Archief

zweef eens een weens worstje 

Hoe reageren honden op een worstje dat zweeft?
Jose Ahonen wou dat ook weten en bracht het in beeld:

klank aanzetten,
https://www.youtube.com/watch?v=9Db6JZHh0SA&feature=em-subs_diges 
01min44

De honden kregen na de test wel elk hun hapje hoor.

:o)   EZW-08/2014 , herzien 

een gewone dag in de keuken

Er moet kippebouillon gemaakt worden.
De Chef meent dat de jongste keukenhulp dit nu wel aankan. 
De jongen bloost van glorie dat de chef hem zo'n taak toevertrouwt.

-   Ge weet hoe het moet?
-   Ja Chef.
-   De kip, de aromaten, water …
-   Ja Chef.

De kleine gaat zeer geconcentreerd te werk om zeker niks te vergeten.
En zijn aandacht is zo toegespitst op de ingrediënten dat hij vergeet
vuur onder de pot te zetten. 
Na een half uur komt de chef eens kijken. Hij ziet een koude boel.

-   Kom eens hier, jongeman.
-   Ja Chef.
-   Wat ziet ge? 
-   … stil afgrijzen: de kleine merkt dat er geen vlam onder de pot staat en versteent … 
-   Die kip heeft kippevel van de kou hé jongen! zei de Chef, zo zacht dat de anderen het niet konden horen.

Learning from the best, André Kohn,

Blozend van schaamte en stress zette de jongen de vlam onder de pot. 
Voorwaar een milde chef. Want er is al voor minder geroepen geweest in een keuken. 
Deze jongen gaat nu door het vuur voor die rustige chef.

m - EZW-08/2013, herwerkt

afl. 091/121 ~ De hulpbehoevende evennaaste

De browning beefde niet in mijn hand. Ik was zelfs zelden zo kalm geweest.
Hij bleek almaar meer van streek. Zijn voorhoofd glom. 

'Haar dagboeken zijn de beste bewijsstukken. Er was niet alleen dat seksueel misbruik.
Eens zij naar jouw pijpen danste, heb je haar bestolen op de koop toe.
Om haar geld was het je te doen, geef toe! Uitsluitend om haar geld!'

'Geld? Welk geld, man?'

Het loeder deed een vergeefse poging om verbaasd-spottend te glimlachen. In werkelijkheid zag hij er afschuwelijk uit. 

'Niet de restjes van haar huishoudgeld, noch de halfjaarlijkse intresten van haar beleggingen bij Francis.
Dat waren habbekratsen voor jou, jij gore havik. Je wilde alles tot de laatste cent!'

Instinctief voelde ik aan, dat hij zich meer en meer rekenschap gaf van het feit dat ik perfect op de hoogte was
en mijn beschuldigingen geen ijle lucht waren. Vooral de browning en mijn zelfverzekerdheid brokkelden hem af. 

'Je rekende erop dat een naïef mens als Gerda in de val zou trappen.
Als die hoerenloper van haar man aan een prostituee zijn geld hing,
was het maar meer dan billijk dat jij, afgezant van de heer, het beetje vermogen van die religiewaanzinnige zou krijgen.
Maar je was aan het verkeerde adres, nietwaar! Gerda loste niets. Francis zou het trouwens wel verhinderd hebben!'

'Max, ik had Gerda een eerlijk voorstel willen doen... ik had…'

'Hou je smoel, ik verwittig nu de politie.'

'Ik heb je vrouw niet …'

'Wat, smerige leugenaar !?'

Toen deed ik het onbewust. Van een revolver wist ik alleen dat je de veiligheidspal gesloten moet houden.
Ik had er niet op gelet bij het laden ervan. Ik haalde nu blind de trekker over.
De kogel blafte langs Serge’s gezicht ergens tegen de voorkant van het altaar en kaatste verder terug.
Een knal, met tientallen echo’s, die tussen ons een snoer van wrede angst legde.
Serge klappertande. Mijn benen trilden. Ik schreeuwde mijn speeksel tegen zijn glimmend voorhoofd. 

