245. Walter Zinzen

Over een rode piek, een rode fez en rode haren
Een avontuur in acht afleveringen, door SK

Na veertien dagen kwamen ze thuis.
Doodmoe maar zeer tevreden.
Met koffers vol koopjes.

Het was koud in huis, want
door de open en dicht wapperende keukendeur was de verwarming uitgevallen.
Ze trokken alle kleren aan die ze konden vinden om warm te blijven.
Jochem van tien zette de fez die hij cadeau had gekregen zelfs niet af  toen hij naar bed ging.

De volgende morgen was het weer iets aangenamer.
Ineens  riep moeder:
"Waar heb jij die kerstboom neergezet, oelewapper, want de versiering moet er nog uit!"
Vader, die wel aan oncomplimenteuze aanspreektitels gewend was, mompelde iets onduidelijks.
"Jochem, ga de kerstboom eens zoeken. De piek moet er af, de kribbe met het jezussie,
de herders, de os en de ezel, en vergeet ook de drie koninkies niet.
Als je klaar bent moet je je vader maar roepen, dan kan die hem in de grond poten,
want een kerstboom met kluit kan jaren meegaan, heb ik gehoord!"

Jochem was zo goed niet of hij ging de keukendeur uit,
nog steeds met zijn rode Marokkanenhoed op,
maar hoe hij ook zocht, er stond geen kerstboom.

Omdat hij nu toch eenmaal buiten was liep hij even rond om te kijken of er ook vriendjes buiten speelden,
maar voor hij twee straten ver was
was hij al drie keer voor Roodkapje uitgescholden en toen had hij er genoeg van.
Wat jammer nou!
Als hij een straat verder gelopen was had hij de kerstboom in het voortuintje van de dokter zien staan...

SK,E (NL) - 02/2012
Bovenstaande tekst is geplaatst met toestemming van de auteur. Wordt morgen vervolgd.

te gast bij Wim Helsen, Brihang
met Sprookje van Herman de Coninck

Er was eens een man
die altijd rechtvaardig was.

Herman de Coninck, Onbegonnen werkgedichten 1964-1982

De knop voor de ondertiteling staat rechts onderaan, de =-knop.
Brihang in gesprek met Helsen,
https://www.vrt.be/vrtnu/a-z/winteruur/3/winteruur-s3a34/ 
09min17



Over Boudy Verleye = Brihang : https://nl.wikipedia.org/wiki/Brihang 

Over Brigand : Brigand is de naam die de Fransen gaven aan de Vlaamse opstandelingen die in de Boerenkrijg
tegen de Franse bezetter streden op het einde van de 18e eeuw. In de Franse taal betekent brigand gewoon struikrover.
https://nl.wikipedia.org/wiki/Brigand_(Boerenkrijg) 

Over Herman de Coninck : https://nl.wikipedia.org/wiki/Herman_de_Coninck

Ongeveer dertien jaar geleden was Tina met haar kleindochter
in de Basilix (shopping St. Agatha Berchem) en
ze komt daar de moeder en de tante van een vriendin tegen.
Deze twee dames zijn een identieke tweeling. I-den-tiek.
Kledij, make-up en kapsel verschillen lichtjes, maar zijn wel gelijkaardig.

Ze gaan alle drie ergens zitten om iets te drinken.
Tina neemt Poppy uit het wandelwagentje en zet haar in een kinderstoel.

Poppy (1,5j) zat te kijken naar het verschijnsel 'tweeling'
en volgens wat Tina vertelde hoorde men eerst
de hersentjes in versnelling gaan en daarna weer tot rust komen.

Al die tijd hield Poppy een vinger van Tina vast en toen ze het begrepen had, loste haar greep.
Wat ze begrepen had weten we niet, maar met een brede glimlach had ze in elk geval
het verschijnsel tweeling geaccepteerd in haar wereldje.

In het onderstaand filmpje is iets gelijkaardigs aan de gang.
Alleen is het voor dit jongetje wel wat speciaal.
Hij ontmoet voor de eerste keer de tweelingbroer van zijn papa.
De broer van papa is natuurlijk dichter bij het wereldje van de kleine
dan zomaar twee kennissen van oma.

klank aanzetten
https://www.youtube.com/watch?v=rwIij2PbPAE 
01min51

EZW-01/2014, herwerkt, m

Over een rode piek, een rode fez en rode haren
Een avontuur in acht afleveringen, door SK

Weg waren ze. Na de luidruchtige nieuwjaarsviering hadden ze zich verslapen. 
Ze  hadden ze zich moeten haasten om het vliegtuig te halen... 

