo sterk. Nu denken ze dat ik een hartaanval krijg. Het is alsof ik sterf van liefde voor hen. En dit is gebeurd tijdens de Eucharistische processie. Wanneer ik in contact kom met iemand die een vaderwond heeft en ik het zie, omdat ik het zie, neemt Hij het gewoon over. En dit gebeurt op manieren die je soms niet wilt, want daarna wil je je verstoppen; omdat het een heel intieme, zeer persoonlijke liefdesontmoeting is. Daarom noem ik het een tsunami. En al het andere verdwijnt. in vergelijking met de liefde voor die persoon, gebeurt het in een belijdenis, het gebeurt in praten met mensen.
En er zijn natuurlijk een aantal heel bijzondere momenten geweest. God is zo goed. Hij is de beste, weet je. Dus dat is wat er begint te gebeuren. Maar de wonden moeten genezen. Het hart moet gezuiverd worden. Zalig zijn de zuiveren van hart, want zij zullen God zien. Geleidelijk aan en natuurlijk is dat een lange passage.
* U lijkt de gelukkigste priester te zijn, denk ik. Nou ja, met één uitzondering. De gelukkigste priester die ik ooit in mijn leven heb ontmoet. Ik denk u en een andere priester uit Quebec. Nu, wat vind je hiervan?
Ik heb het gevoel dat ik van vreugde ga sterven.
* Wat een genade. Dat is geweldig.
En ik kan wel zeggen dat het aanstekelijk is, want je belde me vanochtend en ik heb de hele dag al een fantastische dag. God zegene je, Monique. God zegene je. God zegene. Prijs God. Prijs God. Prijs God. Prijs God.
* Dus, in uw boek schrijft u over de vaderwond en u zegt dat wanneer iemand gewond is, hij of zij niet goed ziet. Dat doet hij niet. Hoe beïnvloedt de vaderwond de manier waarop we onszelf zien? Hoe we de wereld zien en hoe we God zien.
Psalm 6:7: "Mijn lijden heeft mijn zicht verblind." Dus als iemand gewond is, zie je bijna alleen dat. Je ziet alleen het negatieve. Je ziet alleen de duisternis. En natuurlijk heeft de duivel ook de tijd van zijn leven. Hij wil niet dat je de zegeningen ontdekt die God je uiteindelijk aanbiedt. Hij wil niet dat je ontdekt hoe goed het goede nieuws is, hoe goed Gods Vaderschap is in de familie van God, de Drie-eenheid. Dus hij doet er alles aan om ons af te leiden. Dus in het begin voelt het hart dat je impulsen van je gevallen natuur, de hoofdzonden, springlevend zijn.
Mijn twee grote mislukkingen waren lust en woede. En we hebben allemaal, deze zonden, en op de ene of andere manier worstelen we ermee. Het was mijn schuld. Het was mijn zonde. Maar als je jong bent, geef je iedereen de schuld. Het is de schuld van mijn vader. Het is, weet je, en al die schuldgevoelens, met alle woede erbij. En toen, weet je, wat gebeurde er uiteindelijk? Zonde begon vies te smaken, wat een grote genade is. Ik besef nu dat als priester, biechtvader en geestelijk begeleider, zonde vies begon te smaken. En toen was het niet meer leuk.
En toen, op een dag, toen was ik 20 jaar. Ik stond op uit mijn bed. En ik zei tegen Jezus: "Ik ken U niet." Het is verbazingwekkend wat dit gebed inhoudt. Ik zei: "Ik geef U mijn leven." En ik had geen idee waar ik aan begon. Maar de volgende nacht ging ik verder met mijn zondige leven, een dagelijks leven van doodzonde. En voor het eerst hoorde ik de stem van Jezus. En dit is wat Hij zei: Als je er werkelijk voor gekozen hebt Mij te volgen, moet je hiermee stoppen. En ik stond daar voor een keuze, een keuze die we uiteindelijk allemaal moeten maken. Wil ik God echt gehoorzamen en de duivel ongehoorzaam zijn, of de duivel blijven gehoorzamen en God gehoorzamen?
