Berichten van 1 januari 2010 tot 31 december 2010

Vandaag eerst even de auto wegbrengen voor een garantieonderhoud. Het weer ziet er goed uit voor vandaag. Wat lichte ochtendnevel, maar de zon zal spoedig komen. Vanmiddag weer naar de tandarts. Annemiek gaat met haar vriendin een paar uurtjes winkelen en ik maak een ochtendwandeling van dealer naar huis, ca 3 kilometer. Een gezond begin van de dag. Ik wens iedereen een aangename dag. En… maak er wat van. Foto: een watersnip met telelens gevangen.

Ook vandaag weer een zonnige start van de dag. Gistermorgen ook, maar omstreeks elf uur kwamen de wolken de zon onderstoppen. Het werd een koude dag. Vandaag zal het wel geen zomersdag worden; ik hoop alleen dat de zon blijft schijnen, zodat de dag er vrolijk uit gaat zien. De temperatuur? Wat mag je verwachten in deze tijd van het jaar: het is nog geen badgasten-in- niemendalletjes-weer. Eerder winterjassen en sjaals. Afwachten maar; als de zon maar schijnt(ook in ons hart). Foto: Mooi wonen tuseen de bollenvelden. Zaterdag gemaakt, toen de zon zo heerlijk scheen.

Deze twee berken staan in de tuin van mijn zwager. Ze passen zo mooi in het landschap. Ik vond het een mooi beeld om daarvan een foto te maken.

Net thuis van weggeweest. Even een feestje gevierd. Vanmorgen op tijd weer opgestaan. Wel iets later dan we gewend zijn, maar ja, als je bij anderen overnacht, kan je daar de boel niet naar je eigen hand zetten. Om negen uur een ommetje door de polder gemaakt. Daarna ontbijt en toen weer naar huis. Een uurtje rijden: het was heel rustig op de weg. Gisteren langs de bollenvelden gereden, daar was het wel redelijk druk. Maar ik ken daar de sluitweggetjes; wij konden dan ook rustig van de bollenvelden genieten. Zie foto.

We zitten ingepakt in een mistbank: Kurhaus en Pier zijn onzichtbaar. En de tram zien we pas als hij voor ons stopt. Toch zit er in de hoge lucht wel wat licht. Misschien verdwijnt de mist snel. Vorig jaar hebben we bijna tien dagen achter elkaar in de mist gezeten, terwijl in het hele land de zon scheen. Maar gelukkig komen zulke extremen niet zo vaak voor. Ik denk altijd maar: mist… och hij trekt wel ‘op tie mist’. Vandaag gaan we op visite bij mijn zwager, die jarig is; we rijden door de Bollenstreek en hopen dat we van de kleurenpracht mogen genieten. Vandaag plaats ik een foto bij, die ik vorig jaar in de Bollenstreek maakte. Vast een voorproefje.

Nog even de bloem, daarna gaat het grote blad overheersen. Geniet er nog even van. 

Zo, eerst even gedoucht, ontbeten en de krant gelezen. Nu achter/voor mijn computer, terwijl de vroege ochtendzon mijn kamertje binnenschijnt. Mijn kamertje ligt zuidoost. De ochtendzon komt altijd bij mij binnen. Schuin achter mij ligt op een behoorlijke afstand een groot appartementencomplex. Dat is dus oost. En jammer genoeg kan ik het eerste ochtendgloren dan ook niet waarnemen. Tot ongeveer 20 juni schuift de zonsopkomst steeds iets meer op naar het noorden om daarna weer in zuidelijke richting te gaan. Zo kunnen wij het hele jaar door genieten van de ochtendzon. En aan de andere kant van onze woning is het net andersom, daar schuift de zonsondergang steeds meer op naar het noorden om later in de tijd weer naar het zuiden te verkassen. Ik ben in ieder geval blij dat de zon aan de hemel staat. Foto: er net tussen in.

Aan het einde van deze dag, terwijl de zon de zee kleurt en de bloemen kleuren in zijn licht, kom ik nog even bij u langs, om u dit bloemetje aan te bieden.