'Nu ga je bekennen. Nu, of …'

Hij zakte voorover. Verborg het hoofd in de handen. Huilde rauw. Stootte gebroken uit:
'Ik wou het niet … Nooit de bedoeling gehad … Ik begrijp nog niet wat mij bezielde.
Al die demonen van haar zitten in mij … Ik werd een monster … Een monster zonder geweten, zonder hart. Ik …'

'De feiten, verdomme, de feiten!'

Hij jammerde, klein, verloren, totaal gebroken en op:
'Ruzie, wij hadden ruzie … het geld. Gerda wou niet. Ik nam de pentekening mee … op de Zavel is een opkoper …
Gerda had mij dat geld beloofd. Vast beloofd. Toen … niets.
Ze hebben mij bedreigd … de datum was al drie dagen verstreken … Ik moest die schuld …  

'Schuld? Welke schuld?'

De geslagen hond keek smekend op. Fluisterde toonloos: 

'Speelschulden in Antwerpen, het milieu aldaar. Ik gok, Max, al jaren. Grof geld.'

Hij schreide. Zelfs uit zijn trillende handen leken tranen te druppelen. Zielig die kloot.
Als ik nu schoot, dwars door zijn verdorven brein. Hem hier, in zijn eigen godshuis,
afmaakte, vertrappelde, van de grond veegde als een giftige adder.
Eén seconde. Amper één luttele beweging en het was voorbij.
Nee, die straf was te mild voor hem. Duizendvoudig moest hij boeten voor zijn misdaden.
Duizendvoudig sterven aan zijn eigen schuldkruisen. Tot zelfs zijn naakte botten nog bloed bekenden.   

Zijn stem kwam schor, nauwelijks hoorbaar, uit een verre diepte terug:
'Ik wist dat zij einde maand een deel van de intresten zou ontvangen. Met de lening erbij … ze wou niet.
Ik moest betalen, Minstens drieduizend euro. Onmiddellijk.
Die kerels zijn gewetenloos, die … je hebt er geen idee van, Max.'

'Jij verslaafde parasiet, je wou alles van Gerda!'

'Nee, Max, echt niet. Ik wou alleen die lening. Ik zou haar later terugbetalen samen met de intresten. Geloof me toch!’
Hij hijgde huilerig-klagend: ‘Max, je moet me geloven. Het is de waarheid. Ik sta voor een berg schulden.
Een kleine veertigduizend euro. Op verschillende plaatsen. Ik kan nergens meer heen.
Ik wou geld lenen bij de dames, maar durfde niet. Alleen Gerda heeft geholpen.
Eveneens twee kleine stukken uit de kerk. Heb ik stiekem verkocht.
Maar Adrienne ziet alles en zou de politie erbij halen. Daarom was ik zo blij dat Gerda er was, echt waar.
Zij is zo ontvankelijk voor een hulpbehoevende evennaaste …'

'Voor een plas drek, ja, niet een evennaaste. Wat is religie voor jou anders dan commercie.
Een middel, een masker om je smerige handel te verbergen.  
Niet alleen dat gokken, maar ook bestiale perversiteiten. Je hebt Gerda keer op keer verkracht!' 

'Dat was het niet', mompelde hij met een vertwijfeld hoofdschudden. 'Neen, geen verkrachting. Ze vroeg er zelf om.' 

'Wat!? Verdomde oerleugenaar. Alles gebeurde tegen haar wil. Ze was bang voor jou.
Je bracht haar in een soort trance. Ze schrijft het en Gerda liegt niet. Ze besefte niet eens wat je met haar uitspookte!' 

Hij steunde, in een laffe vorm van schuldbekentenis: 'Ik heb haar nooit vooraan gepenetreerd. Het waren rituelen.
Zelfs verboden genot … dat zogezegde genot … kan een zware straf zijn. Jij, Max, jij begrijpt dat niet.'

