Zaterdag 18 februari 2006

Kan je vertellen waarover het gaat....

Kan je me vertellen waarover het gaat.
Als je over ouder mishandeling praat???
Is het over de toestanden in\'t rusthuis.
Daarover klinken de geruchten wel luid.
Wegens het vastbinden en andere dingen .
Het zijn er vele je kan ze niet verzinnen.
Over te weinig tijd... en ook \'t personeel.
Er zijn zoveel klachten ...veel te veel.

Of denk je hier bij aan de oudere thuis.
Zij zitten zo vaak alleen in hun huis.
Eenzaam heel stilletjes ,te verkommeren.
Soms zijn het alleen de verzorgenden.
Die ze op een dag bij hun zien passeren.
Hoe fel ze hun bezoekje ook waarderen.
\'t Verlangen naar hun kinderen is enorm.
Er zijn er die lopen het huisje niet storm.

Want ze hebben het druk met allerlei zaken.
Ze moeten nog vlug hier en ginder geraken.
Ofwel om hun werk ,voor het dagelijks brood .
Dan weer ontspanning ,de stress is te groot.
De kinderen moeten ook ergens gebracht.
Altijd is er iets dat van hun word verwacht.
Zo draait dit zotte wereldje als een tol.
Altijd maar vlugger en vlugger om en om.

Voor de ecconomie en het vele, vele geld.
Dat in de ogen van velen alleen maar telt.
Want geld is macht daarmee kan je veel.
Zoveel dat je soms het menselijke vergeet.
Men zorgt voor het welzijn van ander mensen.
Vergaderingen ,studie\'s,ministriéle wensen.
Betaald zo hoor dat ,want niets is voor niets.
Door al dat gedoe ,blijft alleen \'n stil verdriet.
_________________

Geschreven door liev om 00:00 Reageer op dit bericht

Reageer op dit bericht

Donderdag 16 februari 2006

Soms lijkt het erop.

Soms lijkt het erop in het leven
dat je kracht je beetje bij beetje verlaat.
Het gevoel word je gegeven
dat je door je benen gaat.
Verloren loop je dan maar door
je hoofd lijkt eindeloos zwaar.
En zonder dat je 't wilt valt uit je oog
zachtjes ,een dikke warme traan.
Even wil je dan tijd maken voor verdriet
zo stilletjes in de ziekenhuis gang.
Vluchten naar een plek waar niemand je ziet.
want straks is het van groot belang.
Dat je er weer gewoontjes staat
voor degene waar je zo om geeft.

Geschreven door liev om 19:26 Reageer op dit bericht

Zondag 12 februari 2006

Op het brugje van de Stiemerbeek

Op het brugje van de Stiemerbeek,
heb ik heel wat uren versleten.
Als ik naar het vlietende water keek,
kon als kind er mijn \"zorgen \"vergeten.

Een soort zwemmen heb ik er ook gedaan,
was meer buikkruipen over het gele zand.
Het water heeft er nooit hoog in gestaan,
en van zwemmen had ik ook geen verstand.

Mijn broertje en zusje net zo licht als ik,
elk om beurt gingen we bootje varen.
In de zinken watertobbe als ons schip,
met een lange stok bezworen we gevaren.

Aan zachte oever gingen we modderstappen,
het gleed tussen je tenen ,je kon erinzakken.
Tot aan je knieen ,dan moest je veel trappen,
terug de beek in ,die modder bleef plakken.

Na dat grote genot,moe maar tevree naar huis,
je wist al op voorhand wat stond te wachten.
Ons make ,och arme ,zij vond dat niet pluis,
toch kon ik de lokkende beek niet ontsnappen.

Geschreven door liev om 18:22 1 reactie Reageer op dit bericht

Zondag 12 februari 2006

ik weet niet hoe het bij jullie was

Ik weet niet hoe het bij jullie was.....
Maar bij ons stond op zaterdag
In de keuken aan de Leuvense stoof
Een zinken bassin vol warm water
Rondom stonden vier stoelen
En over de leun een groot laken.
Dat moest ons beschermen
Een beetje verbergen
Voor onverwachte passanten
Die in de keuken belanden.
De kleinste waren eerst aan de beurt
Zo is dat jarenlang gebeurd
Elke keer wat warm water bij
iedereen passeerde de rij.
Tot mijn oudste broer kuren kreeg
Hij voelde zich een hele meneer
Moest zuiver water voor hem alleen
Het gezamelijke beleven verdween

Geschreven door liev om 00:00 1 reactie Reageer op dit bericht

Zaterdag 11 februari 2006

Een mopje mag ook al eens niet?

