9/6 De Vaderwond: van wond tot zoonschap - 2
Er is een fase in dit proces waarin je dat ervaart. En natuurlijk, ik denk dat zolang ons lijden ons naar de Heer leidt, of het nu aanbidding is (het mijne leidde mij tot meer uren aanbidding per dag). En niet dat Hij in eerste instantie troost bracht, maar het is bijna alsof Hij in ons een afhankelijkheid moet creëren. Zoonschap gaat over afhankelijkheid van God voor alles. En ik denk dat, afhankelijk van de mate van zelfredzaamheid die iemand heeft, want dat is een van de zogenaamde leugens van deze wonden, ik sterk moet zijn. Afhankelijk op basis van de omvang van die zelfredzaamheid moet God ons langzaam verzwakken. Zodat we ervan overtuigd raken dat we U, God, hoe dan ook nodig hebben.
Geleidelijk ontwikkelt God een ziel in die trouw, wat er ook gebeurt, in die stilte, vooral voor het Heilig Sacrament. God, die volmaakt is, wil ons onderwijzen, want uiteindelijk zal dat onderwijs, die kennis, anderen in de toekomst helpen. Daarom zeg ik tegen mensen: denk niet dat ik jaren heb doorgebracht in de donkere nacht van de ziel. De duivel mocht me kwellen met gedachten dat ik naar de hel zou gaan en al dat soort dingen. Maar uiteindelijk is er een puur geloof dat zich moet ontwikkelen, dat ik God nodig heb, wat er ook gebeurt, en dat ik, wat er ook gebeurt, trouw zal blijven. Ik moet volhardend blijven. Anders sterf ik. Gebed wordt zo'n noodzaak. Anders sterf ik. Dus komt de tijd, en alleen Hij weet wat Hij precies met elke ziel doet, en welk niveau van intimiteit Hij met elke ziel wil ontwikkelen.
Hij wil eenheid met alle zielen, maar Hij moet ons wel verzwakken. We begrijpen niet dat zwakte zo aantrekkelijk is voor God. Jezus zei in Matteüs 18:3: "Tenzij u zich bekeert en wordt zoals kleine kinderen." Dus God moet ons klein maken. Johannes de Doper zei: "Hij moet groter worden, ik moet kleiner worden." En de meerderheid van de wereld leeft alsof ze sterk zijn. Alsof ze God niet nodig hebben. Dat is een leugen. Een leugen. Een leugen. Lijden zorgt ervoor dat we naar boven kijken. En ook de eerste brief van Petrus 4:1 zegt dat zij die in het vlees hebben geleden zoals Jezus, gebroken hebben met de zonde.
Soms is de enige oplossing, het enige middel om ons te laten breken met de zonde, omdat een ziel met deze wonden, omdat ze God niet hebben ervaren, zo gemakkelijk in de val van de zonde trapt, een leugen om hun leegte of eenzaamheid te verlichten. Dus God moet de zonde verbreken. Hij moet ons laten breken met die gebondenheid aan de zonde, die zondige levensstijl. En soms is lijden het enige dat werkt. We moeten het zat zijn om ongelukkig te zijn. En dan komt er een moment dat we beseffen dat we een deel van dit lijden zelf hebben veroorzaakt
.* Als je zegt dat we afhankelijk moeten zijn van God, dan interpreteer ik dat jouw afhankelijkheid van God vrijheid is.
Het is vrijheid, een vrijheid die we nooit eerder hebben gekend, omdat het een vrijheid in waarheid is, een vrijheid in absolute waarheid. En zonde is afschuwelijk in Gods ogen, net als slavernij. En dus ik denk dat ik die persoon soms zou vertellen dat ik wel eens mensen heb gehad, en ik heb dit gezien bij priesters. Ze spuwen alleen maar uit hoe ongelukkig ze zijn, hoe God hen in de steek heeft gelaten en al dat soort dingen. Ik luister altijd naar hen, maar er komt een punt, als er een relatie is ontstaan, dat ik soms tegen die persoon moet zeggen: ben je dit zondige leven zat? Ben je er al klaar mee? Ben je het zat om ongelukkig te zijn?
