Archief

het nut van onze vensterbank

‘k Heb conférences op de vensterbank gelegd, pal zuid, heel de namiddag zon.
Na enkele dagen zijn ze tafelklaar, beetgaar ipv beenhard, en sappig. 
Wij hebben er meestal twee op een schaaltje liggen. Die worden zorgvuldig in het oog gehouden.
Op sterk-zonnige dagen wordt het schaaltje achteruit gezet
van de vensterbank naar de schaduw, efkes minder fel. 

Er kunnen tot zeven schaaltjes op onze vensterbank. Het is onze fruitgaard.
De schaaltjes/schotels/manden zijn meegebracht uit landen waar het toenmalig schip ging laden of lossen.
Het is een samenraapsel van stijlen kleuren en materialen, glazen kitsch uit China naast artisanaal vlechtwerk uit Gabon.
Een interieurstylist zou er hoofdmijn van krijgen, LM en ik niet. Voor ons heeft die mengelmoes betekenis.

Elk schaaltje heeft een eigen soort fruit liggen. Onze rij tuttifrutti.

LM is een perenfan. Hij heeft in zijn leven al zeker een boomgaard leeggegeten.
Zo ben ik met de jaren een peren-expert geworden,
wat vensterbank betreft bedoel ik, qua gradatie in peren-malsheid en peren-rijpheid. 
Zelf ben ik meer een appelmens. Appels zijn volgens mij het enige fruit
dat rijp in de winkel ligt, appels gaan daarom niet op de vensterbank.

Alle andere fruitsoorten mogen thuis nog wat narijpen.
Want het is niet omdat de vruchten oogstklaar waren dat ze al tafelklaar zijn hé.
Tussen oogst/winkel en tafel komt nog onze vensterbank, volgens mij. 

m - EZW-08/2014, tekst gerijpt en herwerkt

“van een verkrachting kan je niet zwanger raken” een krant , 20 augustus 2012

In de Verenigde Staten gaf de politicus Todd Akin een opmerkelijk interview.
Op televisie liet de senator weten dat vrouwen volgens hem
niet zwanger kunnen geraken na een verkrachting:

"Van wat ik heb begrepen van dokters, is zwangerschap door verkrachting echt zeldzaam.
Als het echt om verkrachting gaat, beschikt het vrouwenlichaam over manieren
om dat hele ding uit te schakelen."
Diezelfde Akin is ook sterk tegen abortus gekant.
"Bij een verkrachting moet er absoluut een straf zijn.
Maar die straf moet echter voor de verkrachter zijn, niet voor de baby."

klank aanzetten voor dit groot licht
https://www.youtube.com/watch?v=Oazj5UVDxyM 
02min30

Enkele dagen tevoren kwam Todd Akin nog in het nieuws toen hij
de subsidies voor schoolmaaltijden voor kansarme kinderen wilde afschaffen.
Over die schoolmaaltijden heb ik toen een documentaire gezien in een van de duidingsprogramma's,
de situatie was schrijnend. Het middagmaal op school is voor veel kinderen de enige maaltijd van de dag.
En dat terwijl ze nog volop in de groei zijn. Die maaltijden wou Akin dus afschaffen? Goe bezig.
Wat zouden zijn argumenten daarvoor geweest zijn?

---

Dat 'zelden' zwanger, dat gold misschien in de Nazikamp-toestanden,
zodra het lichaamsgewicht zakt tot onder de 48 kg, stopt de ovulatie.
Dat is al beschreven sinds WOII.

Todd Akin, groot licht terzake, heeft die redenering inkort tot :
van verkrachting raakt men zelden zwanger. Dat is weer vrije meningsuiting op zijn Amerikaans hé.
De USA is al ver op de terugweg. Terug naar de middeleeuwen, en het einde is nog niet in zicht.
Dat is de reden waarom ik dit nog eens oprakel.
Middeleeuwse breinen, niet gehinderd door kennis van zaken, willen macht. Zelfs ten koste van de realiteit.
Het einde is nog niet in zicht.

m - EZW-08/2012 – herbekeken

afl. 112/121 ~ De gok van Serge

Naderhand, toen de hyena in mij enigszins tot rust kwam en ik, nog in hallucinogene mist, logisch trachtte te denken,
stonden de naakte feiten ontnuchterend helder voor mij. Marianne was dood.
Ik kon niets meer doen. Niemand kon haar noch mij helpen. De dader kende ik! Daar lag zijn moordwapen en merkteken.
Waar had ik dat ding nog gezien? Het kwam me vaag bekend voor. Op het altaar, uiteraard, de schoft had het me aangewezen.
Nee, niet alleen daar. Waar dan? In Gerda’s kamer had ik in jaren geen voet gezet. Vanwaar die vage herkenning?