De vader vraagt zijn tienjarige zoontje of hij al eens heeft gehoord over de
bloemetjes en de bijtjes. \"Ik wil het niet weten, paps!\" Snikt de jongen,
\"Beloof me dat je het me niet vertelt.\".
De vader is buitengewoon verbaasd over de reactie van de jongen.

Hij vraagt wat er aan de hand is.

\"Nou, pap,\" snottert het ventje, \"toen ik 6 was, zei je dat Sinterklaas
helemaal niet bestaat.

Op mijn 7ste kreeg ik te horen dat de Paashaas ook al een bedenksel van
volwassenen is.

Op mijn 8ste bleek er plotseling helemaal geen tandenfee te bestaan en op
mijn 9ste kreeg ik ook al te horen dat de Kerstman ook niet bestaat.

Als je me nu ook nog gaat vertellen dat volwassenen niet neuken, heb ik
helemaal niets meer om voor te leven.

Geschreven door liev om 13:32 Reageer op dit bericht

Donderdag 9 februari 2006

Soms bekruipt me het gevoel....

Soms besluipt me het gevoel,
om in een hoekje te kruipen.
en dan stil zo zonder doel.
Tranen te huilen met tuiten,
om heel het gebeuren,
waarvan ik het einde niet ken.
Zit ik al eens te treuren,
diep in mij klinkt dan \'n stem,
in het leven is alles onzeker,
Nu is het goed,dan gaat het slecht.
dat zou jij al lang moeten weten,
soms heb je geluk dan weer pech.
Maar alles bij elkaar genomen,
en ik blij dat ik nu mag leven.
Heb nog vele mooie dromen ,
hoop dat \'k ze nog beleven mag.

Geschreven door liev om 16:39 Reageer op dit bericht

Woensdag 8 februari 2006

Ik kreeg ze zomaar cadeau.

Ik kreeg ze zomaar cadeau op mijn dag.
Vier stuks tegelijk ,als het eventjes mag.
Velen dachten ze moet wel heel gek wezen
Wat gaat die nog hebben aan haar leven???

De oudste zijn ogen zo blauw als de lucht
Hij zocht al te lang naar een beetje geluk.
Bracht ons veel zorgen en ook al eens pijn
Wat kon het leven voor hem ingewikkeld zijn .

De tweede een meisje met heel veel plezier.
In mijn blauwe rok was zo trots als een pier..
Als oudste dochter leefde ze zich gaarne uit.
Liet haar stem horen maakte erbij veel geluid.

Nummer drie leek de onschuld zelve ,maar
ze had ook wel streken \'t klinkt mischien raar
Twee grote ogen,verleiding kwam eraan te pas
Je keek erin en ....wist dat je verloren was.

De kleinste die nam de rol van Cupido waar
Bracht mijn man en mezelf bij toen elkaar
Ofschoon ik met hem geen band had gesmeed
Noemde hij me mama ,\'k had daarvan nog geen weet .

Zo kwam er heel veel liefde in mijn leven
Waarbij ik mezelf totaal in kon geven
Het was niet alle dagen louter zonneschijn
Maar voor mij is het een heel mooi refrein.

Werd daarna nog gezegend met twee zonen
Wie spreekt er nu nog over belonen
Een lieve man ,een maatje voor het leven
Wat heb ik toch veel van het leven gekregen.

Geschreven door liev om 16:13 Reageer op dit bericht

Woensdag 8 februari 2006

Donkerrode rozen

Donkerrode rozen
eenentwintig welgeteld
werden op 11de oktober
bij ons.... aan huis besteld.
Mijn vader stak ze fier omhoog
een boeket dat er echt niet om loog
moest komen van iemand die om mij gaf
Mijn hart ging wel eventjes van slag.
Een vaas in huis om ze in te zetten
kon ik nergens niet ondekken
nam'n grote bruine vleespot
de ruiker erin dat was tof.
Bij het kijken was ik blij
iemand hield.. van mij
gaf zonder te blozen
donkerrode rozen

Geschreven door liev om 13:26 Reageer op dit bericht

Dinsdag 7 februari 2006

Aan een maatje.....

