Archief

afl. 096/121 ~ Oeroud en half-oud

In het portaal stonden wij plots tegenover twee vrouwen. Moeder en dochter zo te zien.
Dezelfde haartooi, dezelfde gebogen houding, dezelfde harde mond,
dezelfde sloffen aan de voeten en dezelfde vinnige, onderzoekende blikken.

Ze kwamen bij meneer pastoor de begrafenis bespreken. Negen uur was al goed, zei oeroud.
Vader zat dood in zijn zetel vanmorgen, vervolledigde half-oud.
Tweeënzeventig jaar en heel zijn leven hard gewerkt. 't Was toch te jong.
Ze wisten dat er morgen een trouw was in de kerk en in de namiddag een doop.

Daarom waren ze nu gekomen. Half-oud moest volgende week geopereerd worden aan haar tenniselleboog.
Ze had nog nooit een raket in de hand gehad. Wat een mens toch allemaal krijgt, nietwaar meneer.
Veel volk zou er niet komen, maar het moest toch een schone begrafenis zijn.
Ja, ze waren al naar het met het briefje van de dokter naar het gemeentehuis geweest.
Kort na de middag. Overlijdensbewijzen voor de bank en voor de pensioenkas.

Moet meneer pastoor nog andere papieren hebben? Morgen ging half-oud naar de ziekenbond.
Ze wist dat ze recht hadden op een rouwpremie. Het was wel niet veel, maar toch iets, nietwaar meneer?
Ze vertrouwden de begrafenisondernemer niet helemaal. Wat ze zelf konden, deden ze liever zelf en beter.
Als je de prijs ziet van de kisten, meneer. Ze waren er echt niet goed van.
Daarom hadden ze eerst in beraad gestaan het lichaam van vader aan de geneeskunde te schenken.
Oeroud vreesde voor de praatjes in het dorp. Dus liever niet. Later, als half-oud de ellenboog kon bewegen,
zouden ze terugkomen om vijf namissen te bespreken. Elke maand een en de goedkoopste.
De vroegmissen dus, Gerda's missen. Een gebed om zeven uur is evengoed als een om elf uur, nietwaar?
Of meneer pastoor nog vandaag de sacramenten van de doden kon komen geven?

Meneer daar was toch niet de man van die mevrouw uit de villa? Of ze hem al hadden? De moordenaar, meneer.
De dag van vandaag gebeurde er toch wel wat. Als half-oud boodschappen moest doen was oeroud altijd ongerust.
Vandaar dat ze al hun groenten zelf kweekten. Ze hadden ook kippen en konijnen.
Als meneer een konijn moest hebben, hoefde hij maar te spreken.
Goed, mals vlees, tja hun dieren werden niet opgejaagd en voor hem aan de helft van de prijs van bij de marchand.

wordt morgen vervolgd - bovenstaande tekst is geplaatst met toestemming van de auteur : https://blog.seniorennet.be/titipoes3/archief.php?startaantal=60

teveel seks is niet goed

Gewoonlijk lezen wij in stilte. Vooral 's morgens.
Af en toe komt er toch een bedenking luidop.
Gevolgd door een verstrooid antwoord.

- Dirk Draulans zegt hier dat teveel seks niet goed is.
- mm …
- En die gast heeft bij drie verschillende vrouwen een kind.
- tss, …
- Heeft die vent recht van spreken, vindt ge?
- m-m, …
- Weet ge wat dat wil zeggen, op drie plaatsen een kind.
- … eh, dat hij drie keer seks gehad heeft?

m  - HiH-03/2015, http://www.knack.be/nieuws/wetenschap/te-veel-seks-is-niet-goed/article-opinion-541661.html , https://www.nieuwsblad.be/cnt/geq22n7bs

mijn hok is mijn kasteel, voor een dag

Die iemand op dat kantoor moet toch zeer geliefd zijn dat hij/zij
niet zomaar een versierde stoel krijgt als verjaardagspresentje maar een gans kasteel.
Iemand heeft zelfs aan hoekstenen gedacht,
maar vanwege de stramme knieën lopen ze niet door tot onder.

Mensen hebben tijd en vindingrijkheid gestoken in dat bouwsel.
En energie. Want van kantelen knippen krijgt men bleinen hé.
En dan pas denkt men aan een cutter...

De poort heeft de magazijnier zelf uitgesneden,
hij kon het niet meer aanzien hoe de mensen van den bureau
stonden te knoeien en te klungelen met een paar stukken karton.