Een kwalijke, doordringende geur hing in de kelder. De geur van uitwerpselen. Zou Marianne? Ik moest haar wassen.
Dat prachtige lichaam mocht niet bedorven worden. Ik stond recht.
Niet Marianne, maar ik stonk. Mijn broek, mijn kousen, alles doordrenkt. Drek alom. Foert.
Mijn stank zou haar lijfje niet bezoedelen en mezelf kon het geen reet schelen. Mij kon überhaupt niets meer schelen.
Alle leven gleed eveneens uit mijn lichaam. Alleen mijn hart, mijn longen, ja, die functioneerden robotmatig.
Ook mijn hersenen deden het nog. Nadenken, Max, nadenken.

Marianne had me gebeld rond negen uur. Omstreeks kwart voor twee was ik weggereden bij Francis,
had getankt in Keerbergen, dus rond twintig voor drie thuis gekomen. Daartussen moet het gebeurd zijn.
Hoe die schoft was binnengeraakt, hoe hij wist dat ik niet thuis was, waarom Marianne nog na negen uur de deur opende
en wat er zich binnenshuis had afgespeeld, zou ik nooit te weten komen.

Wat had hij haar wijsgemaakt? Had hij zijn onschuldigste masker opgezet?
Want in veinzen, liegen en mensen om de tuin leidden was Serge een grootmeester. Onovertrefbaar.
Marianne wist dat hij een ploert was.
Hij zal daarom misschien meteen met volle kracht hebben toegeslagen, haar nog zwijmelend de keldertrap afgegooid.

Waarom zo laat de deur openen, Marianne? Zou hij nadien in de hal op mij hebben gewacht?
Moest ik zijn derde slachtoffer worden? Maar ik kwam niet. Toen dat in zijn satanisch brein doordrong,
moet hij hard en schokkend van opluchting gelachen hebben.
Zijn bloeddorst gelest op een manier die hijzelf niet voor mogelijk hield. Snel handelen nu.
Crucifix schoon vegen. Geen vingerafdrukken nalaten. Zich zo snel mogelijk uit de voeten maken.

Stel dat ik in mijn villa overnachtte, al had Francis aan hem het tegendeel verteld.
Serge wist verdomd goed dat ik er nooit meer de nacht zou doorbrengen.
De villa was vol van morbide herinneringen. Marianne betekende mijn nieuw begin.
Maar waar was ik dan?

Natuurlijk besefte hij dat ik elk moment kon verschijnen.
Bij het gejaagd verlaten van het huis, was hem dan, als in een aureool van gregoriaanse muziek, een beeld verschenen.
Ja, dat beeld moet die schoft gezien hebben: ook mij ombrengen! Want ik had allicht de politie nog niet verwittigd.
Was dat gebeurd, dan zou hij stellig al geklist zijn. Hij wou en zou de dagboeken vinden. Hij moest ze hebben.
Zich indekken met onschuld en onweten. Een gok als een andere.

Zelfs als Vloesbeghe reeds op de hoogte was gesteld door mij, meende Serge nog tijd te hebben om zijn plan uit te voeren.
Wat was er dan verder in dat waanzinnig hoofd van hem omgegaan?
Ik trachtte het me voor te stellen …

wordt morgen vervolgd - bovenstaande tekst is geplaatst met toestemming van de auteur : https://blog.seniorennet.be/titipoes3/archief.php?startaantal=40

“ik wil later een rollator” en ik ook want het swingt

klank aanzetten
https://schooltv.nl/video/rollator-liedje-uit-sesamstraat/ 
02min30

               mijn Oma heeft een karretje, dat is zo’n grappig ding
               er zit een handig mandje op, daar kan mijn knuffel in
               die zit dan naast de worteltjes waar Oma soep van kookt
               het is een prachtig karretje, ik wil 'em later ook

               ja ik wil later een rollator
               lekker lopen in de zon
               met mijn koffer (?) in het mandje
               en dan fijn een blokje om

               mijn Oma's blauwe karretje heeft remmen en een bel
               en hij kan in- en uitgeklapt, da's handig en gaat snel
               er zit ook nog een krukje op, dat zit niet eens zo slecht
               het is een super-karretje, ik wil 'em laten écht