Maar we oogsten wat we hebben gezaaid. Er staat in Galaten, hoofdstuk 6, als we gezondigd hebben, als we een leven in het vlees hebben geleefd, zal het letterlijk tot de dood leiden. En dan moeten we daar genoeg van krijgen.
* En hoe nauw werk je samen met je broer? Delen jullie dezelfde apostolaat, dezelfde missie?
Nee. Heel erg verschillend. We zijn niet vaak samen. Maar we genieten ervan als we dat wel doen.
* Hoe begint iemand die zo'n moeilijke relatie met zijn vader heeft gehad, God de Vader te vertrouwen?
Soms stuurt God een man die een vaderfiguur wordt voor die persoon, en die persoon, als God hem stuurt, werkt meestal aan zijn eigen problemen en beseft hoe belangrijk het is om vertrouwen te ontwikkelen en goed naar die persoon te luisteren. Dan begint die persoon beetje bij beetje hem te vertrouwen en uiteindelijk begint hij, omdat hij vertrouwt, het advies op te volgen. Ga bij Jezus zitten. Vertel Hem wat er is gebeurd alsof Hij er niets van wist. Alsof Hij zegt: "Vertel me wat er is gebeurd." Weet je, en dan begint die persoon langzaam, maar ik denk dat het eerst begint met een persoonlijk gesprek.
* Nu, dat is vaak een moeilijk deel, want ik ken mensen die het hebben meegemaakt en het gevoel hebben dat ze met niemand kunnen praten, omdat mensen zich heel ongemakkelijk gedragen als ze zich openstellen, niet weten wat ze moeten zeggen en van onderwerp veranderen of, weet je, simpel advies krijgen dat niet echt helpt. Dus leren ze zich af te sluiten, niets te zeggen en het dieper te begraven, alsof je dit voor de wereld moet verbergen, omdat de wereld niet weet wat ze ermee aan moet.
Wat je zegt is helaas heel waar, want die persoon die het instrument zou moeten zijn, heeft zijn eigen problemen niet goed verwerkt. Dus ze weten niet hoe ze moeten luisteren. En iemand die goed luistert, is iemand die de heiligheid van dit moment inziet en begrijpt dat wat deze persoon nodig heeft, natuurlijk God is, maar door gewoon te luisteren kan die gekwetste persoon voelen of je er echt oprecht bent. Ze kunnen het in je ogen zien. Niet zo lang geleden kwam er een vrouw naar me toe om te vertellen dat het drie weken geleden was dat haar man zelfmoord had gepleegd.
Wat kun je zeggen tegen een vrouw wiens man zelfmoord heeft gepleegd? Je denkt niets, maar op de een of andere manier door Gods aanwezigheid in die momenten en het luisteren, en ik zei niets want er hadden waarschijnlijk alleen maar tranen over mijn wangen gerold toen ik haar pijn hoorde, en op de een of andere manier was dat genoeg, er was troost, een gevoel van troost te brengen, God die op ons neerdaalt alleen al het luisteren, omdat je niets kunt zeggen, weet je. Ik had een geval als jonge priester, een man die worstelde met een homoseksuele levensstijl. De eerste drie sessies, urenlang zei ik geen woord totdat hij me tijdens het vierde bezoek vroeg: "Wat leert de Bijbel hierover in de catechismus?"
En toen kon ik praten. Maar de eerste drie keer zei ik niets. Maar ik nam hem heel serieus en liefdevol. Maar dat was als jonge priester. Nu is het gewoon zo, om eerlijk te zijn, dat Jezus het meestal overneemt. Eerlijk gezegd, wat een zegen.
