Categorie: DIEREN

“Oh mijn God!”: zeilers beleven angstige momenten tijdens aanval van orka’s voor Spaanse kust

Enkele zeilers zijn voor de kust van Spanje aangevallen door een groep orka’s.

Op beelden die een van de bemanningsleden kon maken, is te zien hoe zo’n drie of vier orka’s de zeilboot omsingelden en tegen de romp beukten. “Oh mijn God!”, klonk het toen de zeilers zich probeerden vast te grijpen.

De zeilers waren net op de terugweg van een wedstrijd in de buurt van San Vicente toen ze plots werden aangevallen. Zo’n drie of vier dieren zwommen steeds onder de zeilboot door en beukten tegen de onderkant. Ze rukten zelfs de helft van het roer eraf. In totaal duurde de aanval zo’n acht minuten.

De bemanning vreesde aanvankelijk dat de dieren de romp hadden beschadigd en dat er water naar binnen was gestroomd, maar dat was gelukkig niet het geval. Volgens bemanningslid Gage Butler, oorspronkelijk afkomstig uit Californië, ging het vermoedelijk om jonge orka’s die de boot eerder als speelgoed beschouwden.

Butler omschreef de ervaring als zowel angstaanjagend als uniek. Iedereen bleef ongedeerd en de boot liep geen grote schade op.

“Komaan, deze kant op!”: dolfijnen loodsen verdwaalde walvis terug naar open zee

Ruim twee weken lang zat een jonge walvis gevangen in een ondiepe riviermonding in West-Australië. Elke poging om de oceaan te bereiken liep vast op zandbanken.

Tot een groep dolfijnen opdook en de verdwaalde reus volgens ooggetuigen naar de vrijheid loodste. De Zuidkaper, een bedreigde walvissoort, was op 28 juni het Peel-Harvey-estuarium ten zuiden van Perth binnengezwommen. Hoe hij daar terechtkwam, weet niemand. Mogelijk werd hij tijdens uitzonderlijk hoogtij naar binnen gelokt.

Toen het waterpeil zakte, zat hij gevangen. Door zijn gestalte kon de jonge Zuidkaper zich nauwelijks door het ondiepe water bewegen. Bijna drie weken lang volgden buurtbewoners zijn doen en laten op de voet. Ze doopten hem liefkozend ‘Gail the Whale’.

Donderdagnamiddag vielen de puzzelstukken eindelijk op hun plaats.

Het was vloed en het water stond net hoog genoeg. Na enkele mislukte pogingen slaagde de walvis erin een verraderlijke zandbank over te steken. Aan de andere kant wachtte onverwachte hulp.

“Er dook een groep dolfijnen op”, vertelt Peterson. “Mogelijk hebben zij de walvis verder naar de veilige, open zee geleid.” Ook omstanders zagen hoe de dolfijnen zich rond de Zuidkaper verzamelden en hem naar dieper water loodsten. De dieren waren geen onbekenden voor elkaar: tijdens zijn verblijf in de ondiepe riviermonding had de walvis geregeld contact met de plaatselijke dolfijnen.

De dolfijnen vormen een formatie rond de walvis. Volgens marien biologe Emily Ehlers is dergelijk gedrag uitzonderlijk, maar niet uniek. Vorig jaar zag ze hoe dolfijnen een gestrande bultrug in Koombana Bay, 170 kilometer ten zuiden van Perth, te hulp schoten.

“Ze zwemmen in een soort formatie rond de walvis en proberen hem met geluiden in de juiste richting te sturen”, zegt ze. “Het is ronduit indrukwekkend.” De twee soorten zoeken elkaar vaker op. Walvissen draaien zich soms op hun rug en tonen hun buik, alsof ze de dolfijnen uitnodigen om te spelen. Die surfen vervolgens mee op de boeggolf van de veel grotere dieren.

Niet elke ontmoeting is even vriendschappelijk, soms spelen rivaliteit en territoriumdrang mee, maar in dit geval leek de boodschap duidelijk: komaan, deze kant op. 

Neef Guy praat over aanval door Aziatische hoornaars waarna Eddy (60) gereanimeerd werd:

“We branden kaarsen, maar zijn ook realistisch”

“Hij kon nog naar zijn vrouw lopen maar dan stopte zijn hart met kloppen.”

Eddy De Mulder (60) uit het Oost-Vlaamse Ninove wilde donderdagavond zijn pony voederen, toen er uit een nest boven een deuropening plots tientallen Aziatische hoornaars naar buiten vlogen. De man werd meermaals gestoken, kreeg een hartstilstand en moest een halfuur lang gereanimeerd worden.