De valbrug lijkt een uitgerolde loper om de prins(es) van het kantoor te verwelkomen.
Daarom vind ik dit een mooie foto. Om wat er allemaal niét op staat.

En ook omdat ik bij zo'n foto er op los kan fantaseren.
foto van 't Net   

m – EZW-06/2013, herwerkt
 

afl. 095/121

Wegens ooit een vergissing in de nummering bestaat deze aflevering niet maar ik bewaar en volg de oorspronkelijke nummering wel
omdat anders de verwijzingen/de linken naar de bron niet meer kloppen. En bronvermelding is ongeveer heilig niewaar, m.

afl. 094/121 ~ Het genadeschot

'Max, ik vind het vreselijk. Verschrikkelijk. Mijn boete zal immens zijn. Is dit nu al.
Ik begrijp het nog steeds niet. Ik wou dit niet. Hij alleen wou het, dat duivels monster in mij.
Hij heeft Gerda de genadeslag toegebracht. Totale zinsverbijstering en onmiddellijke ontnuchtering.
Jij begrijpt dit toch, Max? Je wou haar toch ook dood, die avond na de reünie, met de wagen.
Was er bij jou eveneens een duistere macht die je leidde?
Kan de liefde voor een vrouw, een verstandig man tot misdaad aanzetten?
Ja, jij hebt het ervaren. Geef toe, Max, alleen God hoort ons…'

'Bullshit, smeerlap, dit pakt bij mij niet…'

Opnieuw zijn vaderlijk zalvende stem, als een in het verweer gedrongen wraakzuchtige die een nieuwe kans ziet:
'Peccare nemini licet, Max, zondigen staat niemand vrij! Jawel, Max, bij jou pakte het goed uit.
Slechts een fractie van een seconde maakt dat jij vrijuit gaat en ik … levenslang zal krijgen.
Een fractie van een seconde! Is er echt een verschil tussen jou en mij, Max?
Tussen jouw verslaving aan die mooie vrouw en de mijne aan de goktafels?
Jouw handen hunkeren naar haar borsten, de mijne naar de speelkaarten.
Uitzinnige passie ontspoort altijd. Omne nimium nocet. Elk teveel is schadelijk.
Ik zal, biddend in de cel, de zware last van je schuld helpen dragen.'

'Wat!? Je wou met je manoeuvers, mij ten slotte jouw wandaad in de schoenen schuiven.
Je hebt Gerda dolgedraaid. Mij overal beklad. Marianne een duister verleden toegeschreven.
Geld geïnd in naam van Gerda, terwijl zij opgebaard in je kerk lag. Mij nu nog de les spellen op de koop toe!'

Serge reageerde, opeens weer kalm en doortastend.
Bij momenten toch nog de gladde aal blijvend in het vangnet van schuld, vrees en herwonnen zelfwaarde:
'Je stond je vrouw naar het leven, Max. Gerda vertelde me altijd alles.
Was je haat zo vreselijk, man? Ik spreek de waarheid.
En wat Marianne betreft, vraag het haar.
Misschien zie ik het anders, ben ik verkeerd en is het niet alleen om geld te doen.
Ik hoop het voor jou. Zo niet is je moordpoging een maat voor niets geweest.'

'Vloesberghe moet meteen komen. Sta recht!'

Mijn stem beefde. Zou hij iets van onzekerheid in mijn ogen bespeuren?

'Vooraleer hij komt, weet dat mijn lippen tijdens zijn ondervraging, verzegeld waren over je intenties.
Ik heb bewust gezwegen. Ja, Max, zo ben ik ook! Jij blijkbaar niet.'

Hij verschrompelde weer. De kameleon van alle markten thuis.
Zijn brede schouders leken te bezwijken onder de verpletterende last van zijn moordbesef.
Hij bracht gesmoord, onderdanig stamelend uit:

'Je hebt gelijk, Max, ik ben een gewetenloze smeerlap, een onwaardige.
Mijn schuld is niet meer in te lossen. Geen cel, geen boete, zelfs niet
het brandend kastijden in de diepste der hellen kan me nog bevrijden …
Moet dit echt, Max, moeten onze daden openbaar gemaakt worden?
Denk aan de wantoestanden, vooral in Amerika, de knapenschennis aldaar en het gezichtsverlies dat Rome erdoor lijdt.
Denk vooral aan je zoon, Max! Door mijn ziekelijke obsessie ziet hij nog jarenlang het verminkte lichaam van zijn moeder voor ogen.
Het allerergste zal hij evenwel luidop vernemen in de rechtbank, als jij gedwongen wordt je dodelijke intenties prijs te geven!'

wordt morgen vervolgd - bovenstaande tekst is geplaatst met toestemming van de auteur : https://blog.seniorennet.be/titipoes3/archief.php?startaantal=60

Een politieagent doet een hoogbejaarde dame stoppen.
Terwijl hij haar rijbewijs en de papieren van de wagen controleert
zie hij een wapenvergunning zitten.

