Archief

afl. 116/121 ~ Oog om oog

Kon het dat die ploert van een Serge zo redeneerde? Zo monsterachtig vals speelde en er stoïcijns kalm bij bleef?
Zou Vloesberghe morgen in die val trappen? Morgen!? Nee straks!
Dat mocht niet. Dat kon toch niet! Ik had uren bij mijn zoon gezeten. Telde zijn getuigenis? Ja toch!
Pat was er ook bij. Wanneer was zij naar bed gegaan? Na het telefoontje van Marianne.
Hoelang erna, een halfuur, een uur? Geen idee. Francis zou het weten.
Functioneerde zijn aangeboren tijdsinstinct nog na de ruzies met Pat? Na de ontlading van zijn emoties over Valerie?

Serge, die doortrapte kazuifelschurk, de in het nauw gedreven, sluwe gokker,
had tijd zat gehad om deze nacht alles tot in de puntjes uit te kienen.
Mijn bankkaart! Ik had getankt met mijn bankkaart in Keerbergen, vlakbij de villa van mijn zoon.
Ik heb ook Gerda's schriftjes. De smeerlap moet en zal bekennen. Kon mij niks doen!

Mijn hoofd tolde. Ik huiverde, leed. Ik wou Marianne's lot delen.
Zonder haar was er voortaan geen lucht, geen zon, geen licht, geen leven meer mogelijk.
Marianne, mijn vrouw, mijn godenkind, mijn begin en einde, mijn wederalles, dat nu niets, niets meer was.

Ik moest nogmaals de politie oproepen. Jacht maken op haar moordenaar.
Straf of wraak brachten me haar echter niet terug.
Zonder mijn Marianne bleef er slechts leegte. Een diepe, versmachtende leegte.
Een leegte, waarin alleen plaats was voor smart en pijn. Ik kon het niet verdragen.
Leeggelopen miserie was ik. Een blijvende nachtmerrie. Voor altijd.

Ik goot een te grote cognac naar binnen. Fataal op een nuchtere maag. Het kwam er meteen weer uit.
Nam een hete douche. Zeepte en schrobde me als gek. Kon Marianne's dood niet van mijn lichaam sproeien.
Ik ging tegenover haar zitten in de andere zetel. Roerloos. Volkomen apathisch.
Hoelang weet ik niet. Maar plots wist ik héél goed wat te doen.

Maar zou ik … kon ik … ik was toch niet zo'n ondier als die smeerlap van een pastoor?
Naar de politie gaan, nu meteen? Neen, ik moest zelf réchter zijn.
Beul zoals Serge beul voor Marianne was geweest … Marianne, mijn vrouw. Mijne enige alles.

wordt morgen vervolgd - bovenstaande tekst is geplaatst met toestemming van de auteur : https://blog.seniorennet.be/titipoes3/archief.php?startaantal=40

Hij draagt effen zwart, voor hem geen kleed met vermetele tekening of lichtzinnige kleuren.
In de vogelwereld is hij een prediker van een streng-gereformeerde strekking.
Met een puntige knalgele bek. En welbespraaktheid is een absolute voorwaarde.

Karl Märtens, Sweden 

De merel op het windscherm van ons terras heeft het over zaken van belang.
Over vlijtig eieren grootbrengen en hoe dat gaat.
Hij verkondigt ook voor wie de pierekes & de mierekes, de zaadjes & de blaadjes eigenlijk geschapen zijn. 
Zijn betoog kennen we nu al wel en het begint dictatoriaal te klinken. 
In het stukje wereld waar deze merel het voor het zeggen heeft, zou ik geen musje willen zijn.

m – HiH-05/2015, bijgewerkt - https://youartsw.wordpress.com/2015/11/04/karl-martens-watercolor-birds/

'k Zou graag zoveel wereldsterren ontmoeten dat ik van het ene vliegtuig in het andere zou moeten stappen.
Het aanschuiven en overstappen is me allemaal te vermoeiend geworden
dus ga ik doen gelijk iedereen, ik zal die wereldsterren thuis ontvangen.
Maar niet allemaal tegelijk natuurlijk, zoveel parkeerplaats is er niet in de straat.

