SEPTEMBER

Vader van prinses Claire drie maanden geleden overleden,

prins Aymeric deelt pakkend eerbetoon aan opa:

“Betekende alles voor me”

Prinses Claire met haar vader Nicholas op haar trouw met prins Laurent in 2003.

Nicholas Coombs, de vader van prinses Claire, is drie maanden geleden op 88-jarige leeftijd overleden. De koninklijke familie hield het trieste nieuws al die tijd stil.

Prins Aymeric maakte het overlijden van zijn opa gisteren bekend op Instagram. “Drie maanden geleden was het te pijnlijk om dit te delen”, schrijft prins Aymeric bij enkele foto’s van zijn grootvader.

“Nu voelt het nog steeds onwerkelijk, maar vandaag wilde ik een eerbetoon brengen aan mijn opa en enkele van de dierbare herinneringen delen die we samen hebben beleefd.

Hij betekende alles voor me en dat zal altijd zo blijven.” 

Aymeric, zijn tweelingbroer Nicolas en zijn zus Louise te zien met hun ouders.

Prinses Louise reageerde met hartjes op het bericht van haar broer.

De nieuwe koning van Noorwegen zal voortaan door het leven gaan als koning Haakon VIII.

Mette-Marit is voortaan koningin van Noorwegen en dochter Ingrid Alexandra (22) kroonprinses, Sonja draagt niet langer titel majesteit. Dat heeft het Noorse koningshuis vrijdag bekendgemaakt.

Haakon (53) volgt zijn vader koning Harald V op, die vrijdagochtend is overleden. Mette-Marit (53) wordt koningin, hun dochter Ingrid Alexandra (22) kroonprinses. Haakon werd meteen na het overlijden van zijn vader de nieuwe koning van Noorwegen.

Tot nu toe droeg hij de titel van kroonprins. Royaltykenners gingen er al langer van uit dat hij als koning de naam Haakon VIII zou aannemen. De nieuwe vorst heeft ook zijn persoonlijke motto gekozen: “Alt for Norge”, oftewel: “Alles voor Noorwegen”.

Daarmee zet hij een lange familietraditie voort. Ook zijn vader Harald, zijn grootvader Olav en zijn overgrootvader Haakon VII gebruikten hetzelfde motto.

Noodtoestand in Noord-Italiaanse regio om noodweer:

“Hagelbollen zo groot als sinaasappels”

De gouverneur van de Noord-Italiaanse regio Veneto heeft vanwege het noodweer van vrijdag en zaterdagnacht in zijn regio de noodtoestand afgekondigd. Het noodweer veroorzaakte in grote delen van de regio veel schade aan tientallen gebouwen en zeker 10.000 auto’s. Tientallen mensen raakten gewond.

“Hevige onweersbuien, gepaard gaand met windstoten en hagel, hebben bijna de gehele regio geteisterd en aanzienlijke schade aangericht aan bomen en aan gebouwen - schade die nu zorgvuldig in kaart moet worden gebracht”

JE ZAL HET MAAR MEEMAKEN- OPWARMING VAN DE AARDE ??? IK HEB ER MIJN TWIJFELS BIJ.  ZAL EERDER ZIJN VAN WAT IN DE LUCHT ALLEMAAL HANGT DOOR PROEVEN, OORLOGEN, AANGESTOKEN BRANDEN, MET HOPEN VLIEGTUIGEN.....

Noorse koning Harald (89), de oudste regerende vorst van Europa, overleden

De Noorse koning Harald V is overleden. Hij werd 89. De vorst stierf vrijdagochtend in het Rikshospitalet in Oslo, waar hij sinds 17 augustus was opgenomen.

Op 23 juni 1991 werden Harald en Sonja ingezegend als koning en koningin. 

Harald zat ruim 35 jaar op de Noorse troon. Zijn zoon Haakon (53) volgt hem meteen op als koning van Noorwegen. Hij zal om 11.30 uur een buitengewone ministerraad leiden. In heel Noorwegen zullen van 12 tot 13 uur de kerkklokken luiden ter nagedachtenis aan de koning.

“Grote ecologische verschuiving”: smeltend zee-ijs drijft de grootste walvissen ter wereld naar Oost-Groenland

Waar ooit een dikke ijslaag lag, zwemmen tegenwoordig reuzenwalvissen rond.

