3/9 Deze Zalige ontving de grootste gave van het Vagevuur - Uniquely Mary
3/9 Deze Zalige ontving de grootste gave van het Vagevuur - Uniquely Mary
Zalige Elisabeth Canori Mora (1774–1825)
Ze was een Italiaanse echtgenote, moeder en mystica. Ze staat in de Katholieke Kerk bekend als een symbool van huwelijkse trouw, heldhaftige vergevingsgezindheid en diepe mystieke openbaringen. In 1994 werd zij door Paus Johannes Paulus II zalig verklaard.
Het Leven van Elisabeth Canori Mora
* Jeugd en huwelijk: Elisabeth groeide op in Rome binnen een welgesteld, diepchristelijk gezin. Toen de financiële situatie van hun ouders ernstig verslechterde door misoogsten en schulden, greep een oom uit Spoleto in. Hij nam de zorg voor beide jonge zussen op zich en stuurde hen voor hun opvoeding naar de Augustinessen in Cascia. In 1796 trouwde ze met Cristoforo Mora, een jonge advocaat. Hoewel het een goede match leek, bleek haar man emotioneel onstabiel, extreem jaloers en gewelddadig.
* Armoede en misbruik: Cristoforo begon een openlijke affaire met een andere vrouw. Hij verkwistte al het familiegeld, waardoor het gezin in diepe armoede stortte. Elisabeth moest als wasvrouw en naaister werken om haar twee overgebleven dochters (twee andere stierven als baby) te onderhouden en de schulden van haar man af te betalen.
* Heroïsche trouw: Ondanks het misbruik, de ontrouw en de armoede weigerde Elisabeth haar echtgenoot te verlaten. Ze bleef trouw aan het sacrament van het huwelijk en offerde haar dagelijkse lijden op voor zijn bekering.
* Haar overlijden en de profetie: Elisabeth stierf in 1825. Op haar sterfbed profeteerde ze dat haar echtgenoot zich na haar dood zou bekeren en zelfs priester zou worden. Dit kwam exact uit: na haar dood kwam Cristoforo tot diep berouw, trad toe tot de Orde van de Minderbroeders en werd in 1834 tot priester gewijd.
Belangrijke Zaken & Mystiek
* Trinitarische Tertiaris: Elisabeth trad toe tot de Derde Orde van de Allerheiligste Drie-eenheid (Trinitariërs). Haar huis in Rome werd een spiritueel centrum waar armen, zieken en raadzoekers massaal naartoe kwamen voor materiële en spirituele hulp.
* Profetische Visioenen: Ze ontving talloze visioenen van Jezus, Maria en verschillende heiligen. Veel van haar visioenen gingen over een grote crisis in de Kerk, een zware beproeving voor de wereld (de "eindtijd-tribulaties") en de uiteindelijke triomf en herstel van de Kerk onder leiding van de heilige Petrus. Haar dagboeken worden bewaard in Rome.
Haar Relatie met het Vagevuur
Net als andere grote mystici had Elisabeth Canori Mora een zeer sterke spirituele band met de zielen in het vagevuur. Ze bad onophoudelijk voor hun loutering en ontving bijzondere openbaringen over hoe het vagevuur functioneert:
* Visioenen over overleden zielen: Elisabeth hoorde regelmatig het luiden van de doodsklokken in de kerk van San Carlo en trad dan in diepe meditatie. God liet haar de staat van de zielen zien die in het vagevuur leden. Ze zag hoe krachtig de heilige Mis en de offers van de levenden waren om deze zielen te troosten en hun louteringstijd te verkorten.
* Vagevuur-visioen van Paus Pius VI: Een van haar bekendste specifieke ontmoetingen met het vagevuur vond plaats op 17 juni 1814. Elisabeth kreeg een visioen van de overleden Paus Pius VI. Hij openbaarde haar dat hij in het vagevuur verbleef vanwege bepaalde nalatigheden en tekortkomingen tijdens zijn pontificaat.
* Voorspraak en bevrijding: Om de ziel van de paus te helpen, droeg God Elisabeth op om specifieke bedevaarten en gebeden te verrichten (waaronder vijf bezoeken aan de graftombes van Paus Pius V en de heilige Pudentiana). Elisabeth gehoorzaamde onmiddellijk, offerde haar gebeden op, en God verscheen haar later om te bevestigen dat Pius VI dankzij haar voorspraak was bevrijd en tot de hemel was toegelaten.
