Tire

Vanuit onze kamer hebben we een prachtig gezicht op een grote baai met aan het eind het Milipark; het Milipark is een natuurreservaat, dat vooral bekend is om zijn grote diversiteit aan boomsoorten. Het park heeft prachtige stranden, waar vooral in de weekenden de Turkse bevolking komt zwemmen en zonnen. Vroeger barbecueden de Turkse bezoekers daar veel, maar tegenwoordig is dit vanwege het brandgevaar verboden. Wilde zwijnen komen er veelvuldig voor. Er wordt geen jacht op deze dieren gemaakt: varkensvlees is verboden voedsel. Ook zouden er in dit park noch panters leven, maar die heb ik daar nog nooit gezien.

In de kleine straatjes rondom de markt zijn kleine bedrijfjes van koperslagers, viltkledenmakers, schoenmakers, timmerlui en allerlei andere handwerklieden. In deze straatjes kan je zien hoe koperen pannen worden vertind. Koper is namelijk giftig en om er voor te zorgen, dat het gif niet in het eten komt worden de pannen vertind. En dat gebeurt nog boven een heet vuur. De pan wordt met een tang beetgepakt verhit en vervolgens met soldeerpoeder bestrooid en dan wordt de vertinstaaf tegen de pan gehouden en net als soldeer verspreidt het tin zich over de oppervlakte van de pan terwijl de vertinner de pan heel behendig draait. Na het pollijsten ziet de pan er weer als nieuw uit.

Markten…altijd weer een ontdekkingstocht. Het was inmiddels 1989, toen een oudere man ons vertelde, dat er in Tire een Turkse markt was. Dat was niet tegen dovemansoren gezegd en op de eerstvolgende dinsdag togen we naar dat plaatsje. Na een rit van 30 kilometer kwamen we aan in een oud authentiek Turks stadje, waar het bol stond van alleen maar Turkse mensen: wij waren de enige toeristen. We hebben er echt genoten: het ene hos geldiniz volgde op het andere; aan het andere eind van de markt stonden mensen, die in Duitsland gewerkt hadden ons al op te wachten: onze aanwezigheid ging als een lopend vuurtje over de markt. Morgen vertel ik hier meer over.

Markten zijn het hoogtepunt in het plaatselijk boodschappen doen. Iedere plaats heeft iedere week op dezelfde dag de wekelijkse markt. De lokale winkeliers, marktventers en de boeren/landbouwers uit de omgeving bieden dan hun waar aan; je kunt er echt van alles kopen: groenten, fruit, kippen, eieren, ondergoed, snuisterijen enz. En als je de ene dag een markt bezocht hebt, kan je de volgende dag naar een andere markt elders; en iedere markt heeft zijn eigen sfeer. En altijd even gezellig en boeiend. In de toeristenplaatsen vervallen deze markten al snel tot verkoopplaatsen van souvenirs en allerlei imitaties van bekende merken. Niet kopen, want invoer in Nederland van nepartikelen is verboden.  

Annemiek zat een keer in een dolmus, dat is een minibusje, het algemene openbaar vervoer voor kleiner afstanden., naast een Turkse mevrouw, die met een in haar tuintje geplukte bos rozen op weg was naar huis. Annemiek stootte mij aan en zei: “mooie rozen, he, en ze ruiken zo lekker”. Het leek wel of die vrouw Nederlands verstond, want ze deelde de bos in tweeën en gaf de ene helft aan Annemiek. Annemiek probeerde beleefd te weigeren, maar daar was geen sprake van. Zij moest ze aannemen van die vrouw-met-een-glimlach-van-een-“hos geldiniz”. Annemiek heeft die vrouw voor eeuwig in haar hart gesloten.

Dit is bijna altijd het eerste woord, dat je in Turkije hoort: welkom. En je antwoord dan beleefd: hos bulduk’, hetgeen je kunt vertalen als: het is me een genoegen. Over beleefdheid gesproken; als een Turk iets voor je gedaan heeft; bij voorbeeld: je de weg gewezen, dan zegt je:”tesekkür ederim” en dat betekent: “dank u wel” en hij zal dan antwoorden “bir sey degil”, graag gedaan. Kleine kinderen komen naar je toe en kussen je hand: een en al vriendelijkheid. Ik heb al eens eerder geschreven: “als de stenen in Turkije konden spreken, dan zouden ze zeggen: hos geldiniz”. In zo’n land voel je je direct thuis.  