Eric Clapton is alvast uitgenodigd en die mag meebrengen wie hij wil.
Bruce Springsteen ook. Beiden op dezelfde dag als het kan.
Ze moeten geen das aandoen, van mij moet het bovenste knoopje niet dicht kunnen.
Jeremy Irons mag ook komen. Samen met Al Pacino. 
Eigenlijk mogen ze allemaal hun volk meebrengen, op het terrein van de pastoor is nog wel wat parkeerplaats.
Dustin Hoffman, Bob Dylan (maar die zal moeilijker te overtuigen zijn), Meryl Streep, Susan Sarandon, Glenn Close, Sandra Bullock … 
Mijn lijst begint nog maar hoor.

Wetenschappers durf ik niet vragen, hun uitleg zou mijn pet te boven gaan
en ik vind niet dat ik beslag moet leggen op hun kostbare tijd. 
Schrijvers vraag ik ook liever niet, ik heb niet alles gelezen.
En niet alles doorgrond. Dus op hun tijd zal ik ook geen beslag leggen. 
Schilders dúrf ik zelfs niet vragen. 
Maar acteurs, actrices & andere podiumkunstenaars zijn welkom, ze mogen zelfs blijven slapen.

Met Dolly Parton en Sylvester Stallone zou ik het graag hebben over de film Rhinestone Cowboy.
Enkel daarover. Hier het slotnummer uit die film, glitter-&-glamour country muziek.
Het is zó erover dat het plezant wordt, kitsch & camp, vakkundig gebracht:

klank voldoende luid zetten, jammer van de beeldkwaliteit
https://www.youtube.com/watch?v=5GZjXVe7GhY 
03min18

m - EZW-06/2013, herwerkt

afl. 115/121 ~ Een satanisch brein bekokstooft

Een schande voor jou, meneer de journalist, de grote vlek op je bourgeois-blazoen.
Laat de jury maar ontzet zijn over alles wat zich in die mooie villa van jou afspeelde.
Laat de epistels van die chaotische, zieke geest maar voorlezen. Laat vooral je zoon meegenieten. Nou ja, genieten … 

De klap op de vuurpijl! Ken je die al? Het animeerverleden van je grietje, natuurlijk.
De notarisstory met alles erop en eraan. Alle bewijzen heb ik. Ook de getuigen als het moet.
De industrieel zonder naam en de rest. Wie gelooft dat het om verzinsels gaat?
Toch geloofwaardig als ik de jury vertel dat jouw Marianne mij ontboden had gisteravond?

Je zat in Keerbergen. Moneytalk?! Marianne wist dat je de eerste twee uurtjes na haar telefoontje niet terug zou zijn.
Ze had het gat vrij, zoals dat heet. Letterlijk en figuurlijk! Zie je de pers al likkebaarden. Ronkende titels:
Gewezen entraîneuse en liefje van hoofdredacteur tracht priester te verleiden!

En dan de cruciale vraag van de Voorzitter van de rechtbank: 'Waarom hebt u ook uw minnares vermoord, meneer Cijnens?'
Het is allemaal zo klaar als een klontje: omdat je eindelijk en héél duidelijk inzag, dat zij niets meer was dan een geldzuchtige sloerie.
Poen, jouw poen daarom was het haar toe doen. Het zal, wanneer ik in de getuigenbank sta, niet eens nodig zijn een hint te geven.
De conclusies van de magistraten en vooral van de jury staan dan al goed vast.

Ach, wees maar niet bang voor mij, Max. Met uitzondering van de notaris wordt, als puntje bij paaltje komt,
zoals het hoort door een goede zielenherder, teruggegrepen naar het biechtgeheim.
Een kleine insinuatie misschien! Nou ja, we zien wel. Meng schande en extreme jaloezie, wat krijg je? Ravages, toch?
Hoe je weet kreeg van die notarisaffaire? Mijn plicht als huisvriend om je tegen het onheil dat Marianne heette, te beschermen.
Je op het juiste pad terugbrengen, zeker toen je bij haar definitief wou intrekken. Logisch toch?

Na de dood van Gerda heb ik jou toch enkele keren gebeld? Getracht je dit telefonisch uit te leggen.
Je ook willen bijstaan omdat ik toen perfect raadde wie Gerda had omgebracht.
Je trachten te overhalen om alles aan de politie op te biechten.

Vloesberghe kan die gesprekjes gemakkelijk traceren hoor. Onderschat de flikken niet!
Ze vangen er zelfs de wespen van de beroepsrenners mee.
Bovendien hebben Bette en haar dochter je nerveuze, eigenaardige manier van doen gisteren in het portaal, beslist opgemerkt,
toen jij me ongevraagd kwam opzoeken.