En daar stond zij nu, met een uitdrogende kluit en vol blingbling.
Die ze trouwens deels nog wel leuk vond.
Sommige engeltjes, wat onduidelijk kleinvee en een stel boerenjongens met rare jassen.
Drie dikke ouwe heren met gouden spikkels op de jas en pakjes aan een touwtje.
Een glazen wiegje met een flink uit de kluiten gewassen zuigeling erin.
Over kluiten gesproken ... haar wortels begonnen nu toch flink te jeuken.
Om over haar verminkte top maar niet te spreken.
Met die fonkelrode piek er op … er was een snoeischaar aan te pas gekomen.

Intussen stond ze daar maar.
Een beetje wankel, zonder vocht in de kluit om hem zwaar te houden.
Ze trok haar wortels een beetje bij zich om de jeuk wat minder te voelen,
en ineens merkte ze dat haar kluit verschoven was.
In de richting van de kamerdeur, die nog op een kier stond.
Ze hoorde de kraan in de keuken druppen en heel langzaam wist ze die kant uit te komen ...
zich voorover te buigen naar de gootsteen en een paar druppeltjes op te vangen op een tak
om de ergste dorst te lessen.
Maar voor de jeuk aan haar wortels hielp dat niet.

Bij een windvlaag klapperde die keukendeur heen en weer.
Op de derde januari was ze zo ver dat ze daar tegenaan leunde.
Toen de wind weer even met de boomtakken solde stond ze ineens buiten.
Gelukkig miezerde het een beetje en na een hele nacht voorzichtig druppeltjes vangen
ging het wat beter met de worteljeuk.
Intussen had ze de smaak van het kluit-schuifelen te pakken gekregen
en langzaam en geduldig trok ze de wijde wereld in.

Natuurlijk moet je als kluit-schuifelende kerstboom
de spitsuren van het menselijk verkeer een beetje vermijden
en je verdekt opstellen tussen ander straatgerief,
maar gelukkig waren er voldoende voortuintjes
waar zelfs een volledig versierde kerstboom best kon overdagen zonder al te veel op te vallen.

Er waren wel spannende momenten, natuurlijk.
Soms kwamen er jongens langs die kerstbomen verzamelden voor een vuurtje.
Als de jongens zagen hoe mooi ze versierd was
aarzelden ze toch om haar uit te tuin te plukken waar ze de dag doorbracht.
De dag dat de vuilnisauto langs kwam
om aan de straat gezette bomen op te halen was het héél spannend.
Ook de mannen van de stadsreiniging keken vertederd naar de nog complete versiering,
compleet met herdertjes, stalvee en Driekoningen.

Na het laatste kon ze weer een tuintje verder schuifelen.
Natuurlijk kwam ze daarbij wel eens een verlate feestganger tegen,
die na zo'n ontmoeting voorgoed van de drank af raakte,
als hij al niet in de handen van psychische hulpverleners raakte.

Na een tijdje begon ze bomen te herkennen.
Niet dat ze uit haar bos kwamen, maar het was toch duidelijk familie.
Ze ruiste wel eens om de weg te vragen,
want natuurlijk was er maar één bos waar ze zich thuis voelde en bovendien
verlangde ze er naar om haar grootmoeder haar prachtige versiering te tonen.

SK,E (NL) - 02/2012  Bovenstaande tekst is geplaatst met toestemming van de auteur. Wordt morgen vervolgd.

Dit paneel is een reclame voor een natuurlijk haarkleurmiddel.
Het paneel is uitgesneden naar de contouren van een weelderige haardos.
De kleuren veranderen naargelang het uur van de dag en het weer.
Deze vier opnames geven de tinten van de ondergaande zon en het maanlicht.

Bij donker gaan de lampen aan en kleurt het paneel wit.
'k Heb gezocht naar de locatie van deze vondst en er werd iets gezegd over de omgeving van Beirut.
Dat zou kunnen, de kust van Lebanon is westwaarts gericht. Naar de ondergaande zon. 
Maar echt uitsluitsel heb ik niet gevonden.