Door het smeltende zee-ijs rond Oost-Groenland veroveren de dieren voorheen ontoegankelijke gebieden. Dat blijkt uit een studie. Het decennialange onderzoek bracht honderden van ‘s werelds grootste walvissen in beeld, waaronder bultruggen, dwergvinvissen en gewone vinvissen. De onderzoekers filmden hoe de dieren zich ‘s zomers voeden in de inmiddels ijsvrije kustwateren. Vroeger konden deze walvissen de kustwateren niet bereiken doordat zee-ijs de toegang blokkeerde.

Nu de zee opwarmt en het ijs smelt, breiden ze hun leefgebied uit naar deze regio. Volgens wetenschappers zijn deze seizoensgebonden Arctische ‘eetbuien’ een teken van een grote verandering in het mariene milieu langs de oostkust van Groenland.

De verandering doorheen de jaren is duidelijk: bij onderzoeken in de regio werd tot 2006 geen enkele bultrug waargenomen. In 2007 werden er zeven van de dieren waargenomen, en in 2024 waren er 150 waarnemingen. 

Naar schatting bezochten 4.000 bultruggen, 6.000 vinvissen en 6.000 dwergvinvissen de Groenlandse Zee in de zomer van 2024. In 2007 werden er zeven van de dieren waargenomen, en in 2024 waren er 150 waarnemingen.

Die verschuiving wordt veroorzaakt door stijgende zeetemperaturen en een veranderend voedselaanbod. De walvissen lijken af te komen op vissoorten die naar de opwarmende wateren van Oost-Groenland zijn getrokken. De onderzoekers schatten dat de drie walvissoorten tijdens één voedselseizoen in de zomer minstens 800.000 ton vis en krill consumeren.

Zus Amber leest een pakkende brief voor aan haar grote broer

 “Mijn hart is gebroken op een manier die ik nog nooit heb gevoeld”:

onze reporter zag zus Amber het hele stadion van Genk muisstil krijgen bij de uitvaart van Michiel Vandeweert.

Boodschap van Michiel (28) krijgt stadion van KRC Genk stil:

"Ik wil dat de mensen die achterblijven weten hoe graag ik ze heb gezien"

In de Genkse Cegeka Arena vond maandag de afscheidsplechtigheid van Michiel Vandeweert (28) uit Diepenbeek plaats.

Vlaanderens bekendste progeriapatiënt was een grote fan van KRC Genk en zijn afscheid ging dan ook door in het stadion van de Limburgse voetbalclub. Tijdens de ceremonie, die door 2.500 mensen werd bijgewoond en voor zo’n 100.000 anderen werd gelivestreamd, sprak William Boeva zijn goede vriend een laatste keer toe.

Ook Michiels ouders, zijn zus Amber en enkele beste vrienden namen het woord. De ceremonie werd na twee uur afgesloten met een pakkende boodschap van Michiel zelf. “Je kan nooit genoeg tegen iemand zeggen dat je die graag ziet”: met deze laatste woorden nam Michiel (28) afscheid van familie en vrienden

Boer keert na vuurzee terug en vreest het ergste, tot hij ziet wat zijn bizons hebben klaargespeeld:

“Beste brandweerlieden van Spanje”

Toen een verwoestende bosbrand zijn boerderij ten zuidwesten van Madrid naderde, kon Raúl Rodríguez niets anders doen dan vluchten. Zijn raspaarden, runderen en bizons moest hij aan hun lot overlaten.

Urenlang vreesde hij het ergste, maar bij zijn terugkeer wachtte hem een klein wonder: alle dieren hadden de vuurzee overleefd. Dat was grotendeels te danken aan de grazende bizons en runderen, die het vuur de pas hadden afgesneden. Nog maar een jaar geleden, in juni 2025, brachten Raúl Rodríguez en zijn zakenpartner Víctor Manuel Alonso de Europese bizon terug naar de velden rond Madrid. Acht Europese bizons – zes vrouwtjes en twee mannetjes – leven er in semi-vrijheid tussen steeneiken, jeneverbessen en andere inheemse begroeiing.

“Dankzij herintroductieprojecten graast de Europese bizon voor het eerst in meer dan 10.000 jaar opnieuw in het centrale deel van het Iberisch Schiereiland”, schreven de twee boeren trots op Instagram. En uitgerekend die dieren zouden later een cruciale rol spelen bij de redding van een groot deel van hun domein en veestapel.