Dus besloot ik weg te gaan van de plaats waar ik deze zonden zou begaan. Ik ging naar mijn kamer en ging naar bed. Ik had geen idee wat me te wachten stond. Vier nachten lang. De week erna, om 12:30 uur, had ik een Pinksterervaring dat ik elke avond om 12:30 uur verdronk in Gods liefde. Ik had hier nog nooit van gehoord. En om eerlijk te zijn, van de ene op de andere dag ontving ik de gave van kuisheid. Ik kreeg een grote honger naar het woord van God. Ik ontving de gave van tongen en ik wist niet wat dit was. En uiteindelijk leidde dat er natuurlijk toe dat ik een ernstige biecht aflegde bij een priester, een geweldige Franciscaanse priester uit Australië. En ik herinner me alleen nog wat hij tegen me zei, want het was net een ervaring zoals die van Paulus. Letterlijk van de ene op de andere dag was ik een bijzonder persoon.
En de volgende nacht ging ik naar mensen die ik pijn had gedaan, mannen met wie ik ruzie had gehad. Ik vroeg hun om vergeving. Vrouwen die ik had gebruikt, daar ging ik ook heen om hen om vergeving te vragen. Ik schreef zelfs brieven naar meisjes in het buitenland om vergeving te vragen, want mijn zonden waren ook internationaal, weet je. En waar ik gestolen had, daar ben ik heen gegaan en heb ik teruggegeven wat ik gestolen had, en zelfs meer dan wat ik gestolen had. En wat tot me begon door te dringen, was hoe sterk het was. Ik wilde alleen God, maar ik kende deze God niet, omdat ik nog niet gecatechiseerd was. Nou, later werd ik een apologeet, en ik hield natuurlijk van de schat aan geloof en moraal en al dat soort dingen.
Maar in het begin las ik gewoon de Bijbel. En ik werd verliefd en ik wist dat mijn familie op de een of andere manier dacht dat ik gek geworden was. Ik verloor veel vrienden. Eh, en het nieuws verspreidde zich in de Peruaanse wereld: deze jongeman is gek geworden. Het was een grote genade, aanvankelijk heel schokkend, omdat ik niet begreep wat er gebeurde. Dus de eerste genade van de eerste bekering was heel sterk. In feite brak hij met de doodzonde. Een leven vol doodzonde. Het is allemaal Gods genade en barmhartigheid. Omdat het voor velen zo moeilijk is om met die doodzonden te breken. En nu ik een biechtvader ben en veel geestelijke handelingen verricht, is dat absoluut waar.
Daarom zei deze priester tegen me: wat jou is overkomen, is niet gebruikelijk. Je kunt er maar beter heel dankbaar voor zijn, zei hij. Ik bedoel, dit is genade. Er was geen gevoel van: nou, ik ben nu beter dan jij. Niet dat we hebben niet allemaal trots, maar het was een gevoel van overweldigd te zijn door Gods goedheid, Zijn liefde. En ik huilde en ik huilde, weet je, de gave van tranen van berouw waren fenomenale, geweldige genaden in het begin. Natuurlijk zijn er later ook andere dingen geweest zoals de verlichting van het geweten die ik heb gehad. Maar ik zag het op een ander niveau, een andere realiteit. Daar ging het meer over hoe mijn rebelse leven vol zonde op die leeftijd, tot mijn twintigste, Gods Vaderschap en het zoonschap beïnvloedde. En dat deed de Vader pijn.
* Dus voelde je de pijn fysiek, mentaal, spiritueel? Hoe kwam het bij je op?