Vier dagen later ligt hij nog in coma in het AZORG-ziekenhuis in Aalst. “Op toegediende pijnprikkels kwam nog geen enkele reactie”, getuigt zijn neef Guy.

Ook in Kluisbergen leidde dit weekend een aanval van de wespen tot verschillende ziekenhuisopnames. De feiten gebeurden donderdagavond aan zijn weide in de Camberg in Voorde, een deelgemeente van Ninove.

Eddy liep die avond naar de weide om zijn pony hooi te geven, maar toen liep het mis. “Toen hij het hooi nam en eraan schudde, kwamen de hoornaars plots naar hem gevlogen”, vertelt zijn neef Guy. Het nest bleek net boven de stal te hangen.

“Hij werd aangevallen en kreeg verschillende steken van de dieren. Hij liep naar zijn vrouw waar hij zijn T-shirt uittrok en nog net kon zeggen dat hij werd aangevallen. Daarna zwol zijn hoofd en zijn keel op waardoor hij begon te stikken en kreeg hij een hartstilstand door gebrek aan zuurstof”.

Spijtig genoeg is de man aan het teveel aan gif van de tientallen hoornaars overleden.

Tip : als je een hoornaar dichtbij ziet, loop dan weg !

Belg slaat alarm voor mysterieuze ‘noodkreten’ in Franse bergen

Een bezorgde Belgische toerist heeft maandagavond de Franse politie in hoogste staat van paraatheid gebracht. Onze landgenoot hoorde tijdens een bergwandeling ‘noodkreten’ en belde in paniek de hulpdiensten. Die rukten dan ook massaal uit.

Het incident gebeurde maandag nabij het Lac du Forlet, een bergmeer in de Franse gemeente Soultzeren (Haut-Rhin). De Belgische wandelaar dacht dat iemand in zware nood verkeerde. Hij twijfelde geen seconde en belde de bergreddingsdienst. Die nam de melding serieus. Om 17 uur vertrok een zoekteam te voet om de bergen uit te kammen.

De agenten zochten de omgeving af, maar vonden helemaal niemand in nood. De zoekactie leverde niets op en werd gestaakt.Het mysterie bleef onopgelost, tot zich dinsdagochtend plots een lokale inwoner meldde bij de gendarmerie.

De man kreeg te horen over de grootscheepse zoekactie en kwam met een opmerkelijke bekentenis. Het bleek te gaan om een lokale boer die de avond voordien heel luid zijn kudde koeien bij elkaar aan het roepen was. 

“Grote ecologische verschuiving”: smeltend zee-ijs drijft de grootste walvissen ter wereld naar Oost-Groenland

Waar ooit een dikke ijslaag lag, zwemmen tegenwoordig reuzenwalvissen rond.

Door het smeltende zee-ijs rond Oost-Groenland veroveren de dieren voorheen ontoegankelijke gebieden. Dat blijkt uit een studie. Het decennialange onderzoek bracht honderden van ‘s werelds grootste walvissen in beeld, waaronder bultruggen, dwergvinvissen en gewone vinvissen. De onderzoekers filmden hoe de dieren zich ‘s zomers voeden in de inmiddels ijsvrije kustwateren. Vroeger konden deze walvissen de kustwateren niet bereiken doordat zee-ijs de toegang blokkeerde.

Nu de zee opwarmt en het ijs smelt, breiden ze hun leefgebied uit naar deze regio. Volgens wetenschappers zijn deze seizoensgebonden Arctische ‘eetbuien’ een teken van een grote verandering in het mariene milieu langs de oostkust van Groenland.

De verandering doorheen de jaren is duidelijk: bij onderzoeken in de regio werd tot 2006 geen enkele bultrug waargenomen. In 2007 werden er zeven van de dieren waargenomen, en in 2024 waren er 150 waarnemingen. 

Naar schatting bezochten 4.000 bultruggen, 6.000 vinvissen en 6.000 dwergvinvissen de Groenlandse Zee in de zomer van 2024. In 2007 werden er zeven van de dieren waargenomen, en in 2024 waren er 150 waarnemingen.

Die verschuiving wordt veroorzaakt door stijgende zeetemperaturen en een veranderend voedselaanbod. De walvissen lijken af te komen op vissoorten die naar de opwarmende wateren van Oost-Groenland zijn getrokken. De onderzoekers schatten dat de drie walvissoorten tijdens één voedselseizoen in de zomer minstens 800.000 ton vis en krill consumeren.

