Archief

het laddertje van MajuMau

“Ik heb eens een vriendin gehad en die was maar twee jaar jonger dan ik.
Ze was wel een halve meter langer dan ik. Als we op de canapé zaten was het geen probleem
om elkaar te kussen maar haar moeder die een meter groter was dan ik, zat ons altijd te bespieden.
Ik zei: Laten we gaan wandelen want met jouw moeder erbij dat vind ik heel ambetant kussen.

Dus gingen we vaak gaan wandelen maar als we elkaar wilden kussen moest ik
een halve meter omhoog springen of zij door haar knieën knikken of haar rug plooien
en op den duur zei ze: Schat mijn knieën doen pijn en mijn rug ook.
Wel dat probleem gaan we oplossen, zei ik.

We zijn naar de ladderwinkel geweest en we hebben daar een aantal trapladderkes getest.
Zie je mij al staan op een trapladderke om haar te kussen?
De mensen keken hun ogen uit maar dat kon ons niet schelen.
Toevallig had de verkoopdirecteur dat ook gezien en toen we langs de kassa passeerden
kregen we 50% korting! Zo ontroerd was hij! 

Toen zijn we regelmatig gaan wandelen.
De buren zeiden dan: Gaan jullie weer gaan wandelen en een beetje kussen zeker?
Ja ja! Want ze zagen dat ik mijn trapladderke bij me had en nu en dan stonden we even stil
en dan kroop ik op mijn ladderke en we kusten elkaar.
Maar op een keer waren we bij avondschemering aan het wandelen langs de Schelde in Roeselare.
Da's al lang geleden hoor. Toen liep de Schelde nog door Roeselare, maar om een tot nu toe onduidelijke reden
hebben ze de Schelde verlegd en die stroomt nu door Antwerpen en dan moesten die Antwerpenaren
een tunnel graven anders konden ze moeilijk aan de overkant van de Schelde, want niet iedereen heeft daar een boot.

In Roeselare heeft niemand een boot. Eh ... aha, daarom hebben ze de Schelde verlegd. Nu weet ik het weer.
Enfin we zijn aan 't wandelen en al met eens wil ik haar 'bezoenen'.
Ik kroop op mijn ladderke en ik begon haar passioneel te kussen en mijn ladderke was in de zachte oever van de Schelde gezakt,
omgekieperd en ik ben met mijn 50% kortings- ladderke in de Schelde gevallen.
Toen liep de Schelde nog door Roeselare en… o ja, dat heb ik al geschreven.
Enfin mijn vriendin lachte zich te pletter alsook andere wandelgangers.
Ik voelde mij ongelofelijk vernederd en ik heb dat toen onmiddellijk uitgemaakt met haar.
Dat ladderke heb ik nog steeds maar 'k heb het onlangs op kapazaa en e-bay gezet.
Trapladderke te koop! Ideaal voor kussers van verschillende lengte.
Leeftijdsverschil speelt geen rol. 50% korting inbegrepen.
Nog niemand heeft gereageerd.”  Majumau

Volgens mij is dit allemaal echt gebeurd. Maar dan lang geleden. 
'k Zie het voor mij. De jongen was 15 of 16 maar had zijn groeischeut nog niet gehad.
Dat was het enige hormoon dat op zich liet wachten, de andere hormonen waren er al. Kushormoon en zo …

Het meisje van twee jaar jonger was al wel opgeschoten. Meisjes zijn wat vroeger hé. 
Haar bouw had ze van haar moeder, die dame was ook rank en slank.
In kikkerperspectief was de moeder wel een volle meter groter dan de jongen in kwestie.
Vooral wanneer de dochter wou gekust worden.

Dat ladderke is ook echt waar, volgens mij.
Dat van de Schelde is ook helemaal waar natuurlijk.