'Jij, jij verzuipt in eigen leugens. Hoe zei je het ook weer? Een gebied waar alleen geesten huizen!
Je sacristie behoort daar ook toe? Middeleeuwse boetedoening! Ze raakte er zelfs bewusteloos bij, smeerlap!'

wordt morgen vervolgd - bovenstaande tekst is geplaatst met toestemming van de auteur : https://blog.seniorennet.be/titipoes3/archief.php?startaantal=60

verkruimeld zeeleven en geologische mysteries : “wanneer we op zand lopen,
wandelen we op miljoenen jaren biologische en geologische geschiedenis”

Deze edelstenen zijn zandkorrels onder de microscoop.
Dr Gary Greenberg (Hawaii) houdt zich daarmee bezig. Als men hem vraagt 'moet er nog zand zijn?'
dan roept hij Jaa!, grabbelt zijn foto-uitrusting bijeen en springt in een vliegmachien. 
Zandkorrels van over de hele aardbol staan in zijn portfolio.

                                      

Van http://sandgrains.com/Sand-Grains-Gallery.html geeft een overzicht van zijn werk
Klik daar om de afbeeldingen te vergroten.
Naast elke foto verschijnt een woordje uitleg over de aard van de korrel,
de locatie en ook de vergroting van de microscoop.

Er is zelfs Belgisch zand bij zijn werk, want sinds een eeuw of twee zit er ook
een stuk typisch menselijke geschiedenis in het korrelmengsel dat zand is : industrieel afval.
Het zwart-blauw stuk pollutie is duidelijk te zien tussen de kwartskorrels.
Foto 08/35 is Belgisch zand. Wij weer hoor …

                                                        

Een ander aantal mooie korrels. Hierbij staat de uitleg onder elke foto van de diashow.
http://www.scientificamerican.com/slideshow/a-grain-of-sand-natures-secret-wonder/

Van de NASA kreeg Greenberg een staaltje maanzand te fotograferen dat de Apollo 11 in 1969 meegebracht had.

                                            

Over Prof. Dr. Greenberg : http://sandgrains.com/artist.html 
Knappe kop en voor wie vragen heeft, zijn telefoonnummer staat erbij :o)

m  – HiH-06/2015, bijgewerkt

geboren op 01/08, Yves Saint Laurent  van P²

Yves Henri Donat Mathieu Saint Laurent, Franse modeontwerper
(Oran-Algerije, 01/08/1936 - Parijs, 01/06/2008)
Hij was de zoon van Charles Saint Laurent en Lucienne Mathieu.

Toen hij zeventien was verliet Saint Laurent het ouderlijk huis om voor de ontwerper Christian Dior te gaan werken.
Toen Dior in 1957 stierf, kreeg Saint Laurent op 21-jarige leeftijd de leiding over het toen slecht lopende modehuis Dior.
De ontwerpen van Saint Laurent waren zo vernieuwend, dat ze tot grote successen leidden.
Zo bijvoorbeeld de trapeziumjurk uit 1958, die ruim viel om de taille in plaats van deze in te snoeren.

YSL voor Dior, 1958 - die trapeziumlijn herinner ik mij,
ze leek op zwangerschapskledij en mijn jongste zus was op komst.
Ik was zes en ik dacht dat alle dames in trapeziumjurk een kindje verwachtten.
Het woord bevolkingsexplosie kende ik nog niet in 1958, het woord babyboom ookni.

de trapeziumlijn  

Saint Laurent gebruikte zowel fel lichte, als donkere kleuren,
en hij ontwierp ook één collectie waarvan alle stukken zwart waren.
Tijdens de Algerijnse onafhankelijkheidsoorlog werd Saint Laurent opgeroepen om in het Franse leger te dienen.
Na twintig dagen werd hij vanwege een zenuwinzinking opgenomen in een psychiatrisch ziekenhuis,
waar hij onder andere met elektroshocktherapie werd behandeld.
Vanwege zijn zenuwinzinking werd Saint Laurent de leiding over het modehuis Dior ontnomen.
Samen met zijn partner Pierre Bergé begon hij daarop zijn eigen modehuis, met later de merknaam YSL.

In de jaren zestig en zeventig zette Yves Saint-Laurent trends zoals
het broekpak, de beatnik look en de puntlaarzen die tot dijhoogte de benen omsloten, de cuissardes.

broekpak  beatnik look     cuissardes

Midden jaren zestig ontwierp Saint Laurent een collectie jurken geïnspireerd op het werk van Piet Mondriaan.
Deze ogen rechthoekig met zwarte omlijning, primaire kleuren en hebben een bedachte vlakverdeling.