Ik ben weer voor een zonnige vakantie vertrokken naar Turkije. Uiteraard samen met Annemiek. Zij was het, die 20 jaar geleden, het was inderdaad 1987, zei, dat ze ook wel eens naar een ander land op vakantie wilde: naar Turkije. Ik was stomverbaasd: waarom in hemelnaam Turkije. In die tijd had ik een aversie tegen Turkije: de Turken in Nederland waren niet erg populair. Ik heb mijn leven gebeterd: mijn favoriete vakantieland is nu Turkije “ikinci yurdum”: mijn tweede vaderland. Tijdens mijn vakantie wil ik u iets over dit gastvriendelijke en mooie land vertellen.

Op de dag van de arbeid hebben we even het bijltje er bij neergelegd. Wij vertrekken zo dadelijk voor een verdiende vakantie naar Turkije. Om 02.00 uur komt de taxi voorrijden om ons naar Schiphol te brengen, vanwaar wij om 05.05 uur vertrekken richting zon met bestemming Izmir. De oude naam van Izmir is Smyrna, bekend om zijn tapijten. Nadat de koffers van de band zijn gerold, gaan we naar de ons toegewezen bus en ongeveer één uur later zullen we dan worden afgezet bij ons hotel Fantasia in Kusadasi.
foto: de koninklijke trappen in Fantasia.

Zoals gebruikelijk vroeg uit de veren, want er wacht ons een drukke dag. Vandaag beginnen we met het presenteren van de feestelijke activiteiten van het 125 jarig bestaan van onze wijk. Vergist u niet: onze wijk telt ruim 8.000 zielen uit alle delen van de wereld. Er valt dus heel wat te organiseren. Vervolgens is het Koninginnedag en dat is in Nederland één groot straatfeest, met veel gezelligheid en overal in het land vrijmarkten. Een vrijmarkt is een straatmarkt, waar iedereen zonder vergunning zijn of haar spulletjes te koop mag aanbieden, vrij mag musiceren etc. Altijd erg gezellig en het weer werk vandaag eigenlijk wel mee: veel zon. En verder bereiden we ons voor op onze vakantie: morgenochtend vroeg om 05.05 uur vertrekken we voor 15 dagen naar Turkije. Maar we laten u niet onverzorgd achter. Wij zullen u vertellen over Turkije met iedere dag een verhaaltje over dat land. Alleen zal ik mijn gastenboek sluiten voor twee weken. Dat doe ik niet omdat ik uw berichten niet op prijs zou stellen, maar om te zorgen dat u mijn blog snel kunt bereiken.
qua kleur past deze plant wel bij koninginnedag

Het praatje over de Japanse tuin had ik gisteren al geschreven, maar vanmorgen ontdekte ik dat het plaatje niet vergroot werd weergegeven. Dus denk ik even wijzigen in de veronderstelling, dat dat op dezelfde datum zou gebeuren. Maar nee hoor: het praatje werd gecorrigeerd geplaatst op de 29e april. Maar ja degene, die het praatje van gisteren niet gelezen heeft, moet dan maar i.p.v. vandaag gisteren lezen. Want op 28 april ging de Japanse tuin voor het publiek open.

En natuurlijk een foto van de Japanse Tuin.

Vandaag ging de Japanse tuin in park Clingendael weer open voor het publiek. Gisteravond heeft de burgemeester van Den Haag het park weer officieel geopend. Dit jaar als gevolg van te weinig regen zijn de mossen niet zo mooi als andere jaren. Het water in de vijvers staat ongeveer 20 centimeter lager dan normaal. Toch is het ieder jaar opnieuw een genoegen om deze fraaie tuin te bezoeken. Vandaag was het gelukkig nog stil, maar morgen zal het wel schuifelen worden: honderden mensen op een toch betrekkelijk klein oppervlak. Maar als er teveel mensen in de tuin zijn wordt de tuin tijdelijk gesloten, totdat er weer ruimte voor nieuwe bezoekers is. En wat voor foto kan er anders bij zijn dan een vandaag genomen beeldimpressie.