Dat kwam in 1998, nadat ik de gemeenschap was begonnen. Het was mijn eerste priesterretraite, nadat ik de gemeenschap was begonnen. Ik ging naar Clearwater, OLVrouw van de Goddelijke Voorzienigheid, Huis van Gebed. Ik was zeven dagen op een retraite voor priesters, vier tot vijf uur per dag. Ik kon niet van de grond komen, snikkend, jammerend, schreeuwend om de werkelijkheid van mijn egoïsme, mijn afwijzing van Gods Vaderschap. Want zonde is niet alleen wat je doet. Je wijst iemand af. Maar ik voelde het van binnenuit vanuit Zijn perspectief. En één ding wist ik zeker: we moeten huilen om God de Vader. En wat heb ik gehuild.
Een grote genade. En ik had niet het gevoel dat Hij met Zijn vinger naar me wees. Het was een heel persoonlijke ontmoeting tussen vader en zoon, die zeven dagen duurde, vier tot vijf uur per dag, tijdens deze retraite. Ik kon er niet aan beginnen en ik kon er niet mee stoppen in de loop van deze ervaring.
* Vader, aangezien je kon reflecteren op je leven en God duidelijk Zijn hand op je had gelegd. Wat vertelde God je? Hoe troostte Hij je? Hoe leidde Hij je? Kunt u ons vertellen hoe, want velen van ons hebben natuurlijk de Bijbel gelezen en natuurlijk hebben velen van ons het evangelie gelezen en vaak hebben we geleerd dat je iemand niet kunt liefhebben die je niet kent. En toch hebben sommige mensen, zelfs na het hele Evangelie meer dan eens te hebben gelezen, het gevoel dat ze het niet begrijpen hoe Christus is, hoe sprak Hij met u? Welk advies gaf Hij u als een liefdevolle, tedere Vader? Kunt u ons dat vertellen, ons licht op de zaak werpen? Ja. Het was heel snel daarna, en dit is volgens mij een van de dingen die de Hemel in ons liefheeft: onze zwakheid, onze kleinheid.
In Romeinen 8:26 staat dat de Geest tot ons komt in onze zwakheid. Ik heb God gevonden, en dit staat in een prachtig boek van de geestelijke begeleider van Konita Cabra, ik geloof Luis Martínez, de grote aartsbisschop. Hij zei dat de Heilige Geest, net als elke moeder die kinderen heeft, zich soms moet inhouden, want anders zou Hij ons vernietigen als Hij al Zijn liefde voor ons zou loslaten, net zoals een moeder die naar haar kleine kind kijkt. Dit boek gaat over het mysterie van het priesterschap. Een moeder moet zich inhouden, weet je, anders zou ze, als ze op een liefdevolle manier al haar liefde voor haar baby die voor haar ligt of degene die ze net borstvoeding heeft gegeven, letterlijk de baby zou kunnen doden. Dus begon ik dat soort liefde te ontdekken. Maar vooral in mijn zwakte.
Dus het boek dat ik noemde, was ik net begonnen aan het seminarie en we zouden een dag van aanbidding hebben en Gebed. Het boek gaat over een zoon, een jonge man, die leert leven als een zoon in het perfecte gezin van de Drie-eenheid. Dus wat doet een gezond gezin? Jezus zei, toen ik de kapel binnenkwam, dat we een dag van aanbidding zouden hebben. Hij zei: Mijn zoon, pak twee zakdoeken en kom terug. Dus ik ging mijn twee zakdoeken halen. Ik in die tijd droeg ik nog een spijkerbroek, weet je. Dus ik stopte de ene zakdoek in de ene zak, de andere in de andere. En ik knielde voor Hem neer in het heilig sacrament.
En ik zei tegen Jezus: weet je, Jezus, ik vind het niet erg om te huilen, maar laten we er geen scène van maken. Ik zei: waarom, waarom hebt U mij gevraagd om niet één, maar twee zakdoeken te brengen? Twee. En dit is wat Hij zei: Eén is voor jou en de andere is voor Mij. En wat er gebeurde, was dat er vanuit mijn perspectief plotseling een film begon. Het seminarie verdween en ik was terug bij dat kleine jongetje in verschillende fasen van mijn leven als kind, en ik werd in feite geslagen door mijn vader. Maar het grote verschil is dit: Als je het beleeft vanuit je gekwetstheid, beleef je het met een gevoel van eenzaamheid. En als je het alleen voelt, word je overweldigd door je pijn.