* Maar uit elke porie van je huid, Vader, ondanks de ernst, soms het verdriet, is er een vreugde, een geluk dat van je uitstraalt.
Het is als een licht dat insecten aantrekt. Het is prachtig. Het is zo aangenaam en je spreekt met een oprechte intonatie. Dat is de beste manier waarop ik het kan omschrijven. En dat vermengd met geluk geeft je een gevoel van hoop. Zo lijkt het me. Aan zoveel mensen die niets hebben. Dat is eigenlijk een luxe vandaag de dag. Het is zo'n vreugde. God is zo goed.
* Ik dacht dat zoveel priesters dit zouden moeten leren. Er zijn zoveel priesters die zo afstandelijk en koud zijn. Ik ken veel mensen die deze wonden hebben en die naar de biecht gaan en er soms nog bozer uitkomen dan toen ze erin gingen. Ze hebben die verbinding niet. Ze voelen die verbinding niet. We hebben u nodig, Vader.We hebben meer priesters zoals u nodig.
Ik denk dat als broederpriesters en ik dit doen, want ik geef natuurlijk veel retraites voor priesters, als priesters de gave van hun gebrokenheid en zelfs zondigheid zouden kennen, zolang het hen maar naar Jezus leidt en ze overweldigd worden door God, dan is hun pijn wat hun hart levend maakt, omdat het de realiteit is. Ik lijd. Ik ben eenzaam om deze reden, omdat het grootste deel van de wereld in een virtuele realiteit leeft, verslaafd aan telefoons, en dat maakt je levenloos. Maar als je je realiteit, je pijn en al dat soort dingen onder ogen ziet, dan zal God zelf je een prachtig menselijk gezicht geven en dan wordt het goddelijk, vergoddelijkt weet je, ja, en en en dan zie je de gave van je lijden, weet je, want God heeft dat gebruikt om je te vormen.
* Hoe lang heeft u erover gedaan, vader, om dit boek te schrijven? Hoe lang geleden heeft u dat boek geschreven? En hoeveel inspiratie was er? Kun je beschrijven hoe het was? Was je geïnspireerd door God?
Ja, nou, het begon ermee dat mensen me ernaar vroegen. Een van hen was een katholieke psycholoog, een goede man. En toen vroeg een klein meisje me op een dag: "Vader, wanneer gaat u uw boek schrijven?" Een meisje van zeven jaar, ik bedoel, uit de mond van een kind. Dus God sprak tot me door dit kleine meisje en ik moest ernstig nemen dat Hij me misschien iets vroeg en dat de ervaring van een gebroken leven, een zondig leven in Gods handen, op een manier nuttig zou kunnen zijn die ik me nooit had kunnen voorstellen. Het is geleidelijk een leven geworden waarin ik me volledig in God stort en niet in al het andere.
En het is eigenlijk mijn idee geweest om aan het einde van mijn leven een boek te schrijven, zoals mijn spirituele gids me heeft opgedragen. Het boek heet 'Een man die een zoon werd' en zal na mijn dood worden gepubliceerd. Dan zullen al mijn geheimen aan het licht komen. Maar het boek heet 'Een man die een zoon werd'. Dus dat is de hele reis geweest, het leren dat ik zijn favoriete zoon ben. Dat is wie ik ben, weet je, en daar draait het allemaal om, en iedereen is dat natuurlijk. Maar innerlijk beleefde ik dat dagelijks. Elke dag. En het boek heeft vele jaren geduurd. Het duurde vele jaren omdat ik meer een prediker ben. Ik zou mezelf nooit als schrijver hebben beschouwd, maar op de een of andere manier gebruikt Hij dit.