Enkel de 50% korting lijkt me overdreven. Die zal hij er bij gefantaseerd hebben, denk ik.
Kussen aan 50% ...  

m  - EZW-08/2013, nagekeken - voor zover kolder zich laat nakijken maar de tekst is wel geplaatst met  zijn toestemming natuurlijk

afl. 109/121 ~ Bijna over en out

Ik parkeerde de wagen en betrad het donker huis. Neen, ik zou Marianne niet wekken.
Ik had zelfs geen behoefte aan slaap. Ik had aan niets behoefte. Tenzij Serge opgesloten te zien.

Ik zag hem met Marianne. Hoorde hem zijn smerige voorstellen doen.
Dan met Gerda. Haar schoppend in de keuken, ruziënd bovenaan de trap.
Serge en zijn gefingeerde bereidwilligheid voor de uitvaart.
Serge en zijn belofte aan die vunzige flemerd van een notaris.
Ik zag mijn vrouw aanpappen met die opa. Ze kropen in bed en ze wou hem geld doen kakken.
Beiden kraaiend van plezier. Alles keerde om in mijn binnenste.
Mijn hoofd barstte.

Mieren en muizen knaagden opnieuw al mijn blijdschap van daareven en mijn verwachtingen stuk.
Ze wroetten en krioelden door mijn hersenen. Een angstfanfare van hoon, zelfverwijt, onmacht, woede en haat.
Wurgend. Gedachten als koorden rond mijn hoofd.
Ze trokken, lieten los, trokken opnieuw, drukten tot ik geen adem meer kreeg.

Beheers je Max. Ga naar boven. Ga bij je vrouw. Rust naast haar.
Het is vrijwel ochtend. Het is bijna voorbij. Je hebt het geklaard. Je hebt gewonnen.
Nieuwe toekomst in de herfst van je leven.
De langste en vreemdste nacht is seffens verleden tijd.

Ik nam een flesje bruis uit de koelkast. Slurpte het koele water gulzig naar binnen.
Dat deed deugd. Smaakte nu beter dan de meest uitgelezen wijn.
Een simpel flesje bruis als start bij de herbronning van mijn leven. Geen enkel hongersignaal.
Toch maar een appel. Hondsmoe maar klaarwakker. Hoe laat al? Tien voor drie.
Tijd voor een goeie vier à vijf uren rust.
Dan nogmaals de politie bellen, de dagboeken van Gerda, de hele rimram rond de afgezant des duivels.
Misschien een laatste verklaring op het bureau ondertekenen.
Twee dagen de krantenkoppen, die een hoop telefoontjes gingen veroorzaken. Dan: over en out.
Deze tijd, volgend jaar allicht zijn proces. Kleine week rechtbank. Strafvordering, verdict en gedaan.

wordt morgen vervolgd - bovenstaande tekst is geplaatst met toestemming van de auteur : https://blog.seniorennet.be/titipoes3/archief.php?startaantal=40

Heel die cinema, heel die poespas,
al die stress ivm de keuze van de juiste glazen is nu voorbij. 
Eindelijk heb ik het glas gevonden dat voor iedereen voldoet: 

   

Dit is zo een eenvoudig ontwerp, dat ik niet snap dat we zo lang zonder gedaan hebben.
m - EZW-08/2013, getest en goedge-hk-sorry, goedgekeurd

de poëzie van Susanna Bauer

Het is nog niet het seizoen voor herfstbladeren, maar de herfst komt toch.
Meteorologisch, of astrologisch : ze zal er zijn.
Kleinkinderen moeten voor school al eens iets maken met herfstbladeren.
Dat kan gaan van zeer basic tot zeer kunstig, naar gelang de leeftijd van het kind en de studierichting.
Hoedanook, intijds beginnen met drogen, is de boodschap.
Dat zegt Susanna Bauer en zij weet waarover ze het heeft, zij raapt die poëzie gewoon van de grond.

"De bladeren worden niet behandeld om ze sterker of soepeler te maken.
Bauer werkt gewoon zeer voorzichtig en zorgvuldig, met zeer fijne naalden en haaknaalden.