De kleurstalen laten leveren door de natuur, deze reclame vind ik heel sterk denkwerk.

m
http://www.adsoftheworld.com/media/ambient/koleston_change , http://www.trendhunter.com/trends/koleston-naturals - EZW-01/2012

te gast bij Wim Helsen, Goedele Wachters
met een gedicht van Toon Hermans

Omdat er liefde is
bestaat er geen voorbij
in alle eeuwigheid bén jij.

Toon Hermans

De knop voor de ondertiteling staat rechts onderaan, de =-knop.
Wachters in gesprek met Helsen,
https://www.vrt.be/vrtnu/a-z/winteruur/3/winteruur-s3a33/ 10min32



Over Goedele Wachters : https://nl.wikipedia.org/wiki/Goedele_Wachters 
Over Toon Hermans : https://nl.wikipedia.org/wiki/Toon_Hermans

goegel is een wroetmachien

's Middags aan tafel.

- ’t Was wroeten maar ik heb het gevonden hoor. Op google, zei ik. 
- Wat is goegel? vroeg het Kleintje.
- Een zoekmachine, zei LM.
- Een zoekmachine IN de laptops, zei ik snel.

Want ik zag haar al rommelen in de berging op zoek naar een zoekmachine.
Zoeken en wroeten doet ze graag, aan de overhoop te zien.

En ik vertelde verder aan LM dat het wroeten was geweest om iets te vinden,
iets over een aardbeving in 33 na Chr,
en over hoeveel van die artikels op het Net wel gebakken lucht lijken. En zijn.
Maar dat ik toch een onderbouwd verslag gevonden had. En dat was wroeten geweest,
niet zozeer het gegoochel met zoekwoorden op google
maar het telkens terug klikken naar de vorige splitsing, naar een vorig artikel
dat dan toch weer zinniger leek dan gebakken lucht waarin ik weer verzeild geraakt was … enz
Wroeten dus.

Het Kleintje was klaar met haar boterham en begon te wiebelen.
Ze mocht van tafel. Ik hielp haar met één hand van haar stoel. 
LM vroeg iets. Ik antwoordde afwezig dat ik het niet wist. 
Waarop het Kleintje:
- Kijk eens in uw wroetmachien.

m
HiH-01/2015, herzien

Geachte lezers en passanten,

We hebben opnieuw een wintergast.
Vanaf morgen hebben we als gastschrijver, SK uit E (NL).
In 2015 was ik onder de indruk van de serie en bij het herlezen nu nog altijd
en daarom heb ik SK uitgenodigd.

Hier komt een avontuur in acht afleveringen.
Vervolgverhalen lees ik graag, de voorpret naar de volgende aflevering
is de helft van het plezier. En van de stijl van SK word ik helemaal blij.
Het is een stijl die me doet denken aan de kommerloze gekte van ooit. Lang geleden.
Ik zie vaag
de ongegeneerde kolder van Daan Zonderland,
de plezierige warboel bij Tom Sharpe,
de gedreven vaart van Terry Pratchett,
die snuifjes kruiderij denk ik te zien in een eigen en oorspronkelijke mélange,
een opgewekt kwieterij-verhaal van SK zelve.
Los daarvan, bewonder de constructie die de acht afleveringen ondersteunt en draagt.

Er ging natuurlijk wat hofmakerij aan vooraf want
een éminence grise als SK is wijs en begeeft zich niet zomaar op gelijk welk blogje.
De aanwezigheid van SK hier heeft dus iets van een gunst.
Weest nu allen efkes gepast onder de indruk.