Het is een boek dat bewust het hart snel raakt, omdat mensen zo afgeleid zijn, zo losgekoppeld van hun hart. En alleen al het feit dat we twee stromingen hebben in de Katholieke Kerk – het Heilig Hart, waar het zo over gaat, en het Onbevlekte Hart van Maria – laat het belang van het hart zien. Spreuken 4:23 spreekt over het belang van het hart. Vanbinnen zijn we veel groter dan vanbuiten. Er is zoveel meer ruimte. En God en OLVrouw spreken over bidden vanuit je hart en mensen weten vaak niet eens hoe ze op een menselijk niveau contact kunnen maken met haar Hart. Maar God wil die liefdesrelatie met ons.
Hij wil een liefdestaal ontwikkelen met ieder van ons. Maar het moet in het hart beginnen. Dat gebeurde veel en toen realiseerde ik me: oké, ik moet hier iets over schrijven en het ontwikkelde zich tot het boek. Hoe je in de Drie-eenheid kunt leven als een zoon in de Drie-eenheidsfamilie. Het is niet zomaar een doctrine. Het is een echte familieband, een goddelijke familie. Johannes Paulus II sprak hierover, weet je. Daar draait het leven voor mij eigenlijk om, gebedstijd is familietijd met de Drie-eenheid.
* Welnu, Vader, wat zou u willen dat de luisteraar vanavond hoort van de Heilige Drie-eenheid, die al jarenlang woede, schaamte, eenzaamheid, zelfhaat, bitterheid of overlevingsdrang met zich meedraagt? God wil hun gebrokenheid gebruiken zodat ze in de familie kunnen worden opgenomen. De meeste mensen zeggen dat je het beste van jezelf moet laten zien. Mensen denken: oké, en ze willen het beste van zichzelf laten zien. Maar God zegt: nee, laat me je slechtste kant zien. Je haat omdat Hij ons moet overtuigen van, zoals Paulus het zo mooi zegt, de diepte, de hoogte, de breedte en de lengte van de liefde van Christus.
Er is geen manier om het te meten, maar we moeten erin verdrinken. En ik zou tegen hen zeggen: een van de eerste belangrijke dingen die ik heb geleerd, en dit kwam van OLVrouw, is dat wanneer je geen vrede hebt, of dat nu komt door woede, laten we zeggen dat woede door de duivel wordt gebruikt. Paulus spreekt hierover in Efeziërs 4:26 en 27. En ik heb veel met woede geworsteld. Ik heb het meegemaakt.
Maar woede, net als wanneer je wees bent, met een gewonde vader en een gewonde moeder, probeer je het te beheersen met je wilskracht. Maar het was de woede die God me langzaam liet zien, dat woede nooit verloren is als ze eenmaal voor de liefde heeft gezorgd. Woede maakt blind. Woede, wanneer we ervoor kiezen om boos te zijn, vanuit woede handelen of vanuit woede spreken, kwetst veel mensen. En dat heb ik ook gedaan. Ik heb het over zelfs nadat ik de gemeenschap had opgericht en toen op een dag jarenlang, tien jaar lang, tot God had gehuild. Maar weet je, er zijn grote heiligen geweest die worstelden met woede. St Franciscus van Sales, de zachtmoedige heilige. En Louis Grignion de Monfort.
* En wat met de woedende Christus in de tempel? Ja, jullie hebben het Huis van mijn Vader, dat een Huis van liefde had moeten zijn, veranderd in een rovershol. Het was een belediging voor Zijn Vader.
Met die woede. Het was een moederlijk moment van OLVrouw. Ik stond op het punt een arme broeder uit te kafferen. En toen voelde ik plotseling haar aan mijn rechterkant en ze zei: "Wil je vrede?" En dat raakte me. Ik zei innerlijk: "Ja." En ze zei: "Weet je hoe je vrede kunt terugvinden?" Ik zei: "Nee." En ze zei: "Pak je rozenkrans." Dus ik pakte mijn rozenkrans midden in die ruzie met die broeder. En ze zei: "Herhaal één woord met mij en mijn Zoon Jezus en ik zal de geestelijke strijd strijden." Maar je concentreert je gewoon op één woord op elke kraal. Ze zei: "Herhaal het met me mee." En ik zei: "Jezus." Ze zei: "Jezus." Ik zei: "Jezus, Jezus, Jezus." En ik had een tientje lang Jezus gezegd. En ik had totale vrede. En ik zei tegen haar: "Zo makkelijk kan het niet zijn."