** Op een heilige feestdag legde Christus haar het meest verbazingwekkende geschenk in handen dat men zich kan voorstellen: de sleutels van het vagevuur. Hij gebood haar de gevangenis te openen en talloze zielen te bevrijden door Zijn Kostbaar Bloed. Ontdek hoe deze weinig bekende vrouw en mystica de grootste schat van het vagevuur verkreeg, en wat haar verborgen pad van lijden onthult over hoe ook jij genade kunt ontsluiten voor de Heilige Zielen.
De Zalige Elisabeth ontving een van de meest ongelooflijke gaven met betrekking tot het vagevuur waar ik ooit van heb gehoord. Niet alleen dat, ze ontving ook andere ongelooflijke mystieke gaven, vergelijkbaar met die van heiligen zoals Padre Pio en de Zalige Anna Maria Taigi. Toch weten maar weinig mensen wie ze is, ondanks het feit dat ze in haar tijd zeer bekend was. De Zalige Elisabeth werd geboren in Rome op de Mariale feestdag van 21 november (Maria Opdracht in de Tempel), wat een voorbode was van een leven van diepe toewijding aan OLVrouw.
Vanwege familieomstandigheden werd ze op jonge leeftijd in een Augustijner klooster geplaatst, waar ze groeide in haar geloof. Ze had zo'n diepe devotie en vele genaden dat ze op twaalfjarige leeftijd een privégelofte van maagdelijkheid aflegde. Satan, die zag hoe ze groeide in heiligheid, begon haar eerst aan te vallen door middel van een valse beschuldiging in haar klooster, die zelfs haar geestelijk leider geloofde. Zij wist echter beter: dit was juist een kans om te groeien in Gods genade.
Haar zus Benedetta zat in hetzelfde klooster van de Augustinessen in Cascia, maar ze wilde naar Montefalco verhuizen. Dus schreef ze haar vader een brief waarin ze zei dat Elisabeth erg ziek was door het weer en dat het beter zou zijn om hen beiden naar Montefalco te verhuizen. Deze brief had tot gevolg dat haar vader Elisabeth volledig weghaalde, wat ertoe leidde dat ze geleidelijk haar religieuze vurigheid uit haar jeugd verloor en volkomen lauw en onverschillig werd. Toen ze later nadacht over hoe ze van de Heer was afgedwaald, verscheen Hij aan haar in een visioen en openbaarde dat Hij haar had beschermd tegen verdere zonden om haar voor Zichzelf te bewaren. De voornaamste manier waarop Hij dit deed, was door haar familie zeer arm te laten blijven, zodat ze niet in wereldse zaken zouden worden meegezogen.
Sterker nog, ze zou haar huis zelfs omschrijven als een soort vagevuur, een thema dat haar hele leven zou terugkeren. Haar zus Benedetta woonde thuis sinds ze het klooster in Cascia had verlaten. Maar toen ze Elisabeth zag groeien in haar geloof en gebed, werd ze geïnspireerd om haar voor te stellen dat ze samen in een klooster zouden treden. Dit was Elisabeths droom. Dus dat deden ze, maar het klooster accepteerde alleen Benedetta en niet Elisabeth, wat een ongelooflijk zware beproeving voor haar was. Benedicta bleef vele jaren in het klooster en liet een prachtige erfenis van heiligheid na. Maar God had andere plannen met Elisabeth. Ze gaf haar plannen voor een kloosterleven volledig op en zocht in plaats daarvan een rijke echtgenoot, omdat ze aan de armoede van haar familie wilde ontsnappen.