Op 24 juli, rond 18 uur, zag Raúl de vlammen snel dichterbij komen. Robledo de Chavela zou worden geëvacueerd. Hij besefte meteen dat de situatie levensgevaarlijk werd en regelde een vrachtwagen om zijn paarden weg te brengen. Maar nog voor het voertuig de boerderij kon bereiken, sloten de autoriteiten de toegangsweg af. De hulp raakte nooit ter plaatse. Raúl rende daarop van hot naar her. Hij zette op verschillende plaatsen water klaar en opende zo veel mogelijk hekken, zodat de dieren vrij konden rondlopen en zelf een veilig heenkomen konden zoeken. Hij negeerde daarbij aanvankelijk zelfs het bevel van de Guardia Civil om het terrein onmiddellijk te verlaten.

“Over de bizons maakte ik me niet zo veel zorgen”. “Het zijn grazers die hun leefgebied bijna instinctief vrijhouden van dichte begroeiing. Bij de paarden lag dat anders. Enkele minuten later hoorde Raúl door het geraas van de wind en het vuur de paniekerige kreten van zijn vader en van Javier, een buurman die was gestopt om hen te helpen. De gewone uitvalswegen waren al geblokkeerd door de brand.

Toen Raúl opkeek, zag hij enorme vlammen op amper 250 meter afstand. Het vuur begon hun terrein te omsingelen. Javier reed voorop in zijn pick-up en leidde Raúl en zijn vader via afgelegen binnenwegen weg. “Hij zei dat we hem moesten volgen omdat hij nog een uitweg kende. Maar het waren nauwelijks berijdbare paden, vol stenen en diepe putten.” Aan de linkerkant van hun vluchtweg raasden de vlammen door het landschap, op sommige momenten op amper veertig meter van hun auto. Raúl reed zo snel als hij kon, maar vreesde tegelijk dat hij een lekke band zou krijgen of met zijn wagen vast zou komen te zitten.

“Als het vuur ons had ingehaald, waren we verloren geweest. De vlammen kwamen steeds dichter.” Door Raúls hoofd flitsten beelden van een eerdere natuurbrand in Almería, waarbij mensen in hun voertuigen door het vuur werden verrast en om het leven kwamen. “Na de langste tien minuten van ons leven zagen we eindelijk politieagenten. Toen wisten we dat we veilig waren.

” Raúl en zijn vader omhelsden Javier. “Hij heeft ons leven gered. Zonder hem hadden we die uitweg nooit gevonden.” Door files en afgesloten wegen duurde het vervolgens nog vier uur voor ze Madrid bereikten. Raúl deed die nacht geen oog dicht.

Bij het eerste ochtendlicht vertrok hij opnieuw naar de boerderij, samen met zijn vader, zakenpartner Víctor en dierenarts Laura. Ze hielden er ernstig rekening mee dat ze hun paarden alleen nog dood en verkoold zouden aantreffen. Ter hoogte van Villamantilla hield een patrouille van de Guardia Civil hen tegen. Toch zochten ze via alternatieve wegen en onverharde paden een route naar hun terrein.

“Zodra we parkeerden, zagen we de paarden. Ze leefden. We barstten allemaal in tranen uit”, vertelt Raúl. “Ze hadden enkele schrammen en lichte verwondingen, maar waren oké.” Ook de 25 koeien en de fokstier hadden het vuur overleefd. Meer nog: door al het gras rond de paardenweide kort te houden, hadden de runderen daar een natuurlijke brandgang gecreëerd. Daardoor kregen de vlammen nauwelijks vat op het perceel en bleven ook de kostbare paarden gespaard. In Bisonte Park bleek het verschil met de andere zwartgeblakerde delen van het domein nog opmerkelijker. De acht Europese bizons hadden door hun voortdurende gegraas de begroeiing op hun terrein kort en open gehouden. Zo was eveneens een natuurlijke brandgang ontstaan die het reservaat tegen de vuurzee beschermde.

Terwijl grote delen van het omliggende domein volledig waren verkoold, bleef het terrein waar de bizons rondliepen intact. Zelfs de groene vegetatie was er her en der nog zichtbaar. En nog belangrijker: ook alle bizons bleken ongedeerd. Raúl legde het scherpe contrast tussen beide gebieden vast op video. “Hier, waar niets mag worden aangeraakt, is alles afgebrand”, zei hij terwijl hij de zwartgeblakerde omgeving filmde. “En precies waar de beste brandweerlieden van Spanje rondlopen – de bizons – is een natuurlijke brandgang ontstaan.”