In mijn tuintje heeft de tandarts wat puin geruimd. Het was ook wel nodig; sinds 1998 was ik niet meer bij de tandarts geweest tot in december vorig jaar een stuk kies afbrak. Een noodreparatie bij een plaatsvervanger, die mij adviseerde toch maar even bij mijn eigen tandarts langs te gaan voor verdere onderhoudswerkzaamheden. Pijn heeft hij me niet gedaan. Zelfs napijn, toen de verdoving was uitgewerkt, was niet noemenswaard. Volgende week nog een behandeling en dan zal mijn tuintje er weer aardig uitzien. Foto: gisteren reed ik op de fiets langs het paleis van de koningin en daar in de buurt stond deze boom in lentetooi.

Veel van de grote herenhuizen in Scheveningen zijn onderverhuurd en worden slecht onderhouden. En dat is ook te zien aan de tuinen. Het onderhoud blijft vaak achterwege en overtollig materiaal wordt in de tuin gedumpt. De tuin op de foto behoeft echt wel wat onderhoud, maar de eigenaar ziet er niet veel heil meer in. Jammer: bij grote huizen hoort een fraaie tuin.

De zon is mij vriendelijk gezind. Sinds zijn opkomst staat hij stralend aan de hemel en schijnt hij mijn kamertje binnen. Vanmiddag moet ik naar de tandarts voor de tweede behandeling. Van de eerste behandeling heb ik niets gevoeld. ’s-Avonds even wat napijn toen de verdoving was uitgewerkt, maar die was niet zodanig dat ik er een paracetamol voor moest innemen. Vanmorgen even op de fiets naar een winkelcentrum – ongeveer tien kilometer bij ons vandaan – om een batterij voor mijn fototoestel te halen. Die moest besteld worden en gisteren belden ze op dat de was aangekomen. Een fietstocht gedeeltelijk door bos en duinen. Goed voor het lichaam die beweging.
Foto: ik weet niet niet hoe deze bloem heet, maar in deze tijd van het jaar zie je hem in veel tuinen in bloei staan.

Deze foto maakte ik gisteravond om 19.22 uur. De laagstaande zon bescheen net dat éne gebouw. Eerst dacht ik dat het gebouw in brand stond. Overdag valt dat gebouw niet op. Nu lijkt het of alle lichten onstoken waren. Maar schijn bedriegt: het was echt de laagstaand zon dit dit effect veroorzaakte.

Als lachen gezond is, waarom lachen we dan niet wat vaker? De zon had al een uur wakker moeten zijn, maar verschuilt zich nog steeds achter wat laaghangende bewolking. Gisteren viel het weer best mee. Het was behoorlijk druk op de paasmarkt voor ons appartement en ook op de boulevard en de Pier was het behoorlijk druk. Heel wat mensen hebben toch lekker even in het zand gezeten en van de zon genoten. Vandaag gaan ze dat weer doen: de Duitse toeristen komen nu eenmaal naar de kust om frisse lucht te happen. Hier gaat het leven zijn gewone gang. De ouders naar het werk en de kinderen weer naar school: wij kennen in Nederland geen paasvakantie, maar tussen 30 april en 10 mei is er hier mei vakantie: Koninginnedag, Bevrijdingsdag zijn daarin de grote feest/herdenkingsdagen. Terwijl ik dit schrijf – 08.17 uur – breekt de zon door. We gaan genieten van een fraaie lentedag. Foto; die genoot gisteren ook van de bloemen en het zonnetje.

Misschien is dit wel de kip, die vorig jaar de dans ontsprongen is en niet als gekookt of gebakken ei is verorbert. Trots staat zij nu te pronken tussen de bloemen in versteende pracht.

Toen ik gisteren op de buienradar keek, was ik wel een beetje jaloers op de Belgen en de inwoners van Zeeuws-Vlaanderen. Daar was de zon, die wij hier moesten missen. Gelukkig kwam hij in de loop van de middag toch deze kant uit en begon het een beetje Pasen te lijken. Nu schijnt hij opgewekt mijn kamer binnen. Met een jas aan en mijn kraag op ben ik wel een paar keer naar buiten geweest en tegen de avond heb ik zelfs een wandeling rond de haven gemaakt. Mijn dochter Marlies woont daar vlakbij en we waren uitgenodigd voor het diner. Maar ik kan niet uren stil zitten en naar het gesprek tussen moeder en dochter zitten luisteren; ik ben opgestapt en heb een frisse neus gehaald.
Foto: ‘een scheepje in de haven lag’.