‘k Wou dat ik het kon tekenen, die vaart, die drukte.
Er is chaos, maar het is een blije chaos en het is gelukkig niet een chaos
die de lezer zelf zou moeten kunnen oplossen want de auteur houdt de tekst stevig in de hand.
Van u en mij wordt niks anders verwacht dan lezen. Acht afleveringen. Vanaf morgen.

m 

https://nl.wikipedia.org/wiki/Daan_van_der_Vat , https://nl.wikipedia.org/wiki/Tom_Sharpe , https://nl.wikipedia.org/wiki/Terry_Pratchett

Ze zijn klein, ze zijn zwart en ze zijn overal:
klank voldoende luid zetten,
https://www.youtube.com/watch?v=r9vnoVQQeSc
02min01 die ge welbesteed zult vinden :o)

klank voldoende luid zetten ~ mooie muziek:
https://www.youtube.com/watch?v=MbpkkpdhVtg 
01min56

Over de hond : hij heet Murkin. Murkin is een asielhond.
Men denkt dat hij een pyrennee-labrador-retriever-aus.herder mix is
en hij werd geboren in 2003 ~ in de filmpjes is hij dan 9j
Deze mensen adopteerden hem toen hij ongeveer zes maanden oud was.

Murkin is zeer kalm en geduldig van aard, en
hij is graag in het gezelschap van andere dieren, vooral van katten en jonkies.
Dit huishouden heeft af en toe pleegkatjes van het plaatselijk asiel en
Murkin is graag de nonkel die zorgt voor rust en nestwarmte bij dat gekrioel.

Maar het gaat niet elke keer vanzelf.
Dit nest kattepoesjes heeft geen oog voor hem.
Murkin wordt afgewezen en genegeerd …
https://www.youtube.com/watch?v=5tAoeB-Mz6Q 
01min03
voor meer filmpjes over Murkin: https://www.youtube.com/dcjanelle 
over de muziekman Kevin MacLeod, een man met een speciale filosofie : http://video-creativity.blogspot.nl/2010/02/meet-kevin-macleod-he-makes-free-music.html   

m
EZW-01/2014, met dank aan H

Van een pleonasme gesproken :

“Er is een groot tekort aan spermadonoren in ons land.
Lesbische koppels en alleenstaande moeders doen de vraag
naar mannelijk zaad sterk toenemen.”

In deze context : bestaat er ander zaad dan mannelijk zaad ?
Het zaad van dieren & mensen is ALTIJD mannelijk,
heb ik ooit vernomen, toen, in de basislessen biologie.

Als een leerkracht Nederlands een voorbeeld zoekt van
een dubbelbovenopje, een pleonasme,
bovenstaand Knackje is er eentje van postuur en alluur. :o)

EZW-01/2014, citaat v Knack

Het was een koude januaridag ergens in de jaren ’70 en ik was op een verwelkoming bij nieuwe buren.
Of zo’n bijeenkomst toen al ‘housewarming’ heette, weet ik niet meer.

Aan de muur hing een wit canvas op spieraam, het was wel gesigneerd.
Ik stond er op te kijken. Een spierwit doek. Leeg. Of vol wit, zoals men wil.
En toch gesigneerd. 
Het hing boven de sofa.
De andere muren waren met kleurrijker werk aangekleed.
De hij en de zij van het huis waren allebei actief in de grafische sector
en voor boven de sofa hadden ze nog niks. Vandaar dat wit doek, alvast gesigneerd.
Hoe het werk heette? De Onvoltooide.
Nuja, als Beethoven en Schubert een Onvoltooide mogen hebben,
waarom dan die twee mensen uit onze straat niet.
’t Zijn toch allemaal kunstenaars onder mekaar newaar.

Voorts was er een rondleiding door het huis. Overal hingen eigen werken.
Tot zelfs in de badkamer. Dat vond ik toen enorm chic, kunst in de badkamer. 
Op de WC hingen collages.
Om die in detail te bekijken zou een mens in dat vertrekje langer vertoeven dan nodig,
maar in een huis vol genodigden was dat niet zo’n goed idee.

Ook na de rondleiding door het hele huis bleef het wit doek boven de sofa het succesnummer van de avond.

Een paar jaren later moest ik bij deze mensen iets gaan afleveren, ook op een koude januaridag.
Ik werd in de woonkamer binnengelaten.
Er stond nu een kerstboom. Een traditionele. En er waren nu duidelijk kinderen in huis.

Het 'wit' boven de sofa hing er nog altijd. Maar dan anders.
Het canvas was afgewerkt. De aankleding, of het werk, liep door tot op een kader.
Vandaag zou men het werk geen Vijftig Tinten Wit willen noemen,
vanwege die 'vijftig tinten’' maar er zaten er zeker zoveel in. Misschien meer.
Hier en daar zat vaagweg iets iriserend ook, zoals bij een witte opaal, maar dan soberder.
En wanneer men er langs liep verschoven of bewogen al die tinten van wit.
Het was een bewegend schilderij.
De signatuur was in een vaag ivoorwit-beige.