Het kruisbeeld als moordwapen? Vindingrijk, buitengewoon vindingrijk van mij, al zeg ik het zelf.
Gerda heeft er mij twee jaar geleden eentje cadeau gedaan. Eigenlijk een niemendalletje.
Ligt in een of andere lade in de pastorij. Schoondochter Pat was er razend om.
Adrienne had, zoals gewoonlijk, bewust haar mond voorbijgepraat.
Gerda had echter zomaar geen erfstukken weg te geven. Zeker niet aan de kerk, vond je schoondochter.
Je gaf Pat toen zelfs gelijk. Gerda beschreef me dit incident in geuren en kleuren.
Die schoondochter van jou, zo'n hetze voor één onnozel kruisbeeld!
Terwijl de kamer van haar schoonmoeder er belachelijk vol mee stond!

Het moordwapen van Gerda is niet ontdekt, kan nooit ontdekt worden.
Het staat immers nog altijd te glimmen op het altaar, het zogenaamde geschenk van twee jaar geleden, weet je.

Het tweede exemplaar ligt nu in jouw kelder, met jouw vingerafdrukken erop.
Zelfs het alziende oog van Adrienne, had van dit stel geen weet, toen ze op vraag van de politie
trachtte na te gaan wat er allemaal ontbrak in de slaapkamer.
Kon niet. Alleen jij en je zoon weten waar die typische kruisbeelden zich bevonden.

Natuurlijk zal het laboteam aan de hand van het kelderexemplaar de foto’s van Gerda's verwondingen, met een ander oog bekijken.
Onder het mom van je immens verdriet heb je zelfs alle mogelijke sporen om zeep gebracht. Alles verlegd. Zelfs het lijk.
Had ik nog een fout begaan, dan heb jij die ongedaan gemaakt. Hoe dan ook, bedankt! Geef toe: echt stom!
Iemand met jouw capaciteiten moet toch beter weten?
Een gedreven en ervaren inspecteur heeft daar beslist onmiddellijk een eigen mening over.
Tja, Max, dat wordt op z’n minst 25 à 30 jaar brommen voor jou.
Een pastoraal bezoek van mij, nu en dan, zal je voorzeker op prijs stellen. De Heer zij met u!

wordt morgen vervolgd - bovenstaande tekst is geplaatst met toestemming van de auteur : https://blog.seniorennet.be/titipoes3/archief.php?startaantal=40

patrouille te paard, 2014

Aan de kust gaat de federale politie tijdens de zomer te paard patrouilleren.
Twee agenten te paard zullen patrouilleren in de villawijken,
op wandelpaden waar je met de auto niet kan komen, of in de duinen.
Dit weekend hebben ze dat uitgebreid getest.

klank aanzetten
http://nieuws.vtm.be/binnenland/88766-kust-krijgt-patrouilles-te-paard 
01min27 

Toen vroeg ik me af :
wanneer Evita of Cavilo ginds een wind laten, krijgen zij dan een GAS-boete? 
Of nog erger, wanneer deze paarden iets laten vallen, stijgt de ruiter dan af om op te ruimen?
En verlaat de afstijgende ruiter zo doende de observatiepost?
Is het verlaten van de observatiepost wel toegelaten? Vragen, vragen, vragen …

patrouille te paard, 2018

En kijk, dit jaar kreeg mijn vraag een soort van antwoord :
https://www.vrt.be/vrtnws/nl/2018/03/09/zeebruggelingen_zittenletterlijkindeshit/

m  – EZW-04/2014, blog 08/2018

een huishouden van Jan Steen

Vanmorgen kwam ik een bedenking tegen en toen ben ik het een en ander gaan opzoeken om mijn geheugen op te frissen.
Wat ik gevonden heb interesseert misschien iemand. Daarom plak ik het hieronder. 'k Was dan toch bezig.
Gans onder staat de link voor meer afbeeldingen. Laat u niet afschrikken, gewoon klikken.