Bijgevoegde foto van het Kurhaus in Scheveningen maakte ik op vrijdag 2 april. Het Kurhaus, door de zon belicht, met een donkere regenwolk als achtergrond. Niets gemanipuleerd, maar gewoon echt, zoals het was..

Het weer is nog niet op zijn paasbest. Zal aan het jaargetijde liggen of de zon zal nog een beetje lui zijn.

Paaschen, Paaschen,
luide klinke
nu de slag van
lerke en vinke,
nu de stem van
    mensche en dier!
Paaschen, Paaschen,
    wijdt het vier,
wijdt het licht en
pint de lampen
laat den verschen
wierook dampen:
Hallelujah,
    't jok is af
van den dood en
    van het graf!
(Guido Gezelle)

Voor iedereen een Zalig Pasen.

Het is me het dagje wel. Op het plein is er vandaag, morgen en overmorgen paasmarkt. Het is nu bijna 17.30 uur. De meeste marktlui hebben hun spulletjes al weer ingepakt. Vrijwel alles weer mee terug naar huis en morgen misschien elders meer succes. Nee, vandaag was het geen dag voor markten. Af en toe even droog, maar het bleef wel koud. De paastoeristen zijn er wel maar zijn  misschien naar de Keukenhof gegaan of naar de stad. Daar kan je tenminste schuilen als het regent. En nu, nu de marktkooplui zijn vertrokken,  schijnt de zon boven de verlaten kramen. Straks zal er misschien een mooie zonsondergang zijn.  Hopelijk wordt het morgen wat beter. Met het weer van vandaag, kan je beter thuis zijn: dan heb je tenminste je eigen spulletjes om je heen zodat je je niet behoeft te vervelen. Ik ben even naar buiten geweest, heb een foto gemaakt van de bloeiende forsythia en een camelia. Daarna weer snel naar huis vanwege de regen. Misschien ga ik, nu de zon schijnt, misschien na het eten toch nog maar even een ommetje doen.

En ineens lag die daar in de bus: een uitnodiging om te komen eten in het nieuwste restaurant van Scheveningen. Geen Franse keuken, geen wokrestaurant, geen Grieks, Turks of chinees restaurant, maar en restaurant met een Nederlandse keuken. En uiteraard hebben wij die uitdaging aangenomen. Op de uitgebreide menukaart konden we kiezen uit een grote variëteit. Ik koos voor: een gedroogde ham van het Limburgse Livar kloostervarken met frisse aspergesalade en oerbrood besmeerd met appelstroop als voorgerecht; als tussengerecht: voor een lichte erwtensoep met allemaal verrassende smaken en als hoofdgerecht: een Schevenings visserspotje met kreeftensaus. En daarbij genoot ik van een heerlijk glas Limburgse wijn. Het was werkelijk verrassend en heerlijk van smaak. Met recht: een uitblinker. Een must. Foto: Annemiek zit nog na te genieten van het door haar gekozen hoofdmenu mixed grill van het Livar kloostervarken met luchtige stamppot van notensla en appelflap.

Je woont in een badplaats, waar jaarlijks miljoenen bezoekers komen en waar geen informatiewinkel (zeg: VVV) te vinden is. Per 1 januari 2010 stond ineens op de deur van het VVV-kantoor  in Scheveningen een briefje, waarin laconiek werd medegedeeld, dat deze vestiging per direct was opgeheven. Scheveningen, een stadsdeel van Den Haag, met een inwoneraantal van ca 55-duizend personen zonder toeristeninformatie. Gelukkig werd er een oplossing gevonden: een bakfiets met informatie en in de zomer een kiosk bij de Pier. Nu kan je de vraagbaak tegenkomen op de boulevard met enige informatie, maar voor uitgebreide informatie moet je nog altijd naar Den Haag, waar voor een stad van bijna 500.000 inwoners en een toeristentoestroom van vele miljoenen één informatiepunt is. In ieder geval hebben we op Scheveningen nu rijdende informatie met heel vriendelijke en geduldige informatieverstrekkers. Dus als u komt naar Scheveningen kijk dan uit naar de VVV-bakfiets. Zie foto.