Kinderen.... ze zitten onder je vel
Soms maken ze je leven tot een hel.
Het enigste wat je kan doen om
de pijn te verzachten
Is denken aan de tijd toen ze als
kind naar je lachten
.
Ook toen vielen ze al eens bij het lopen
kon je als moeder alleen maar hopen.
Dat het allemaal zonder gevolgen
verliep en ze leerden
van op eigen benen te staan
in het leven

Hoe graag we ook willen geloven
voor hen van een makkelijk leven dromen
Uiteindelijk willen ze zelf ervaren
soms met pijn
en spijt hoe het leven
kan zijn.

Geschreven door liev om 17:16 Reageer op dit bericht

Dinsdag 7 februari 2006

Verliefdheid ...gevaarlijk....

Heb je er ook al eens bij stilgestaan,
hoe het er bij je eerst verliefdheid
is toegegaan ?

Bekoort door de blik uit zijn ogen
die ondeugend en fonkelend
de hemel beloofden!

Volstrek vreemd , toch zo vertrouwd
lijkt hij opeens degene waar
je van houd
.
Je verstand houd net op te bestaan
wil nog alleen maar met
hem verder gaan.

Ondanks het niet weten een groot
vertrouwen je geeft
jezelf helemaal bloot.

Als je de ware treft heb je geluk
anders gaat er
veel in je stuk.

Dus vind ik verliefdheid een gevaarlijk
gegeven ,mooi en
ontzettend heerlijk.

Geschreven door liev om 16:27 Reageer op dit bericht

Maandag 6 februari 2006

En dan was het mijn beurt

En dan was het mijn beurt om aan
mijn jongere broertje het fietsen te leren.
Het ging er ook niet al te vlotjes aan
ik zie mijn ma bij de afloop nog staan.

Met mijn oudste broer zijn comuniefiets
zo'n mooie rode met een dwarse stang
het been eronder trappen 'k vergeet het niet.
ging die fier aan mijn vriendin laten zien.

Opeens zei ons Boyke, ik wil ook fietsen
zijn ogen ,ik zag de vonken eruit schieten
maakten me week dus zei ik maar ja.
Het was of gegronde twijfels me verlieten.

We hielpen hem al vlug op het hoge zadel
omdat zijn voeten de grond nog niet raakten.
Niemand dacht er ook maar eventjes aan
of hij bij het stoppen het wel zou halen.

Hij reed heel fier een eind van ons weg
geen strooitje werd hem in de weg gelegd
Tot hij het in zijn leuke hoofdje kreeg
Ik ga eens kijken wat ons make zegt.

Dus hij is in volle vaart omlaag gereden
Begon toen op ons ma te schreewen.
Het stoppen wilde maar niet lukken
is hij in een bassin met water gegleden.

Geschreven door liev om 20:16 Reageer op dit bericht

Maandag 6 februari 2006

Ik zit hier stil.........

Ik zit hier stil door het venster te staren
de grote onrust is wat weggeébd.
Hoop dat ze nu kunnen verklaren
waarom ging het gisteren opeens slecht.

Mijn blik wordt opnieuw steeds gevangen
door een grote treurwilg op het gras.
Hij laat zijn vele takken hangen
wit van de rijm,is hij bewust van zijn pracht?

De heftrukken rijden heen en weer
grote containers passeren in vele kleuren.
Ik kan allen maar raden wat hun lading is
de deksels zijn toe,misschien om de geuren ?

Af en toe komt een auto aangereden
zoekend achter een vrij plekje op de tarmac.
Sommigen hebben moeite bij het parkeren
naar voor en naar achter ,ik glimlach.

'n Statige dame in groene jas komt aangewandelt
als ik goed zie rookt ze een sigaret.
Is dit het gevolg van de nieuwe wet in ons landje
werd zij hierdoor in de winterse koude gezet?

Even een zacht kloppen op de blauwgrijze deur
de dokter komt binnen met in 't wit geklede heren
Ik vraag heel voorzichtig ,"wat gaat er gebeuren"
vertrouw erop dat ook dit weer ten goede zal keren.
_________________

Geschreven door liev om 18:53 Reageer op dit bericht

Dinsdag 31 januari 2006

Ik zou eens heel graag willen weten.....