               

                ja ik wil later een rollator
                lekker lopen in de zon
                met mijn koffer (?) in het mandje
                en dan fijn een blokje om

                maar toen ik dat tegen mijn Oma zei
                toen keek ze helemaal niet blij
                ze zei : maar dat betekent dan
                dat je later niet goed lopen kan
                en dat mijn kind, doet mij verdriet

                nou! dan neem ik hem toch niet

                ik neem later geen rollator
                nee dan hoef ik er geeneen
                Oma vindt je 't goed da 'k nu en dan
                die van jou een uurtje leen?

                is dat goed Oma? oké!

Tekst : Marjet Huiberts, Animatie: Wouter van Reek, Techniek: TVPaint,  Muziek : Henny Vrienten

Na zo'n heldere tekst, zo'n energiek stemmetje en zo'n levendige melodie
is men toch helemaal verzoend met de idee van een rollator!
Mijn hoed af voor de makers van het nummer.
m - blog 06/2018

Mona Lisa op klaarlichte dag gestolen, 21 augustus 1911

'k Ben eens gaan piepen op 't Net waarover het verhaal juist gaat. Als ik zeg dat het goed afloopt verklap ik toch niks hé,
want de Mona Lisa is al decennia terug thuis. De afloop van het verhaal is dus gekend.

hier een artikel, met vaart verteld :
http://historianet.nl/cultuur/kunst/paniek-in-parijs-italiaanse-patriot-stal-mona-lisa 

Hier een korte samenvatting van Wikipedia :

De diefstal in 1911

De volgende dag ontdekte de schilder Louis Béroud de diefstal.
Op de plaats in de Salon Carré waar de Mona Lisa had moeten hangen, bevonden zich nu slechts vier ijzeren haakjes.
Béroud informeerde bij de bewaking waar het schilderij was
en zij dachten dat het was overgebracht naar het fotoatelier van de firma Braun.
De bewakingsdienst stuurt iemand naar het fotoatelier om het schilderij terug te halen,
maar die keert onverrichter zake terug en dan slaat de paniek toe.

Mona Lisa, Louvre, 1911, Louis Béroud   

Mona Lisa, Louvre, vandaag

https://hansdejongfotografie.wordpress.com/2014/05/14/de-mona-lisa-is-gestolen/ 

Bij het onderzoek dat volgde werd de dichter Guillaume Apollinaire aangehouden en ondervraagd,
hij had immers ooit verklaard dat men het Louvre moest afbranden
en was betrokken bij de diefstal van enkele beeldjes en maskers door Géry Pieret enkele jaren daarvoor.
Pieret bezorgde op 28 augustus aan de krant Paris-Journal een van de gestolen beeldjes,
eiste de diefstal van La Joconde op en eiste 150.000 frank losgeld.

Ook Pablo Picasso werd langdurig ondervraagd, hij had van Pieret enkele van de gestolen beeldjes en
de Phenicische maskers gekocht omwille van hun primitieve aspect.
Zijn schilderij 'Les demoiselles d'Avignon' werd hierdoor nog beïnvloed.
Maar het onderzoek liep al snel dood en men ging ervan uit dat het schilderij voorgoed verdwenen was. 

De dader van de diefstal Vincenzo Peruggia was een Italiaan en had als glazenier meegewerkt aan een project
om belangrijke kunstwerken achter glas in te kaderen.
Hij had zich in een bezemkast verstopt en was op de sluitingsdag van het Louvre
met het schilderij onder zijn jas het museum uitgelopen.
Hij bewaarde het schilderij gedurende twee jaar in een houten koffer onder zijn bed in een logement in Parijs. 

In 1913 keerde hij terug naar Italië en bood op 10 december 1913 de Mona Lisa te koop aan bij
een Florentijns antiquair Alfredo Geri. Die maakt op 11 december een afspraak met Vincenzo Peruggia in
Hotel Tripoli, kamer 20 en gaat naar de afspraak in gezelschap van de toenmalige directeur van het Uffizi, Giovanni Poggi. 