Tijdens mijn laatste vakantie (Gent-Sluis) kwam ik op een vroege ochtendwandeling langs de kerk van Sluis en, u mag het geloven of niet, de kerkdeur stond open; het was even na 07.00 uur. De kerkbeheerder stond te wachten op een hoogwerker: er moesten werkzaamheden worden uitgevoerd om de duivenoverlast te beperken. En als er een kerk openstaat dat ga ik altijd even binnen kijken: kerken vertellen zoveel over de cultuur van een plaats. In de kerk waren drie voorwerpen, die mijn aandacht trokken: twee heel oude Mariabeelden en het kruis boven het middenschip. Een kruis in de neogotische stijl, zoals je die vroeger wel vaker zag in de kerken van na 1875. Het ochtendlicht scheen net op dat kruis en ik maakte er een foto van. Foto: ik vind het vandaag een mooie dag om deze foto te tonen.

Bij onze rondreis door Zeeuws-Vlaanderen kwamen we in Oostburg terecht. Naast de fraaie kerk staat een boom, waar mensen een vredeswens kunnen achter laten. Daar vlakbij hangt een scherm met de volgende tekst:
When we dream alone, it is only a dream,
But when we dream together, it is the beginning of reality.
Savitri MacCuish.

Een spreuk, die tot denken aanzet.
Foto: kerk van Oostburg.

Goede morgen. Als je zo een berichtje begint kan dat voor langslapers een vervelende bijwerking hebben. Je zou bij voorbeeld langslaper zijn en gewoonlijk pas om drie uur uit bed komen; je springt op de voor jou gebruikelijk tijd uit je bed en leest dan op je computer ‘goede morgen’; goh is het nog zo vroeg? Dan kan ik nog wel even onder de wol kruipen. En als je dan uiteindelijk opstaat, is de dag al bijna voorbij. Dus mensen, als dit je vandaag overkomt, bedenkt dan dat het vandaag 1 april is. Goede morgen. Foto: hé, denkt de ooievaar van gisteren ben ik dat of is het mijn tweelingbroer.

Er staat een stevige wind Bft 7 uit het zzw en dat betekent dat, als je een strandwandeling tegen de wind in maakt – en dat heb ik gedaan –,  zandhappen, zout snuiven en regelmatig de glazen van je bril schoonmaken. Maar gelukkig schijnt ook af en toe de zon. Met zo veel wind zit hij liever op de grond dan in de lucht.

Ook de derde maand van 2010 loopt weer ten einde. Morgen begint de nieuwe maand met één april. En laat u morgen niet in de luren leggen, hoewel ik een leuke éénaprilmop wel kan waarderen. Kennen de Belgen ook éénaprilmoppen of is dat iets typisch voor die rare Hollanders. En waar komt die datum vandaan. Heeft het misschien iets te maken met het nieuwe seizoen, de grasmaand? Zijn de mensen blij en uitgelaten omdat de zomer in het verschiet ligt? Één ding is zeker: het is een oud gebruik, dat op veel plaatsen voor vrolijkheid zorgt. Foto: de Haagse ooievaar, die ik in België fotografeerde.

Tijdens onze vakantie kwamen wij ook in het stadje Aardenburg. Stil en verlaten; geen drankje te koop: alles leek gesloten. In dit stadje wordt een beeld bewaard: het beeld van O.L.V. met de inkpot, dat herinnert aan een beeld in de middeleeuwse Mariakerk. Dit beeld zou zijn gemaakt naar aanleiding van wonderbaarlijke gebeurtenissen die zich in 1273 in Aardenburg zouden hebben voorgedaan.

