Inleiding

Ten gevolge van suikerziekte (diabetes mellitus) kunnen er beschadigingen optreden binnen in het oog. Zonder dat al direct het zien wordt aangetast kunnen er toch afwijkingen aanwezig zijn in het netvlies. Men noemt dit diabetische retinopathie. Wanneer deze schadelijke afwijkingen niet tijdig worden onderkend en behandeld kan blindheid het gevolg zijn.

Diabetische retinopathie

Diabetische retinopathie is een complicatie van suikerziekte waarbij er veranderingen optreden in de bloedvaten van het netvlies.
Deze veranderingen kunnen zich voordoen in twee vormen. De wand van de kleine bloedvaten is veranderd. Daardoor kan lekkage van vocht en bloed optreden (exsudatieve retinopathie). Daaropvolgend kan bloedvatnieuwvorming optreden (proliferatieve retinopathie). Deze nieuwe bloedvaatjes zijn erg broos en kunnen gemakkelijk bloedingen in het glasvocht binnen in het oog veroorzaken.

Controle

Het risico van het krijgen van een retinopathie neemt toe met de tijd dat de suikerziekte bestaat.
Omdat het mogelijk is al geruime tijd aan suikerziekte te lijden zonder dat men daar iets van heeft gemerkt is het verstandig ook de ogen te laten controleren zodra er suikerziekte is vastgesteld. Het algemene advies luidt deze controle na 1 tot 2 jaar te herhalen ook als u geen oogklachten heeft. Er kunnen afwijkingen optreden in de ogen die (nog) geen klachten geven maar wel behandeld moeten worden om verdere beschadiging te stoppen.

Onderzoek

Bij het onderzoek door de oogarts wordt de pupil met druppels verwijd, zodat het netvlies goed kan worden bekeken. Deze druppels maken het zien tijdelijk minder. Als er afwijkingen worden gevonden, kan het noodzakelijk zijn foto's te maken met contrastvloeistof (fluorescentie-angiografie). Hierbij wordt een kleurstof in de arm gespoten. Soms kan men hier wat misselijk van worden. Met behulp van dit onderzoek kan de oogarts de mate en de ernst van de afwijking beter beoordelen.

Behandeling

Wanneer er afwijkingen in het netvlies worden vastgesteld, kan een laserbehandeling in een groot aantal gevallen een verder achteruitgaan van het zien stoppen of vertragen.

Laserbehandeling

Met laserbehandeling is het mogelijk bijzondere lichtstralen op het netvlies te richten. In geval van exsudatieve diabetische retinopathie is het mogelijk de lekkende bloedvaten dicht te lassen. Deze behandeling duurt in het algemeen ongeveer tien minuten. Wanneer er echter nieuwe bloedvaatjes zijn gevormd (proliferatieve diabetische retinopathie) moet vrijwel het gehele netvlies met laserstralen worden behandeld. Deze behandeling is veel uitgebreider dan de eerstgenoemde en zal vaak in meerdere keren plaatsvinden.
De voorbereiding op de laserbehandeling bestaat uit oogdruppels om de pupil te verwijden en druppels om het oog te verdoven.
Indien het gaat om een uitgebreide behandeling, kan ook een injectie bij het oog gegeven worden voor een plaatselijke verdoving.

Andere behandelingen

Als er een bloeding in de glasvochtruimte ontstaat kan soms een behandeling met koude (cryotherapie) helpen om de abnormale bloedvaten, die de bloeding hebben veroorzaakt, te doen verdwijnen.
Als de bloeding hiermee niet voldoende opheldert, kan een vitrectomie worden uitgevoerd. Dit is een operatie, waarbij het glasvocht wordt verwijderd. Naar bevind van zaken kan tijdens de operatie het netvlies ook nog met laserstralen worden behandeld.

Conclusie

Helaas geeft suikerziekte nogal eens problemen met het zien. Door de steeds betere onderzoeks- en behandelingstechnieken is het tegenwoordig vaak mogelijk de retinopathie tot staan te brengen. In veel gevallen is het daardoor mogelijk blindheid te voorkomen. Laat daarom bij suikerziekte uw ogen regelmatig onderzoeken!

Tot slot

In deze folder is in het kort weergegeven wat er aan de hand is wanneer er sprake is van diabetische retinopathie. Ook wordt aangegeven wat er aan gedaan kan worden. Verdere vragen kunt u het best aan uw eigen oogarts stellen.


Deze folder is tot stand gekomen door de commissie patiëntenvoorlichting N.O.G. 2005

Bron: Nederlands Oogheelkundig Gezelschap

Het meest gehouden productiedier in de Nederlandse bio-industrie is de vleeskip. Of beter gezegd: het vleeskuiken. In regelgeving en praktijk spreken we echter van ‘kilo's per vierkante meter’.

Eieren worden machinaal uitgebroed. Een kuiken zal dus nooit een moeder zien. Na het uitbroeden wordt het kuiken in kratten vervoerd naar een mesterij. Daar zit het met nog twintig soortgenoten op één vierkante meter in een stal zonder daglicht. Er is geen ruimte voor normaal kippengedrag. Na zes weken is het pluizige kuikentje vetgemest en veranderd in een vleesklomp van ruim twee kilo: letterlijk een kleuter in een volwassen lichaam. Deze onnatuurlijke groei levert veel problemen op, zoals erg pijnlijke gewrichtsontstekingen en borstblaren. Soms zakt ze door haar poten omdat die het gewicht niet meer kunnen dragen. Miljoenen kuikens sterven nog voordat ze de slachtleeftijd hebben gehaald. Ze groeien dus letterlijk dood.

Bij de vangst gaat het er ruw aan toe, ongeveer één op de vijf kippen breekt of kneust haar vleugels of poten. Eenmaal in de slachterij wordt het dier met een elektrische schok van slechts 100 Volt verdoofd om bloeduitstortingen (lelijke plekjes in het vlees) te voorkomen. Onderzoek wijst echter uit dat minimaal 150 Volt nodig is voor een goede verdoving; veel kippen zijn nog bij bewustzijn op het moment dat hun nek machinaal wordt doorgesneden.

De ´ouderdieren` bestaan enkel voor de fok en dus niet voor snelle groei. Zij zitten op een permanent hongerdieet om deze groei te remmen. Na zo'n 17 maanden hongerlijden worden zij verwerkt in de soep.

Het leven van een vleeskuiken

Cijfers

• Vleeskuikens groeien in 6 weken tijd uit van 20 naar 2500 gram. Dat is twee keer zo zwaar als normaal.
• Een kuiken is volwassen bij 18 weken. Vleeskuikens worden al geslacht als ze 6 weken oud zijn.
• Jaarlijks worden 330 miljoen kuikens geslacht. Dat zijn er 10 per seconde.
• 16 miljoen dieren per jaar halen de slachtleeftijd niet door ziekte en uitputting wegens overgewicht.