Naast opluchting voelde Raúl ook frustratie. Volgens hem maken de Spaanse milieuregels het bijzonder moeilijk om natuurgebieden preventief te onderhouden. Voor het kappen van bomen, het weghalen van hout of het uitvoeren van gecontroleerde branden zijn vergunningen nodig en volgt een administratieve mallemolen

“De veehouders worden van het platteland verdreven”, klaagt hij. “Je mag niets aanraken en wordt alleen geïntimideerd of je loopt het risico op een boete. We vragen gewoon om gezond verstand en minder obstakels.” Op zijn eigen terrein ziet Raúl naar eigen zeggen het bewijs: waar de begroeiing dicht en onaangeroerd bleef, verwoestte het vuur alles. Waar zijn runderen en bizons graasden, bleef het landschap grotendeels gespaard. Voor hem bestaat er dan ook geen twijfel over wie die dag de “beste brandweerlieden van Spanje” waren.

DAAR WORDT EEN MENS EVEN STIL VAN….

Pasgeboren Sophie ontmoet voor het eerst vader (27) die in coma ligt en dan geschiedt een wonder:

“Plots rolden de tranen over zijn wangen”

Zijn ogen zijn open, maar Sam King (27) uit Southampton ligt roerloos in zijn ziekenhuisbed, tot een vroedvrouw zijn pasgeboren dochtertje Sophie vlak voor zijn gezicht houdt. Plots rollen de tranen over zijn wangen.

Vier dagen nadat zijn hart stopte met kloppen en hij in een kunstmatige coma werd gebracht, geeft Sam voor het eerst een teken. Zijn baby’tje was alles wat hij nodig had.

Nog voor hij haar in zijn armen kan sluiten, vindt de kleine Sophie een manier om haar vader te wekken. Enkele dagen eerder ligt Emma wakker naast haar man in bed. Ze is hoogzwanger en kan de slaap niet vatten. Ze scrolt wat op haar smartphone. Het Britse koppel wacht vol ongeduld op de geboorte van hun dochter. Het kan elk moment zover zijn.

Dan stopt Sams hart met kloppen. Zonder waarschuwing krijgt hij een hartaanval. De aanstaande vader voelde zich eerder op de avond nog goed en kampte niet met gezondheidsproblemen. “Het was gewoon een doodnormale avond”.

Omdat Emma nog wakker is, merkt ze meteen dat er iets grondig mis is. “Hij hapte drie keer heel diep naar adem. Daarna draaiden zijn ogen weg.” Ze belt de hulpdiensten en begint haar man te reanimeren. Hoogzwanger, alleen naast het bed, probeert ze zijn hart opnieuw op gang te krijgen. Wanneer de ambulanciers arriveren, nemen zij het over. Hij krijgt elf schokken met een defibrillator. Bijna twee uur lang vechten ze voor zijn leven. Ook wanneer de kans dat hij het haalt steeds kleiner wordt.

“Ze maakten een echo en dat was een van de redenen waarom ze bleven doorgaan”, legt Sam uit. “Daarop zagen ze dat mijn hart nog heel licht bewoog. Een meetbare polsslag of bloeddruk leverde dat niet op, maar er was wel nog enige hartactiviteit.” Uiteindelijk begint zijn hart weer te kloppen. Sam leeft, maar is niet bij bewustzijn. Hij wordt in een kunstmatige coma gebracht.

Artsen in het ziekenhuis in Londen kunnen niet zeggen hoeveel schade zijn hersenen hebben opgelopen. Evenmin weten ze of hij zijn vrouw ooit nog zal herkennen of zijn dochter ooit bewust zal zien. Spoedarts Edward Langford beseft hoe klein de kansen zijn. “Wanneer het hart bijna twee uur niet op eigen kracht klopt, is overleven normaal gezien erg onwaarschijnlijk”, zegt hij.

”Drie dagen later wordt Sophie geboren. In hetzelfde ziekenhuis waar haar vader in coma ligt." Daar, op die andere ziekenhuiskamer, wordt intussen Sams verdoving geleidelijk afgebouwd. “Maar op dat moment wisten we nog altijd niet of er hersenactiviteit was en of hij begreep wat er om hem heen gebeurde”.

Sam kan zijn dochter niet in zijn armen nemen. Hij kan haar niet begroeten of haar naam uitspreken. Tot een vroedvrouw vader en dochter bij elkaar wil brengen. Ze tilt Sophie voorzichtig op en houdt het pasgeboren meisje vlak voor zijn gezicht. Emma staat naast het bed.