Afbeeldingen van YSL mondriaan   

Tot Saint Laurents cliënteel behoorden onder meer zijn muze Loulou de la Falaise en de actrice Catherine Deneuve.

De la Falaise & YSL    YSL & Deneuve

In 1993 werd het modehuis van Yves Saint Laurent voor ongeveer 600 miljoen dollar verkocht
aan het farmaceutische bedrijf Sanofi. Zes jaar later werd het merk YSL gekocht door Gucci.
Tom Ford kreeg de leiding over de confectie-collectie, terwijl Saint Laurent de haute couture-collectie ontwierp.
In 2002 werd, mede als gevolg van Laurents leeftijd, drugsmisbruik, depressie, alcoholisme,
kritiek op de YSL-ontwerpen en problemen met Tom Ford, besloten het couturehuis van YSL te sluiten. 

https://en.wikipedia.org/wiki/Tom_Ford , https://fr.wikipedia.org/wiki/Tom_Ford   Tom Ford

Hierna trok Saint Laurent zich meer en meer terug in zijn huis in Marrakesh, Marokko.
Yves Saint Laurent overleed op 71-jarige leeftijd. Hij werd begraven in Marrakesh. 

Afbeeldingen van jardin majorelle, marrakech ysl 

Pierre Bergé, 50 jaar lang de partner van YSL, geeft zijn visie over de verkoop van hun kunstcollectie.
Bergé geeft in heldere woorden een kijk op de situatie, tussen de 01min48 en de 02min33,
op wat volgens hem een kunstverzameling is en op wat er te gebeuren staat. 
Op 03min14, geeft hij zijn visie over wat de verkoop is, volgens hem. Weer die heldere kijk.

't Is in 't Frans, met Engelse ondertitels, toch maar klank aanzetten:
http://www.youtube.com/watch?v=g65Qyau1078 03min35

De documentaire dateert van 2010, een integrale versie op You Tube heb ik nog niet gevonden. Jammer,
want die was heel interessant, vooral het gedeelte over hun tuin in Marrakech, le Jardin Majorelle.

m - EZW-01/08/2013, herwerkt -
https://www.pinterest.com/pin/531424824761966586/ , https://www.pinterest.com/pin/505951339359851612/ , https://www.pinterest.com/pin/368802656966227680/ , Afbeeldingen van Loulou de la Falaise YSL ,
Afbeeldingen van Catherine Deneuve YSL , https://en.wikipedia.org/wiki/Loulou_de_la_Falaise , https://fr.wikipedia.org/wiki/Loulou_de_la_Falaise , https://nl.wikipedia.org/wiki/Catherine_Deneuve ,
https://www.medias24.com/CULTURE-LOISIRS/161404-Un-musee-Yves-Saint-Laurent-bientot-a-Marrakech.html 

afl. 090/121 ~ De confrontatie

Het motregende nog steeds. De vage schemering kroop mistig uit de aarde.
Ik leek heel alleen op een zwarte plek. Ik stopte bij de vervallen pastorij in het dorp.
Belde aan. Geen reactie. Ik wachtte nog een minuutje en liep toen naar de kerk. De zijdeur stond op een kier.
Serge zat op een van de voorste stoelen bij het altaar. In jeans en hemdsmouwen.
Een kwajongen op z’n zondags. Hij keek op. Een bleek verbaasd en toch uitnodigend sereen gezicht.
Alsof hij me verwachtte en bij voorbaat wist wat ik hem te zeggen had: 'Ha, de Max!'

Ik bleef wijdbeens voor hem staan, de rechterhand rond de revolver in mijn zak.
Nog niets zeggend. Tegen vette varkens spreekt men niet. Die keelt men.

'Tempori parce', monkelde hij. 'Wees zuinig met de tijd. Wat kan ik voor jou doen?'

Ik reageerde niet. Hij bekeek me scherper. Argwanend. Dan weer zijn vaderlijke beroepstoon van zielenherder:
'Max, kerel, hoe jij eruit ziet, zeg! Wat voor spoken heb jij ontmoet!
Kom, ik heb nog een halve fles uitstekende Saint Estèphe.'