Sommige mensen hebben het nog niet in de gaten; zoals bij voorbeeld de krantenbezorger, die deze morgen de krant één uur te laat in de bus deed. Ik bedoel dus de zomertijd. Op zich is dat niet zo heel erg, maar mijn brievenbus zit wel een heel eind van mijn voordeur vandaan. Het zij zo. Misschien is die bezorger morgen wel op tijd opgestaan. Toen wij thuiskwamen van onze korte vakantie zat de brievenbus vol met kranten, hoewel wij de krant geïnformeerd hadden, dat wij op vakantie waren en de krant dan ook niet bezorgd moest worden. Maar dié krantenjongens hielden waarschijnlijk nog hun winterslaap. Het zij zo. Ik heb in ieder geval wel nu al mijn vakantie doorgegeven aan het AD. Ik wens iedereen een prettige dag. En u weet het: begin de dag met een lach, ook als het leven je even niet toelacht. Foto: kerk interieur te Gent

In het hotel, dat wij in Gent besproken hadden, keek ik even in de scheerspiegel – ja, een beetje ijdel ben ik wel – en toen las ik in de rand van de spiegel het volgende:  “ I see a lot of faces and I have never seen a smiling face, that was not beautiful.” Ik heb van de spiegel, die spreuk en mijn camera een foto gemaakt. Hier is het resultaat.
Een goede raad: “begin iedere dag met een lach, ook als het leven je even niet toelacht".

Is het nu laat of is het vroeg? Geen zon te zien. Grijze luchten en natte straten. Eerst Annemiek even geholpen met een klein tekstdocumentje, dat zij altijd plaatst als zij bij een blog van een ander reageert. Vandaag gaan we eindelijk na zoveel weken van verkoudheid en vakantie weer eens naar de fitness. Volgende week maandag(2e paasdag) zal het wel niet doorgaan. In Nederland wordt 2e paasdag als een zondag beschouwd. Dan is iedereen vrij. Dat geldt natuurlijk niet voor de strandexploitanten: die hopen juist op een drukke dag. Ik geniet nog iedere dag na van de korte vakantie.

Het is guur weer, zo vlak bij de kust. Een harde zuidwester. Maar wel droog. Op de boulevard en het strand zijn maar weinig mensen. Na een week van mooi lenteweer is het nu een tegenvaller. Maar wie weet wordt het spoedig toch weer lenteweer. Als de wind weer wat gaat liggen zal het al een heel stuk prettiger aanvoelen. Met zulk weer als dit verlang ik weer naar dat mooie weer, waarvan we de afgelopen voorjaarvakantie konden geniet. Als troost een mooi gezicht op een van de kades van Gent.

De bloem, die ik gisteren fotografeerde is de bloem van het groot hoefblad. Groot hoefblad (Petasites) is een geslacht van de familie Asteraceae. Deze bloem kunt u in deze tijd van het jaar zien staan langs waterkanten en dijken. Eerst komt de bloem en later ontwikkelt zich het blad. Het bij ons en in België inheemse groot hoefblad kan tot 1 meter groot worden: het is een plant met in onze landen  het grootste blad. In sommige Europese landen werd het wel als hoofdbedekking gebruikt.

maar ook in de Gentse gebouwen was mooie kunst te bewonderen. Soms is het origineel verwijderd en is er een foto voor in de plaats gezet. Op afstand, is dat moeilijk te zien. Deze afbeelding maakte ik in de grote kerk, waarvan ik de naam niet ken.

Weer thuis, na een geslaagde korte vakantie. De echte vakantie moet nog komen: eind volgende maand. Maar deze korte vakantie was in ieder geval een goede voorbereiding. Even helemaal uit de sleur. Eigenlijk te kort of misschien was de verdeling Gent – Sluis niet zo een goede keus. Uiteindelijk had ik het liever andersom gezien. Gent is een stap om dagenlang rond te slenteren en te genieten; Sluis is een stadje waar veel Belgen de straten bevolken om boodschappen te doen. En eigenlijk heeft Sluis niet zo erg veel te bieden. Cultuurhistorisch is er niet veel te beleven. De oude stad Sluis is in WOII vrijwel geheel verwoest en bij de wederopbouw is de historische waarde geen recht gedaan. Op drukke dagen kan het er in het koopstadje echt wel gezellig zijn. Maar na één dag heb je het dan wel gezien. In de omgeving liggen veel kleine en schijnbaar uitgestorven dorpjes, waar het zelfs moeilijk is om een restaurant te vinden om even een kop koffie te doen. Ik denk dat Sluis het vooral van de Belgische kopers en in de zomer van de toeristen moet hebben. Gent daarentegen is levendig en vraagt zonder meer om herhaling. Foto: Gent, hoe kan het anders.