Op 21-jarige leeftijd kwam dit alles uit en trouwde ze met advocaat Cristoforo Mora. Zonder het te weten, had ze in feite haar voet gezet op het pad van haar eigen Calvarieberg. Haar moeder had tijdens hun bruiloft zelfs dit voorgevoel. Haar huwelijk begon geweldig. Ze verhuisden naar een schitterend paleis dat meer geluk beloofde dan ze zich ooit had kunnen voorstellen. Haar man bleek, niet de prins te zijn waarop ze had gehoopt. Hij was ongelooflijk jaloers en controlerend ten opzichte van zijn jonge en mooie vrouw, en wantrouwde elke stap die ze zette. Als ze ook maar één woord tegen een man richtte, kreeg ze zijn woede over zich heen. Het ging zelfs zover dat ze haar eigen familie niet meer mocht zien. Vreemd genoeg begon deze isolatie die ze begon te ervaren een zegenrijk effect op haar te hebben. Het werd een kans voor haar om diep in gebed te groeien, omdat ze in feite alleen nog maar tijd met God mocht doorbrengen. God bevestigde dit alles op de meest bizarre manier. Haar man speelde op een dag met een onbewust geladen pistool en hij deed alsof hij Elisabeth neerschoot. Het pistool ging daadwerkelijk af, maar een mysterieuze onzichtbare hand verplaatste het pistool zodat de kogel een schilderij van de gekruisigde Jezus raakte.
Elisabeth besefte terdege dat Jezus haar leven had gered. Dit veranderde het hart van Cristoforo, haar man, ingrijpend. Ze raakte zwanger. Hij hield op jaloers te zijn en ze mocht doen wat ze wilde. Hij begon echter een affaire. Iets dat het gezin in gevaar kon brengen en tot armoede en moeilijkheden kon leiden. God troostte Elisabeth door haar zijn twee zussen te sturen, die ook zeer vrome vrouwen waren.
Ze kwamen bij haar wonen om haar bij te staan tijdens haar zwangerschap en bevalling. Haar man werd in die tijd ziek, en daarom kwam zijn vader, die arts was, bij hen wonen om voor hem te zorgen. Het hele gezin woonde in hun paleis en werd bijna een kleine religieuze gemeenschap. In totaal woonden er dertien mensen in dat huis, waar zij niet langer de baas was. Zijn ouders namen de leiding over, en zij manoeuvreerde behendig in de politieke spelletjes van die situatie. Het morele gedrag van haar man verslechterde, iets wat Elisabeth zwaar bedrukte. Natuurlijk gaf zijn familie haar de schuld hiervan, ook al probeerde ze voor hem en al zijn behoeften te zorgen. Kort na de geboorte van haar kind, Luchina, beleefde Elisabeth een bijna-doodervaring door een ziekte die haar toewijding aan God alleen maar versterkte.
Ze herstelde, maar pas na vijf maanden bedlegerig te zijn geweest. Gedurende die tijd moedigde haar biechtvader haar aan om haar leven volledig aan Jezus te wijden. Ze begon toen wekelijks te biechten en de communie te ontvangen, later zelfs drie keer per week, iets wat destijds zeer ongebruikelijk was. Voorheen kleedde ze zich extravagant, maar nu had ze al die dingen weggegooid, tot grote spot van haar vrienden en familie. Op dat moment had ze een ongelooflijke mystieke ervaring. OLVrouw verscheen aan haar met een duif, de Heilige Geest, en onder de vleugels van de duif waren bloedende spijkerwonden die in brand stonden. Dit vuur trof haar hart, verwondde haar en deed haar flauwvallen. Toen ze opstond, riep ze uit: "Eindelijk hebt U overwonnen, o heilige liefde van God."
Haar gebed werd enorm versterkt, wat Satan haatte, en hij viel haar aan via een plaatselijke priester die op een dag tegen haar zei dat ze niet geroepen was om een biddende religieuze te zijn, maar een vrouw in de wereld en om voor haar man te zorgen en gezin. Ze was hierdoor erg in de war, totdat Jezus aan haar verscheen om haar gerust te stellen dat ze aan Hem was toegewijd. Haar biechtvader hielp haar te begrijpen hoe ze met deze roeping moest omgaan. En zo begon ze zelfs naar dagelijks naar de mis te gaan, een genade die haar door OLVrouw was geschonken. Ze heeft zelfs een keer de wonderbaarlijke genade ontvangen van de communie van de H. Petrus in een visioen. Een ander ongelooflijk eucharistisch visioen dat ze had, was als volgt. De H. Johannes van Matha en de H. Felix van Valois; de daadwerkelijke 12e-eeuwse stichters van de Trinitariërs Orde, verschenen aan haar en plaatsten de Eucharistie in een pateen in het midden van haar ziel, die werd voorgesteld als een tempel.