‘k Vroeg of het werk nog altijd Onvoltooide heette.
Ik kreeg daar bijna een zoen dat ik dat nog wist.
Nee, het heette nu Wit op Wit.
‘k Weet niet of er afbeeldingen van bestaan en de naam van die mensen ben ik kwijt
maar het is wel een doek dat me enorm is bijgebleven.

m
EZW-08/2014, HiH-01/2015, bijgewerkt.

West-Vlaamse jongens, ze charmeren
de eerste door zijn talent, de andere door zijn mededogen

De eerste kennen we natuurlijk. Gerrit Callewaert uit Bavikhove is strijdvaardig.
Hij komt met een verzoek, is verontwaardigd, maakt zich kwaad en haakt af.
In die volgorde.

De vier gemoedstoestanden, in vier delen, hier is Gerrit Callewaert/Wim Opbrouck :
https://www.youtube.com/watch?v=X1heZeJSZIU 
02min38

Dat was 2000-2001. 
Toen werd het 2014 en dit jongetje is milder:

Mathiz Berth uit Wevelgem is met voorsprong de ster van het tv-programma 'Flapuit' op Libelle TV. (nu opgedoekt)
De 7-jarige jongen is niet op zijn mond gevallen en legt met handen en voeten uit aan de interviewer,
die duidelijk géén West-Vlaming is, hoe zijn familienaam uitgesproken wordt.
"Jij zegt 'Birt', maar het is 'Berth', met de korte 'e'." 

Het levert een hilarische conversatie op, met de mondige Mathiz in de hoofdrol.
Het jongetje naast Mathiz denkt misschien te weten waarom de interviewer zijn naam 'verkeerd' uitspreekt:
"Het is omdat hij in een ander dorp woont."
"Ah, oké", snapt Mathiz.
Toch geven de drie koters niet op.
Berth, met de 'e' van "teckel", "pet" of "pen" proberen ze verder.
Mathiz gooit uiteindelijk de handdoek.
"Laat maar, je moet m'n achternaam niet kennen, alleen m'n voornaam..."
En in welke taal moet het interview nu verder?
"Nederlands", antwoordt Mathiz.
"Vlaams, eigenlijk", corrigeert zijn buurjongen.
"West-Vlaams, als ik me niet vergis", klinkt het nog specifieker.

De video is met 842.373 weergaven sinds 01/2014 een succesop het internet. (HLN)

Misschien heeft iedereen dit filmpje al 100 keer gezien,
maar ik vind deze kinderen zo schrander en ook zo mild,
dat ik ze toch maar naar hier gesleept heb.

klank aanzetten
http://www.youtube.com/watch?v=yIlBlCtH6m0 
01min35 
m
EZW-01/2014, http://vls.wikipedia.org/wiki/Wim_Opbrouck , https://www.hln.be/bizar/het-leukste-van-het-web/west-vlaams-jongetje-charmeert-ik-heet-bert-niet-birt~a75767e4/

Ziezo dat was dan dat. December hebben we gehad.
Welk woord zou ik wensen voor 2018.
Nuance, dat is een mooi woord. Misschien wens ik wel het woord nuance.
Wat denkt ge ervan?

2015 was het VEERKRACHT

"Voor komend jaar wens ik iedereen sterke amortisseurs toe.
Stevige schokdempers. Veerkracht. Zowel psychisch als fysiek.
Want er is niks dat laat veronderstellen dat het komende jaar ‘vriendelijker’ zou zijn dan het voorbije jaar.
Er komt gewoon meer van ’t zelfde. Daarom, voldoende veerkracht gewenst.
Dat is het beste wat ik kan bedenken om ieder-&-elk toe te wensen.
Het is geen gepolijst salonwenske, dat besef ik, ’t komt eerder uit de achterkeuken van het leven,
maar ik meen het, uit de grond van mijn hart: voor in ieders rugzakske, veerkracht."