Jan Havickszoon Steen (Leiden, 1625 of 1626 – aldaar, begraven 23 februari 1679)
was een Hollands kunstschilder uit de 17e eeuw, de tijd van de Noord-Nederlandse barokke schilderkunst.
Humor, gewone mensen en uitbundig kleurgebruik kenmerken zijn werk.

                https://nl.wikipedia.org/wiki/Het_vrolijke_huisgezin 

Steen heeft zich met veel thema's ingelaten:
hij schilderde historische, mythologische en religieuze scènes, portretten, stillevens en natuurtaferelen.
Zijn afbeeldingen van kinderen worden geroemd, evenals zijn beheersing van licht en aandacht voor detail, met name in textiel.

                http://www.artsalonholland.nl/meesterwerken/soo-voer-gesongen-soo-nagepepen-jan-steen 

Het dagelijks leven was Jan Steens belangrijkste onderwerp.
Veel van de taferelen waren levendig, zelfs chaotisch en wellustig.
Dergelijke taferelen waren zo kenmerkend dat ‘een huishouden van Jan Steen’ een veelgebruikt gezegde is geworden.

Veel van Steens schilderijen refereren aan oude Nederlands spreekwoorden of literatuur.
Familie van de schilder fungeerde vaak als model.
Subtiele hints en vele symbolen in zijn schilderijen maken aannemelijk dat Jan Steen
de kijker niet zozeer wilde uitnodigen om het getoonde na te bootsen, als wel wilde vermanen.

Jan Steen maakte 377 schilderijen. Enkele Afbeeldingen van jan steen , klik. Om een afbeelding te vergroten nogmaals klik. 

Kortom, Jan Steen bracht een beeld van de Familie Flodder avant la lettre ?

m – HiH-07/2015, herwerkt -  https://nl.wikipedia.org/wiki/Jan_Steen , https://nl.wikipedia.org/wiki/Lijst_van_schilderijen_van_Jan_Steen

afl. 114/121 ~ Zelfkwelling

Proficiat, maar je verstand komt wat laat, nietwaar. Vier uren te laat, raasde denkduiveltje.
Kijk, wat je gedaan hebt. Trek je ogen open, stuk ongeluk.
Alle kaarsen en brillen volstaan voor jou niet, uilskuiken. Betweterige rotzak.
Meneer heeft geen politie nodig. Meneer voelt zich de opperste rechter. Wat meneer zelf doet, doet hij beter.
Het resultaat ligt daar. De tweede keer al! Bij Gerda was er de vakbond en bij ons bieke, de euforie van Sherlock Holmes.
Weet je wat je voortaan kunt doen? Zwierig mijn kloten kussen.
Trek je plan, je hoort me nooit meer. Voortaan kan je stikken. Ik ben dood.
Eveneens ja. Ook jij,
kompaan van de duivel, moordenaarshulpje, jij arrogante hufter, jij geattitreerd shitschrijvertje, jij miserabel zielepoot.
Je bent eveneens dood.

Ja, ik had Serge geholpen. Mijn afwezigheid had hem een handje toegestoken. Hem zelfs vrij spel gegeven.
Rien ne va plus. Zijn gok was meer dan geslaagd. Bracht hem alle winst op.
De schurk zou nu misschien wel slapen, meer dan gerust slapen zelfs.
Had hij de dagboeken niet, dan verkneukelde hij zich bij de gedachte dat mijn leven zinloos was. Amen en uit. Zonder Marianne.
Ik zag zijn vette buik op en neergaan door de binnenpretjes.
Hij wist verdomd goed hoe ik jankend en vloekend van razernij en onmacht,
die verafschuwde crucifix zou vastgrijpen en er als een woesteling mee te keer gaan. Overal, tegen de muur, tegen de trap.

Die crucifix! Natuurlijk! Op de antieke bruidschatkist. Onder de vensterbank van Francis' kamer.
 Twee identieke kruisbeelden. Loodzwaar. Ze flankeerden immers zijn verzameling matchboxes.
Kruisbeeldenralleys mee gehouden en de jongen vaak laten winnen.
Ik herinnerde me plots de bronzen stukken tot in het kleinste detail.

Gerda had de kamer van onze zoon, bij mijn weten, intact gelaten na zijn huwelijk.
Dus had Serge de kamer van de Francis eveneens doorzocht.
Met een beeld zijn moeder omgebracht en het andere meegenomen.
Aanvankelijk met de bedoeling het te versjacheren. Tot zijn duivels brein er ander garen mee spon.
Francis zou de crucifix in de kelder beslist herkennen.
Aan Vloesberghe vertellen dat beide stukken op zijn jongenskamer hadden gestaan.
Een prijkte op het altaar. Kon een geschenk van Gerda zijn aan haar dierbare vriend.
Adrienne had eveneens enkele beelden gekregen, was trouwens ook in een van haar dagboeken te lezen.
Het tweede beeld droeg mijn vingerafdrukken en Marianne was ermee gedood. De smeerlap wou er mij opnieuw inluizen.