En een deel van de vaderwond is dat je letterlijk te horen krijgt dat je sterk moet zijn. Maar Jezus is het tegenovergestelde. Hij wil dat je zwak, kwetsbaar en klein bent. Dus toen ik deze kleine jongen zag die in verschillende fasen van mijn leven werd geslagen, toen ik deze kleine jongen zag, de eenzaamheid die hij had, toen ik deze kleine jongen zag, wat ikzelf was die gebeurtenissen meemaakte die bijvoorbeeld plaatsvonden toen ik atleet was. Ik hield van sport. En als ik trofeeën won, ging ik naar de viering waar de trofeeën werden uitgereikt. Maar niemand van mijn familie ging met me mee. Dus zat ik alleen aan tafel.
En ik merkte dat iedereen om zich heen mensen aan tafel had, familie of neven en nichten. En als ze hun namen riepen, floten en klapten natuurlijk alle mensen. Maar als ze mijn naam riepen om mijn trofee op te halen, ging ik in stilte naar voren om hem op te pakken. Het is interessant hoe een kind dat ziet. Voor mij was dat normaal. Maar het was niet normaal. Maar deze keer kon ik het niet voor de Heer verbergen. Het werd me getoond en ik voelde het verdriet herbeleefden, het gevoel onbemind en waardeloos te zijn. Waar is mijn moeder? Dus begon ik te voelen, te ervaren en de vraag te stellen: waar zijn mijn ouders?
Waar zijn alle anderen? Maar alsof ik het toen opnieuw beleefde, toen was ik een jonge seminarist. Maar het verschil was dat Jezus bij me was. En ik voelde de pijn alsof ik het jaren eerder opnieuw beleefde. En plotseling keek ik op naar Jezus en Hij, net als bij de trofeeën, zette me op Zijn schouders en Hij ging een parade houden. Hij ging van tafel naar tafel en Hij begon de mensen te vertellen: dit is Mijn kampioen. En Hij begon tegen de andere families op te scheppen over wie ik voor Hem was. En al snel begon ik te ervaren dat de pijn van de wond die ik had gehad letterlijk verdwenen was en ik nu verdronk in liefde. Zoals ik me herinner, gebeurde het, maar voor zover ik weet bestond het niet meer voor mij.
Dus ik was overweldigd door Zijn vreugde. Hij was zo blij met me en dit gebeurde in veel situaties. Ik heb veel meegemaakt, maar dit is me overkomen met mijn vader en met Jezus. Hij smeekte mijn vader, want toen ik de scènes zag waarin ik geslagen werd door mijn vader, smeekte Hij mijn vader bij zijn naam om te stoppen met me te slaan. Hij smeekte hem om me niet te slaan. En wat was er ten eerste zo anders dan de Vaderwond, de wond van het hart van de Vader?
Ten eerste, Hij wist wat er gebeurd was. Ten tweede, het had Hem echt geraakt. Het deed Hem pijn. Het deed ertoe voor Hem. Hij merkte het. En Hij merkte het op een niveau dat niet in woorden te vatten is. En ten derde smeekte Hij mijn vader om te stoppen met me te slaan, om ermee te stoppen. Dat werd uiteindelijk zo sterk dat wat mijn vader deed letterlijk in duigen viel.
* Voelt u soms de aanwezigheid? Voelt u vaak een fysieke aanwezigheid van Christus naast de Heilige Eucharistie? Als u thuis bent, aan uw bureau zit of met iemand praat, voelt u dan sterk de aanwezigheid van Christus bij u? Ja. Dat is geweldig.