Geri en Poggi herkennen het doek en nemen het mee voor een zogezegde expertise.
De dief werd gearresteerd en het hotel wijzigde zijn naam in Hotel Gioconda;
men kan er tegenwoordig nog altijd kamer 20 boeken.

Voor het terugkeerde naar Frankrijk werd het werk tentoongesteld in de Uffizi in Firenze,
in de Franse ambassade in Rome en in de Galleria Borghese.
Peruggia die tijdens zijn proces verklaarde dat hij had gehandeld uit patriottisme om een werk,
waarvan hij dacht dat het door Napoleon gestolen was terug te brengen naar Italië,
kreeg een straf van één jaar en veertien dagen,
die later werd teruggebracht tot zeven maanden en veertien dagen. 

m - EZW-08/2013, http://nl.wikipedia.org/wiki/Mona_Lisa#De_diefstal_in_1911 , https://hansdejongfotografie.wordpress.com/2014/05/14/de-mona-lisa-is-gestolen/ 

afl. 111/121 ~ Gebroken blik

Niet in de hal, niet slapend op de driezit in het salon, zeker niet in de woonkamer of keuken.
Toch niet gevallen in de tuin?
Een vochtige tocht deed me rillen. Ergens stond een deur of raam open.
De kelderdeur klapte dicht door de wind buiten. Marianne in de kelder!
Ik rukte de deur opende, schakelde het licht aan.

'Marianne!'

Daar lag ze.

Onderaan de trap. Half ineengekrompen. Roerloos. Ik werd puimsteen.
IJskoud opbrandend van geschokt ongeloof werd ik. Kon niet meer ademen.
Mijn benen voelden als totaal verlamd aan. En mijn varicen waren nog niet helemaal op hun effen.
Verdomme, Max, kom tot jezelf. Handel, man! Ze moet geholpen worden! Een dokter!
Nee, die speciale interventie ziekenwagen, met dokters erbij. Zou ze nog ademen?

Ik dook de trappen af. Voelde haar pols. Geen polsslag of nauwelijks? Haar hoofd en gezicht bebloed.
Opengesperde ogen. Ademde ze? Was ze in shock? Ze leek er erg aan toe.
Dra raakte ze onderkoeld op de kelderstenen in haar nachtkleedje. Niet nadenken, handelen.
Iedere minuut was levensreddend. Mijn vrouw moet geholpen worden. Ik mocht haar niet verliezen.
De MUG! De MUG bellen en direct naar Jette. Naar het AZ.

Dan zag ik het!

Ongeveer op een meter afstand van Marianne’s linkervoet. Het bronzen crucifix.
Gerda's crucifix. Serge! Het kruisbeeld. Zijn moordwapen. Haar dood. Onze dood.

MARIANNE! MARIANNE!

Smeerlap, mijn vrouw. Waarom mijn vrouw?
Ik greep brullend het bronzen crucifix en slingerde het tegen de keldermuur.
Marianne was dood. Vermoord. De liefde van mijn leven, het meest waardevolle stuk van mijn bestaan
was niet meer te redden. Ik braakte. Had het gevoel al mijn schroeiende ingewanden uit te kotsen. Schreeuwend.
Huilend als een zwaargewonde wolf. Een gemarteld dier. Creperend van pijn.

Een breedgapende wonde aan haar achterhoofd. Gestold bloed tussen haar prachtig blauwzwart haar.
Pas nu zag ik de doodsangst in haar opengesperde ogen. Ongeloof en wanhoop verpletterden me.
Het besef vooral dat alles, haar leven, ons leven, ons voor goed ontnomen was. Haar gebroken blik vertelde het.

Ik sloot haar ogen.

Verwilderd snikkend, verwrongen van afschuw, knielde ik naast haar neer.
Nam haar teder in de armen. Kuste haar ogen, voorhoofd, de halfgeopende nog steeds prachtige lippen.
Proefde de zilte smaak van mijn tranen, nu vermengd met haar bloed.
Ik likte haar gezichtje schoon. Had ik vroeger nog gedaan, het zou voortaan nooit meer kunnen.
Dronk haar bloed. Wou alles van haar in mij opnemen. Het kon nu nog.