Kijk, ik moest het zat zijn om boos te zijn. Ik moest het beseffen. En elke keer als ik boos werd, vroeg ik hen om vergeving. Ik zei: "Het spijt me voor mijn toon.“ Ik denk dat het St Augustinus was die zei:“Als je in je zonde een slecht voorbeeld geeft, geef dan in je berouw een goed voorbeeld." Dus ik bleef altijd om vergeving vragen totdat God zag: oké, nu heb je het genoeg beseft. Weet je, ik denk dat iedereen zijn moment heeft en dat was mijn moment, en dat was in 2008. Sinds 2008 is ze ermee begonnen, dus ik doe dat de hele tijd. Ik kan niet geloven dat het zo makkelijk is, maar de oplossingen van de Hemel zijn vaak zo simpel voor kinderen, maar ik moest een beetje bijsturen, maar ik wist niet hoe ik dat moest doen. En weet je, elke wond is natuurlijk heel verschillend.
* Ik zie iemand hier iets laten zien, ze zeggen dat als een kind seksueel misbruikt wordt, ik die wond niet persoonlijk ken.
Ik ken het fysieke misbruik. Ik werd fysiek geslagen door mijn vader. Mijn vader was bokser. Ik zou nu in een pleeggezin geplaatst zijn. Maar God heeft dat toegestaan. En ik zou dit willen zeggen: we hebben een non die seksueel misbruikt is. En in haar geval was het door haar vader en broer, en ze groeide op in een alcoholisch gezin. Vandaag leidt ze een groep vrouwen die seksueel misbruikt zijn naar vrijheid en genezing. En God heeft dat gebruikt en ze wordt nu op een fenomenale, ongelooflijke manier gebruikt. Dus ik denk dat het afhangt van Gods wil, en het is vreselijk, vreselijk. Er zijn geen woorden voor, ik kan niet weten wat die arme ziel of zielen hebben doorgemaakt. Maar God heeft uiteindelijk een oplossing, en ik zou dit willen zeggen: wat de wond ook is, uiteindelijk moet die ons leiden naar een relatie met Jezus door gebed.
En dan zal God de genezing van die wond gebruiken om die nabijheid, die intimiteit te ontwikkelen. Maar er is een fase, dat klopt, waarin je alleen maar pijn voelt, weet je, en dat is een van de dingen die in mijn boek werd beschreven over hoe je op de juiste manier kunt stoppen met lijden, hoe je op de juiste manier kunt lijden en op de verkeerde manier kunt stoppen met lijden. Maar weet je, ik denk aan het hoofdstuk in het evangelie van Johannes over die ziekte, waar Jezus over Lazarus spreekt. Deze ziekte is niet bedoeld om tot de dood te leiden, maar om God te verheerlijken, wat onze wonden ook zijn. Uiteindelijk zal God op de een of andere manier het laatste woord hebben en zal Hij verheerlijkt worden als iemand volhardt.
* Iemand vraagt: loslaten nadat je je zonden hebt beleden en jezelf hebt vergeven. Hoe doe je dat?
Kijk, dat is een kenmerk van een vaderwond. Vooral als je vader of moeder je fouten steeds onder je neus wreef. Ze bleven je eraan herinneren wat je had gedaan. Dus het is moeilijk om dat te verwerken, vooral voor kinderen. Mijn ouders zijn als God. Dus, als je ouder wordt, zie je ineens je zonden en vooral de seksuele zonden die je blijft begaan. Dat zijn de zonden die het moeilijkst af te leren zijn. En dan is daar een hele les uit te trekken. Die arme ziel heeft een priester nodig. Dat is een van de zegeningen van mijn glorieuze mysteries van mijn zonde. Natuurlijk is er niets glorieus aan de zondigheid tot de leeftijd van 20 jaar.
