ARA ÉS HORA D'ESTAR ALERTA! [geschiedenis]
ARA ÉS HORA D’ESTAR ALERTA!
pleidooi voor een vrij en democratisch Catalunya
Enkele jaren geleden kwam in Oostenrijk Haider en zijn extreemrechtse partij aan de macht. Michel, minister van Buitenlandse Zaken van wat België genoemd wordt, steigerde. Hij riep wie Belgen genoemd worden, op om niet langer in dat land met vakantie te gaan en het op die manier economisch te raken.
In juni 2003 nam Italië het voorzitterschap van de Europese Unie op zich. Berlusconi, premier en boegbeeld van extreemrechts in Italië, beschuldigde een Duits Europarlementslid ervan om "kapo" te zijn. Michel die ook de krant leest en tv kijkt, zweeg in alle talen.
Tijdens mijn vakantie in juli 2003 in Catalunya noemde Piqué, leider van de afdeling van de extreemrechtse Partido Popular (PP) van Aznar in Catalunya, elke andere Catalaanse partij dan de zijne nazistisch. Daardoor noemde hij het overgrote deel van de Catalanen nazisten of fascisten. Opnieuw liet Michel niets van zich horen.
Vreemd is dat Michel wel reageerde op de Oostenrijkse 'provocatie', maar de echte provocaties van Berlusconi en Piqué aan zich voorbij liet gaan.
Vreemd is het niet. Zoals zovele Franstaligen die Belg genoemd willen worden, identificeert hij extreemrechts en de er soms, maar ten onrechte mee samenhangende collaboratie met Vlaams en Vlaanderen: een bijzonder kleinzielige en onjuiste houding. Is het niet zo dat de meest 'notoire' collaborateur in dit land een Franstalige wiens naam ik niet wens neer te schrijven, was?! Daarom reageerde hij bijzonder scherp tegen de groei van extreemrechts in Oostenrijk. Men spreekt er immers Duits, net als het Nederlands een Germaanse taal.
Zo vreemd is het niet. De uitspraken en beledigingen van de extreemrechtse Berlusconi en Piqué werden in het Italiaans en Castiliaans gedaan. Dat dit net als het Frans, Michels moedertaal, Romaanse talen zijn, zal wel geen toeval zijn.
Het is helemaal niet zo vreemd dat Michel niet reageerde op Piqués uitlatingen. Sinds de eenzijdige provocatie en inval van de USA in Irak is Spanje een bevoordeeld bondgenoot van de 'verdediger van de werelddemocratie'. Zelfs onder dictator Franco kon Spanje op veel goodwill van de USA rekenen. Michel die door de nochtans toe te juichen oorspronkelijke genocidewet zowat persona non grata voor de USA werd, durfde het niet aan om opnieuw met dat land in de clinch te gaan. Zijn politieke carrière zou immers onherroepelijk (kunnen) afgelopen geweest zijn.
Vreemd is vooral dat Michel tegen extreemrechts fulmineert. Vreemd omdat zijn liberale partij intens samenwerkt het Front Des Francophones (FDF). Het extreemrechtse FDF haat Vlamingen en beledigt ze met alles wat in de verste verte naar collaboratie, nazisme en extreemrechts ruikt. Is Michel het gedachtegoed van bondgenoot FDF niet ongenegen? Gaat Michel bij het uitstippelen van de buitenlandse politiek van wat België genoemd wordt, met 2 maten en nog meer gewichten te werk?
Vast staat dat de algemene houding van politici tegen extreemrechts vaak onduidelijk, erger nog meestal dubbelzinnig en door laag-bij-de-grondse electorale bijbedoelingen ingegeven is.
Vast staat dat de berichtgeving van de Vlaamse journalisten over extreemrechts in Europa erg onvolledig is. Aan de problemen rond Haider en Berlusconi hebben ze meer dan genoeg aandacht besteed. Over de uitspraak van Piqué en de problemen met extreemrechts in Spanje echter zwegen ze meestal. Is Spanje te ver van de deur? Nee toch, Spanje is ‘zo’ ver weg dat er zelfs vakantie-edities van Vlaamse kranten vol meestal nietszeggende (des)informatie gedrukt worden!
Soms, vaak staat de berichtgeving over Catalunya bol van de fouten. Op 9 augustus 2003 nog durfde “Het Nieuwsblad” het aan om Girona tot hoofdstad van Catalunya te bombarderen en Catalaans en Castiliaans door elkaar te haspelen.
Het ergste was wel dat de journalist van dienst verklaarde dat inwoners van Catalunya liever Catalanen dan Spanjaarden genoemd worden. Uiteraard wist die journalist niet waarover hij het had. Die Catalaan heeft niets graag. Die Catalaan is Catalaan -De geschiedenis is mijn getuige.- die louter ‘toevallig’, door het machtspel van monarchieën dus, bij wat later Spanje werd, terechtgekomen is. Ik zou het alleszins niet aandurven om een Vlaming Belg te noemen.