Ik jammerde in razende machteloosheid om dat prachtige haar met bloed doordrenkt,
dat dra een vreemde substantie zou worden die niet bij haar hoorde.
Ik greep haar hand, kuste elke vinger en hield haar handpalm tegen mijn wang.
Streel me lieveling, streel me toch. Nu, draag ik je naar boven.
Mijn kindje hoort niet zo kil en vreemd te liggen. Kom, zoetje.

Ik trachtte haar slap lichaam op te nemen. Naar boven brengen zou me moeilijk lukken.
Geen kracht meer in de armen. Daar! De hoezen met de spullen van de tuinzetels.
Ik legde haar behoedzaam op de kussens alsof die haar dood zouden verzachten, ontkennen, wegnemen.
Mijn roosje, tussen de zonnebloemen op het canvas.

Ik knoopte haar ponnetje dicht. Kuste haar opnieuw, steeds weer, overal.
Ging zijlings naast haar liggen. Aaide voorzichtig haar wang. Draaide haar lokken rond de vingers. Snikte.

Ik had haar nog zoveel te vertellen. Over Francis, die onze hulp nodig had en over zijn Valerie.
Over het roodkopje dat zij ons zou schenken. Het kind, dat ik jou niet kon geven, komt er, lieveling.
Via een ommetje, maar het komt er. Oma en opa! Stel je voor.
Wat hou ik toch van jou, mijn bieke, zo veel meer dan toen ik vanavond wegreed.

Ik streelde haar hoofdje. Mijn vingers plakten aan de breuklijnen van de verwondingen. Heftig zoog ik haar bloed op.
Haar allerlaatste beetje leven opdrinken bracht mij in een staat van algehele chaotische zelfdood.
Toen greep ik de crucifix en begon er tierend en brullend weer mee te hameren, tegen de muren, op de vloer.
Totaal verdwaasd van woede, ellende, opstandigheid, haat en wraakzucht.

Ik was geen mens meer. Alleen nog een wild gevaarlijk beest. Bloeddorstiger dan haar moordenaar.  

wordt morgen vervolgd - bovenstaande tekst is geplaatst met toestemming van de auteur : https://blog.seniorennet.be/titipoes3/archief.php?startaantal=40

‘t hoort bij ‘t vak 

De kinderen waren aan het tekenen en de juf wandelde door de klas
om de vorderingen te bekijken en ze vroeg of de tekeningen ongeveer klaar waren.
Aan een meisje dat zeer druk en ijverig aan het werk was vroeg ze wat de tekening zou worden.
"Ik teken God," antwoordde het meisje zonder opkijken. 

Dit wordt weer metafysisch, dacht de Juf, om de zoveel jaar hebben we er zo eentje tussen.

"Maar Meisje, niemand weet hoe God eruit ziet …" zei ze vriendelijk en voorzichtig.

"Sebiet wel hoor!" klonk het geruststellend.

m - EZW-08/2012, herwerkt

artisanaal werk uit 1942    Saludos Amigos!

Saludos Amigos is een Amerikaanse animatiefilm uit 1942 van Walt Disney.
De film speelt zich af in Latijns-Amerika en de hoofdpersonages zijn Donald Duck, Pedro (dat klein vliegtuigje)
Goofy en Joe Carioca (de groene papegaai) die voor het eerst te zien is in een animatie van Walt Disney.

Hier een voorproefje, de bioskooptrailer. Ouderwets? Misschien. Nostalgisch? Zeker. Het is 1942.
In onze bioskopen was het wachten tot een eind na '45. Heeft iemand van u deze film ooit in de zaal gezien?
klank aan - http://www.youtube.com/watch?v=OaAkRqo65rw - 01min28 trailer met muziek die
verwachting opbouwt, iets wonderlijks belooft. Muziek die kriebelt.

De vier personages worden los van elkaar in vier verschillende delen opgevoerd.
De  vier delen worden verbonden door beelden over de Disney-mensen die per vliegtuig
onderweg zijn om deze film te maken en in het vliegtuig ook 'echt' aan het werk zijn.
Daar wordt de aanzet van de animatiegedeeltes getoond, wat zorgt voor vaart in de opeenvolging van de vier stukken.

Vier hoofdstukjes, vier youtube-delen. De vier hoofdstukken zijn echter niet exact
gesplitst over de vier youtube-delen. Dat is jammer, maar dat is niet echt een ramp.

Deel 01/04: In Lake Titicaca, bezoekt de Amerikaanse toerist Donald Duck, het Titicacameer,
(Peru/Bolivia) en ontmoet daar de lokale bevolking, waaronder een vervelende lama.