Er is niet veel dat me nog kan schokken. En ik zeg tegen die persoon: God zal het laatste woord hebben als je volhoudt. En dit zijn Gods beloften: Jesaja 1:18, ik ga even wat Bijbelteksten noemen zodat deze persoon en anderen ze in ieder geval kunnen lezen. Maar uiteindelijk moet je in deze Bijbelteksten geloven. Het zijn beloften van God. Jesaja 1:18: "Al zijn uw zonden als scharlaken, Ik zal ze wit maken als wol." Jesaja 43:2 en Jesaja 44:22: God heeft een soort goddelijke Alzheimer. Hij vergeeft en vergeet.
En in Kolossenzen 2:14 wordt ons beloofd dat Jezus aan het Kruis zonde vernietigde. De duivel presenteert, hij staat bekend als de aanklager. Openbaring 12:9: hij presenteert al het bewijs van onze zonden in onze gedachten. Maar aan het Kruis, wanneer we ons bekeren, wanneer we biechten, moeten we beseffen dat door het Kruis, door de overwinning van Jezus, al het bewijs werd vernietigd. Er is geen bewijs meer. En dit moet je geloven. Uiteindelijk zal het door de Heilige Geest gebeuren, en God weet precies het uur, het moment waarop het van hier naar daar, naar het hart, gaat. Het goede nieuws is echt goed.
* Wat als je het weet, en dit is een beetje gevoelig, maar bijvoorbeeld over seksuele zonden? Ja. Als je alleen het gebod noemt dat je hebt overtreden, en je begint na de biecht, en je denkt: misschien had ik moeten uitleggen wat er is gebeurd. Misschien had ik moeten vertellen over alle verschillende dingen die ik heb gedaan. Misschien heb ik niet genoeg gebiecht, of moet ik teruggaan en opnieuw biechten en al die details noemen? Wat zeg je dan tegen die persoon?
Weet je, als we dingen aan het licht brengen, heb ik één ding geleerd. Ik ben een tijdje in Peru geweest, als exorcist, en de duivel houdt van geheimen. Als je dingen aan het licht brengt, verliezen ze hun kracht. En ik zeg meestal tegen een ziel, en ik heb de zonden van gevangenen gehoord en zo. Ik zeg: ik wil dat je alles vertelt. Wees niet verlegen. Zeg het goed. Laat het maar zo zijn, je zult me niet schandaliseren. En ze moeten het zeggen. Er is één bepaalde ziel waarvan ik me herinner dat ze, hoe zou je het zeggen, niet helemaal eerlijk was over wat ze deden. En ze werden nog steeds door de duivel beheerst.
Op het moment dat ze het zeiden en benoemden, wat ze hadden gedaan, waren ze bevrijd. De waarheid zal je vrijmaken. Zeg gewoon wat je hebt gedaan. Punt. Zeg het voor de liefde, het licht, de waarheid van God die hier bij je is. De waarheid zal je vrijmaken. Amen.
* Iemand zegt: "Vader Scott, hoe ga ik om met vervolging binnen mijn eigen familie? Ik worstel ermee."