Het spreekt dat de politieke toestand in Spanje mij meer boeit dan die in andere landen: mijn liefde voor Catalunya is immers erg groot. Toch is het niet onbelangrijk om de situatie in Spanje op de voet te volgen: is het niet zo dat Franco in Spanje als eerste een fascistische oorlog tegen de democratie begonnen is?! Hitler en Mussolini hebben niet geaarzeld om te steunen en zelfs na te volgen. Dat Franco de steun van dé fascistische leiders van de twintigste eeuw gekregen heeft, zal wel geweten zijn. Vergeet niet, vergeet nooit dat Franco in opstand is gekomen tegen de democratisch gekozen regering van de Spaanse republiek! Dat 'mijn' Catalunya in die Guerra Civil dé dupe geweest en volledig ten onder gegaan is, zal door velen meer dan waarschijnlijk niet geweten zijn.
Er is veel meer gebeurd dan alleen maar het bombardement van het Baskische Gernica. Die stad is door de ‘fout’ van Picasso ten onrechte symbool van de eerste ‘moderne’ oorlog geworden. Ik wil zeker niet gezegd hebben dat Gernica overroepen is en geminimaliseerd moet worden. Al te vaak echter wordt vergeten dat door de systematische bombardementen in Barcelona een veelvoud aan de slachtoffers van Gernica gevallen is.
Catalunya dat sinds het ongewenste opgaan in Spanje vanaf 1516, geregeld, meestal problemen had met de overheerser en onderdrukker uit Madrid, werd door Franco altijd onheus behandeld. Onheus is een eufemisme. Fascistisch Spanje deed er immers alles aan om republikeins en democratisch Catalunya te knechten.
Franco liet niets onverlet om Catalunya voorgoed te breken. De Catalaanse instellingen werd afgeschaft. Catalaans werd gebanvloekt. Catalaanse republikeinen werden terechtgesteld. Anderen werden in concentratiekampen gestoken of verplicht om het megalomane project van de valle de los caídos waar slechts gevallen franquistische moordenaars een graf kregen -Hun slachtoffers werden doodgezwegen. Ik bedoel dit letterlijk.-, te bouwen en waar ze door koude, honger of mishandelingen omkwamen. Franco ging vaak zelfs pijnlijk-subtiel te werk. Een cavaboer uit de Penedés heeft me verteld dat hij geen handelsregister kreeg zolang hij zijn Catalaanse voornaam niet gecastilianiseerd, gechristianiseerd had.
Franco's veel te late dood bracht even soelaas. Even slechts. Tot de PP die niets minder dan de opvolger van de franquistische, fascistische Falange en Movimiento is, opstond. De leiders ervan zijn ‘gewoon maar’ de opvolgers van Franco en zijn moordlustige generaals. Het duurde een tijd voordat ze van de macht konden proeven.
Het duurde een hele tijd voordat zij alleen de macht in handen hadden. Het was wachten op Aznar die ervoor zou (proberen te) zorgen dat de frustraties van jaren zonder macht in roes omgezet zouden worden. Machtsgeilheid was sinds jaren de drijvende kracht van de PP. Machtsgeilheid en wraak. Het is waar dat Aznar democratisch verkozen is. Is Hitler echter ook niet met de steun van de kiezer die hij daarna als een overbodig, zelfs een schadelijk iets beschouwde, aan de macht gekomen?! In 2003 geraakte alles in een stroomversnelling.
Vóór mijn vakantie had Aznar al beslist dat godsdienst weer in alle scholen van het lager onderwijs moet onderwezen worden. Welke godsdienst? Alleen al door die vraag te stellen doet men de vrijzinnigen die door Franco misschien wel het felst vervolgd zijn, oneer aan: ze hebben immers ook recht op hun overtuiging. Het spreekt voor zich dat ik het katholicisme bedoel. Ik kan me niet voorstellen dat islamitische en joodse kinderen en kinderen van humanisten en vrijzinnigen de katholieke godsdienst moeten leren. Ik kan me zelfs niet voorstellen dat iemand ooit een godsdienst, bron van niets anders dan problemen, zou moeten leren! Het spreekt voor zich omdat kerk en staat in het algemeen en kerk en fascistische staat in het bijzonder goed samenwerken, steeds goed samengewerkt hebben.
Weet dat de koningen en prinsen der Belgen voor de kerk trouwen en zo blijk geven van misprijzen voor het merendeel van hun niet kerkgaande 'onderdanen'. Weet dat de francofone kardinaal Mercier naar wie in mijn geboortestad Halle zelfs een plein genoemd is, vlamingofoob was.