Boer keert na vuurzee terug en vreest het ergste, tot hij ziet wat zijn bizons hebben klaargespeeld:

“Beste brandweerlieden van Spanje”

Toen een verwoestende bosbrand zijn boerderij ten zuidwesten van Madrid naderde, kon Raúl Rodríguez niets anders doen dan vluchten. Zijn raspaarden, runderen en bizons moest hij aan hun lot overlaten.

Urenlang vreesde hij het ergste, maar bij zijn terugkeer wachtte hem een klein wonder: alle dieren hadden de vuurzee overleefd. Dat was grotendeels te danken aan de grazende bizons en runderen, die het vuur de pas hadden afgesneden. Nog maar een jaar geleden, in juni 2025, brachten Raúl Rodríguez en zijn zakenpartner Víctor Manuel Alonso de Europese bizon terug naar de velden rond Madrid. Acht Europese bizons – zes vrouwtjes en twee mannetjes – leven er in semi-vrijheid tussen steeneiken, jeneverbessen en andere inheemse begroeiing.

“Dankzij herintroductieprojecten graast de Europese bizon voor het eerst in meer dan 10.000 jaar opnieuw in het centrale deel van het Iberisch Schiereiland”, schreven de twee boeren trots op Instagram. En uitgerekend die dieren zouden later een cruciale rol spelen bij de redding van een groot deel van hun domein en veestapel.

Op 24 juli, rond 18 uur, zag Raúl de vlammen snel dichterbij komen. Robledo de Chavela zou worden geëvacueerd. Hij besefte meteen dat de situatie levensgevaarlijk werd en regelde een vrachtwagen om zijn paarden weg te brengen. Maar nog voor het voertuig de boerderij kon bereiken, sloten de autoriteiten de toegangsweg af. De hulp raakte nooit ter plaatse. Raúl rende daarop van hot naar her. Hij zette op verschillende plaatsen water klaar en opende zo veel mogelijk hekken, zodat de dieren vrij konden rondlopen en zelf een veilig heenkomen konden zoeken. Hij negeerde daarbij aanvankelijk zelfs het bevel van de Guardia Civil om het terrein onmiddellijk te verlaten.

“Over de bizons maakte ik me niet zo veel zorgen”. “Het zijn grazers die hun leefgebied bijna instinctief vrijhouden van dichte begroeiing. Bij de paarden lag dat anders. Enkele minuten later hoorde Raúl door het geraas van de wind en het vuur de paniekerige kreten van zijn vader en van Javier, een buurman die was gestopt om hen te helpen. De gewone uitvalswegen waren al geblokkeerd door de brand.

Toen Raúl opkeek, zag hij enorme vlammen op amper 250 meter afstand. Het vuur begon hun terrein te omsingelen. Javier reed voorop in zijn pick-up en leidde Raúl en zijn vader via afgelegen binnenwegen weg. “Hij zei dat we hem moesten volgen omdat hij nog een uitweg kende. Maar het waren nauwelijks berijdbare paden, vol stenen en diepe putten.” Aan de linkerkant van hun vluchtweg raasden de vlammen door het landschap, op sommige momenten op amper veertig meter van hun auto. Raúl reed zo snel als hij kon, maar vreesde tegelijk dat hij een lekke band zou krijgen of met zijn wagen vast zou komen te zitten.

“Als het vuur ons had ingehaald, waren we verloren geweest. De vlammen kwamen steeds dichter.” Door Raúls hoofd flitsten beelden van een eerdere natuurbrand in Almería, waarbij mensen in hun voertuigen door het vuur werden verrast en om het leven kwamen. “Na de langste tien minuten van ons leven zagen we eindelijk politieagenten. Toen wisten we dat we veilig waren.

” Raúl en zijn vader omhelsden Javier. “Hij heeft ons leven gered. Zonder hem hadden we die uitweg nooit gevonden.” Door files en afgesloten wegen duurde het vervolgens nog vier uur voor ze Madrid bereikten. Raúl deed die nacht geen oog dicht.

Bij het eerste ochtendlicht vertrok hij opnieuw naar de boerderij, samen met zijn vader, zakenpartner Víctor en dierenarts Laura. Ze hielden er ernstig rekening mee dat ze hun paarden alleen nog dood en verkoold zouden aantreffen. Ter hoogte van Villamantilla hield een patrouille van de Guardia Civil hen tegen. Toch zochten ze via alternatieve wegen en onverharde paden een route naar hun terrein.

