Archief

"Uit  een dagboek van iemand die er bij was : het regiment dat ruim 3000 man sterk was, werd langs drie kanten ingesloten
en werd als het ware (in Koewacht) de grens overgedreven. ( begin oktober 1914 )

De gevechten rond Antwerpen (7-8-9 oktober), waar op 36 uur beschieting ruim 15000 woningen werden vernield
hield de gouverneur het voor bekeken en de strijd werd opgegeven.
Alle militairen ontkwamen naar de linkeroever behalve de vestingtroepen,
ruim 32000 man die de Nederlandse grens overtrokken.

Om tegenover het Duitse Keizerrijk zijn neutraliteit te bewijzen, moest Nederland
alle buitenlandse militairen voor de duur van de oorlog in kampen vasthouden.
Al in november 1914 ontstond onder de Belgische militairen in het kamp Soesterberg oproer wegens gebrekkige huisvesting.

Nederlandse schildwachten waren genoodzaakt met scherp te schieten om de orde enigszins te herstellen.
Er vielen meerdere doden.
In het kielzog van die ‘grensoverschrijdende’ militairen vluchten tienduizenden burgers naar Nederland.
De Duitsers zorgden later (om landvlucht tegen te gaan) voor een ijzeren gordijn tussen beide landen.”

2000 volt of meer, http://www.wereldoorlog1418.nl/elektrischen-draad/ 

Afbeeldingen van de dodendraad 

Mijn zussen en ik zijn opgegroeid ver van onze grootouders.
Er zijn dus een hoop verhalen die wij als kind niet meegekregen hebben,
onze mensenheugenis gaat maar twee generaties terug. Geen drie. Jammer.

De vader van mijn moeder heeft vier termijnen aan de IJzer gedaan.
Hij heeft er beschadigde longen aan overgehouden.
Hij is overleden in 1958. Mijn moeder was dertig, ik was zes.

In een van de artikelen op 't Net stond tamelijk raak verwoord
wat voor de burgerbevolking het verschil was tussen WOII & WOI :
WOII was vier jaar bezetting. WOI was vier jaar oorlog. Die zegging is duidelijk.

Tijdens het zoeken vond ik een afbeelding die ik meen te kennen.

Monniken van de Achelse Kluis bij de beruchte dodelijke grensversperring. ©

Ergens op school of elders hing een replica waarschijnlijk.
Alleen heb ik altijd gedacht dat het over een concentratiekamp ging.
Niet dus, hij stond veel dichter bij huis, de dodendraad.

Senioren die in de grensgebieden opgegroeid zijn hebben mogelijk
de uitdrukking 'aan den andere kant van den draad' nog weten gebruiken,
waarmee Nederland bedoeld wordt.

m – EZW-08/2012, herwerkt – met dank aan L - https://www.ed.nl/valkenswaard/oorlog-zonder-wapengekletter-historie-herleeft-bij-achelse-kluis~a211c77e/

afl. 119/121 ~

Hij was zelfs niet langer bang. Moedig, onschuldig, sterk en eerlijk wou hij schijnen in dit finaal treffen.
Het was zijn eigen regie. Een plot zoals de dood van zijn Heer aan het kruis.
Serge strekte beide armen in de hoogte toen mijn rechterhand naar de zak van mijn regenjas ging.
Zijn goddelijke zegen voor het paartje. Zijn overgave, die in zijn ogen zijn grootste overwinning zou worden.
Op mij, op mijn schuld.