                                           haar werkblad staat op ooghoogte 

Het duurde een hele tijd eer ze de grenzen van het materiaal kende. Wanneer ze nu een werk start
weet ze wat een bepaald blad of twijgje kan hebben. Het gebeurt nog zelden dat een blad breekt tijdens het bewerken.

Over de houdbaarheid : bladeren vergaan door blootstelling aan het weer, insecten, micro-organismen
en de UV-stralen. Zij doet het mogelijke om de bladeren te beschermen tegen deze invloeden.
Elk blad wordt grondig gewassen en gedurende weken zorgvuldig gedroogd.
Soms komt een blad pas na jaren in aanmerking voor een werk.

Drogen is de standard bewaarmethode die botanisten over de hele wereld gebruiken.
In botanische collecties bestaan stukken van meer dan 200 jaar oud.
De werken met bladeren worden gemonteerd achter glas van museumkwaliteit
dat 99% van de UV stralen uit het licht filtert.
Ondanks dat kan de kleur van de bladeren mettertijd nog lichtjes veranderen."

voor haar 2D werken : http://www.susannabauer.com/leaves-2d/ ~ mooi !
voor haar 3D werken : http://www.susannabauer.com/leaves3d/ ~ mooi !

voor dia-weergave met onderaan uitleg per werk :
daar de eerste afbeelding aanklikken, voor uitleg cursor naar beneden brengen.

m  – HiH-06/2015, herwerkt- Susanna Bauer, London van : http://www.susannabauer.com/faq/

afl. 108/121 ~ Om de tuin geleid?

Ach, laat miss life-style maar komen, het Cijnens-duo zal haar met veel verve een toontje lager doen zingen, kwaken eerder.
Eerst nog tanken en dan naar huis. Naar Marianne, my precious darling-baby. Valerie zal ook voor haar een bijzondere verassing zijn.

Valerie! Ze beviel me. De manier waarop Francis haar had beschreven. Pittige naam voor een pittig meisje.
Nog enkele weken, eerst de Vesuvius in Keerbergen laten uitspuwen en dan wou ik haar ontmoeten.
De weldoenster van mijn zoon en de toekomstige moeder van mijn eerste kleinkind. 

Marianne, ik en ons roodkopje aan zee. Zandkastelen bouwen. Natuurlijk, ging ik met hem zwemmen, voetballen en fietsen.
Putten graven in de tuin. Ridderverhalen schrijven. Vergeet het, vriend, vergeet het!
Denkduiveltje en zijn commentaar, altijd weer!
De snotneuzen van vandaag graven geen putten meer. Games, play stations moeten ze hebben.
Twee-duimen-speeltjes en dzjoef-dzjoef met samourai Jack en Black Devil Dragon.
Lichtgevende Star Wars zwaarden en af en toe, afhankelijk van de commercieel opgeschroefde rages, ouderwets knikkeren.
Tegen die tijd ben jij er veel te stram voor. Arthritis en artrose, oude mannekenskwalen!
By the way, er reeds aan gedacht, dat het ook een zij-tje kan zijn?

Ik zie je al drukdoende Barbietjes toiletteren, pareltjes rijgen, teennageltjes lakken, pépé Max, hoofdhaar vol plastic knijpspeldjes!
Daar gaat volk op afkomen! Laat dat kleinkind nog een paar jaar rustig in het zakje van Francis zitten, vriend.
Concentreer je op die schoft morgen in zijn kerk en de mogelijkheid dat de vogel gaan vliegen is.
Het zou me niet verbazen, mocht hij op dit ogenblik in de Lufthansa businessclass een stewardess om een Jack Daniels vragen!
Dzju, waarom had ik zo getalmd in die kerk? Waarom was ik naar die ploert toegereden?
Waarom niet direct politie geïnformeerd? Tiens, nog altijd geen telefoontje van Vloesberghe gekregen.
Had ik er toch beter aan gedaan de dienstdoende agent een volledig relaas te geven,
of zelf naar het commissariaat te rijden om verslag uit te brengen?
Ze hadden hem meteen gearresteerd zonder de tussenkomst van Vloesberghe.
De onderzoeksrechter of de procureur waren er ook nog!
Agenten hebben richtlijnen, die mannen weten wat hoort en moet.
Vitale informatie, had ik gezegd. Informatie is echter geen bewijsvoering, vriend.
Wat vitaal schijnt voor de ene, is voor de andere een olifant die een muis heeft gebaard.
Maar ja, je wilt niet luisteren. Niet naar je zoon, niet naar Marianne, niet naar mij met al mijn gezond verstand.
Een oude, koppige ezel, dat ben je. Voilà.