2016 was het SERENITEIT - gemoedsrust - Zen

"Dat de komende 365 dagen mogen mild zijn. Mild en rustig voor ons allemaal.
Voor zover een stukje toekomst al iets kan ‘zijn’. Meer durf ik niet hopen.
En sereniteit misschien. Sereniteit wens ik ons, ons allemaal."

2017 was het STAMINA - uithoudingsvermogen

"Dit jaar voor elk van ons -en voor allen die u lief zijn- een grote pot stamina.
En telkens wanneer het nodig is neemt men daaruit een handjevol en strooit dat over hoofd en schouders.
Vergeet de schouderbladen niet."

Nu 2018. ’t Wordt er niet gemakkelijker op, een woord zoeken dat een heel jaar mee kan.

Veerkracht hebben we al gehad, dat was 2015. Dat blijft gelden. Moet wel, we kunnen niet zonder.
2016 was Sereniteit, gemoedsrust, Zen - blijft ook gelden. Best wel.
2017 was Stamina, uithoudingsvermogen - blijft ééuwig gelden.

Voor 2018 het woord nuance misschien :
voldoende schakeringen in het denken, de 58 facetten van iets zien, of toch al vermoeden,
tussenoplossingen in beeld brengen, een uitgebreid palet van visies in het kopke houden
alvorens iets te besluiten of te beslissen.

Vindingrijkheid klinkt ook interessant.
Wanneer de veerkracht het efkes laat afweten en het uithoudingsvermogen een adempauze neemt
kan men met wat vindingrijkheid nuances ontdekken om het sereen te houden … blablabla.

Wat kan een mens zo nog gebruiken, helderheid.
Hoe geraakt men aan helderheid, … het wordt NUANCE.

Mensen, voor 2018 wens ik voor ons allemaal
een enorm gevoel voor schakeringen, voor nuance.

m

december 2016, naar de kliniek, naar Ma

Die vrijdagochtend stond ik in Hasselt aan het station te wachten tot Tina me zou oppikken
en ik keek de gevelrijen af. Wat een verschil met de jaren ’80.
Toen moest ik regelmatig in Hasselt zijn, omdat Laura en D hulp en mankracht konden gebruiken.

De gevelrij richting binnenstad was toen nog oud en gedegen :
Kamers voor Reizigers en Chambres pour Voyageurs.
Die opschriften waren toen al aan het vervagen, maar ze stonden er nog wel.
Nu zijn ze verdwenen onder gevelrenovaties van pitta-belevingen en zijn er daklozen in en rond het station.
Sinds wanneer heeft een knus stadje als Hasselt daklozen?
Of is het er niet meer knus? Was het er ooit knus? Nepknus.

In de dwarsstraat, bijna op de hoek met het stationsplein,
staat een gevel in stevige art deco weggedrumd door het groot glazen gevaarte ernaast.
Het glazen gevaarte is sober, vluchtig en saai.
Het kleine gebouw is sober, solide en mooi.

Het was zo proper en net dat ik me afvroeg
of het authentieke art deco en recent opgekuist was, of nep.
Maar zo’n mooie nep bouwen ze tegenwoordig niet meer. ’t Zou dus wel echt zijn.

Ik wou mijn staanplek niet verlaten omdat Tina elk ogenblik kon opdagen.
De naam of de bestemming van het gebouwtje zou ik later wel opzoeken via Google Earth.
In het langsrijden zag ik dat het ACV was – Provinciaal Hoofdkwartier.

- Allez vooruit, zei ik, wie had dat gedacht …
- Dat van haar herseninfarct? vroeg Tina.
- Nee, dat het ACV hier woont, in deze wijk, de hoeders van de barmhartigheid.
- Wie?
- De Tjeven.
- Waarover hébt ge het?
- Laat maar.

Ze was zo al zenuwachtig genoeg.

m
01/2017, blog

wakker worden en uit bed wippen

Uitgerust en vol nieuwe energie wakker worden,‘k heb dat ooit gekend.
Zo tussen de 25 en de 45j, ik viel in slaap als een jonge hond, op gelijk welk plekje.
Daarna was ik een en al bereidheid om dartelend aan de nieuwe dag te beginnen.
Gedoucht, aangekleed en opgemaakt in 15 minuten. Klaar.
Laat komen die job!

De mindere dagen laat ik er van tussen.
Ze waren er, en ik herinner me die ellende, maar dat is geleden leed.