Hij wist dat ik hem ging doden. Hij smeekte er nu zelfs zijn Heer om.
Straf mij, o Heer, voor al mijn zonden en misstappen,
straf mij voor de dood van twee vrouwen, die stierven om mijn haat te koelen op mijn beul.
Laat mij branden in Uw hel, doch wees me genadig.
Laat me in het duistere vuur van Uw hemelrijk toeven tot ik hem daar, mijn moordenaar,
ook in de hellegloed zie belanden, die ketter, voor wie Gij nooit of nimmer enig erbarmen moogt kennen.
Onze Vader, die in de hemelen zijt, geheiligd zei uw naam … en vergeef ons onze zonden,
zoals wij vergeven aan onze schuldenaren … leid ons niet in bekoring … 

Zijn lippen prevelden nu koortsachtig. Het gebeurde allemaal in een mum van tijd.
Ik duwde het bruidspaar brutaal terzijde en stond oog in oog met Serge.
Zijn armen nog steeds in de hoogte. Zijn blik bleef trots, uitdagend en misprijzend op mijn bleek gezicht stralen.
Toen schoot ik.
In de hartstreek. Nog eens en nog eens. Het tumult brak los.
Drie, vier struise mannen sprongen schreeuwend naar mij toe. Wierpen zich als een meute hyena's op mij.
Ze kwamen echter te laat. Ik bracht de browning naar mijn rechterslaap. Wou afdrukken.
Voelde die slag tegen mijn borst. Dat rukken en sleuren. De stoten tegen mijn kin en rug.
Schoppen tegen mijn benen. De hele last van de klauwende, hysterisch brullende en vloekende mensen.
Dat alles kwam een paar seconden te vroeg en verhinderde mijn opzet, mijn zelfmoord.

Ik werd alleen de scherpe inslag van een kogel in de schouder gewaar. Geen echte pijn.
Amper een korte, droge schok. Of was het een vuistslag? Ik weet het niet meer.

De revolver werd me ontnomen.
Bloed sijpelde.
Er werd alweer gevloekt, geslagen en geschopt.
De grond beefde.
Scheurde open.
Dát was de echte hel.
Daarop verloor ik het bewustzijn.

wordt morgen vervolgd - bovenstaande tekst is geplaatst met toestemming van de auteur : https://blog.seniorennet.be/titipoes3/archief.php?startaantal=20

in Québec op weg naar de drankwinkel

klank aanzetten, er is een zacht muziekje bij, 
http://www.youtube.com/watch?v=G0PekTUmBdY 
01min48 

:o) EZW-08/2013, en nog altijd goed

“Look gebruik ik maar af en toe  bv op gehalveerde tomaten in de pan strooi ik naast wat olijfolie geplette look.
En als ik uit eten ga kies ik vaak scampi's met looksaus.
Ooit was het de schrik van mijn leven als mensen met lookadem naast me kwamen zitten in de kerk.
Je kunt dan niet weglopen  of een ander plaats  zoeken zou ongepast zijn. 
En dan zongen zij beiden nog uit volle borst mee. Erg.” MVS

look? ~ ontferm u over ons!

Dat zou ik uit mezelf niet geweten hebben, dat zoiets triviaals als lookadem
een stoorzender kan zijn voor de wekelijkse godsvrucht. Ja, erg, zoals ge zegt. 
En die onverlaten zongen dan nog mee uit volle borst ook? 
Heer ontferm u over ons, jawel. Gezien de omstandigheden zongt gij misschien wat luider?

Om u te troosten, hieronder de smeekbede die ik ooit in zijn meest pure vorm meegemaakt heb.
deze versie is geschreeuwd bijna. Toen ik het voor de eerste keer hoorde, in 1965 was ik 13.
Koud tot in mijn ruggemerg. 
Sindsdien besef ik wat eleison inhoudt. Het gaat zeker niet over look. 
Dit kyrie duurt amper twee minuten. Jammer. 
In mijn gedachten kan het wel een halve dag duren.
Het heeft iets oer-religieus en van mij mocht het nog minder gepolijst.