Nu, ik snap wel waarom Jezus zei: "Stel de vraag: wie is mijn familie?" Onze echte families blijken uiteindelijk onze geestelijke familie te zijn. Natuurlijke gezinnen met al het beste, iedereen wil een goed gezin en alles wat daarbij hoort, maar natuurlijke liefde is niet genoeg. Maar wat de vervolging betreft, ik kan me herinneren dat ik op een dag ik mijn familie vertelde dat ze naar een film keken die ze niet hadden mogen kijken en ik was net bekeerd, natuurlijk was ik niet al te voorzichtig, ik wilde hun onmiddellijke bekering en ik las ze in feite Schriftgedeelten voor. Dit was vroeg in mijn leven, dit is vele jaren geleden, 44, 45 jaar geleden. En op een dag pakten ze hun schoenen en gooiden ze die naar me, weet je. En ik ging naar boven en ik zei tegen Jezus: "Jezus, Ik weet dat U niet wilt dat ze deze film kijken." En ik begon te bidden en ik begon in tongen te bidden. En toen ik mijn kamer verliet, rende mijn zus de trap op en botste ze tegen me aan en ze zei: "Wat was je net aan het doen?" Ik vroeg: "Waarom?" Ze zei: "De televisie is kapot."
Dus, wat betreft het teruggaan naar deze ziel, wat betreft deze vervolging van de familie, zou ik stoppen met proberen. Ik zou proberen een voorbeeld te geven door mijn leven. Aanvankelijk wilde ik ze evangeliseren tot bekering. Maar daarna zei ik gewoon niets meer. Ik begon gewoon te leven en probeerde hopelijk dat mijn leven een klein voorbeeld zou zijn. En toen ik mijn mond hield en er vooral met God over praatte, begon God te veranderen. De eerste was mijn tweelingbroer, die nu priester is.
* Iemand vraagt: Ik heb een goede biecht afgelegd en vijf pagina's volgeschreven, maar ik heb moeite met het onthouden van doodzonden en dagelijkse zonden. Als ik om vergeving vraag voor die zonden, kan ik me niet herinneren of ze vergeven zijn of niet.
Ik heb het de Heer verteld in mijn akte van berouw en ik raad je aan om de Heer te vragen je verborgen fouten te vergeven. Dat zijn de fouten die je hebt gemaakt. En als ze je te binnen schieten, zeg ik dat je naar me toe kunt komen en ze daarna kunt vertellen, want dan zullen ze aan het licht komen en hun macht over je verliezen.
* Ik neem mijn kinderen mee naar de biecht, sinds ze vijf en misschien zes jaar oud waren, elke eerste zaterdag van de maand, wat we tot op de dag van vandaag nog steeds trouw doen.
Ik hou van de biecht, het is geweldig, het is krachtig. Het is het sacrament. Eén goede biecht is sterker dan duizend exorcismen.
* Hoe gaan we om met chronische angst en stress die voortkomen uit onze jeugdtrauma's?
Als ik mezelf betrap, of als ik anderen heb ontmoet die, zoals ik het noem, verdrinken in angst, of wat dan ook. Ik bedoel, er zijn veel manieren, er is een therapie waarbij je eerst het trauma aanpakt en dan kun je je richten op de specifieke wonden. Dat is één methode die ik ken. Maar ik breng de Heer ook in contact met de gebeurtenissen in mijn leven en vertel Hem erover. Uiteindelijk heb ik me gerealiseerd dat Hij dan misschien wel reageert. Ik betrek Hem bij de herinneringen. Ik nodig Hem uit, het is een soort aanroepingsmethode van gebed. Dan vertel ik Hem wat er is gebeurd en nodig ik Hem uit in die herinneringen. Dan stel ik me Hem daar voor en hopelijk zal de aanwezigheid van God uiteindelijk meer impact op me hebben dan de gebeurtenis zelf.
Ik heb dit soms gedaan, altijd tijdens mijn retraites. Ik heb altijd de laatste avond een genezingsdienst met het Heilig Sacrament, dat aan de priester wordt getoond. Soms is het de laatste keer dat ik er een heb met het Heilig Sacrament, de andere met OLVrouw. Maar we maken gebeurtenissen mee. We gaan zelfs van de wond vanaf het moment van de conceptie, want sommige mensen werden al vanaf de conceptie verstoten. Een persoon kan bij de conceptie verstoten worden en God, die alles ziet, kan teruggaan naar alles en dan of ze hoorden specifieke dingen en God zal me in het geestelijk leven wat we woorden van kennis noemen geven.