“Zodra we parkeerden, zagen we de paarden. Ze leefden. We barstten allemaal in tranen uit”, vertelt Raúl. “Ze hadden enkele schrammen en lichte verwondingen, maar waren oké.” Ook de 25 koeien en de fokstier hadden het vuur overleefd. Meer nog: door al het gras rond de paardenweide kort te houden, hadden de runderen daar een natuurlijke brandgang gecreëerd. Daardoor kregen de vlammen nauwelijks vat op het perceel en bleven ook de kostbare paarden gespaard. In Bisonte Park bleek het verschil met de andere zwartgeblakerde delen van het domein nog opmerkelijker. De acht Europese bizons hadden door hun voortdurende gegraas de begroeiing op hun terrein kort en open gehouden. Zo was eveneens een natuurlijke brandgang ontstaan die het reservaat tegen de vuurzee beschermde.

Terwijl grote delen van het omliggende domein volledig waren verkoold, bleef het terrein waar de bizons rondliepen intact. Zelfs de groene vegetatie was er her en der nog zichtbaar. En nog belangrijker: ook alle bizons bleken ongedeerd. Raúl legde het scherpe contrast tussen beide gebieden vast op video. “Hier, waar niets mag worden aangeraakt, is alles afgebrand”, zei hij terwijl hij de zwartgeblakerde omgeving filmde. “En precies waar de beste brandweerlieden van Spanje rondlopen – de bizons – is een natuurlijke brandgang ontstaan.”

Naast opluchting voelde Raúl ook frustratie. Volgens hem maken de Spaanse milieuregels het bijzonder moeilijk om natuurgebieden preventief te onderhouden. Voor het kappen van bomen, het weghalen van hout of het uitvoeren van gecontroleerde branden zijn vergunningen nodig en volgt een administratieve mallemolen

“De veehouders worden van het platteland verdreven”, klaagt hij. “Je mag niets aanraken en wordt alleen geïntimideerd of je loopt het risico op een boete. We vragen gewoon om gezond verstand en minder obstakels.” Op zijn eigen terrein ziet Raúl naar eigen zeggen het bewijs: waar de begroeiing dicht en onaangeroerd bleef, verwoestte het vuur alles. Waar zijn runderen en bizons graasden, bleef het landschap grotendeels gespaard. Voor hem bestaat er dan ook geen twijfel over wie die dag de “beste brandweerlieden van Spanje” waren.

DAAR WORDT EEN MENS EVEN STIL VAN….

Oekraïense soldaat komt na 6,5 jaar vrij uit strafkolonie mét kater Myshko die hem hielp de hel te overleven

Hij zat bijna zeven jaar vast in een Russische strafkolonie. Toch verliet de Oekraïense soldaat Stanislav Panchenko (26) die duistere plek niet alleen. In zijn armen droeg hij een stille getuige van zijn lijdensweg: de kater Myshko, die al die jaren zijn steun en toeverlaat was. Het is een beeld dat symbool staat voor de veerkracht van Oekraïense krijgsgevangenen en de sterke band tussen mens en dier.

Stanislav werd in januari 2019 gevangengenomen in de Donetsk-regio. Kort daarna werd hij op basis van verzonnen aanklachten veroordeeld tot zeventien jaar cel. Zijn moeder herinnert zich hoe hij eerst in een voorhechteniscentrum belandde en daarna naar strafkolonie nr. 32 in Makiivka, een stad die nu door Rusland wordt bezet, werd overgebracht.

“Alles was gefabriceerd, een toneelstukje om Oekraïense soldaten zo lang mogelijk vast te houden”. In de barakken dook op een dag (ongeveer twee jaar later) een verzwakte kitten op, gevonden door een medegevangene. Het diertje was amper een paar weken oud en nauwelijks in staat om op eigen kracht te overleven. De mannen besloten het kleintje samen te voederen en groot te brengen.

“Hij was meer dan zomaar een kat”, vertelt Stanislav. “Hij werd deel van ons leven in gevangenschap. Voor velen gaf hij troost op momenten dat wanhoop de overhand nam.”

De mannen sloten een pact: wie als eerste vrij zou komen, zou de kat meenemen naar de vrijheid. “We wilden niet dat hij achterbleef en als zwerver eindigde”, zegt Stanislav. “Hij hoorde bij ons. Bij mij.” Zelfs de Russische bewakers merkten de gehechtheid.