'Blijf waar je bent!' siste ik giftig. 'Verroer verdomme niet of ik plak je hersenen aan je altaar!'

'Potius mori', begon hij onzeker te stamelen, opeens erg bang lijkend.

'Hou op met je gezever. Je weet verdomd heel goed waarom ik hier ben!'

'Neen, Max, ik weet het echt niet.'

'Jij hebt Gerda omgebracht, jij zwijn, en je rekent erop mij of wie dan ook die moord in de schoenen te schuiven.'

'Max, ik … wat is dat voor larie … ik ...'

Hij wou opstaan, schijnbaar diep verontwaardigd. Verblekend ineenkrimpend. Ik stootte hem brutaal terug.

'Jij hebt Gerda van de trap geduwd en haar met een zwaar voorwerp de schedel verbrijzeld.
Beken, smeerlap, geef toe dat jij het hebt gedaan!'

'Waar haal je dat allemaal vandaan, Max?
Ik heb met die vreselijke zaak niets, hoegenaamd niets te maken. God is mijn getuige …'

'Loop met je god naar de kloten. Of nee, roep liever zijn hulp in, nu je hem broodnodig hebt.'

Serge's lippen bewogen schichtig. Hij bad, de huichelaar. Smeekte zijn god om steun.
Gesmoord bracht hij uit: 'Max, ik begrijp niet wat er met jou aan de hand is. Je draait door, man.
Waar haal je toch al die onzin, die leugens vandaan? Ik herken je niet meer!'

'Ik heb haar dagboeken gevonden!'

'Welke dagboeken? De politie heeft toch alles doorzocht en …'

'De politie heeft helemaal niks. Ik doorzie het nu allemaal. Jij en niemand anders heeft het gedaan. Jij! Jij!'

'Nee, Max!'

'Ja, smeerlap, ja!'

Zijn adem ging sneller op en neer.
Hij deed opnieuw een poging om op te staan, keek nu wit geschrokken in de loop van de browning.

'Vooruit, schoft, de waarheid!'

'Max, ik zweer je …'

'Hoe heb je haar vermoord!'

'Ik heb echt niet …'

'Uit haar schriften heb ik opgemaakt hoe je haar behekst hebt met je demonische vertelsels,
hoe je haar gestraft hebt eerst met paedicatio-aanrandingen …'

'Wat !??'

'Dat is, monster dat je bent, het uitvoeren met geweld van anale coïtus op een volwassen persoon,
om een medisch gerechtelijke term te gebruiken. Knoop dit in je hoofd, je zal hem nog vaker horen.
Nadien heb je haar vaginaal gepenetreerd, haar goedgelovigheid en naïviteit schandalig misbruikt
en tenslotte heb je haar omgebracht, jij verdorven rotzak.'

Hij staarde me eerst verwilderd aan, daarna vertwijfeld, hatelijk en duivels wraakzuchtig.
Een in het nauw gedreven roofdier, dat bloed rook en zich uit behoudsnood zelfs op zijn eigen schaduw zou storten.

'Max, blijf redelijk. Doe die revolver weg.'

'Jij bekent nu en dan ga ik met jou naar de politie!'

wordt morgen vervolgd - bovenstaande tekst is geplaatst met toestemming van de auteur : https://blog.seniorennet.be/titipoes3/archief.php?startaantal=60

hoe men tijd ziet/ervaart 

Mme Henri wordt binnenkort 85 en besluit voor een paar maanden naar het zuiden te verkassen.
Ze wil een klein comfortabel appartement, instapklaar en vooral
niet teveel frullen & krullen of gedoe & poespas.
Misschien koopt er ze wel meer dan één, om familie en vrienden te logeren.

De jonge makelaar aldaar is in de wolken met zo'n welstellende cliënte en
laat haar alvast foto's van de meest fabuleuze appartementen zien. 
Bij elke set foto's zingt hij het lof van het te groot eigendom en
elk en ieder te luxueus appartement prijst hij met jeugdig enthousiasme de hemel in. 