* En hoe zit het met de Heilige Maagd Maria? Ik voel haar om me heen. Ik voel haar moederschap omdat ze natuurlijk ook voor mij gezorgd heeft, mij heeft opgevoed. En ze is meestal om mij heen. Maar ze is zo bescheiden en het is alsof het soms heel subtiel is, maar dan laat ze een visitekaartje achter dat ze er was en ze handelde. En wat ik bedoel met 'moederen' is dat ze mijn hart aan me uitlegt, ze legt uit waarom ik zo reageerde. Of waar dit vandaan kwam, iets wat mijn moeder nooit deed. Ik ben verdronken in een Hemelse Moederliefde. Maar ze nam me ook mee naar de plaats waar ik als jonge man ontucht pleegde want ik wilde daar niet heen. Maar je beseft dat Jezus de Waarheid is.
Hij zegt: Ik ben de Weg, de Waarheid en het Leven. En waarheid is een persoon. Het is niet alleen een leer, maar het is een persoon. Dus ze willen de waarheid onder ogen zien, ook al scheurt het je in het begin helemaal kapot om te zien hoe we werkelijk zijn, want het tegenovergestelde is hypocrisie. En je weet hoe hard Jezus in Mattheüs 23 spreekt over hypocrisie. Dus Hij wil ons daarvan redden. Dus we zullen in volkomen kwetsbaarheid en naakte waarheid leven voor Hem. Ze houden van de waarheid omdat Hij de Waarheid is. Hoe het er ook uitziet, hoe erg het er ook uitziet, dat is niet de hele waarheid.
De waarheid komt uiteindelijk in Jezus terecht. Je verdrinkt in Jezus. Je zondigheid, dat is waar, maar dat is niet de hele waarheid. De grotere waarheid is dat je geliefd bent boven je stoutste dromen. Je wordt gekoesterd zoals er geen woorden voor zijn.
* Toen u het had over de waarschuwing en wat u hebt meegemaakt, Vader, wat zou uw beste aanbeveling zijn? Wat zou u de gelovigen zeggen om zich voor te bereiden op de waarschuwing?
Twee dingen. We zullen allemaal voor God verschijnen, of het nu aan het einde van ons leven is, want een mens sterft eenmaal, Hebreeën 9:27, en dan komt het oordeel. En de waarschuwing is een geweldig geschenk. Dus we bereiden ons voor door bij hem te zijn. En ik zou aanbidding niet genoeg kunnen aanbevelen. Want in de aanbidding leer je alles hand in hand te doen. Of het nu de waarschuwing is, of de dagelijkse biecht, alles gebeurt hand in hand. En dan natuurlijk zegt Hij soms: 'Ik wil dat je de hand van Mijn Moeder vasthoudt. Loop overal met haar mee.' En zij wil je overal mee naartoe nemen. Dus je bent nooit meer alleen. Zelfs niet met de waarschuwing.
Dus het is alsof God de ziel voorbereidt, zoals Hij alles voorbereidt, op deze Hemelse ontmoetingen. En de waarschuwing is zo'n geschenk, want we zullen ons leven precies zien zoals God het ziet. Ons zal de waarheid van de Katholieke Kerk, getoond worden. En ons zal ook getoond worden waar we voor eeuwig terecht zouden komen als we op dat moment zouden sterven. Nu, in mijn persoonlijke ervaring met de waarschuwing, is het afgehandeld en misschien omdat ik moet toegeven dat God mij in mijn leven heeft gegeven dat het Vaderschap van God mij op een bepaalde manier is gegeven en misschien omdat, weet je, priesters noemen we vader, maar die vader komt uiteindelijk terecht in de schoot van God de Vader en de wereld is zo vaderloos.