De smeekbede zonder franje, klank aanzetten, mag luid hoor :
http://www.youtube.com/watch?v=ToNb-02n3KY 
01min59, maar misschien kende ge deze versie al.

m  – EZW-08/2014, herwerkt

afl. 118/121

Ik hoorde niets meer. Was me alleen bewust van mijn laatste doel en schoof spookachtig de kerk binnen.
Ik had gehoopt op meer volk. Een veertigtal mensen.
De familie vooraan, twee lege rijen stoelen en daarachter vrienden en kennissen.
Allen op hun dorpsbest. Straks wachtte hen het overdadig tafelen, het bier, de wijn, de cola's, de Rennietabletjes,
de breugeliaanse tafel na middernacht, de disk-jockey en Lotti en Tura afgewisseld met hip-hop en de kuskesdans.

Grijs en dik, oud en jong gaan de dansvloer bestormen wanneer het iets zuiders wordt.
Broekspijpen opgerold, dikke konten draaiend, vetkussens hobbelend, gewrichten krakend,
zakdoeken zweetwissend van voorhoofden, hals en van tussen de borsten.
Er zal gebruld worden om de flauwe en gortige grollen van de geattitreerde moppentapper.
Er zullen luchtjes worden geschept om te boeren, wind te laten of te braken.
Een Vlaams huwelijksfeest op z'n best.

De zombie, traagjes over de rode loper stappend, verstoorde alles. Nieuwsgierige blikken en vragende ogen.
Ik voelde ze prikken. Wat moest ik daar? De meesten kenden me niet. Gemompel. Ik naderde het bruispaar.
De opperste rechter zou straffen en gestraft worden. Het vonnis over Serge. En over mezelf.
De twee zangers zwegen, de muziek eveneens.

Daar stond hij! Serge! Gloriërend tegenover het bruidspaar. Zijn holle woorden kwamen me bijna uitnodigend tegen.
Eerst zacht, dan juichend aanzwellend, met warme tremolo's. Een tweevoudig moordenaar op z'n priestersbest:

'Dat de God van Israël u verenigt en Hij zij met u. Dat Hij zich over dit jonge paar ontfermt en maak, Heer, dat zij u loven…'

Hij zag me eerst niet. Het bruidspaar genoot zijn aandacht. Hij leek in godvruchtige huwelijkstrance.

'Sam, aanzie je vrouw als een weelderige wijnstok aan de muren van jullie huis, jullie kinderen als olijfvruchten rondom jullie tafel…'

Pas nu merkte hij me op.

Ik schreed langzaam vooruit. Een noodlottige geest,
een buiten zichzelf getreden medium, vreemd, mysterieus.
Ik zag Serge verstijven. Toch trachtte hij beheerst te blijven.
Zijn stem leek zelfs vaster te klinken. Zegevierend.
Het jonge paar en hun familie hingen aan zijn lippen: 'Alleluja, alleluja, de Heer verlene u bijstand uit zijn heiligdom.' 

Hij staarde me nu pas doordringend aan. Nog even bedaard en gewoon alsof ik er niet was.
Meer en meer ogen vestigen zich op mij. Ik voelde hun blikken. Wie was dat? Wat doet die man hier.
Die verfomfaaide, schichtige figuur in regenjas. De indringer. De misverstoorder.
Waarom trad hij in slow motion op het jonge paar toe?

Niemand bewoog. Nieuwsgierigheid werd prikkelender. Ze keken allemaal toe.
De ene geërgerd en verbaasd. De andere verveeld of onverschillig. Maar allen heimelijk weetgierig.
Serge stoorde zich blijkbaar niet aan mij. Hij deed kalm verder. Een man van plicht.
Hij herinnerde de jonge mensen aan hun verplichtingen tegenover elkaar en begon het evangelie volgens de Heilige Mattheus te lezen.

Maar al die tijd wist Serge het. Hij wist dat ik hier voor hem zou verschijnen. Tijdens zijn laatste, allerlaatste huwelijksinzegening.
Slordig, verteerd van verdriet, wanhoop, ellende en diep haat, zo zou ik naar hem toekomen.
Zo verwachtte hij me écht. Afgestroopt van wraakzucht, pijn en bloedhonger. Levensmoe om wat hij me had aangedaan.