- Mevrouw, heeft u een wapen in de wagen?

- Dat is zeker jongen, kraakt haar stem, dat is zeker !
  Een 45 Smith & Wesson in het handschoenkastje,
  een 357 Magnum in de koffer en
  een 38 Special in mijn handtas.

- Maar Mevrouw, waar bent u zo bang van?

- Van niks of van niemand niet, jongen,
  van niks of niemand niet !

m  – EZW-05/2014 - Was dat Bomma Backeljau?

vissoep zonder de pietermannen

Maandag heb ik raprap de soep gemaakt want ik wou ze absoluut
24hrs laten rusten in de koelkast. Dinsdagnamiddag heb ik ze afgewerkt.

Dinsdagavond heb ik er de vis in laten garen,
400 gram 'wilde' koolvis / colin / pollack uit Alaska.
Diepgevroren natuurlijk, het is koud in het wilde Alaska.

De vis heb ik zeer³ traag³ laten garen, het suddervlammetje op zijn laagst,
om het beestje niet te doen schrikken en eigenlijk vooral opdat de vis alles zou afgeven aan de soep. 
Want koolvis, ook al komt hij uit Alaska, is eigenlijk maar mijn repetitievis.
Als een visgerecht smaakt met koolvis, dan smaakt het ook met de juiste vissoort,
dan zit mijn bereiding goed. 

'k Had twee aardappelen in de pel gekookt, dan is de smaak geconcentreerder.
'k Heb ze gepeld in de keuken omdat ze mee de soep in moesten, pellen aan tafel zou dan moeilijk zijn hé. 
De aardappelen heb ik in de lengte in vier gesneden -mes na elke snede afspoelen en nat houden-
omdat die schuitjesvorm gemakkelijker garniert op het bord. 

Halverwege vond ik dat er kleur ontbrak en heb ik nog een tomaat versneden,
het binnenste er uit gehaald, want dat binnenste kon niet meer mee in deze soep.
Die tomatenkaviaar gebruik ik wel in een volgende soep. 
De lapjes tomaat heb ik er pas op de laatste nipper bij gedaan
omdat ze enkel mochten warmen, niet kapot pruttelen. 

Omdat het boeltje relatief bleek was -buiten de rode driehoekjes tomaat dan -  
heb ik het op de grote zwarte borden geserveerd, die zijn vierkant en de vier tippen gaan wat omhoog.
Het zijn niet echt diepe borden, maar ze zijn wel lichtjes hol, men kan er iets à la nage in serveren.

LM vond het lekker, als ik hem niet hoor is het lekker. Dat was dinsdagavond. 
Woensdagmiddag heeft LM de resterende halve liter soep als lunch gegeten, met getoast bruin brood en extra look.
Toen zijn kom leeg was begon hij te praten, dat hij wel elke week zoiets zou lusten …
terwijl hij afruimde taterde hij verder en ik ging op de sofa liggen,
trok het dekentje over mijn hoofd deed of ik het niet hoorde en viel in slaap. 

Twee of drie keren per week vis eten is oké, dat doen we ongeveer,
maar er moet niet élke week vissoep bij zijn, volgens mij. 
Waarom vertel ik dit nu zo uitgebreid? Omdat ik niet kan slapen. 
En élke week vissoep? Zeg nu zelf …  alhoewel, er zijn ook de caldeiradas natuurlijk.

m - EZW-08/2013, herwerkt - https://nl.wikipedia.org/wiki/Caldeirada , Afbeeldingen van calderade

afl. 093/121 ~ Serge, de baarlijke duivel

Serge verloor plots weer zijn schijnbare kalmte en zelfverzekerdheid.
Jammerde opnieuw, haast in een rochelend gesmeek:

'Max, ik wou het niet … het was een ongeval, puur ongeval. Je moet me geloven.'

'Gerda opzettelijk de schedel inslaan is puur ongeval? Waarmee heb je het gedaan? Waarmee en hoe?'