Godverdomme, ik had me door dat loeder wellicht toch om de tuin laten leiden.
De hoeveelste keer al? Nog niet geleerd!
De schurftige puist die mijn vrouw als neukpop wou. Tegen betaling!

wordt morgen vervolgd - bovenstaande tekst is geplaatst met toestemming van de auteur : https://blog.seniorennet.be/titipoes3/archief.php?startaantal=40

pluimgewichten = 49 tot 52 kg

Usman Ahmed (Pakistani/UK) maakt zijn entree met bravoure.
Struisdoenerij, een beetje zielig en ook wat irritant. 
Eerst stoer opkomen en achteraf keihard afgaan.
Het is een montage van fragmenten uit twee verschillende matchen, bleek achteraf.

Op 02min57 is er een herhaling van de klap, in slow motion.
Op 03min08 ziet men nog eens
hoe zijn hersens rond geklutst worden in zijn schedel. 
Als hij al veel van die klappen gehad heeft, verklaart dat misschien de stijl van zijn entree?

klank aanzetten,
https://www.youtube.com/watch?v=ZUKXSbX_oWk 
02min27

Maar later kwam de glorie. Die gast is eigenlijk gewoon, en gewoon sympathiek!
Hij vertelt waarom hij danst bij het binnenkomen en in de ring.
Voor wie het geduld heeft, klank aan :
https://www.youtube.com/watch?v=vsT53rWo2Lg 
08min51

m  - EZW-08/2013, bijgewerkt

boterhammen en fruitsap

Op de speelplaats was een schilder aan het werk.
Er was een lint gespannen tot waar de kinderen mochten komen.
Tijdens de speeltijd had hij bekijks. Vooral de jongsten stonden aan het lint.
Bij die demarcatielijn hield de juf van het derde leerjaar toezicht, want het lint
was feestelijk rood en sommige kinderen waren nogal beweeglijk in hun belangstelling.

Over de middag zagen ze vanuit de refter dat de schilder ook zijn boterhammen op at. Buiten.
- Juf? Jú-úf! Waarom eet de schilder buiten? 
Omdat hier geen cafeetje in de buurt is, dacht de Juf. En ze vroeg hem binnen.
Hij kreeg een fruitsapje en een appel. Misschien had hij liever een stevige pint gehad?
Op deze school is geen bier, deed ze met een vaag handgebaar.
Nee, een fruitsapje was prima. 
Ze keek zijdelings in zijn boterhammendoos:
een stuk stokbrood met een 'portie gemengd', salami- en kaasblokjes.
Echt een mannenlunch, dacht ze een beetje meewarig.
Dat stokbrood is waarschijnlijk al taai, na een halve dag in die doos.
En waarom een portie gemengd als middageten?
Maakt zijn vrouw zijn schoofzak niet? Of zou hij alleen wonen?

Hij keek terloops in haar boterhammendoos :
fijne boterhammetjes, diagonaal gesneden, elk met een lapje beleg en een blaadje sla ertussen
en elk afzonderlijk verpakt in vershoudfolie. Tegen de rand van de doos lagen vier kerstomaatjes.
Eentje voor elke boterhammenpakje. Echt een meisjeslunch, dacht hij.
Dat zou ik toch ook eens in huis moeten halen om brood te verpakken, zo'n rol dinges.
En terwijl hij het dacht wist hij al dat hij het zou vergeten. Hij zuchtte.