God zal door middel van beelden of woorden specifieke gebeurtenissen ontwikkelen en zodra die beginnen, begint Hij die ziel te bezoeken. Ik zou zeggen dat God die behoefte, die afhankelijkheid van Hem, wil creëren. Ze hebben misschien een goede Katholieke therapie nodig.
Het hangt er denk ik vanaf hoe diep de angst van de persoon is. Soms moeten ze de geest van angst afzweren, want angst kan soms iets zijn dat niet van God komt. Dat kan, en ze moeten het afzweren. Misschien denken ze gewoon: ik ben een angstig persoon of ik maak me veel zorgen, maar ze moeten afzweren dat het een boze geest is die als een aap op hun rug zit. Ze moeten het afzweren in de naam van Jezus.
* Wat als de priester zegt dat hij geen details nodig heeft?
Dan zou ik een andere priester zoeken. Want soms hebben we wel wat details nodig. God wil dat ze het goed opruimen. Voor Zijn glorie, Zijn schoonheid, Zijn zuiverheid, Zijn barmhartigheid.
* Hoe zit het met zonden van nalatigheid? Het goede dat we hadden moeten doen, missen of de ingevingen van de Heer niet horen.
Nu ja, het is Gods taak om ons Zijn ingevingen te openbaren. Soms zijn we bijna op zoek naar zonden en uiteindelijk, waar eerst niets was, ontstaat er ineens iets. De duivel houdt ervan en het is eigenlijk een vorm van zelfzucht.
Maar ik zou zeggen: zonden van nalatigheid en/of hoe je naar God luistert. Er is een prachtig boek van Pr Jacques Philippe, getiteld 'In the School of the Holy Spirit', dat je stap voor stap leert hoe je de gewone ingevingen van de Heilige Geest in het dagelijks leven kunt ontdekken. En hoe gehoorzamer we zijn aan die ingevingen, hoe meer ons vermogen groeit om die ingevingen in het gewone dagelijkse leven te horen. St Alfonsus van Liguori sprak over overeenstemming met de wil van God. We onderscheiden Gods wil en we verenigen ons met Zijn wil. Dan is er eensgezindheid, waarbij we in principe alles op de een of andere manier accepteren, of het nu Gods wil is of zijn goddelijke voorzienigheid. Ik zeg Fiat. Fiat. Fiat. Fiat. Fiat. Goed. God zegene u.
* Wat moet je doen als je opdringende gedachten hebt tijdens het bidden? Moet je die in detail biechten? Nu, als het afleidingen zijn, is het een daad. Als er afleidingen zijn, kan ik kiezen: ik wil God of die afleiding. En als ik elke keer ja zeg tegen God in gebed, in plaats van me te concentreren op de afleiding, dan wordt het een daad van liefde. Dus als ik 10 keer per uur ben afgeleid en 10 keer per uur terugkeer om de naam van Jezus met liefde te zeggen: 'Ik hou van je', dan zijn dat 10 daden van liefde. En soms is er een soort verleiding en een soort demon, en dat is wat ik vandaag de dag merk in de atmosfeer waarin we leven. Er is een intensiteit van gedachten, mensen worden aangevallen door gedachten. En het was voordat ik een retraite in mijn gemeenschap mocht organiseren en ik werd lastiggevallen door bepaalde gedachten.
Uiteindelijk kwam de inspiratie op een ochtend, vroeg in de ochtend. Vraag je engelen om de Drie-eenheid te vragen sterkere engelen te sturen dan die demonen die je lastigvallen. En als ze niet onmiddellijk stoppen, zullen ze in de hel erger lijden dan ze zich ooit hadden kunnen voorstellen. Dus ik heb dat gevraagd en het stopte meteen. Dat is echt geweldig.