              

Deel 02/04: Pedro gaat over een klein vliegtuigje in Chili,
dat zijn eerste vlucht over het Andesgebergte maakt,
om luchtpost op te halen in Mendoza, Argentinië, wat bijna fout afloopt.

Paternalistisch-Disney: Een klein stuntelend vliegtuigjong gaf maar een pover beeld van Chili.
De piloten van de postdienst waren misschien 'cowboys' maar ze waagden wel telkens hun leven boven de Andes.
De cartoonist René Ríos Boettiger creëerde daarop in 1949 de kleine macho Condorito,
nu nog een alomtegenwoordig figuurtje in de Latijns-Amerikaanse beeldwereld (?) 

Condorito toen en later    

Deel 03/04: In El Gaucho Goofy belandt de Amerikaanse cowboy Goofy tekenfilmgewijs op de Argentijnse pampa's,
om kennis te maken met het leven van de gaucho.

Deel 04/04: Aquarela do Brasil is het laatste deel van de film. Het sluitstuk! Het pronkstuk.
Disney introduceert een nieuw karakter, José (Joe) Carioca genaamd.
Hij leidt Donald rond in Rio en leert hem samba dansen. Een Carioca is een inwoner/ster van Rio.

       

Voor wie tijd heeft - nu of later of volgende week ooit eens -
de film, het echte werk, artisanaal, alles werd met de hand, plaatje per plaatje, getekend en gekleurd.
'k Heb gezocht naar een exact cijfer voor het aantal beelden per seconde,
frames per second, fps, maar dat varieert naargelang men het heeft
over de digitale versie, DVD etc, 25 à 30 fps, of over de analoge versie, film pellicule 90 fps (driemaal meer, kan dat kloppen?)

Het begint als een gewone documentaire, maar laat u daardoor niet misleiden.

De film is niet ondertiteld, maar de beelden spreken voor zich.
De eerste drie delen zijn in het Spaans. Gelukkig is het is Zuid-Amerikaans Spaans,
niet dat radde Castiliaans van TVE. Het vierde deel is Braziliaans-Portugees/Engels.

Klank aan aub, de muziek heeft een Oscarnominatie gehad in 1944 !
Een aantal van ons waren toen nog niet in de maak.

                https://www.youtube.com/watch?v=VEulxiQFm-s&t=72s ,
                tot 02min50 : Inleiding over de ongewone expeditie vd Disneyploeg
                tot 14min10 : Donald Duck, Lake Titicaca, Peru,
                tot 25min12 : Pedro, Andes, Chile
                tot 38min43 : El Gaucho Goofy, Pampas, Argentina
                tot 52min35 : Donald Duck enJosé Carioca, Aquarela do Brasil

Begin 1941, toen de Verenigde Staten nog niet bij de Tweede Wereldoorlog betrokken waren,
gaf de Amerikaanse overheid Disney de opdracht om een film te maken bedoeld voor
de USA, de Centraal- en Zuid-Amerikaanse markt als onderdeel van het buitenlands beleid dat
'Goed Nabuurschap' zou kunnen genoemd worden. Good Neighbor Policy. 

De keuze viel op Disney omdat verschillende Zuid-Amerikaanse landen
nauwe banden onderhielden met Nazi-Duitsland en de US wou die sympathieën doen keren en
de banden tussen Noord- en Zuid-Amerika aanhalen. Dringend. 

Mickey Mouse en andere Disney-figuren waren populair in Latijns Amerika
en Walt Disney fungeerde plots als ambassadeur.
De tour, gedeeltelijk bekostigd door Nelson Rockefeller,
-die toen Coördinator van de Inter-Amerikaanse Zaken was (CIAA)-
bracht Disney en een groep van ongeveer twintig tekenaars, componisten, schrijvers en techniekers
per vliegtuig door een aantal Zuid-Amerikaanse landen, waaronder Peru, Chili, Argentinië en Brazilië.
Dat wordt zeer duidelijk :o) aangegeven in het begin van de film.
De film kreeg ook financiële steun van de Amerikaanse overheid, wat nodig was,
daar zonder de Europese markt de Disney-inkomsten aanzienlijk minder waren.