Dus door mijn priesterschap straalt Gods Vaderschap uit. Ik moet toegeven dat het moeiteloos is. Dus hoe bereid je je het beste voor op aanbidding? Natuurlijk, de hand vasthouden van Maria door de rozenkrans, totale toewijding aan Jezus door Maria van St Louis Grignion de Montfort en en dan frequent biechten, want daar zijn we dan, vooral hoe meer aanbidding, hoe meer ons de diepte van onze zondigheid wordt getoond. Maar dan realiseer je je dat het allemaal een geschenk is, dat we zo onvoorwaardelijk geliefd zijn. God houdt van ons zoals de eerbiedwaardige Luis Martinez zei: "Met een goddelijke obsessie, een goddelijke obsessie."
* Je vertelt mensen hoe ze hun leven moeten leiden om zich voor te bereiden op de ontmoeting met Christus.
Ja. Ik vertel hen dat alles van ons is, of het nu een leven in zonde is, onze pijn, ons lijden, het is allemaal bedoeld om ons ervan te overtuigen hoeveel we alles van God nodig hebben. God wil alles voor ons zijn. Alles. Alles tot het punt waarop we op hartniveau het gebed van de St Teresa van Avila kunnen ontdekken, dat beroemde gebed 'God alleen is genoeg', en ik weet nu wat dat is. Ik leef in die staat door Gods genade, en dat 'God alleen is genoeg' vereist een hele voorbereiding om daar te komen. Het is niet alleen het gebed opzeggen.
Het is een hele voorbereiding, een innerlijke voorbereiding die God je door het leven heen voorbereidt, want alleen Hij kan ons uiteindelijk voldoening geven. Ik denk aan de prachtige passage uit Prediker 3:11 die zegt dat God in het hart van de mens het idee van het oneindige heeft gelegd. Dus alleen het oneindige, wat buiten deze wereld is, zal uiteindelijk zijn wat we nodig hebben. Dat is Wie en wat we echt nodig hebben.
* Dus we zeiden, in zekere zin ben jij een ridder van de moderne tijd. Je hebt besloten, je zei fiat, dat met je broer, je hebt besloten dat het tijd is om je pantser, je schild en je zwaard te nemen, niet om Jeruzalem te bevrijden, maar om de mensheid van slavernij te bevrijden met jouw roeping. Vandaag en in oorlog zijn er veldslagen. Je zult het er vast mee eens zijn als ik zeg dat we midden in een geestelijke oorlog zitten zoals niemand van ons ooit heeft gezien. Hoe ga je deze oorlog te lijf?
Ja. Je voelt het op veel niveaus. Ik kan door luchthavens lopen en afhankelijk van de gedachten die in me opkomen, omdat demonen communiceren met gedachten, kan ik zien waar de bolwerken zijn of waar deze mensen een verbond hebben gesloten met bepaalde soorten zonden. Ik praat met mijn engelen. Ik heb een hele groep engelen bij me en ik vraag ze om met de engelen van iedereen op de luchthaven te praten en te bidden voor hun redding, en ze weten niet dat ik dit doe. Ik doe dat in vliegtuigen. Ik doe dat overal.
en je voelt de aanwezigheid van de engelen, de glorie van de engelen. Maar soms komen er plotseling de meest perverse gedachten in me op en wordt me getoond wat voor soort demonen er zijn, of mensen die zich echt in de duistere wereld bevinden. Er is dus een strijd gaande. Dat is dus op één niveau. Er is een strijd en en maar wat God van me vraagt, is dat ik offers breng voor vooral voor degenen die gevaar lopen naar de hel te gaan. Dat is nog een bijzonder onderdeel van mijn missie: mijn leven opofferen. Hij vroeg me dingen voor die zielen die gevaar lopen naar de hel te gaan. En ik heb liefde voor die zielen, voor zelfmoordenaars.