"En dit hier, wat een koopje, Mevrouw! De investering van uw leven!
Binnen tien jaar is dit drie keer de aankoopprijs waard en …"

Mme Henri kende iets meer van investeringen dan het jonkie van dienst en onderbrak kregelig:
"Tien jaar? Jongeman, op mijn leeftijd koop ik zelfs geen halfrijpe bananen meer."

m  - EZW-11/2013, herzien 

Kreta in rep en roer door krokodil in stuwmeer
maandag 07 juli 2014, 17u36 - Bron: BELGA - Auteur: kidr

Het scenario voor een thriller:

Op het vakantie-eiland Kreta wordt ijverig naar een krokodil gezocht,
die in een stuwmeer ten zuiden van de badplaats Rethymnon zou leven.
De Griekse nieuwszender Skai zond maandag nieuwe videobeelden uit
waarop het reptiel duidelijk te zien is.

Het dier zou anderhalve tot twee meter lang zijn.
Lokale media speculeren erover dat het als huisdier werd gehouden.
Als het te groot werd, zou de eigenaar het uitgezet hebben.
De bewoners werden opgeroepen niet naar het stuwmeer te gaan
en er in elk geval niet in te zwemmen.

Ge zijt daar een beetje aan roeien, een beetje spelevaren, lui in het zonneke.
Zalig niksdoen, zo zou elke dag van het jaar mogen zijn, vakantie …
En dan ineens : naast de boot een wijdopen muil vol tanden.

Op de videobeelden zwom de krokodil maandag beneden aan de stuwdam.
Aan de oever hadden zich tientallen kijklustigen verzameld, aldus lokale reporters.
De media en bewoners gaven het reptiel al verschillende namen zoals 'Manoliós' of 'Sifis'.
Samen met experten werken politie en brandweer aan een strategie
om het dier te vangen, aldus de openbare omroep.

De mogelijke eigenaar van het dier werd opgeroepen zich bij de politie of brandweer te melden.
'Zeg ons of u een of meerdere krokodillen in het meer hebt gegooid. Ook anoniem', luidde het in een verklaring. 

Dat komt er dan nog bij : Werd er meer dan één dier gedumpt of
is het probleem opgelost wanneer die ene krokodil gevangen is?

Op Kreta doen ondertussen de wildste verhalen de ronde.
De boulevardpers meent dat het dier zich kan voortplanten.
Herders uit de regio verklaarden aan de lokale media dat er verschillende schapen worden vermist.
Andere bewoners meldden dat de eenden op het meer zijn verdwenen.
Een officieel standpunt over de geruchten is er niet.

Dat de eenden verdwenen zijn, dat geloof ik direct. Een hongerige krokodil vreet alles.

Dat van die schapen, dat zou een praatje van schapenboeren kunnen zijn. De opportunisten onder hen
maken van de gelegenheid gebruik om bij de verzekeringen een voordeeltje te halen, denk ik. 

Dat van dat voortplanten, 't zou kunnen dat het een wijfje is en dat ze bevrucht zou zijn.
Onwaarschijnlijk maar niet onmogelijk. En dan legt ze eieren natuurlijk.
Zijn er nu kleintjes op komst? En die worden groot? Griezelig idee voor Kreta.  

het geluid dat men hoort is de drone, denk ik
https://www.youtube.com/watch?v=ZVTB_1bhpdo 
03min37, vanaf 01min29 komt de beest in beeld

Volgens het scenario van mijn griezelfilm wordt het dier gevangen en gedood en opgezet en tentoongesteld.
Terwijl het in een glazen kast staat te grijnzen naar de bezoekers krijgen we een beeld van het stuwmeer bij Rethymnon.
Daar komen in alle stilte, zonder dreigende violen of andere griezelmuziek,
-enkel het geritsel van de oevergewassen is te horen tijdens de aftiteling-
daar komen een paar tientallen kleine krokodillekoppetjes boven water piepen. Hier is er al eentje. 