Nu (65j), in de fleur van mijn sleet, is de bereidheid er nog wel, maar dan gedoseerd, genuanceerd.
Eerst lig ik te overdenken wat er zo interessant zou zijn aan de dag die gaat beginnen.
Als, zodra en indien, ik gevonden heb wat dat zal zijn, doe ik een oog open.

Uit bed wippen gebeurt de laatste jaren in drie fazen.
Eerst spieren strekken & wekken,
dan in zitstand komen en
dan pas gaan staan.
Het huppelen en dartelen laat ik nu achterwege.

Computer wakker maken, koffiemachine aanzetten, en verder zien we wel, ik heb vrijaf tot 08h.  
Al bij al valt er mee te leven. 

m
EZW-04/2014, HiH-01/2015, bijgewerkt

buiten het bereik van kinderen houden

Mijn grootmoeder maakte rumcake met gekonfijt fruit
en met rozijnen die ze gedrenkt had in rum.
Voor de grote mensen in echte rum, voor de kleine (ik) in rum-essence.
Maar dat verschil kende ik nog niet, dat rum alcohol was wist ik niet.
En al had ik het geweten, ik was klein en de cake was lekker.

Eigenlijk was er geen verschil te zien tussen de cakes.
Zo heb ik me ooit van bordje vergist
en heb ik aan de salontafel staan snoepen van
een stuk grote-mensen-cake met echte rum.

De rumrozijnen prutste ik er zorgvuldig met twee vingertjes uit, schijnt het.
Dat charmeerde nogal, kijk nu wat de kleine doet!
zo precies!
en zo netjes!
hoe schattig!
‘k Schoof door naar het volgende bordje en pikte daar ook de rozijnen weg.
En toen naar het volgende bordje …
Tegen dat de grote mensen beseften wat er gebeurde,
tegen dat ze doorhadden dat ik me stond te bezatten,
sliep ik bijna al.

Dat verhaal heb ik van horen vertellen, zelf herinner ik me dat niet.
Natuurlijk niet, ik zat met een promille kermille!

m
EZW-12/2013

eindejaars voor groot en klein

Beesten en babies, de moeilijkste onderwerpen om te fotograferen, naar het schijnt.
Een getrainde hond kan men doen zitten, en doen blíjven zitten.
Maar een baby? 
Daarom vind ik deze foto mooi. Magnifiek eigenlijk. 
Oké, zo te zien is daar iemand in huis die iets van fotografie kent,
maar dan nog. Hoeveel pogingen zouden er aan deze foto vooraf gegaan zijn?

‘k Denk niet dat het een toevalstreffer is,
de kleine heeft een truitje en sokken van de juiste kleur aan.
De kleur van de vacht van de hond.
En een broekje in de kleur van de kerstballen.
Die twee kleuren en geen andere, want er zou gefotografeerd worden die avond.
Er was al een ontwerp van de foto in het hoofd van de fotograaf/fotografe?
Ik gok op fotografe.

De hond doet wat een wijfjesdier doet, zorgen dat een jung zich niet in nesten werkt.

Het hoofdje en de kop staan in één lijn, ze zijn duidelijk in gesprek.
Woordeloos, maar toch in gesprek.

- ‘k Mag niet langs zeker ? kijkt de kleine.
- Nee, want de haard brandt en de grote mens is bezig (met haar fototoestel). Dus gij blijft hiér.

De hond meent het.
De kleine neemt dat want
men geraakt niet zomaar voorbij zo’n torso.

Dat alles in tegenlicht.

 
Gevonden!  De foto is van Erin Vey, hondenfotografe

Wat een compositie, die foto.
Kent iemand het ras van de hond?

m
HiH-12/2015

personeel niet vriendelijk

'k Had een groottante die ongeveer heel haar leven eerste viool gespeeld heeft.
Tijdens haar beroepsleven letterlijk.
Op de koop toe werd ze door haar man op handen gedragen
en na haar pensioen was ze zo in die attitude vergroeid
dat ze de eerste viool bleef. De vedette.
Met alle streken en gedoe die zo’n scheefgegroeide situatie meebrengt.

Ze nodigde me al eens uit om te gaan winkelen. Vooral omdat ze een chauffeur nodig had.
En vermits LM & ik toen maar af en toe in België waren vond ik het moeilijk om te weigeren.