Weet dat de Belgische kerk tijdens WO II mensen heeft aangezet om tegen de bolsjevisten te gaan vechten, terloops gezegd aan de zijde van de nazi's. In Spanje, ook al een monarchie, is het niet anders. Het graf'monument' van de valle de los caídos dat de gevallen franquistische moordenaars 'herdenkt', wordt door een reuzengroot katholiek kruis bekroond.
Aznar wil een "ley de cohesión", een eenheidswet, invoeren die zelfs op school zou moeten onderwezen worden. Deze wet moet benadrukken dat Spanje naar 'goed' Amerikaans voorbeeld één en ondeelbaar is. Stel je voor: Spanje één en ondeelbaar?! Wat doe je dan met Basken en Catalanen die voor onafhankelijkheid opkomen?
Het Baskisch probleem is al voor een deel opgelost. Dé Baskische partij is buiten de wet gesteld zodat er bijna geen Basken meer zetelen in de Cortes, het Spaanse parlement. Enkele honderdduizenden mensen hebben daardoor hun recht op spreken en medezeggenschap verloren. Zijn zij dan ook terroristen?! De ETA is 'uitgeschakeld' sinds de westerse wereld ze terroristisch noemt. Ik wil weten of vrijheidsstrijders terrroristen kunnen zijn. Waren de Amerikanen geen terroristen tijdens de Boston Tea Party en in strijd tegen het wettelijk gezag, het Britse koninkrijk? Waren wie Belgen genoemd worden, geen terroristen toen ze de Nederlanders verjoegen en de kans op een groot Nederlands(talig) rijk negeerden?
Aznar drijft de strijd tegen Catalunya op. Hij heeft Piqué zelfs voorgedragen als kandidaat-president van de Generalitat. Het kan toch niet dat een lid van een extreemrechte partij voorzitter van het hoogste orgaan van het republikeinse, op vrijheid gestelde Catalunya dat franquisme, fascisme steeds bevochten heeft, wordt?
Piqué zelf drukt het mes nog dieper in de wonde door de Catalanen nazi's, franquisten en fascisten dus, te noemen. Piqué, een 'rasecht' franquist, verwijt anderen dat ze onmensen zijn. Spanje dat ooit de wereld beheerst heeft, zet die nu op zijn kop. Ik weet nu al dat het hierbij niet blijven zal. Het verleden is mijn getuige. De volgende stappen zullen niet op zich laten wachten.
De autonomie terugschroeven of volledig ongedaan maken. Een economische boycot. Het Catalaans verbieden. De Catalaanse kunst van Gaudí, Miró, Tapiés en zovele anderen onder het mom van ontaarde kunst stukslaan en verbranden. De Catalaan tot wild verklaren. Een nieuwe (poging tot) genocide.
Ik moet aan een vers van de Catalaanse dichter Guanyabéns i Jané denken: Ara és hora d'estar alerta! Vandaag is het inderdaad tijd om waakzaam te zijn. Vandaag is het vast en zeker tijd om meer dan ooit waakzaam te zijn en vooral te blijven.
Maar ik vrees niet. Catalunya heeft al vaker op de rand van de afgrond met een vlijmscherpe degen in de rug gestaan. (Wij,) Catalanen(,) overwinnen op het einde altijd. Steeds weer. Opnieuw is het verleden mijn getuige.
Visca la llibertat! Visca Catalunya!!!
Naschrift: in de week van 25 augustus 2003 las ik op VRT-teletekst en in Spaanse kranten dat de regering Aznar de “Stichting Franco” die de herinnering aan de massamoordenaar in ere houdt, voor de zoveelste keer geld van de Spaanse overheid heeft gekregen.
-o-o-o-o-o-
Verschijningsdatum: herfst 1999.
Uitgiftegegevens: WOUTERS, Rik. Xarnego. Klaagliederen van een Catalaanse Brabander. Casita de la soledad-stichting, Ruisbroek en Upsilon, Halle. 1999.
Extra-gegevens: "Ara és hora d'estar alerta" is het voorwoord tot bovenstaande dichtbundel.
Extra-gegevens over de tekst:
-"Ara és hora d'estar alerta" is Catalaans voor: vandaag is het tijd om waakzaam te zijn;
-"Front Des Francophones (FDF)". Het FDF werd op 11 mei 1964 opgericht als het FDBF of "Front démocratique des Bruxellois francophones". Daarna werd het het FDF of "Front Démocratique de francophones". Nu is het het FDF of "Fédéralistes Démocrates Francophones". In 2003 het ik bewust voor "Front Des Francophones (FDF)" en niet voor "Front Démocratique des francophones" gekozen. In front vind ik immers iets terug van blok. Ik maakte dan ook onrechtstreeks de vergelijking tussen VB en FDF, beide nationalistische partijen, de ene Vlaams-nationalistisch en de andere Belgicistisch-Frans en anti-Vlaams nationalistisch;
-de "Stichting Franco" is de "Fundación Nacional Francisco Franco" (http://www.fnff.es).