Goed gezien, doe maar verder, Max, hoorde ik Serge grijnzen. Je hebt inderdaad je eigen vonnis getekend, vriend.
Jouw vingerafdrukken prijken op het beeld, natuurlijk denk je er niet aan die weg te wissen.
Je zwalpt in pijn, verdriet en onmacht. Zelfbeklag en beslist zelfverwijt. Je had toch beter moeten weten, vriend?
Zie je mij juichen? Maagdelijker dan de onbevlekte ontvangenis ben ik.
Door jou gezuiverd van elke verdachtmaking.

Het kleinste kind weet dat Gerda ziekelijk jaloers was. Een hysterica, niet mijn woorden, die van je zoon.
Weet ik van je schoondochter en die heb ik meer dan op mijn hand hoor.
Met de hulp van een gewiekste advocaat, zal Pat mij op alle domeinen bijtreden. Zeker weten.
Een kleine rondvraag in de buurt en de brave dutsen bevestigen, dat ik wekelijks twee tot drie keer je vrouw bezocht.
Pastorale steun verlenen, heet dat. Vloesberghe en zijn team beseffen dat er bij Gerda meer dan een vijs goed los zat.
De slaapkamer, zeg, een kluif voor gerechtspsychiaters. Ziekelijk jaloers en seksueel meer dan gefrustreerd. Ook door jou.
Waanvoorstellingen had ze. Meer nog, schizofrenie: Gerda met de drie gezichten.
Buitenshuis de zachte, eerbiedwaardige, hulpvaardige mevrouw Cijnens,
in haar slaapkamer de fanatieke non Gerda en
tegenover mij de geobsedeerde, geile hoer Marianne.

wordt morgen vervolgd - bovenstaande tekst is geplaatst met toestemming van de auteur : https://blog.seniorennet.be/titipoes3/archief.php?startaantal=40

het moment van totale ontreddering

Wanneer ik op zoek ben naar verduidelijkingen over een detail en bijna
verloren loop in een overvloed aan informatie die niet te zake doet,
die naast de kwestie is en die onbruikbaar blijkt, (zoekopdracht verfijnen!)
verschijnt na de zoveelste poging plots op het scherm : 

        uw zoekbewerking heeft geen overeenkomstige documenten opgeleverd

dat is … een verschrikkelijk moment. 
Dat wil zeggen dat zelfs de Grote Google het niet meer weet,
waarmee ik nu eigenlijk bezig was.                                                                                     

                                                                          
m  – EZW-07/2014, toen en ook nu nog altijd - illustratie https://veraontheverge.wordpress.com/tag/nervous-breakdown/ 

Als kind vond ik biechten verschrikkelijk gênant. Niet omdat ik zo'n ontoelaatbare dingen uitspookte,
maar omdat ik niet genóeg uitspookte, niet genoeg om op te biechten.
't Was te futiel om een pastoor mee te gaan lastig vallen in zijn kerk, laat staan god in de hemel.
Dus probeerden we onze lijst met zonden wat aan te dikken.
Maar dat deden veel kinderen. En pastoors wisten dat, dubbel gênant zoiets hè.

Hoe een volwassen biecht er zou moeten uitzien, daar heb ik geen flauw idee van.
Ergens in '70 of in '72 werd er zo nog eens een poging ondernomen.
Hoe ik daar verzeild was weet ik niet, het was onder in de Basiliek van Koekelberg te doen.
Waarschijnlijk was ik gewoon benieuwd naar gewelven daar beneden.
En na de bijeenkomst was er gelegenheid tot biechten, of hoe het toen genoemd werd.
Dat waren privé-gesprekken aan een tafeltje. Ach ja dacht ik, waarom niet, 'k ben hier nu toch …
Of ik deed het mogelijk uit beleefdheid tegenover de inrichters. Als motivatie kan zoiets tellen, 'k weet het.

'k Kwam terecht aan een tafeltje waar een zeer jonge priester zat. Hij zat daar precies wat onwennig.
'k Vertelde over twijfel en bedenkingen en over vragen en over wat er mis ging,
en bleef mis gaan en wat ik niet meer zag zitten en waarom ik het niet meer zag zitten
en of er nog wel heil te verwachten was in deze wereld … dié litanie, de ganse puber-cataloog.