Met regionaal nieuws heb ik geen contact. Reacties uit die hoek blijven uit. Zijn die Belgen dan zo chauvinistisch, dat ze niet eens even met Scheveningen contact willen hebben. Misschien komen die lui niet omdat ik te weinig over het verleden vertel, maar ik leef nu eenmaal in het heden. En ik weet wel “geen heden zonder verleden”, maar ik denk ook “niet alleen het verleden telt”. Soms zijn mijn vertellingen herinneringen, soms ervaringen van nu, soms waarnemingen; ik ben nu dan geswitcht naar “herinneringen/ervaringen”.
En de foto is van vandaag, genomen in de Japanse tuin van park Clingendael

Triest maar dit is de andere boom, die aangetast is door de ziekte. De boerderij is ongeveer 150 jaar oud en staat onder monumentenzorg.

In Den Haag staan veel honderd jaar oude kastanjebomen en vooral in deze tijd van het jaar als de kaarsjes bloeien is het een lieve lust om dan rond te wandelen en te genieten van de wonderpracht. Maar hoe lang zal dit nog duren: een groot deel van de bomen is aangetast door een ziekte, die ze maar niet onder controle kunnen krijgen en bijna dagelijks zijn de houthakkers bezig om deze mooie bomen te verwijderen. De mooie oude lanen met kastanjes zijn nu bijna lege straten geworden. En ook in Scheveningen stonden deze bomen, maar nu moet je ze echt zoeken. Gisteren waren we even in de polder: kastanjebomen is de favoriete boom voor Annemiek en ze wilde graag die boom fotograferen. Bij de boerderijen staan ze vaak. Maar ook daar hoorde ik op een boerderij, dat twee van de drie kastanjes waren aangetast en verwijderd moesten worden. Twee van die bomen heb ik gefotografeerd om ze nog een langer leven te geven.

Vandaag ging de Japanse tuin in park Clingendael weer open voor het publiek. Gisteravond heeft de burgemeester van Den Haag het park weer officieel geopend. Dit jaar als gevolg van te weinig regen zijn de mossen niet zo mooi als andere jaren. Het water in de vijvers staat ongeveer 20 centimeter lager dan normaal. Toch is het ieder jaar opnieuw een genoegen om deze fraaie tuin te bezoeken. Vandaag was het gelukkig nog stil, maar morgen zal het wel schuifelen worden: honderden mensen op een toch betrekkelijk klein oppervlak. Maar als er teveel mensen in de tuin zijn wordt de tuin tijdelijk gesloten, totdat er weer ruimte voor nieuwe bezoekers is. En wat voor foto kan er anders bij zijn dan een vandaag genomen beeldimpressie.

Gisteren vertelde ik u van de zandsculpturen die hier het komende weekend gebouwd gaan worden. De voorbereidende werkzaamheden zijn al begonnen en morgen zullen de kunstenaars al beginnen met de vormgeving. Maar er gebeurt meer in Scheveningen. Op de bijgeplaatste foto kunt u dat zien. Er wordt op het strand namelijk een trouwlocatie gebouwd. Uw huwelijk kan daar gesloten worden; in Nederland moet eerst voor de ambtenaar van de burgerlijke stand het huwelijk gesloten worden voordat er een huwelijk in een kerk gesloten kan worden. En zo ziet u op de foto twee werken in voorbereiding.

De grondverlichting van het plein voor ons appartement is eindelijk weer eens gemaakt. De meeste lampen zijn vervangen en het geheel heeft weer een verzorgder aanblik. De boompjes op het plein beginnen blaadjes te krijgen; ik weet niet wat voor soort boompjes het zijn, maar ze zijn altijd erg laat. Met de zandsculpturen wordt nu haast gemaakt. Er komen er twee op de boulevard en vijf op het strand. Zodra ik kan fotograferen, zal ik er foto’s van op het blog zetten.
foto: strandaanblik vorig jaar