Ik zou heel graag wel eens willen weten
Hoe hij het aanvoelt in zijn leven.
Dat zijn krachten hem verlaten
Alles zomaar aan een ander moet overlaten
Zelfs de kleinste dingen in zijn bestaan
willen meestal niet vanzelf gaan.
Knoopjes worden hinderlijke dingen
die hij het liefst de nek om wil wringen

Al de nieuwe technische wonderen
blijven wonder en onbegrijpbaar.
Brengt het geen pijn diep in zijn hart
het ervaren van heel die onmacht.
Dat hij niet meer die man is van toen
Steeds meer verlaten van het gevoel
Dat de zijne op hem kunnen rekenen
hoe moet hij dat vanbinnen beleven.

Toch slaagt hij erin om nog te genieten
Van de gebaren van een klein beetje liefde
De aandacht en een lekker sigaartje.
De speelsheid van een jong paartje
Een knipoog en een steelse blik
Van een tiener slurpend aan een colablik.
Zachtjes neemt hij soms mijn hand
heel teder vast en zegt me dan
We hebben het toch goed tesamen.
Dat kan ik dan alleen volmondig beamen.

Geschreven door liev om 00:00 Reageer op dit bericht

Zondag 29 januari 2006

Mijn moeders fiets........

Ik wilde graag het fietsen leren,
was ongeveer een jaar of zeven.
Maar welk kind had een fiets in die tijd,
Wij niet mijn ouders waren niet rijk.

Ons ma haar fiets kon ik stiekem lenen,
mijn oudste broer ga de bevelen..
Van doe nu dit en doe nu dat.
eventjes later lag ik op mijn gat.

Het was op dees manier gegaan,
gingen boven aan ons straatje staan.
Dat ging bergaf naar 't ouderlijk huis.
het kon niet anders zo kwam ik thuis.

Het was zo'n grote zwarte fiets.
die je nu alleen nog in mussea ziet.
Ik zette mijn voet op de hoogste pedaal
en ja ,hoor ik ging aan de haal.

Maar de weg bestond toen nog uit gaten,.
ik kon niet zitten op het zadel.
Halvertwege was ik de richting kwijt,
Lag in het veld tot mijn grote spijt.

Mijn grote broer vond het maar niks,
wat trek jij daar zo'n gezicht.
Want tranen rolden over mijn wangen,
ga jij nu het flauw Trezeke uithangen.

Dus ik met de fiets maar terug omhoog,
het stuur stond voor mijn armpjes te hoog.
Maar niet versagen klonk de boodschap toen
en ik mocht mijn proefjes overdoen.

Als ik nu aan die tijd terug denk
dan leek hij toch een groot geschenk.
Een thuis een vader en een moeder
en ik keek zo op naar mijn oudste broeder.

Geschreven door liev om 21:11 Reageer op dit bericht

Zaterdag 28 januari 2006

Een mooi moment.bij het einde....

Een mooi moment als het dagje sluit.
ik kijk naar die lieve, kleine guit.
Even voor ik ter rusten ga.
Tijd om te slapen want het is laat.

Zie hem daar liggen de oogjes dicht
over zijn snoetje valt het maanlicht.
Wangetjes vertonen roze blosjes.
van in de buiten rond te hossen.

Dankbare emotie's vervullen me.
om dat kleine gezonde wondertje.
Ook om de mogelijkheden die er zijn.
alles wat nodig is,is binnen bereik.

Zacht streel ik zijn haren en eventjes maar.
'n Glimlach verschijnt uit het niets zomaar.
Is hij aan 't dromen of voelt hij mij.
Och, laat mij maar, ik voel me blij..

Geschreven door liev om 20:15 Reageer op dit bericht

Vrijdag 27 januari 2006

Gevoel van onbehagen.

Kan me iemand hier verklaren,
waar komt dat gevoel van onbehagen.
Toch zo plots opeens vandaan,
terwijl alles best goed gaat.

Je hebt je geliefden in je leven ,
waar je alles ,dan ook alles wil geven.
Er is vanalles heel veel, in overvloed,
niemand die tekort ontmoet.

En toch soms voel je een gemis
ergens iets dat er niet is.
Gewoon de zon of ik weet niet wat,
brengt onrust hoe verklaar je dat.?

Zou het gewoon des mensen zijn,
verlangen hoort er dat vanzelf bij?
Naar verre onbekende oorden,
Hoe kan ik dat nu hier verwoorden?