Zijn rechter en beul, Ik, Max Cijnens.

wordt morgen vervolgd - bovenstaande tekst is geplaatst met toestemming van de auteur : https://blog.seniorennet.be/titipoes3/archief.php?startaantal=40

onweer ~ stekkers uittrekken

Telkens wanneer ik het lees, dat men best de stekker uittrekt van (dure) toestellen,
denk ik o ja, dat zouden wij eigenlijk ook best doen, volgende keer.

Bij de volgende zomerstorm ben ik zo blij dat de lucht gewassen wordt
dat ik er niet meer aan denk, dat ik vergeet dat er nog iets moest gedaan worden:
stekkers uittrekken. 

Buiten kijken en de fris gewassen lucht inademen is alles wat ik dan doe. 
Vroeger al vond ik onweer mooi en interessant, maar nu kan ik er echt van genieten. 
En de bliksem … och, de kerktoren houdt zich wel bezig met de bliksem.

m - EZW-08/2013, herwerkt

Bij veel bereidingen gebruik ik look. Gewoon als smaakversterker,
zoals men een drup anisette in een fruitsla zou doen.
Het mag niet doorsmaken, maar het heeft onmiskenbaar zijn effect.

Om de vier à vijf dagen maak ik 4 L bouillon om achteraf verder af te werken tot soep.
Met blokjes hoor, 't zou anders niet vol te houden zijn. 
In die 4 L doe ik een 3 à 4 teentjes look. En een eigen heksenmengsel van specerijen.
3 à 4 teentjes is voldoende om de smaken van de specerijen te fixeren of te verstevigen, zonder dat de bouillon naar look smaakt. 
'k Ben al eens vergeten de look erbij te doen, en het verschil was merkbaar. Toen was de bouillon maar een pover flets gedoe.
Toen had ik om de soepen af te werken meer zout nodig ook. (kaliumchloride, geen natrium- hoor) 
Nu vergeet ik de look niet meer. Nu zet ik alle ingrediënten op voorhand gereed, nog voor ik de presspot uit de kast haal.

In Mediterrane schotels en soepen, mag de look doorsmaken.
Daar is look geen achtergrondspeler meer, daar mag hij mee op het eerste plan.
Lookbollen hebben hier niet de tijd om uit te drogen. 

Hoe het moet met de lookadem? Niks van aantrekken. 
Behalve wanneer er een bezoek aan de dokter, de tandarts of de kapper op het programma staat. 
Deze mensen moeten uit hoofde van hun beroep ons benaderen tot binnen de comfortzone van 70cm.
Die zullen we dus ontzien. Maar voor de rest : niet aantrekken. Wij verdragen toch ook dingen van mensen. 

Botheid die als oprechtheid betiteld wordt bvb.
Dat systeempje schijnt zijn recht van bestaan verworven te hebben. 
Wel, dan heeft een eerlijke lookadem ook recht van bestaan in deze wereld. 

Tenzij we met onze lookadem een kleine lift zouden in moeten, in dat geval nemen LM & ik wel efkes de trap.

m – EZW-08/2014, bijgewerkt

afl. 117/121 ~ Eindbestemming: huwelijksmis

Ik werd wakker. Had een tweetal uren geslapen. Hoopte gedroomd te hebben.
Maar op hetzelfde ogenblik zag ik Marianne op de zetel. Dood. Wraakeisend.

Mijn lichaam deed verschrikkelijk pijn. Krampen spanden mijn kuiten op alsof ze uit elkaar gingen springen.
Ik moest helder nadenken. Handelen. Kordaat en zonder medelijden handelen.

De felle klaarheid van de dag door het brede raam leek een mistige sluier van de voorbije nacht.
In mijn kurkdroge mond had ik de smaak van bloed. Neen. Ik wou niets weten. Niets voelen. Zelfs geen haat. Geen wraak.
Geen laatste vonnis, nu. En toch. Die dwang van dat onbewuste. Die wil om te straffen …

Ik sukkelde uit de zetel. Wankelde naar Marianne toe. Keek naar haar grauwgeworden gelaat,
dat nu voor altijd in mijn brein zou gegrift blijven. Hoestte schor. Zwijmelde de hal in.