Kunt u zich voorstellen, dat ik al heel snel verliefd werd op Gent?

De Belgische en Zeeuwsw weergoden zijn ons erg welwillend geweest. We hebben genoten van mooi weer en slechts een enkel spatje maakte ons er op attent dat het ook anders had kunnen zijn. Zonder jas en zonder paraplu hebben we vanaf s'morgens vroeg tot laat in de middag van de buitenlucht en de zon kunnen genieten. Soms was de zon wel iets versluierd, maar dat heeft de vakantie geen nadeel bezorgd. Gent, waar we de eerste dag verbleven was overweldigend, ondanks de werkzaamheden, die er op dit moment worden uitgevoerd. Vandaag laat ik nog geen foto's zien van ons verblijf, dan alleen de foto van het grote bed in een heel grote kamer(ruim 40 vierkante meter groot).

Komende week gaan de kinderen weer beginnen met het versieren voor Palmpasen. Want volgende week zondag is het weer zover: Palmpasen. Toen wij klein waren werd zelfs in Den Haag nog een palmpaasoptocht gehouden. Broodjes in de vorm van een paashaas, een kip of een kuiken werden op een versierde stok gestoken. Ik weet niet of dit nog zo gebeurt in België, maar we gaan deze week een paar dagen naar Gent en vervolgens naar Sluis en we zullen er naar uitkijken. Fijn een paar dagen afstand nemen van de dagelijkse beslommeringen en genieten van andere mooie dingen. Als we onderweg in een hotel met computer overnachten, vertellen wij u nog wel van onze ervaringen en anders eind van de week op vrijdag wel weer.

Een steltvogel die broedt in de toendra's van gematigde en arctische klimaatzones in Scandinavië, Baltische staen en West Rustland. Is bij ons een doortrekker en een veel geziene wintergast. Foto: gisteren gemaakt in de haven van Scheveningen.

Vandaag, 20 maart, begint om 18.32 uur de lente: de astrologische lente wel te verstaan. De afgelopen dagen hebben we af en toe al van de lente kunnen genieten. Maar vandaag breekt die dus echt aan. Zal de grijze wolkenlucht vandaag nog breken en zal de lentezon vanavond om 18.53 uur zichtbaar ondergaan? Morgen zullen we volgens de weervoorspellers in ieder geval wel de zon zien.
Ik wens u een fijn weekend met veel lentezon. Foto: zien zij de lente ook zitten?

In 1948, eerste jaar gymnasium, leerde ik dat er in Nederland 8 miljoen mensen woonden – en voor meer mensen zou er geen ruimte zijn - , dat we afstevenden op een poolklimaat en nog veel meer van dat soort wetenswaardigheden. Nu praten we over de opwarming van de aarde – de afgelopen winter heb ik daar niet veel van gemerkt – en meldt het Centraal Bureau voor de Statistiek, dat er in Nederland 16.580.000 wonen, waarvan 3.360.000 allochtonen Van die 3,36 miljoen allochtonen hebben er 1,86 miljoen een niet-westerse achtergrond. Nu weet ik niet wat bedoeld wordt met een niet-westerse achtergrond. Wordt met niet-westerse achtergrond onze hautaine “westerse cultuur” bedoeld? Of wordt hiermee de “Christelijke”cultuur bedoeld? Of…? Of…? Het is gewoon een warboel van denkbeelden. Mijn moeder leerde mij ‘kleurenblind’ te zijn. Alle mensen zijn gelijk. De regenboog omvat alle kleuren, toch is er maar één soort regenboog. O nee, zwart zit er niet in, dat klopt: zwart is namelijk geen kleur: zwart is het ontbreken van alle kleur. Vandaag is er nog geen zon, maar ik wil graag zien, dat de zon voor alle mensen schijnt.Foto: de ooievaars leveren de baby'tjes overal ter wereld af.

