LUCIEN EN CLOTHILDE

"Nog vijf of zes jaar samen. Meer moet dat niet zijn"

Zijn blik dwaalde af van de kaarten in zijn hand naar haar grijsblauwe ogen. En daar was de vonk. Sinds enkele weken delen Lucien (89) en Clothilde (88) nu ook een kamer in rust- en verzorgingstehuis Dommelhof in Tielt-Winge, en dat na meer dan een kwarteeuw eenzaamheid.

"Nog vijf of zes jaar samen, meer wensen we niet", stelt het 'jonge' koppel nuchter. Halsoverkop verliefd worden, dat hadden beide tachtigers dan ook niet meer verwacht.

- Lucien, die pas in maart naar het Dommelhof verhuisde, heeft er een leven in Tielt-Winge opzitten als arbeider bij de watermaatschappij. Hij is weduwnaar - zijn vrouw overleed 25 jaar geleden, kinderen heeft hij niet. Hij is niet meer heel goed te been, maar mentaal zit het nog goed. Met de hulp van zijn buurvrouw Madeleine redde hij het thuis nog wel. "Maar de winters waren het moeilijkst. Ik weet niet of ik er nog één thuis overleefd zou hebben."

- Clothilde is afkomstig uit Hoeleden, waar ze als seizoenarbeidster werkte. Haar man overleed 29 jaar geleden, zelf woont ze sinds februari in het rust- en verzorgingstehuis. Tijdens het interview zal ze amper enkele zinnetjes zeggen, al knikt ze wel af en toe bevestigend naar haar nieuwe liefde - Lucien is de 'prater' van het koppel. En ze blijft glimlachend naar hem kijken, met glinsteringen in de ogen.

• Wat trok jullie aan in elkaar?
• Lucien: "Een schone vrouw. En vriendelijk en dienstig. Ja, een heel lieve vrouw is ze."
• Jullie delen een bed. Ook dat is wennen, niet? Clothilde: "Dat is warm, hé jongen. (lacht)"En na dit feest jullie eerste huwelijksnacht?
• Lucien: "Oei, hoe gaan we dat doen?"
• Clothilde: "Nee, dat is te lang geleden, hoor. (lacht)"
• Lucien: "We zijn geen jonge mensen meer. Een relatie is nu anders dan toen we nog 20 jaar waren. We omhelzen elkaar vaak en graag. En we kussen. Mijn eerste kus was op haar wang, de tweede op haar mond."
• Praten jullie over vroeger, voor jullie elkaar kenden? Over jullie overleden partners?
• Clothilde: "We praten over vroeger, over het leven van toen."
• Lucien: "Mijn vrouw was vaak ziek. En Clothilde's man was niet de beste man - (tegen Clothilde) ik mag dat zeggen, hé?

Haar man was lid van elke vereniging, bekend in heel het dorp en overal graag gezien. Maar thuis was hij niet te vinden. Ik ben zelf te oud om nog bij een vereniging te zitten.

Het enige wat we doen, doen we samen. Zoals kaarten of eens gaan wandelen."

• Wat verwachten jullie nog van het leven?
• Lucien: "Geen kinderen meer! (lacht) Ik ben bijna 90 jaar, Clothilde is 88 jaar. Ik hoop nog vijf of zes jaar bij haar te kunnen zijn. Gezond blijven en van elkaar genieten."
• Clothilde: "Ja jong, meer moet dat ook niet zijn."

WAT IS DAT MOOI...