Ik was geen mens meer. Geen robot. Niet eens een schim.
Ik was veranderd in de onzichtbare, roofzuchtige, meedogenloze wreker. Gehoorzamend aan een tegennatuurlijke dwang.
Bereid alle hinderpalen uit te weg te ruimen. Doorgaan ad fundum. Voorbij de laatste grens. Om mijn vrouw. Mijn Marianne.
Ik trok werktuigelijk de regenjas aan. Voelde de Browning in mijn zak. Stapte in de wagen en reed weg.

De huwelijksmis door de moordenaar moest nu al aan de gang zijn.
Laat de schoft, met zijn heimelijke bakkes, maar voor het jonge bruidspaar staan, wenste ik.
Met al zijn zalvende zegeningen en vrome wensen.
Met zijn beminnelijkste glimlach van beschermende en begrijpende herder.
Pastoor Serge! Een aanfluiting van alle menselijkheid!

Ik hoopte dat de helft van het dorp zou aanwezig zijn. Ik rekende op een jubelende Hochzeitmesse
met passende orgelmuziek als glorie van een nieuwe band tussen man en vrouw.
en ode aan Liefde en Voorspoed, aan Toekomst en Gelukzaligheid.
Triomf voor het edele leven.
Domper op macht en dood.

Er was inderdaad muziek. Orgelmuziek vulde het dorpsplein. De grauwheid was uit de lucht.
De kilheid niet. Er vielen nog zeldzame regentranen. Ik had echter geen tranen meer.
Ik was werktuig, computergestuurd. Gehoorzamend aan die dwang, die dwang …

Ik parkeerde de Audi op het dorpsplein tussen de andere wagens. Ik zag het roze schriftje van Gerda op het dashboard liggen.
Ik vermoedde dat ik de andere twee bij Francis had laten liggen. Niet meer aan gedacht na zijn verhaal over Pat en Valerie.
Wat met dit exemplaar? Versnipperen? Geen tijd meer. Zag het postkantoor en kreeg een ingeving. Eefje, mijn vertrouwelinge!
En het enige privé-adres dat ik van gans het team kende. Want haar adres was immers dat van mijn ouderlijk huis.
Scheurde een blaadje uit mijn notaboekje en schreef:

"Eefje, Dit is een dagboek van mijn overleden echtgenote. Bijzonder belangrijk! Houd het zorgvuldig bij.
Wat je morgen ook verneemt, dit schriftje mag niet in handen komen van de politie.
Zeker niet in handen van mijn zoon. Bedankt voor zoveel en vooral om deze laatste wens van mij in te willigen. Max"

De bediende in het postkantoor had duidelijk problemen met de computer. Een jonge collega kwam helpen.
Ik werd ongeduldig. Trommelde met de vingers op de loketplank.

'Een secondje, meneer, hij heeft voor de zoveelste keer zijn loten', spotlachte hij,
'een goed gerief zo'n computer, maar 't moet werken.'

Het meisje naast hem keek me wat verschrikt aan. Maakte ik zo'n verwilderde indruk?
De ironische opmerkingen van haar norse, bijna-einde-loopbaan-collega misschien?
Hij overhandigde me eindelijk de gewatteerde omslag. Frankeerde de zending. Rekende af en grapte nog wat.

wordt morgen vervolgd - bovenstaande tekst is geplaatst met toestemming van de auteur : https://blog.seniorennet.be/titipoes3/archief.php?startaantal=40

Schaap

                                  Een schaap ontraadt, althans aan schapen,
                       het schapentellen voor het slapen.
                       Want meestal, na een schaap of elf,
                       -zo zegt dat schaap- passeert men zelf.