“Onwezenlijk” Dan gebeurt iets waarop niemand nog durfde te hopen. Sam huilt.

“Je kon zien hoe de tranen over zijn wangen rolden”, vertelt Emma. “Het was de meest onwezenlijke ervaring van mijn leven.” Hij beweegt niet. Hij zegt niets. Alleen die tranen verraden dat ergens achter zijn starende blik nog iets doordringt. En hoe. Voor Emma nemen die tranen alle twijfels weg. Haar man hoort hen. Hij ziet zijn dochter. Hij is er nog.

Sam zelf herinnert zich het moment slechts vaag. Als een wazige droom, zegt hij later. Voor Emma staat het voor altijd in haar geheugen gegrift. Waarom Sams hart die nacht plots stopte met kloppen, weten de artsen nog altijd niet. Ook hijzelf kan nauwelijks bevatten dat hij het heeft overleefd. “Maar ik ben er oneindig dankbaar voor.”

De dochter die hij mogelijk nooit had leren kennen, groeit nu op met haar vader aan haar zijde.

Dit is werkelijk een wonder, een geluk voor dit gezin. Prachtig !

Slimme boer redt huis van natuurbrand met tractor 

In Polen vat een droog landbouwveld vlak bij een woning vuur. Mensen krijgen de vlammen niet gedoofd, maar een slimme boer reageert snel.

JE MOET MAAR OP HET GEDACHT KOMEN HE. BRAVO !

Oekraïense soldaat komt na 6,5 jaar vrij uit strafkolonie mét kater Myshko die hem hielp de hel te overleven

Hij zat bijna zeven jaar vast in een Russische strafkolonie. Toch verliet de Oekraïense soldaat Stanislav Panchenko (26) die duistere plek niet alleen. In zijn armen droeg hij een stille getuige van zijn lijdensweg: de kater Myshko, die al die jaren zijn steun en toeverlaat was. Het is een beeld dat symbool staat voor de veerkracht van Oekraïense krijgsgevangenen en de sterke band tussen mens en dier.

Stanislav werd in januari 2019 gevangengenomen in de Donetsk-regio. Kort daarna werd hij op basis van verzonnen aanklachten veroordeeld tot zeventien jaar cel. Zijn moeder herinnert zich hoe hij eerst in een voorhechteniscentrum belandde en daarna naar strafkolonie nr. 32 in Makiivka, een stad die nu door Rusland wordt bezet, werd overgebracht.

“Alles was gefabriceerd, een toneelstukje om Oekraïense soldaten zo lang mogelijk vast te houden”. In de barakken dook op een dag (ongeveer twee jaar later) een verzwakte kitten op, gevonden door een medegevangene. Het diertje was amper een paar weken oud en nauwelijks in staat om op eigen kracht te overleven. De mannen besloten het kleintje samen te voederen en groot te brengen.

“Hij was meer dan zomaar een kat”, vertelt Stanislav. “Hij werd deel van ons leven in gevangenschap. Voor velen gaf hij troost op momenten dat wanhoop de overhand nam.”

De mannen sloten een pact: wie als eerste vrij zou komen, zou de kat meenemen naar de vrijheid. “We wilden niet dat hij achterbleef en als zwerver eindigde”, zegt Stanislav. “Hij hoorde bij ons. Bij mij.” Zelfs de Russische bewakers merkten de gehechtheid.

Op 14 augustus kwam dan eindelijk het moment waar Stanislav al bijna zeven jaar op wachtte: een gevangenenruil. Samen met 83 andere Oekraïners – onder wie burgers en artsen die al meer dan zes jaar vastzaten – werd hij vrijgelaten. Toen de ambulances de vrijgelatenen vervoerden, hield Stanislav zijn tas stevig vast. Binnenin zat Myshko, muisstil.

“Het medisch personeel keek vol ongeloof toen ik zei dat er een kat in mijn tas zat. ‘Levend? Uit de strafkolonie?!’ vroegen ze. Ik liet hem zien, en plots kwam er een glimlach op ieders gezicht. Voor even voelde het alsof de oorlog heel ver weg was.”

Vandaag woont Myshko samen met Stanislav in Poltava, in het noordoosten van Oekraïne. De kater komt langzaam weer op gewicht en blijkt nog altijd dezelfde slimme, aanhankelijke metgezel als in de cel.