Op dinsdag had hij twee fruitsapjes bij. En twee appelen.
Op woensdag was zijn brood in folie verpakt.
In aluminiumfolie, want hij had zich vergist bij de aankoop.
Maar aluminiumfolie houdt ook wel vers, hoopte hij.
Op donderdag had hij boterhammen met hesp en sla in zijn doos.
Gedaan met stokbrood en salami.
De boterhammendoos vertelde meer over hem dan hij zelf wist.

Op vrijdag, zijn laatste werkdag op de speelplaats,
vroeg hij de Juf om samen na het werk iets te gaan drinken.
Om 16h gingen ze samen naar zijn camionetje, twee straten verder geparkeerd.
De belangstellenden aan de schoolpoort zagen hen stappen. 
De collega’s keken er niet van op en de kinderen
giechelden nog maar eens over 'verliefd'. Dat deden ze al sinds dinsdag.

Zijn bedrijfswagen, deed hij wijds. Op de zijkant stond Schilderwerken R. van Rhijn.
Dat wist ze sinds de eerste dag al, hij heet van Rhijn.
En het gsm-nummer en zijn mailadres had ze ook opgeslagen, voor 't geval.
Een mens kan nooit genoeg schilders kennen.

Op maandag vroeg haar klasje of ze nu ging trouwen.
Of de schilder haar al gevraagd had en of ze ja gezegd had.
Hadden ze al kusjes gegeven?
Juf legde uit dat het daar allemaal nog veel te vroeg voor was.
Wanneer zou hij het dan vragen? En of ze ja zou zeggen?
Misschien werd het wel niks, antwoordde ze.
Misschien wordt het wéér niks, dacht ze. 
Jamaar, als het toch zou lukken, mochten ze dan komen, naar het feest?
Dat beloofde de Juf. Dat beloofde ze plechtig en uit de grond van haar hart.
De kinderen wisten niet van hoe diep die belofte kwam.

Vanaf dan zagen ze elke vrijdagnamiddag het wit camionetje parkeren
en de kinderen fluisterden dan luid en opgetogen 'Júúf! Uw Schilder is daar!'
Vooral de meisjes zagen de romantiek van dat wit camionetje. Het was een wit paard. 

Toen haar klasje naar het vierde leerjaar overging
waren Juf Rita en Ronald van Rhijn verloofd en woonden ze samen.
Het schooljaar daarop, haar cupido's zaten toen in het vijfde leerjaar, zijn ze getrouwd.
In september was dat, zodat de kinderen naar het feest konden komen.
Want dat had ze twee jaar tevoren beloofd.

Ongeveer heel het schooltje stond met vlaggetjes aan het gemeentehuis en
op het speelplein werd een kinderreceptie gehouden voor alle enthousiastelingen.
Ook voor de kleinsten, die zich vergaapten aan haar prinsessenkleed.
Dit was beter dan K3 !

Er waren feestelijke broodhapjes en fruitsap voor iedereen,
want zo was het allemaal begonnen, met brood.

een feestbrood 

Toen haar cupido's in het zesde leerjaar zaten, kwam er een baby.
De start van een gezin en van haar verder leven met Ronald.
Maar de cupido's hadden toen al andere zaken aan hun hoofd.
Ze hadden het nu zelf druk met verliefd worden en prille romantiek
en met de aan-af situaties die dat meebrengt.

Het romantisch gedeelte van de Juf en de Schilder was voorbij.
Nu begon hun geluk. En cupido's doen niet in geluk.
Daar is zwaarder geschut mee gemoeid.

m  – HiH-07/2015, herzien – 12/2015 al werd deze tekst integraal geplagieerd, da's een verhaal apart hoor

afl. 107/121 ~ Iedereen een nieuwe lei

Waar die jongen zich toch zorgen over maakte! Zo’n pracht van een opportuniteit kreeg hij niet elke dag aangeboden.
Kermit, was een ander geval!. Een goeie notaris of indien nodig een prima advocaat en de klus was zo geklaard.
Ging China niet door, geen probleem. Pat had haar villa in Keerbergen en hij kon zo in mijn huis intrekken.
De sombere herinneringen wegwerken met enkele verbouwingen. Voor mijn part zelfs de hele boel verkopen.