                       En ’t brein waarin de slaap zetelt
                       ligt dan te tobben of dat meetelt.     Kees Stip

Kolder is zuurstof voor de bovenkamer,
de hersenen draaien in vrijstand en
de hersenschors, die kronkelt van het lachen.

hersenschors kronkelt van het lachen : 

Conclusie & besluit : zotternijen zijn gezond.
archief, 06/02/2014 - Kees Stip, Nederlands puntdichter https://nl.wikipedia.org/wiki/Kees_Stip , http://4umi.com/stip/op_beesten 

look ~ lookpoeder, lookpasta, lookvlokken

Als ajuin de prinses van de keuken is, dan is look de eerste eredame. 
Tot tien jaar geleden zwoer ik bij enkel verse look.
Dat was tamelijk dwingend, iets wat ik mezelf aandeed, feitelijk.
In 2008 werd dat dwingende tamelijk ambetant en werd het tijd voor een soepeler kijk op de zaak.

Nu heb ik ook lookpoeder in huis en lookpasta.
Die twee hebben hier elk hun eigen toepassingen.
En ze bewaren natuurlijk langer dan verse look.

Verder ben ik nog op zoek naar gevriesdroogde look want dat is óók lekker.
LM & ik hebben het al eens gegeten bij de Chinees.
in de Van Wesenbekestraat (Antwerpen). Daar waar de Chinezen zelf komen eten.
Krokante lookvlokken, heel luchtig, heel smakelijk, heel grappig, bijna feestelijk.

Hoe men die gebruikt in een bereiding weet ik nog niet echt
maar zodra ik de gevriesdroogde vlokken in huis heb
begin ik op 't Net te zoeken naar de toepassingen.

Lookpoeder gebruik ik in de koude sausjes. Soms gaat de poeder de vijzel in.
Want de korrel van het lookpoeder mag af en toe fijner, vind ik.
Maar voor andere sausjes is de grove korrel dan weer oké.
Eigenlijk is het een kwestie van persoonlijke goesting.

Een halve koffielepel lookpoeder een paar minuten laten zwellen in een (eigen) slasausje
-af en toe eens omroeren-doet wonderen voor de bereiding.
De korrels lookpoeder worden zacht en zijn toch milder en rustiger voor de maag dan rauwe geperste look. 
En er is achteraf ook geen gepruts om de lookpers terug proper te krijgen. 
Dit is maar een eigen mening hoor, 't is geen evangelie uit een kookboek.

De lookpoeder gaat niét de frigo in zoals de lookpasta,
de lookpoeder moet droog bewaard worden en donker.
Dus niet op een kruidenrek, want daar is het niet donker.
In de kast, want in de koelkast is het niet droog.

Lookpasta gebruik ik al eens in warme sauzen, als aanvulling bij een saus die bijna af is,
wanneer ik er niet meer met de mixer door kan-omdat het vlees of de groente er al in ligt-
en de saus toch nog een titske meer look mag hebben. Of een titske meer oempf.
Dan roer ik er al eens een half lepeltje lookpasta mee door.
En soms ook een half lepeltje andere pasta. 
Die kleine potjes andere pasta staan ook in de supermarkt te blinkogen naar mij,
ofwel naast de droge kruiden en specerijen, ofwel in de afdeling producten uit verre landen.

Zelf zal ik geen kruidenpastas meer maken, dat is me te lang stilstaan bij het aanrecht.

Ik vind lookpoeder en lookpasta een hele hulp voor het bereiden van kleine porties.
En ze blijven lang goed, dat is een bekommernis minder.
Niet dat verse look hier de tijd krijgt om slecht te worden, maar toch,
men heeft altijd iets in huis om een klein hapje een afwerking te geven.

Voor bouillons en soepen en alle andere vloeibare bereidingen
die we in meerdere porties klaar maken, gebruiken we verse look, dat is hetzelfde gebleven. 
Al begrijp ik de verschillende manieren van versnijden niet.
Soms moeten het schijfjes zijn, soms blokjes, soms geplette schilfers … Wat zou het verschil zijn?   

m – EZW-2013, 08/2014, herzien