Daar zijn geen woorden voor en Hij heeft me gevraagd om elke dag om 1 uur 's ochtends op te staan om Jezus te aanbidden. En de stilte in die uren 's ochtends is een andere realiteit dan 's middags. De stilte is intens. Het is intenser dan wat dan ook. Maar de stilte wordt bezet door het heilige, het heilige, het engelachtige. En in aanbidding wordt het elke dag in die momenten opgedragen. Een van de intenties is voor de zielen die vandaag sterven en het gevaar lopen naar de hel te gaan, of die op dit moment sterven. De duivel haat het met zo'n woede dat de heilige uren die ik in die uren doorbreng, moeten worden toegepast op het moment van degenen die sterven of zullen sterven en het gevaar lopen naar de hel te gaan. De haat van de duivel is woest.Hij valt je aan. Maar dat alles wordt aan God geofferd.
En ik schuil in de glorie van God achter de naam van Jezus. En Jezus staat het toe tot een bepaald moment en dan stopt het. Maar ik heb gezien dat Jezus me op een dag een goede dief noemde. En ik moest lachen, want Hij zei het met een glimlach, een grijns op Zijn gezicht. En ik kon zien dat Hij me echt voor de gek hield, dat Hij de draak met me stak. En ik zei: "Jezus, meen je dit nou?" En Hij zei: "Je hebt vele, vele zielen van Satan geroofd." Maar Hij zei met zoveel plezier: "Ik ben een goede dief." Hij noemde me een goede dief.
* Vader, soms als ik naar de aanbidding ga, ben ik natuurlijk niet met u te vergelijken. Ik doe wat ik kan, op mijn eigen beperkte manier. Ik ben helder van geest. Ik doe het op mijn eigen manier, maar heel vaak denk ik aan deze persoon die ik je laat zien. Ik weet niet of je haar zult kunnen zien, het is Marie Julie Jahenny, de Franse vrouw die meer dan 70 jaar van haar leven heeft geleden voor Frankrijk, voor zondaars, voor de terugkeer van de koning, enz. En ik denk bij mezelf: hoe vaak of hoeveel mensen hebben haar ooit gesmeekt om genade op aarde voordat ze stierf? Dus ik stel mezelf dezelfde vragen over u, Vader. Hoe vaak of hoeveel mensen in mijn leven weten wat u allemaal doet, het feit dat u als een spons bent.
U neemt het verdriet van de zelfmoord op u. U neemt het verdriet, het lijden, het kwaad en de zonden van mensen op u en u offert ze aan de voet van het Kruis. Ik denk niet dat veel mensen beseffen wat u doet, wat u hebt gedaan. Misschien, als ik niet te aanmatigend ben, en ik zal het vanuit mijn hart doen, zonder enige misplaatste trots, maar sta me toe, Vader, namens hen te zeggen die dat misschien niet kunnen of nog niet eerder hebben gedaan maar ik kan het niet tegen MJ Jahenny zeggen, want wat ze heeft gedaan, heeft ze ook voor mij gedaan. Sta me toe om dank te zeggen voor uw lijden voor anderen, dank u wel.
Het is niet alleen lijden voor anderen, maar het is een voorproefje van Intimiteit met God en dat wordt het overweldigende gevoel, dus het begint misschien met lijden voor hen, maar het eindigt in doordringing door God, dus lijden en vreugde zijn bijeen, het ene leidt tot het andere. En het wordt prachtig. En het is een daad van intimiteit van Jezus, weet je, en als Hij me iets laat zien of iemand, laten we zeggen, je ziet zoveel dingen, het is alsof de Heer zegt: Ik vertrouw je deze ziel toe. Laten we samen voor deze ziel zorgen. Weet je, het is een daad van intimiteit. Ik voel dat Zijn liefde onbeschrijfelijk is. Dat is echt geweldig. Ik ben verbaasd, ik ben dankbaar.
* Voor degenen die deze Vaderwond doormaken en zeggen: 'Nou, dat is mijn vader, maar voor mij heeft God me vergeten. God komt niet opdagen.' Ik bid, maar er gebeurt niets. Ik krijg alleen maar slecht nieuws. Ik bid om de dood. Ik heb hier geen doel. Nee, ik kan niets bijdragen. Niets werkt. Ik bid, maar God luistert niet naar me. God heeft me verlaten.' Wat zeg je tegen zo iemand?