Als de nacht het verschil in tijd is tussen zonsondergang en zonsopkomst dan is vandaag de dag één minuut langer dan de nacht. Overmorgen, als de lente om 18.32 uur begint, is het verschil zelfs al weer 10 minuten. Alles is betrekkelijk: maar wat ik hier schrijf geldt voor 52’00 NB en 5’00 OL (waar dat gradentekentje op mijn computer zit weet ik niet; dat zou ik moeten opzoeken, maar ik denk dat dat ‘ voldoende duidelijk is.). De ooievaars zullen er geen weet van hebben, die zijn met andere dingen bezig. Foto: gisteren gemaakt te Stompwijk.

Deze middag gingen we even boodschappen doen en daarna een ritje door de polder. Vandaag gingen voor de eerste keer de lammeren de wei in. Afgesproken werk leek het wel. En nog wat bijzonders: we zagen twee ooievaars hun nest in gereedheid brengen. Of waren ze aan het uitrusten van het lammetjesbabies afleveren. Foto: De ooievaars ziet u morgen. Vandaag de lammetjes.

Op 20 november vorig jaar voelde ik bij het kauwen iets hards in mijn mond. Wat bleek: het was een halve verstandskies. Natuurlijk zo snel mogelijk naar de tandarts, maar helaas: ik kon zijn telefoonnummer niet vinden. Via mijn zoon kon ik hem wel bellen, maar kreeg te telefoonbeantwoorder aan de lijn:  wegens vakantie… Toen op zoek naar de plaatsvervanger. Die heeft met gelukkig geholpen. Toch maar even naar je eigen tandarts adviseerde hij. Gisteren zat ik dan in de stoel van mijn tandarts. De laatste keer dat ik in die stoel zat was januari 1999. Mijn tandarts zei toen, kom maar weer terug als je last van je tanden heb. En na elf jaar zat in dan weer in die stoel. Geen pijn, alleen maar even controle. 30 maart mag ik terugkomen: er moest toch wel iets gebeuren. We zullen wel zien wat. Foto: op de terugweg reed ik even langs het Westbroekpark: lentefeest hing in de bomen.

Op woensdag 9 juni zijn er weer verkiezingen in Nederland; nu voor de Tweede Kamer. Inmiddels hebben zich 48 partijen aangemeld, die (een) zetel(s) willen veroveren en als het tegenzit, zullen zich nog een groot aantal aanmelden om mee te doen. Nog meer onrust en nog meer onduidelijkheid voor de kiezer. En natuurlijk veel debatten op televisie en radio. Als we dan weer met een rood potlood moeten aankruizen wie ons keus is, dan wordt het wel een gezoek op de kieslijst in bijna krantenformaat. En als goed Nederlander moet je je natuurlijk goed voorbereiden en weten wat elke partij te bieden heeft. Ik blijf toch maar bij het oude. Die partij heeft zich door de tijd bewezen betrouwbaar te zijn. Foto: vandaag maar bloemetje: de winterakoniet.

Vanmiddag moest ik even een boodschap doen. Op de terugweg reed ik – ik was op de fiets – door de Nieuwe Scheveningse Bosjes. Ik keek uit naar vroege narcissen, maar zag alleen krokussen en sneeuwklokjes tot ik opeens iets geels zag. Ik gooide de fiets aan de kant en ging op onderzoek uit. En opeens stond ik midden in een veld winterakonieten. Een plant die je in de Benelux maar weinig in het wild tegenkomt. Uiteraard maakte ik een paar foto’s.