Op 14 augustus kwam dan eindelijk het moment waar Stanislav al bijna zeven jaar op wachtte: een gevangenenruil. Samen met 83 andere Oekraïners – onder wie burgers en artsen die al meer dan zes jaar vastzaten – werd hij vrijgelaten. Toen de ambulances de vrijgelatenen vervoerden, hield Stanislav zijn tas stevig vast. Binnenin zat Myshko, muisstil.

“Het medisch personeel keek vol ongeloof toen ik zei dat er een kat in mijn tas zat. ‘Levend? Uit de strafkolonie?!’ vroegen ze. Ik liet hem zien, en plots kwam er een glimlach op ieders gezicht. Voor even voelde het alsof de oorlog heel ver weg was.”

Vandaag woont Myshko samen met Stanislav in Poltava, in het noordoosten van Oekraïne. De kater komt langzaam weer op gewicht en blijkt nog altijd dezelfde slimme, aanhankelijke metgezel als in de cel.

Voor Stanislav is zijn aanwezigheid onbetaalbaar. “We zijn samen door de hel gegaan. Nu beginnen we ook samen aan een nieuw leven.” Toch kan de soldaat zijn gedachten niet volledig verzetten.

“Ik heb Myshko grootgebracht met een vriend die nog altijd gevangen zit. Ik hoop met heel mijn hart dat hij binnenkort ook deel kan uitmaken van een ruil. Hij verdient evenzeer de vrijheid.”

Vandaag liggen de tralies achter hem en spint Myshko vredig op zijn schoot. Het toont hoe zelfs in de kilste strafkolonie menselijkheid overeind blijft.

Want soms is vrijheid niet enkel een deur die opengaat, maar ook het simpele besef dat je er niet alleen voor staat.

Mishu, de kat die 17 dagen vermist was op Brussels Airport, is terecht:

“Mijn moeder barstte in tranen uit toen ze Mishu eindelijk terugzag” Het leek een verhaal zonder happy end te worden. Zeventien dagen lang bleef Mishu spoorloos nadat hij verdween op Brussels Airport.

Maar gisterenavond is het onmogelijke gebeurd: Mishu werd levend teruggevonden. “Ik dacht eerst dat ze belden om ons dossier af te sluiten”, zegt Mishu’s baasje Het is 20.20 uur.

Patricia Maria (27) is rustig aan het avondeten in Roemenië. Plots gaat haar telefoon. Aan de andere kant van de lijn hangt de dienst Lost & Found van Brussels Airport.

“Ik dacht eerst dat ze belden om te zeggen dat ze de zoektocht zouden stopzetten”, vertelt Patricia. “Maar toen hoorde ik:

‘We hebben Mishu gevonden.’ Ik kon het gewoon niet geloven.

Hond braakt zes damesslips uit bij dierenarts: “Ik denk dat ze er spijt van heeft en het niet meer zal doen”

Een hond heeft bij een Nederlandse dierenkliniek voor de nodige verbazing gezorgd. De boxer bleek maar liefst zes damesslips te hebben ingeslikt. Bij de dierenarts kwamen ze er één voor één weer uit.

Pascalle coördinator van Dierenkliniek Nunspeet, doet het verhaal:

“Ik heb het via onze sociale media gedeeld. Het gaat om een boxer, een vrouwtje. De eigenaar kwam er op maandag 13 juli mee naar onze praktijk.” “Ze was hier misschien op vakantie en werd met haar hond naar ons doorverwezen. Ze vond het goed dat we de foto’s deelden, maar wil verder niet in de publiciteit. Begrijpelijk.

”Want wat zien we op de opvallende foto? “Zes damesslips. De hond van de vrouw was het hele weekend al misselijk.” De zaak kwam aan het licht toen het baasje besefte dat ze minstens één slipje miste. “Ze vermoedde al dat haar hond het zou kunnen hebben opgegeten.

Toen we een echo maakten, bleek dat ze er meerdere had opgegeten.” De onderbroeken moesten er natuurlijk zo snel mogelijk terug uit. “Wij hebben de hond zacht voer gegeven en een middel waardoor ze kon braken.

Toen kwam de ene na de andere slip eruit. Zes in totaal.” Het ‘record’ in de dierenkliniek stond tot dan toe op drie.

“Dit was zelfs voor ons wat veel.” Gelukkig liep het voor de boxer in kwestie goed af. “Ik denk dat ze er best spijt van heeft gehad en het niet meer zal doen.”