Een lichtstraal schoot vanuit de Eucharistie en vervulde haar met een bovennatuurlijke liefde voor de Eucharistie. Ze namen deze liefde en boden die samen aan de H. Drie-eenheid aan. Dit werd een levenslange liefde voor de Eucharistie waardoor ze ongelooflijke genaden zou ontvangen. Binnen een jaar ging ze, onder leiding van en in gehoorzaamheid aan haar geestelijk leider, op een negendaagse retraite waar Jezus haar Zijn verlangen openbaarde om van haar een grote heilige te maken. Een van de genaden die ze tijdens deze retraite ontving, was het vermogen om de aanwezigheid van onze Heer, heiligen en engelen te allen tijde voelbaar te ervaren. Haar geestelijk leider stierf kort daarna en zij onderwierp zich aan de leiding van een trinitarische priester, de orde waarvan ze de stichters had gezien in dit eucharistische visioen.
Met zijn aanmoediging legde ze geloften van armoede, gehoorzaamheid en kuisheid af, wat mogelijk was omdat haar man haar in feite in de steek had gelaten. Haar verhaal als moeder was gecompliceerd. Elisabeth voedde haar beide dochters op met een diepe liefde voor het geloof en de Eucharistie. Ze deed dit vooral door hen voor te lezen uit de Schriften en de levens van de heiligen, en door hen al op jonge leeftijd de communie te laten ontvangen. Vanwege haar nederigheid was ze voortdurend bang dat ze zou falen als moeder. Daarom wijdde ze hen niet alleen toe aan OLVrouw, maar zei ze ook vaak tegen hen: "Zij is jullie ware Moeder." Ze was erg streng met alle vormen van vermaak die ze hadden. Haar familie was het helemaal niet eens met deze strenge levenswijze. Elisabeth gebruikte deze problemen als leermomenten. Het schandalige leven van hun vader was zeer pijnlijk voor zijn dochters.
Omdat Elisabeth echter fel tegen roddelen was, leerde ze hen hem toch te eren en te vergeven, ze gaf in feite thuisonderwijs met ingehuurde bijlesgevers. Elisabeth vond een manier om van een ongelukkig huwelijk een kans voor heiligheid te maken. Zij zag dit als een kans om deugdzaamheid te beoefenen en om boete te doen voor de zonden van hun familie. Hij had een grote onbetaalde schuld, iets waar Elisabeth zichzelf voor inzette om af te betalen. Ze verkocht haar juwelen en bezittingen en ging naar elke schuldeiser om het te vergoeden. Maar het werd erger en haar man stal zelfs geld van zijn eigen vader, wat leidde tot een beroerte, iets waar Elisabeth hem van genas door middel van diep en intens gebed. De familie van haar man Cristoforobracht hem naar de plaatselijke kerk, en hij werd opgesloten in een klooster in de buurt met de bedoeling hem te bekeren, wat natuurlijk niet lukte. Hij dreigde tweemaal zelfmoord te plegen als hij niet werd vrijgelaten.
Iets waar Elisabeth vurig tegen bad. Zelfs de plaatselijke bisschop adviseerde haar op dit punt om wettelijk te scheiden. Toen ze echter bad, zei Jezus haar dat ze bij hem moest blijven om zijn ziel te redden. Satan zat achter al deze beproevingen. Bedenk dat zijn hele familie in hun enorme huis woonde. Terwijl haar man uit beeld was, begonnen zelfs zijn zussen en familie, Elisabeth te vervolgen. Na de dood van haar schoonvader werd ze uit het huis gezet. Elisabeth raakte in armoede en voorzag in haar eigen levensonderhoud door als naaister hemden te maken. Toen haar inmiddels oudere dochters op een dag van streek waren, zei ze:
Maak je geen zorgen, maar vertrouw op God en Hij zal voor ons zorgen. Dat deden ze, en op een dag, na de communie, wanneer ze gewoonlijk ongelooflijke genade ontving, hoorde ze de stem van Jezus zeggen: "Ik zal voortaan jullie Vader en Meester zijn." De manier waarop dit zich manifesteerde, was dat een priester, die ze niet kende, naar haar toe kwam en voelde dat Jezus wilde dat ze een wonderbaarlijk schilderij van Jezus als Ecce Homo zou krijgen en aanvaarden. Het was een wonderbaarlijk schilderij en daarmee genas ze zieken en er werd een kapel voor het schilderij ingericht.