De zon was er wel even, maar verschuilt zich nu achter de wolken. Ik denk toch dat hij weer terugkomt; misschien niet om de hele dag te schitteren, maar wel om ons af en toe even op te vrolijken. Ik heb nu al bijna twee weken een behoorlijk kou, maar ondanks medicijnen en allerlei andere huis/tuin en keukenmiddeltjes kom ik er maar niet af. Gewoon een vervelende kriebelhoest. Niet alleen het hoesten is vervelend, maar ook dat vermoeide gevoel. Ik noem het maar wintermoeheid, misschien, als het lentezonnetje goed doorbreekt, zal dat nare gevoel wel verdwijnen. Ik heb het raam in mijn kamertje al een kier opengezet, alleen al om een beetje frisse wind naar binnen te laten. De winter heeft voor mij al lang genoeg geduurd. Ik hoop nu op een lange en aangename zomer. Foto: de berkentakjes beginnen al uit te lopen.

Een groot gedeelte van Scheveningen zal vandaag last ondervinden van CPC (City-Pier-City)loop, die vandaag voor de 36e keer gelopen zal worden. Het gedeelte van Scheveningen, waar wij wonen(Noord-Scheveningen) zal daar niet veel hinder van ondervinden; het zal er vrij rustig zijn vandaag. Gezien de weersomstandigheden, veel wind, zal het geen makkelijke halve marathon worden. Andere jaren liepen de lopers langs ons appartement, maar door de vernieuwing en herinrichting van de boulevard kan de route niet via de Boulevard. De lopers zullen de Pier slechts van afstand kunnen bewonderen.
Gisteren hebben we dan eindelijk de eerste bloeiende narcissen gezien. Op een plekje onder aan een dijk staan ze ieder jaar opnieuw als eersten te gloriëren. En toevallig kennen wij dat plekje. Wij maken u het plekje niet bekend, maar sturen u wel een bosje narcissen.

Er liggen overal stapeltjes om me heen: belastingpapieren, ansichtkaarten, huishoudelijk reglement, boeken, ideeën en een hele stapel reacties, waarop ik nog een antwoord moet geven. De eerste hindernis is genomen: ik heb een beetje orde gebracht in de stapels. Veel papier heb ik al uitgeselecteerd, maar een nadeel – het kan ook een voordeel zijn – de onbelangrijke papiertjes zijn nu naar de prullenbak verhuisd en de overige papieren vragen om afhandeling. Er is nog heel wat te doen. Foto: deze foto maakte ik bij iemand thuis om mijn nieuwe camera te demonstreren. Een vergroting - uit de hand genomen - bij 48 x zoom. Dit even voor de fotografen onder ons. Toch best een aardig stilleven.

De berkenkatjes zijn nu allemaal in de vuilniszak geland; nu staan alleen de kale taken nog in de grote vaas. Maar nu komen de blaadjes: je ziet de knoppen met de dag groter worden. Het groen komt er al door en over een paar dagen hebben we groene berkenblaadjes als lenteboden in onze huiskamer. Zo hebben we twee keer plezier van één toevallige ontmoeting. Zodra de blaadjes uit de knop zijn, zal ik een foto maken en u als lentegroet toesturen. Foto: afscheid van de berkenkatjes, maar buiten zullen ze nu wel snel komen.

Vanmorgen is de zon om 07.04 uur opgestaan. Maar zijn slaapkamergordijnen zijn nog gesloten. Ik vind, dat de zon lelijke overgordijnen heeft: grijs. Misschien heeft hij geen zin of is hij wat overwerkt. Dat hebben tegenwoordig veel mensen: na een paar dagen werken zijn ze toe aan een uitrustweekend. Toen wij jong waren, hadden we maar één rustdag per week: de zondag en werkten we zes dagen ten minste acht uur per dag. Aan het eind van de week was je dan echt moe: zo moe, dat tijdens de mis en de preek gesnurk om je heen helemaal niet vreemd was. Als je buurman te hard snurkte, dan stoot je hem even aan en zei dan “ kan het een beetje zachter” en verder liet je hem maar zijn gang gaan. Nu hoor je geen gesnurk meer in de kerken: het is daar nu doodstil; er zijn zelfs geen mensen meer in de kerk. Nu is de kerk gaan slapen. Foto: maar hier wordt hard gewerkt aan de verbetering van de kust en de boulevard.

En dit is dan het hele schilderij.