Hij richtte zich moeizaam half op.
Zijn natte, uitdrukkingsloze ogen, als doffe stenen naar binnen gedraaid, leken holten geworden.
Hij beefde nu van kop tot teen. Gebroken was hij. Mijn waarheid had hem eindelijk hulpeloos op de knieën gekregen.
Hij wees, mompelde mat, voorgoed verloren:

'Daar op het altaar, die bronzen crucifix. Stond bovenop haar kamer …'

'Met een kruisbeeld van Gerda!?'

Serge knikte. Grijnsde opnieuw. Of was het duivels geveinsd huilen?
Net een waanzinnige. Schokkend. Volkomen los van de realiteit.
Een man in nood. Daardoor amoreel. Zonder besef van eigen verlies.

'Ja, daarmee, Max, met de vlag van God. Zijn standaard. Ze nam me de pentekening van Sint Maarten af.
Zeventiendeeuws. Op de Zavel hebben ze daar kopers voor. Kon zeker tweeduizend of nog meer opbrengen.
Gerda kwam haar belofte niet na. Ik greep een kruisbeeld en schreeuwde haar toe, in naam van Christus.
Ze moest en zou absoluut haar belofte nakomen. God verdraagt het niet dat je me aan mijn lot overlaat, riep ik.
Hij zal je verdoemen, de demonen keren terug in jou.'

Hij lette niet meer op mij. Sprak lispelend voort, nu in trance zelfs:

'Ze liep de kamer uit. Ik volgde smekend en biddend. Ik was een baarlijke duivel, gilde ze.
Ze dacht dat ik haar alleen kwaad wou. Ik had haar bezoedeld, besmet onteerd, geslagen, belogen en vernederd.
Ze zou iedereen vertellen wat haar was aangedaan. Vooral aan jou. We stonden bovenaan de trap.
Ze spuwde op mij. Stampvoetend mepte ze daarop zichzelf in het gezicht, met beide handen.
Trok zich de haren uit. Hysterisch werd ze. Ik wou haar kalmeren. Toen moet ze gestruikeld zijn.
Ze kermde, onderaan de trap, bewoog bijna niet meer. Ik wou helpen, de ambulance bellen.
Ik weet nog altijd niet wat mij toen bezielde ... Ze had mij misleid en de crucifix was in de handen van satan.
Het bloed spatte tegen de muur. Ze kermde minder en minder …'

'Zwijg! Ik bel Vloesberghe.'

word morgen vervolgd : bovenstaande tekst is geplaatst met toestemming van de auteur : https://blog.seniorennet.be/titipoes3/archief.php?startaantal=60

‘slapen kan ik al’ 

De kleine eet over de middag thuis en gaat dan weer naar school.
Daar begint de namiddag met een dutje. Dat is niet echt naar de zin van de kleine, dat slapen.
Op weg naar school laat hij dat duidelijk merken, hij stapt niet mee aan de hand, hij hangt er aan.
Oma houdt stevig zijn handje vast. 
Hij probeert met stampvoeten. Oma stapt gestaag verder en Kleine moét wel mee. 
Hij probeert met huilen. Het is eerder een protest-gejengel. Oma laat zich niet vermurwen.
Aan de schoolpoort geeft ze hem en kus en mag hij uitleggen wat hem zo stoort aan de namiddag.

En dan, met een dreinerige snik van onmacht : Ik wil tekenen (= leren).
Slapen-kan-ik-al. Niet slapen!
Hij leert en leeft zo intens dat hij daar elke namiddag slaapt als een roos.
Al en toe houden ze hem thuis voor het middagdutje.
Bij het wakker worden vraagt hij dan verongelijkt "waar is mijn school?"
Want slapen, dat kan hij al.

m – HiH-07/2015, herzien 

'k Ben nogal slordig met medicijnen. Ooit was dat anders.
Dan sliep nog goed ik en toen was er regelmaat in de besognes van de dag.
Shipshape bijna. En dat was wel gemakkelijk.
Door die routine bleef een hoop tijd vrij voor andere bezigheden.

Een jaar of tien geleden is dat veranderd, samen met een paar andere dingen.
Sinds dan slaap ik slecht en is het uit met de orde en de regelmaat. 
Om de medicijnen op uur en stond te nemen zal ik al zeker geen wekker zetten op 8h ’s morgens.
Stel dat ik juist in slaap geraakt ben, dan ga ik mezelf toch niet wakker bellen zeker!

Eigenlijk heb ik geen echt dag- & nachtritme meer. Sommige dingen doe ik
terwijl andere mensen slapen, zolang het maar geen lawaai maakt. 
Stofzuigen doe ik dus niet wanneer men slaapt. Dweilen wel.
De douchecabine uitschuren kan niet 's nachts, teveel gebonk.
Al het andere poetswerk in de badkamer kan wel.