Op de Bredabaan, waar ooit de ‘schone winkels’ waren,
was het een geklungel en gesukkel op de smalle voetpaden.
Over elk pand dat nog niet was ingepalmd door een filiaal van een keten
wist ze iets te vertellen. De kleine geschiedenis van de Bredabaan.
Wat me opviel was dat ze af en toe haar relaas besloot met :
'Maar daar zijn ze niet vriendelijk'.

Ze leek een beetje op een gier,
een langwerpig type met een iel nekje dat boven een astrakanjas uitstak
en bovenop haar hoofd een dot dof zwartgeverfd haar.
Zelf was ze ook niet de vriendelijkste verschijning in al dat zwart.

Dat de oorspronkelijke uitbaters van die winkels zich onderhand hadden laten vervangen
door hun kinderen of kleinkinderen deed niks af aan haar oordeel, eerder een vonnis :
ze zijn daar niet vriendelijk.

In herfst of winter van 2002 liet de bijverwarming in hun woonkamer het afweten. 
LM & ik werden gesommeerd haar en mijn grootoom naar de stovenwinkel te rijden
op ‘t einde van de Oude Bareellei. Wat wij prompt deden, want dit was een urgentie.
Er was dringend een nieuwe gaskachel nodig.

We werden te woord gestaan door de mevrouw zelf. 
Aan ongeveer alles was te zien dat zij de patronne was. Chique blouse, duur mantelpakje,
onberispelijk verzorgde nagels, subtiele make-up, genuanceerde kleurspoeling…
En een vijftien jaar jonger dan Tante.
Dat laatste had ze niet moeten doen.

De dame bracht ons naar het assortiment gaskachels.
Mijn groottante liep daar hooghartig langs.
Ze hield haar jas dicht zoals de sterren in oude Amerikaanse films,
de kraag een beetje naar achter en een hand op de borst. 
Aja, want als men de kraag naar achter gooit
komt de knoop niet meer zo maar tot aan het knoopsgat
en dan moet men de jas dichthouden zoals een diva.
Wat de bedoeling was.

Tante begon een aantal modellen aan te wijzen in de andere rijen.
- In die rijen staan de houtstoven hoor mevrouw, zei de patronne.
- Zijt ge zeker? deed Tante uit de hoogte.

Ik zag de patronne verstrakken.
Tante had zojuist dertig jaar (of meer) vakkennis in vraag gesteld,
alsof de mevrouw een beginnend verkoopstertje was.

- Ik laat u rustig kiezen, zei de dame.
En ze verdween, papierwerk doen. We bestonden niet meer. 
Nonkel greep in, zo geroutineerd dat ik dankbaar was:
- We zullen er thuis over nadenken, zei hij met zijn zachte stem en
hij leidde Tante naar buiten.

Hoe dikwijls zou de lieve man dat soort situaties al moeten oplossen hebben.
We schuifelden alle vier naar de uitgang. Zij twee vanwege de gewrichten.
LM & ik uit schaamte want na zoiets stapt men niet met opgeheven hoofd buiten.

Later in het naar huis rijden zei LM :
- Geen wonder dat half de Bredabaan niet-vriendelijk is,
ze heeft het er zelf naar gemaakt.

Ja dacht ik, en de Bredabaan is lang
maar ooit
heeft zij dat in een record tempo afgewerkt.

m
EZW-07/2012, HiH-11/2014, herwerkt

Agent : "Goedenavond meneer. Heeft u gedronken?"
De man : "Oézegdu garssson?"

Agent : "Heeft u gedronken meneer?"
De man : "Pinte. Veer-en-daartig pin-te, véér-en- "

Agent: "Wil u dan hier blazen meneer?"
De man : "Waddíst? Geloeëfde me ni?"

Dit soort arrogante, (ongewild) grappige helaasheid vind ik grandioos.
Mensen van dit type lopen hier nog los, rijden hier nog rond. Zwaar beboet, dat wel,
zijn zij deel van het patrimonium. 

Hoe zouden die zes lijntjes dialoog in andere streektalen klinken?
Daar ben ik nu naar op zoek.
Of heeft men in andere streken zoveel streken niet?

m
128 streken op het kompas, EZW-01/2012, bijgewerkt