Na een visioen van OLVrouw die het kindje Jezus vasthield, waarin haar de toekomstige straffen voor de wereld werden getoond, bood ze zichzelf aan als offerziel. De Heer gaf haar drie verschillende ziekten in verschillende perioden, waarvan de derde haar uiteindelijk zou doden.
De Eerste Ziekte (1801) – Mysterieuze darmkoliek
In augustus 1801 werd Elisabeth getroffen door een mysterieuze, acute ziekte die gepaard ging met heftige kolieken (buikkrampen). De ziekte was zo ernstig dat de artsen en haar schoonvader (die arts was) haar opgaven. Ze lag op sterven en nam al afscheid van haar kinderen. Ze herstelde onverklaarbaar en plotseling, wat door haarzelf en de mensen om haar heen als een wonder werd beschouwd. Medisch was er geen verklaring voor. Dit moment markeerde tevens het begin van haar diepe mystieke ervaringen en visioenen.
De Tweede Ziekte (ca. 1804–1807) – Fysieke en mentale uitputting
Na jaren van extreme armoede, pesterijen en psychologisch misbruik door haar echtgenoot (die al het familiegeld aan maîtresses uitgaf), stortte haar gezondheid volledig in. Ze leed aan een langdurige, slopende ziekte veroorzaakt door uitputting, verdriet en zwaar lichamelijk werk om haar dochters te onderhouden. Om de medische kosten te betalen, moest ze destijds zelfs haar trouwjurk en erfgoederen verkopen. Haar herstel was een combinatie van spirituele overgave en medische zorg. In deze periode vond zij een nieuwe biechtvader en trad zij in 1807 toe tot de Derde Orde van de Trinitariërs. Volgens haar biografieën verleende God haar na haar intrede en door haar vrome overgave niet alleen herstel van haar eigen krachten, maar ontving zij vanaf dat moment ook de mystieke gave om anderen te genezen door handoplegging.
De Derde Ziekte (1824–1825) – Haar dodelijke ziekte
Eind december 1824 werd Elisabeth opnieuw ernstig ziek. Dit keer herstelde ze niet. Ze wist spiritueel dat dit haar einde zou zijn en vertelde haar dochters dat dit haar "laatste ziekte" was. Ze offerde haar laatste bittere lijden op voor de Kerk en de bekering van haar man. Ze stierf op 5 februari 1825. (Kort na haar dood kwam haar voorspelling uit: haar berouwvolle echtgenoot bekeerde zich en werd uiteindelijk franciscaan en priester).
Ter voorbereiding op de ongelooflijke gave van het vagevuur ontving ze een veelheid aan andere gaven: visioenen van Jezus en OLVrouw, heiligen, de gave van genezing, het zien van de toekomst, bilocatie, een mystiek huwelijk... Bovendien kreeg ze een mystiek visioen waar ze twee symbolische sleutels van het vagevuur van Jezus Christus ontving. Dit hield in dat zij de spirituele macht en autoriteit kreeg om zielen te bevrijden door middel van haar gebeden, offers, het verdragen van haar aardse lijden en het laten opdragen van de Heilige Mis. Het visioen onderstreept de Katholieke leer van de gemeenschap der heiligen en de kracht van plaatsvervangend lijden, waarbij haar eigen aardse beproevingen een geestelijk middel werden om overledenen te helpen.
Het visioen: Op de feestdag van een van de hervormers van haar orde verscheen Jezus aan haar en gaf haar deze sleutels, en zei: "Open de vreselijke gevangenis van het vagevuur. Bevrijd vele zielen." De twee stichters, St Johannes van Matha en St Felix van Valois, kwamen met twee engelen. Ze gaf hen de sleutels en volgde hen. Eerst bevrijdden ze 300 zielen. Daarna bevrijdde ze vele familieleden die in de loop van dat jaar stierven. Ze bevrijdde haar vader uit het vagevuur in 1807. Ze verkortte het vagevuur van haar wrede stiefvader. Ze bevrijdde haar moeder in 1821, vlak na één mis en gebed dat ze had uitgesproken. Vervolgens bevrijdde ze haar stiefmoeder, die vriendelijker was geweest, in 1824.