Peterselie hakken doe ik ook niet meer wanneer het donker is.
Soep mixen wel, ik heb nu een rubbermatje om
onder de pot of onder de maatbeker te zetten, dat matje dempt het geluid heel goed.

Qua nachtgeluiden : de wasmachine kan, de droogkast niet.
Vreemd, maar het is zo. Nuja, alles gaat toch al jaren op de droogtoren,
de droogkast staat er maar in geval van nood.

Als ik dit overlees lijkt het leven hier nogal bohémien & chaos, maar dat is het niet.
Het is eerder een vrije interpretatie van wat 'orde & regelmaat' is.

Gek genoeg word ik wel intijds wakker om aan de maaltijden te beginnen.
Dat is iets dat al meer dan dertig jaar ingebakken zit, wat dat betreft doet mijn innerlijke klok het nog wel.
Met de 3 tussenmaaltijden van LM erbij geteld, zijn er nu zes eetbeurten per dag.

Nu nog die medicijnen ergens een vast moment geven. 
Een vaste plek hebben ze al. Ze zitten in een mandje dat niet aan medicijnen doet denken. 

m - EZW-08/2013, herwerkt

afl. 092/121 ~ Nosce te ipsum (ken uzelf)

Er keerde iets om in mijn binnenste. Even dacht ik terug aan vroeger.
Aan het absolute gebrek aan intimiteit tussen Gerda en mij.
Nu zag ik haar echter niet zo. Niet als een koele echtgenote,
niet eens als iemand met wie ik onder hetzelfde dak had gewoond.
Wel als een vrouw-in-het-algemeen,
een moeder, een vrouw op leeftijd, zwak, goedgelovig, simplistisch en zo kwetsbaar.
Levend in eigen specifieke cocon, plots doorboord,
pijnlijk vleselijk doorboord door een schurftige schoelie van een priester, die naam niet waardig.
Voor wie levenslange cel of opsluiting in een psychiatrische instelling nog te mild was.
Die tot zijn laatste snik alleen martelende dwangarbeid verdiende,
in de galeien geslagen, aangevreten door ongedierte, uitgehongerd, gekastijd.

Ik vermande me. Zijn lispelende biechtstem ging verder:
'Max, geloof me, ik wou het eerst niet … De duivel leek in haar … in mij … in ons gevaren.
Ik, ik was me niet meer bewust van mijn handelen … Geloof me, het was geen genot …'

'Gerda heeft nooit beseft was seksueel genot was', siste ik hem toe
'Haar onderlichaam beschouwde ze als een soort relikwie.
Ze ontving een man alleen om te kunnen baren. Dat was haar plicht'.

Serge trachtte even geforceerd te grijnzen. Voor het eerst leek hij een beetje zelfverzekerder.
Hij reageerde heel voorzichtig:

'En toch schonk het haar een bepaalde voldoening. De boete werd voor haar na een tijdje een vorm van bevrediging.
Wat ze met jou nooit heeft meegemaakt! Ze zong zelfs. Ze plukte de dag als nooit tevoren.
Geef toe, Max, ondanks alles moet je dat toch zijn opgevallen? Nooit bij stilgestaan? Nosce te ipsum! Ken u zelf, man!'

Neen, het was mij niet opgevallen. Niets aan Gerda viel me de laatste jaren nog op.
Totale apathie, desinteresse tot en met, zelfs van in den beginne. Daardoor was het me nooit gelukt. Hem wel!
Mijn onvermogen door de fysieke afkeer voor Gerda wierp die ploert me met wellust voor de voeten.
Ik stond heel even perplex, Serge heel even triomferend.

'Je gaf geen moer om haar. Je ging tot het uiterste, met slechts één doel voor ogen: haar geld.
Een simpele vrouw tot lichamelijke onderwerping brengen en dan aftroggelen!'

'Best mogelijk … Ik zag nog uitsluitend hoe ze mij uit het slop kon helpen.
Voor wat hoort nu eenmaal wat, vandaar … een luttel bedrag, twee à drieduizend euro wou ik.
Peanuts voor haar. Maar ze wou niet.'

'Voor enkele briefjes van duizend pleeg jij een afschuwelijke misdaad.
Ze moest je zelfs betalen voor de smeerlapperijen die je haar aandeed!'

wordt morgen vervolgd - bovenstaande tekst is geplaatst met toestemming van de auteur : https://blog.seniorennet.be/titipoes3/archief.php?startaantal=60