Naarmate ik praatte ging hij onwenniger kijken, vervolgens hulpeloos en dan regelrecht droevig. 
Wat een melkmuil, dacht ik, straks kan ik hem nog troosten ook. 
Hoe het gesprek is afgelopen weet ik niet meer. Misschien heb ik het afgebroken, omdat ik het niet meer kon aanzien.
Het gesprek bracht geen soelaas, eerder een helaas.

Dus hoe een volwassen biecht er moet uitzien : geen idee. Maar ik lig er niet van wakker.
Er zijn zoveel godsdiensten die het doen zonder biecht. En die bestaan ook al eeuwen, zonder dat controlegepook.

Waar ik het wél moeilijk mee heb is het idee van het biechtgeheim.
Wanneer er zaken gebiecht worden die vallen onder 'criminaliteit'
mag de priester ontslagen worden van die verplichting en naar de politie stappen, mijn gedacht. En snel.
Met een snelprocedure, zodat het bisdom het geen drie jaren laat aanslepen, want dan vallen er nóg slachtoffers. 
Biechtgeheim, zwijgplicht, omertà … een staatje binnen de staat, nog hetzelfde als voor de Reformatie, als 500 jaar geleden.

http://www.standaard.be/cnt/te35iktc , http://www.standaard.be/cnt/gf390212 , http://www.nieuwsblad.be/article/detail.aspx?articleid=GHV385VDP 

m  – EZW-07/2013, herwerkt

afl. 113/121 ~ Dwaze gedachten

Was hij zo behept door de dwang om Gerda's dagboeken meteen terug te vinden,
dat hij de grootste en domste gok van zijn leven had gewaagd? Fifty, fifty. Alle winst of alle verlies!
Ik probeerde het me min of meer voor de geest te halen. Had ik de deur voor hem geopend
in plaats van Marianne, dan zou zijn flemende stem, bevend van schuld, onderdanig gemompeld hebben:

'Max, laten we meteen naar de politie gaan …
Ik kan Gods zwaard niet langer afweren …
Ik moet gestraft worden. Hier is het moordwapen …'

Wat zou hij er dan nog meer bij verteld hebben?
Wat zou hij, plots beseffend dat niks nog enige zin had, nog uitgehaald hebben?
Zo'n monster was tot alles in staat.

Maar Marianne en niet ik had de deur opengemaakt.
De bel van de voordeur was overal meer dan duidelijk hoorbaar, want vrij schel.
Niet schel genoeg om de diepe slaap van Marianne te storen.
Een loeiende brandweerauto kon zelfs haar namiddagdutje niet onderbreken.

Slaapdronken misschien? Dacht ze dat ik mijn huissleutel vergeten was? De garagepoort niet in het springslot?
Was ze al een paar keer vergeten, wist ik.
De volhouten kantelpoort was voor haar immers te zwaar om met de nodige kracht het springslot bovenaan te laten klikken.
Bovendien klemden de metalen geleiders op een tweetal plaatsen. Dit moest ik meteen checken.
Alle mogelijkheden nagaan hoe de schoft was binnengedrongen. Mijn vrouw kon het niet meer ophelderen.

Eerst voor jou zorgen, lieveling. Jij gaat altijd voor. Nu meer dan ooit. Nu kan ik het aan. Misschien.
Kom, mijn alles. Ik droeg heel moeizaam, uiterst behoedzaam mijn godenkind naar boven.
Mijn levenloos goddelijk kind. Legde haar lichaam op de driezit in het salon.
Slaapkussen onder haar hoofd. In een van de laden vond ik een grote witte tafelnap, nog in originele verpakking.
Spreidde die over mijn kleintje, liet de schouders wat vrij. In sprookjes volstaat dan een kus …
Verdomme! Godverdomme!

Wat maakte mijn verhaal en commentaar tegenover mijn zoon zo onontbeerlijk, dat ik nog weg moest van mijn vrouw?
Waarom mijn kleintje achterlaten, wetende dat de schoft op vrije voeten liep?
Onbekwame, onbezonnen, egoïstische dwaas die ik was.
Mijn leven, mijn hoop, mijn verlangen, mijn geluk, het beste van mezelf, lag daar op de driezit, bewegingsloos, dood.

DOOD! EVENEENS VERMOORD!

wordt morgen vervolgd - bovenstaande tekst is geplaatst met toestemming van de auteur : https://blog.seniorennet.be/titipoes3/archief.php?startaantal=40