Op een bepaalde feestdag van Sint Michaël bevrijdde ze 33 zielen die toegewijd aan hem waren. Toen de zalige Anna Maria Taigi stierf, die overigens een van haar vriendinnen was en geen bevrijding uit het vagevuur nodig had, kwam ze en bevestigde Elisabeth alles wat ze deed. Ze bevrijdde een kardinaal uit het vagevuur. En later nog eens, op Allerheiligen. Jezus gaf haar een grote sleutel en nodigde haar uit om zoveel zielen te bevrijden als ze wilde, wat ze toestemde. En op haar verzoek bevrijdde Jezus een buitengewoon groot aantal zielen. Tijdens dat specifieke octaaf leek het bijna alsof ze het vagevuur leegde. De meest bijzondere gebeurtenis was in 1824, toen Jezus opnieuw zei: "Bevrijd zoveel zielen uit het vagevuur als je wilt." Ze wilde niet tegen Gods wil ingaan, dus vroeg ze Jezus om haar te vergezellen, wat Hij deed. En hij zei: "Reik in Mijn Hart en laat er Bloed uitkomen." Dat deed ze. En er kwam zo'n stroom uit dat het het vagevuur overstroomde en in wezen al het lijden uitwiste. Ze deed soortgelijke dingen op de feestdagen van OLVrouw.
Wat kunnen we leren van deze Zalige? Het is duidelijk dat er twee belangrijke redenen waren waarom haar al deze gaven werden gegeven. De eerste reden is dat vanwege haar ongelooflijke lijden, vele genaden werden geschonken. Dit leert ons de eeuwenoude leer van de mystici dat we, om de hogere gaven te verkrijgen die God ons wil geven, moeten lijden en dat lijden moeten verenigen met het lijden van Jezus. Er is simpelweg geen andere manier. We kunnen deze gaven niet verkrijgen door er alleen maar om te vragen. We moeten lijden.
De tweede reden is minder voor de hand liggend. Ik heb het eerder gehad over generatiegenezing. Wanneer we tot onze natuurlijke familie behoren, erven we bepaalde gaven, maar ook zonden, vloeken en dergelijke. Een manier om dit te omzeilen is door je aan te sluiten bij andere spirituele families. In haar geval de Trinitariërs. Wie waren de Trinitariërs? Ze werden in de middeleeuwen gesticht door twee stichters om gevangen Christenen te bevrijden van moslims.
Hun hele spiritualiteit draaide in wezen om het bevrijden van gevangenen. Het is dus niet moeilijk te begrijpen dat ze ook een toewijding hadden aan de zielen in het vagevuur. Toen ze zich bij die spirituele orde aansloot, werd ze deel van die familie en deelde ze in hun spirituele rijkdom, waaronder de sleutels tot het vagevuur. Zo heeft ze die gekregen. Deze sleutels ontving ze van de oprichters via haar spirituele familie, die ons uitnodigt om te overwegen ons bij zulke spirituele gemeenschappen aan te sluiten om in hun rijkdom te delen. Zo leerden we dat we meer moeten lijden en daar niet bang voor hoeven te zijn. En als je echt meer zegeningen wilt, moet je je aansluiten bij een of andere vereniging, vooral een met een lange geschiedenis van heiligheid. Mogen we ooit maar half zo geweldig zijn als de zalige Elisabeth Canori Mora.
Laat me nu een persoonlijke ontmoeting met haar delen. Die gaat als volgt. Nadat ik dit alles had gelezen en zo onder de indruk was van wie en hoe ze was, zei ik hardop: "Zalige Elisabeth Canori Mora, wil je mijn vriendin zijn." En in mijn hart en gedachten hoorde ik haar zeggen: "Ik ben al je vriendin. Maar als je wilt dat ik krachtiger in je leven werk, moet je een relikwie van mij verkrijgen." En toen sprak ze snel in mijn gedachten: zoek hier, zoek daar, doe dit en dit. Dat deed ik en het was precies zoals ze zei. Haar relikwie was daar. Dus toen kreeg ik de relikwie en die komt over 2 dagen.