Geschreven door liev om 00:00 Reageer op dit bericht

Dinsdag 24 januari 2006

Ik zag mijn kat......

Ik zag mijn kat met een diertje spelen
vanuit de keuken door het raam.
Wilde ze met mij haar vreugde delen
ik keek het vol belangstelling aan.

Dacht eerst dat het een muisje was
ik draag voor ver te zien een bril.
Maar die lag nog op de keukenkast
nog eventjes een beetje geduld.

Zo...ik was klaar en volgde het spel
maar kijk... is dat nu een mol daar?
Het liep op en neer zag ik wel
Steeds stond mijn kat voor haar.

Heel zachtjes raakte ze het diertje aan
er kwam heus geen geweld aan te pas.
Het diertje kon het spel niet meer aan
ik dacht dat het na een tijdje moe was.

Dus ben ik dan de tuin in gegaan
met blik en borstel in mijn hand.
Keek onze Tigra heel even aan
Nam het beestje vlug aan de kant.

Terwijl ik goed naar het diertje keek
viel mij iets op ,er was een staart.
Dus wel geen mol ,ik was van streek
Een jonge woelrat heel echt waar!

Maar alle leven dat is voor mij heilig
Zelfs een spin in huis sla ik niet dood.
Dus bracht ik het diertje dan maar veilig
Aan de andere kant van de grote sloot.
_________________

Geschreven door liev om 18:45 Reageer op dit bericht

Zondag 22 januari 2006

Wie zegt dat het leven gemakkelijk is....

Wie zegt dat 't leven gemakkelijk is...
vroeg mij eens iemand onverwacht
En hoezeer ik hierover ook nadacht
ik kon geen antwoord geven.

Ik liet zo mijn gedachten vrij gaan..
liet velen op een rijtje zo passeren
Overal waren dingen die mankeerden
Had wel iedereen een reden.

Maar wat me opviel bij dit alles
waren de vele zieken die er zijn
En mensen die geplaagd zijn
met onnoemelijk veel pijn.

Zij vragen niet om weelde
of om onnodige dingen allerhand
De gezondheid is voor hen dan
van allergrootst belang.

Daarbij een sterke schouder
die hun een steunpunt biedt
Die luistert naar hun verdriet
'n spoor van verlichting naliet.

Geschreven door liev om 15:46 Reageer op dit bericht

Zaterdag 21 januari 2006

Ze staat daar ,o ,zo mooi te wezen....

Ze staat daar ,o,zo mooi te wezen
mijn kleindochtertje van elf.
Ze moest het pashoekje in, zoéven
een bikinitje past je toch zelf.

Het kind zijn is ze bijna ontgroeit,
puber streken komen eraan.
Vertederd kijk ik hoe ze openbloeit,
hoe ze haar eigen mannetje staat.

Haar lange ,blonde haren,
netjes samen gehouden in een dot.
En hier en daar verdwalen ,
enkele haartjes, die kwamen los..

Haar ogen zijn als diepe poelen,
waarin je verdrinken kan.
Als ze de mijne soms ontmoeten,
geniet ik er met volle teugen van.

Laat mij nog lang meebeleven,
van dit wondermooi gebeuren..
Hoe dit prachtmeisje ons gegeven,
zich klaar maakt voor 't het leven .

Geschreven door liev om 22:08 Reageer op dit bericht

Zaterdag 21 januari 2006

Een bloempje dat ik heel graag zie..

Een bloempje dat ik heel graag zie,

is de kleine Vergeetmeniet.

Ze staat zo stil en heel bedeesd.

dat je haar bestaan bijna vergeet.

Het blauw van haar vele blaadjes,

doet denken aan mooie ,zomerse dagen.

De hemel stralend en helder klaar,

mensen die lachen naar mekaar.

Het wit aan de wolkjes, dartel en vrij,

ik maak er mooie beeldjes bij.

Soms zie ik een vogel ,al eens dier,

Dat geeft in mijn binnenste veel plezier.

Haar kern vertoont dat hevige geel
alsof de zonhet met haar deelt.

Roept heerlijke gedachten op,

diep in mijn brein waren verstopt.

Tere groen van het struikje,

waar de bloempjes uitkruipen.

Net als het zachte lentegras

Waarop jij dicht tegen mij lag.

Geschreven door liev om 19:58 Reageer op dit bericht

Reageer op dit bericht

Meer van luikje toe