Voor Stanislav is zijn aanwezigheid onbetaalbaar. “We zijn samen door de hel gegaan. Nu beginnen we ook samen aan een nieuw leven.” Toch kan de soldaat zijn gedachten niet volledig verzetten.

“Ik heb Myshko grootgebracht met een vriend die nog altijd gevangen zit. Ik hoop met heel mijn hart dat hij binnenkort ook deel kan uitmaken van een ruil. Hij verdient evenzeer de vrijheid.”

Vandaag liggen de tralies achter hem en spint Myshko vredig op zijn schoot. Het toont hoe zelfs in de kilste strafkolonie menselijkheid overeind blijft.

Want soms is vrijheid niet enkel een deur die opengaat, maar ook het simpele besef dat je er niet alleen voor staat.

Mishu, de kat die 17 dagen vermist was op Brussels Airport, is terecht:

“Mijn moeder barstte in tranen uit toen ze Mishu eindelijk terugzag” Het leek een verhaal zonder happy end te worden. Zeventien dagen lang bleef Mishu spoorloos nadat hij verdween op Brussels Airport.

Maar gisterenavond is het onmogelijke gebeurd: Mishu werd levend teruggevonden. “Ik dacht eerst dat ze belden om ons dossier af te sluiten”, zegt Mishu’s baasje Het is 20.20 uur.

Patricia Maria (27) is rustig aan het avondeten in Roemenië. Plots gaat haar telefoon. Aan de andere kant van de lijn hangt de dienst Lost & Found van Brussels Airport.

“Ik dacht eerst dat ze belden om te zeggen dat ze de zoektocht zouden stopzetten”, vertelt Patricia. “Maar toen hoorde ik:

‘We hebben Mishu gevonden.’ Ik kon het gewoon niet geloven.

Hond braakt zes damesslips uit bij dierenarts: “Ik denk dat ze er spijt van heeft en het niet meer zal doen”

Een hond heeft bij een Nederlandse dierenkliniek voor de nodige verbazing gezorgd. De boxer bleek maar liefst zes damesslips te hebben ingeslikt. Bij de dierenarts kwamen ze er één voor één weer uit.

Pascalle coördinator van Dierenkliniek Nunspeet, doet het verhaal:

“Ik heb het via onze sociale media gedeeld. Het gaat om een boxer, een vrouwtje. De eigenaar kwam er op maandag 13 juli mee naar onze praktijk.” “Ze was hier misschien op vakantie en werd met haar hond naar ons doorverwezen. Ze vond het goed dat we de foto’s deelden, maar wil verder niet in de publiciteit. Begrijpelijk.

”Want wat zien we op de opvallende foto? “Zes damesslips. De hond van de vrouw was het hele weekend al misselijk.” De zaak kwam aan het licht toen het baasje besefte dat ze minstens één slipje miste. “Ze vermoedde al dat haar hond het zou kunnen hebben opgegeten.

Toen we een echo maakten, bleek dat ze er meerdere had opgegeten.” De onderbroeken moesten er natuurlijk zo snel mogelijk terug uit. “Wij hebben de hond zacht voer gegeven en een middel waardoor ze kon braken.

Toen kwam de ene na de andere slip eruit. Zes in totaal.” Het ‘record’ in de dierenkliniek stond tot dan toe op drie.

“Dit was zelfs voor ons wat veel.” Gelukkig liep het voor de boxer in kwestie goed af. “Ik denk dat ze er best spijt van heeft gehad en het niet meer zal doen.” 

De totale zonsverduistering van

12 augustus 2026

Het was de eerste keer na de zonsverduistering van 11 augustus 1999 dat de kernschaduw van de maan het vasteland van Europa trof.

Ze trok over het noorden van Spanje en schamptte daarbij het noordoosten van Portugal. De zon stond dan al zeer laag aan de horizon, het einde van de zonsverduistering was alleen vanuit de Spaanse noordkust te zien.

In grote delen van Spanje ging de zon gedeeltelijk verduisterd onder. Op de Balearen ging de zon kort na de totaliteit onder. 

MOOI OM TE ZIEN.

“Bange honden en katten hou je best binnen”:

hoe de zonsverduistering ook een impact heeft op onze dieren.

Je zal ook geen vogel horen !

Groenlandse Mona legt vast hoe gigantische ijsberg omrolt voor kust

Een enorme ijsberg rolt om voor de kust van Ilulissat in Groenland. De opmerkelijke beelden zijn gemaakt door inwoonster Mona.