Op een nieuwe en definitieve lei met zijn Valerie kon beginnen, dát wou ik.
Het vermogen van zijn moeder, hoefde ik niet.
Er waren gelukkig geen kinderen: die pionnen in vechtscheidingen, slachtoffers zonder inbreng.
Alleen lijdzaam en niet begrijpend toezien. Bloesems onder puin.

Twee jaar eerder échte liefde ervaren was met geen geld te betalen.
Nee, mijn zoon mocht geen dag laten verloren gaan. Hij kikkerde meteen van mijn aanbod op.
Vroeg of hij er werkelijk kon op rekenen. Of ik dit eerst niet wou doorpraten met Marianne.
Ik schudde het hoofd. Het was reeds twintig voor twee, tijd om afscheid te nemen.

'Nog één dag, jongen, zelfs minder en dit afschuwelijk hoofdstuk mag afgesloten worden.
Tabula rasa, een nieuw begin, jij met Valerie en ik met Marianne.
Ik bel je onmiddellijk na de arrestatie van Serge. Nu naar bed jij en … sweet dreams.'

Hij omarmde me. Ik sloeg de kraag van mijn Burberry op en spurtte in de pletsende regen naar mijn auto.
Het leek voorbij.
Alle stukjes van de puzzel lagen netjes in hun vak. Nog enkele maanden en ook Kermit was verleden tijd.
Eindelijk! Maar Francis was nog niet klaar met Pat. Het koeioneren van de Cijnensen was haar specialiteit.
Vooral de ouwe zou het nog moeten ontgelden. Het onderste uit de kan zou nog te weinig zijn.

wordt morgen vervolgd - bovenstaande tekst is geplaatst met toestemming van de auteur : https://blog.seniorennet.be/titipoes3/archief.php?startaantal=40

Ik stond met een groot aantal blikken hondenvoer aan te schuiven aan de kassa
toen een dametje achter mij opmerkte dat ik dus een hond had.
Waarschijnlijk wou ze een praatje maken om het wachten te korten.

"Nee, dat is voor mijn moeder", antwoordde ik verstrooid.

Pas toen ik buiten stond
begreep ik haar geschrokken reactie.

* EZW-08/2012

de lach die zijn eigen verloop had en op LP de geschiedenis in ging 

'k Was op zoek naar iets anders en toen kwam ik dit tegen : Toon kondigt de publicatie van literair werkje aan. 
In de zaal zit iemand met een lach die lijkt op gehuil. We zien hem niet, het is een LP, maar de uithalen zijn duidelijk te horen.

Op 01min16 zegt Toon : "Wij hadden allemaal gedacht …" en dan laat hij het publiek efkes verder denken ...
Vijf seconden later, op 01min21 horen we de eerste uithaal van de man in de zaal.
Die vijf seconden had hij mogelijk nodig om naar adem te happen.

In het verder verloop gaat de lach van de man samen met de lach van het publiek een eigen leven leiden.
En Toon past zijn timing aan. Hij moet wel, want tussen twee lachsalvo's wil het publiek wel eens ademhalen.
Wat een tegenwoordigheid van geest om in te spelen op die ene lach, het publiek als partner nemen.
Dat is méér dan ervaring op de planken, dat tweespel tussen artiest en publiek is magie.

klank aanzetten (natuurlijk)
https://www.youtube.com/watch?v=gC5DWCnfBv4 
04min09 

Wie de afgelopen vier minuten ernstig kon blijven, moet dit dringend laten weten aan een professioneel iemand.

m  – HiH-03/2015, bijgewerkt