                                foto van ’t Net

Dat is voor het geval er sponsors gevonden worden voor een vervolgfilm. Tot zover de fantasie.
Het échte einde is dat het dier niet gedijt in te koud klimaat.
Acht maanden later, 03/2015 : http://www.tovima.gr/en/article/?aid=690686 

m – EZW-07/2014, bijgewerkt

afl. 089/121 ~ Woede en haat

Ik sloot het laatste dagboek, stopte het met de twee andere in een uitgerafelde tas uit de muurkast
en bleef roerloos op de trap zitten.
Met stijf dichtgeknepen ogen. Niet willend dat al die obscene beelden van mijn eega,
honds parend met een priester, als jodelende kwelgeesten naar mij toedoken.
Het was te veel ontzetting. Ik verdroeg het niet.

Maar die beelden vermengd met haar vreemde, onzinnige, bange en schokkende woorden,
met dat hele chaotische gebeuren, bestookten me feller en feller. Met hun ongeloof. Hun hoon.
Hun waarheid vooral. Die me beetje bij beetje veel méér openbaarden.

Gerda! Ik wist het nu! Verdomd ik wist het allemaal! De waarheid stond hier in dit schriftje,
als in een gruwel van bloedletters gekerfd. Die bonsden en dreunden in mijn hoofd.
Die waarheid. Ze maakte me ijskoud.
Deed me kermen en blazen van afgrijzen, opstandigheid, woede, machteloosheid en onbegrip.
Dat varken van een pastoor had Gerda het hoofd ingeslagen.
Hij en niemand anders. Hij was haar moordenaar.
Hij. Hij. Hij!

Ik had daar nog uren kunnen zitten.
Ik deed het niet. Ik had een opdracht. Serge rekenschap vragen. Hem doen boeten.
Hem laten inrekenen. Eerst en vooral Vloesberghe opbellen.
Hem in een notendop vertellen wat ik wist. Hem meteen tot onmiddellijk ingrijpen aanporren.
Neen, wacht. Die eer gunde ik mij. In de allereerste plaats.
Dit was de rekening, die ik vooraf met zo'n smeerlap had te klaren.
Met die godverdomde schurk, die mij allicht de moord op Gerda in de schoenen had willen schuiven.

Die demonische slijmerd van een ploert was beter lid geworden van de Spaanse Karmelieten van het Heilig Gelaat.
Die dubieuze kring van afvallige paters in dat godverloren dorp El Palmar de Troya net onder Sevilla,
waar de anti-paus Clemente Dominguez Gomez als een halfgare blinde mol had geregeerd.
Duistere praktijken met vrouwen en kinderen waren schering en inslag geweest
in die zogezegd door de ware godheid geheiligde gemeenschap.
Tot een tiental geestelijken dringend naar een ziekenhuis in Sevilla werden afgevoerd:
hun penis doorboord met een ring, rug en buik rood doorstreept en bloederig opengeslagen met bespijkerde stokken.
In de naam van hun god kende zelfs het walgelijk ongeoorloofde geen grenzen meer.

Ik stond recht. Mijn lichaam voelde aan als een stuiptrekking. Een plots oude man was ik.
Met stramme loden armen en een zware sleur van andere ledematen en organen.
Doch ook een man, die heel goed wist wat hem te doen stond. Dat zegde de browning in mijn regenjaszak.

Ik haalde hem eruit, liet enkele kogels gedachteloos in mijn handpalm rollen.
Stopte ze even mechanisch in de lader. Hield de revolver rustig mikkend voor mij,
grijnsde breed-verachtelijk, alsof ik een Al Capone trawant was geworden.
Liet de revolver weer in mijn zak glijden. Nam de tas met de schriften. Sloot de buitendeuren af en reed weg.

wordt morgen vervolgd - bovenstaande tekst is geplaatst met toestemming van de auteur : https://blog.seniorennet.be/titipoes3/archief.php?startaantal=60

We kennen tuinkabouters. Er bestaan ook boskabouters. Er zijn ook huis- en keukenkabouters.  
En nu zijn er de parkkabouters ofte stadskabouters, dat zijn hangkabouters.
            
Ze komen van overal, ze zijn met veel en we weten wat een ondergrondse marginale beweging
in een stedelijke omgeving met zich mee kan brengen. Gelukkig rekruteert de politie en is er nu
aangepast blauw-op-straat.

                                               
m - HiH-04/2015, herwerkt - https://www.etsy.com/listing/217080035/police-gnome-statue-garden-gnomes