De film gaf ook beelden van moderne Zuid-Amerikaanse steden met wolkenkrabbers en modieus geklede mensen.
Dit verbaasde de Noord-Amerikaanse kijkers, die dat soort beelden enkel associeerden met Europese steden. 

Historicus Alfred Charles Richard Jr. zegt dat Saludos Amigos toen in '42,
op een paar maanden tijd meer effect had op het gemeenschapsgevoel tussen Noord- & Zuid-Amerika
dan het Ministerie van Buitenlandse Zaken in vijftig jaar had kunnen bewerkstelligen. 

In 1944 werd Saludos Amigos genomineerd voor drie Oscars in de categorieën:
Beste muziek, voor het nummer "Saludos Amigos",
Beste muziek, voor een musicalfilm,
Beste geluid, opnames.

Een film kan een Oscar ook niet-winnen, maar het blijft wel voor altijd
een genomineerd werk, zei ooit Erik Van Looy. Of hoe propaganda in de prijzen kan vallen.

m  – EZW-10/2012, herzien - van http://nl.wikipedia.org/wiki/Saludos_Amigos , van http://en.wikipedia.org/wiki/Saludos_Amigos

afl. 110/121 ~ Zo gegeerde rust

Ik ging voorzichtig naar boven. Maakte zelfs het licht niet aan. Ik wist dat Marianne vermoeid was.
Wist ook dat ze dan even vast sliep als een notoire zuiplap na tien Duvels.
In de badkamer trok ik mijn pyjama aan. Daarna tanden poetsen, een plasje en ik slofte naar bed.

Marianne sliep altijd in aardedonker. Wou de zware overgordijnen hermetisch dicht.
Verdroeg niet eens het groenachtig schijnsel van de digitale klok.
Duisternis en slaap vormden een onscheidbare eenheid.
De perfecte harmonie nodig voor geest en lichaam, beweerde ze.

Op de tast schoof ik naast haar. Zocht de warmte van haar lichaam.
Draaide me voorzichtig lepelend naar haar toe. Niets! Verbazing.
Leegte! Koelte op haar plaats. Ze was er niet!
Ik veerde recht. Trok aan de schakelaar. Zag een leeg bed. Haar hoofdkussen nauwelijks ingedrukt.
Het onderlaken lichtjes gerimpeld. Zij had dus wel in bed gelegen. Maar waar was zij nu?

Een onzekere machteloosheid beving me. Een drukkende zweem van paniek.
Niet wetend wat te doen en toch de verlamde wil om te handelen.
Ik kon me echter nauwelijks bewegen. Dat besef van plots helemaal versteend zijn had me al overvallen.
Nu brandde er angst bij. Almaar koortsige, groeiende angst.
Een stortvloed aan vragen. Ik moest weten. Moest zoeken.

In de badkamer lagen haar slipje, panty, bh en trui. Zelfs haar pantoffels.

'Marianne! Marianne!'

Ik schakelde alle lichten aan op de overloop.
Liep naar de kamer van haar vader, de kleine logeerkamer van Jenneke.
De grote en de kleine zolder. Niemand natuurlijk.

'Marianne, Marianne!'
Ik schreeuwde haar naam zo luid ik kon:
'Marianne! Hoor je mij? Marianne, alsjeblief antwoord!'

Het huis bewaarde zijn stilte. In de garage stond haar wagen. Ze was dus niet weggereden.
Waarom zou ze? In haar nachtponnetje nog! Aan de muur haar grote shoppingbag, onder het prikbord.
Ze had haar weekend-aankopen al genoteerd.

'Marianne!'

wordt morgen vervolgd - bovenstaande tekst is geplaatst met toestemming van de auteur : https://blog.seniorennet.be/titipoes3/archief.php?startaantal=40

het heden duurt maar een streepje

Een ander concept van wijzerplaat. Gewoon efkes wennen, zeggen ze.

De binnenste ring, de ring met de minuten, schuift natuurlijk sneller door dan
de buitenste ring, de ring met de uren. Technisch correct.
Maar dit is een filosofische wijzerplaat:
men ziét het verleden verdwijnen en de toekomst tevoorschijn komen.
Om 08h27 is 08h20 al helemaal uit het zicht en 08h35 valt nog nergens te bekennen.
Het heden duurt maar een streepje, gewoon efkes wennen, zeggen ze.
 

de filosofische wijzerplaat  het heden duurt maar een streepje
m - EZW-09/2012, bijgewerkt