Archief

een oude boom verplant men wél

Moeten er volgroeide bomen weg? Zaag ze niet om, verplant ze.

Een boom verplanten zonder hem pijn te doen, dat doet men zo in Australië
https://www.youtube.com/watch?v=1IV10M1RbEA 
03min05

In Canada of de USA doet men het ook zo, of wat had ge gedacht … Spectaculair hé.

           

klank op eigen risico, het is dreunmuziek
https://www.youtube.com/watch?v=kTige-4AhPk 
02min56

Dus de machinerie bestaat, de vakkennis is er …
Waarom kon het dan op de Keyserlei niet, de bomen verplaatsen?
Waren de bomen daar hoog? Vraag gewoon aan de Amerikanen of de Canadezen dat ze het komen doen.
Die zijn hier ooit al eens iets komen oplossen, en toen werden ze met open armen ontvangen!

m  – EZW-08/2012 - met dank aan VG, herwerkt
 

afl. 099/121 ~ smeulend vuur in oudere mannen

Voor het eerst hoorde ik een andere stem. Een afzijdige, zonderling ijzige stem. Als uit een grafkelder:

'Wegens de ziekte van vader, regelde mama al geruime tijd alle financiële zaken.
Bij de overname van de bierhandel zou zij de opbrengst beleggen. Vader had alle vertrouwen in haar.
Toen zij ons in steek liet, ontdekten wij dat ze het merendeel van de overname had geïnd.
Niks had ze belegd. Er bleef amper een half miljoen oude franken over. Vader was radeloos.
Hij had wettelijke bijstand nodig. De notaris bezocht ons enkele keren thuis of liet ons ophalen.
Een oudere dorpsnotaris. Hij wist alles van onze problemen af.
Na mijn studies stelde hij me voor om in zijn kantoor aan de slag te gaan.
Elke bron van inkomen was meer dan welgekomen.
Vader wou het huis verkopen. Ik wilde dit niet. Dus moest ik geld verdienen.

De echtscheiding heeft daarenboven heel lang aangesleept.
Eerst wou vader niet. Moeder bleek overal en nergens te wonen.
De notaris ontfermde zich echt over ons.
Op kantoor speciaal over mij. Hij begeleidde me wanneer hij kon.
Wou absoluut dat ik na een tweetal jaren verder zou studeren. Hij zou me helpen. Zelfs een lening toestaan.
Zou er met vader over spreken. Eens een degelijke job kon alles geregulariseerd worden.
Ik hoefde me echt geen zorgen te maken. Ik was amper twintig, Max, zo onervaren als wat.

De notaris was meer dan een steun voor vader. Ik zat de godganse dag in dat muffig kantoor.
Samen met twee ongehuwde zussen. Oude vrijsters, in de ware zin van het woord.
Ik was de vreemde eend in de bijt. Ze dulden me niet. Pestten me op alle mogelijke manieren.
Lieten me met archiefdozen sleuren van de zolder naar de kelder en omgekeerd.
Ik moest zwijgen. Ik had dat karig maandloon meer dan nodig.'

'Toen … begon je een relatie met hem, nietwaar?' merkte ik droogjes op.

Marianne keek me dof aan. Traanden haar ogen opeens?
Haar stem klonk onvaster, als ondergedompeld in pijn:

'Onderbreek me niet en luister. Een relatie! Hij sprong financieel bij. Ik wou een voorschot op mijn maandloon.
Vader lag in Melsbroek. Een korte lening, zonder intrest. Later volgden enkele milde giften.
Maar ik compenseerde die met overuren, hoor. Veel overuren. Te veel eigenlijk.
Op zo'n avond, toen hij me naar huis voerde, liet hij me verstaan,
dat ik makkelijk meer en véél van hem kon krijgen. Zonder overuren.
Zelfs met een halve dag betaald verlof per week. Ik moest me van de twee ouwe taarten niets aantrekken.
Hij zou hen wel onder handen nemen. Geen gesleur meer voor mij.
Alleen typewerk in zijn werkkamer en telefoon beantwoorden. Een beetje bereidwilligheid dat wenste hij.
Gewoon het saaie leven van een ouder wordende man af en toe opvrolijken.
Het smeulend vuur in hem oplaaien. Meer niet.'

Marianne zweeg even. Een korte pauze vol pijnvragen voor mij.
Haalde daarop diep adem en vervolgde fluisteren, vol schaamte:

'Ja, ik werd zijn lief, Max. Uit noodzaak. Jij kan dat niet begrijpen.
Heb jij ooit moeten tellen en hertellen om de maand rond te krijgen.
Nee, hé. Ik wel. Jij huwde Gerda omwille van haar vermogen.
Ik neukte die geilaard om vader de beste zorgen te geven.
Geen excuus, hoor. Maar de waarheid.'

'… je ging met hem bij Céline, ja?'

'Ze was klant bij hem. Bovendien een schat van een vrouw.
Terwijl hij lag te snurken, kleedde ik me aan, ging bij haar koffie drinken en wat praten.
Mijn hart uitstorten. Je kent haar toch. Ze heeft me geweldig opgevangen, telkens weer.
Door haar discrete tussenkomst kwam ik bij Darcy terecht.'

'Wat liep er dan mis met die ouwe?'

'Ik werd misselijk van hem. Hij was zo impotent als wat. Hij wou verhaaltjes horen. Stel je voor!
Sneeuwwitje die alle kabouters voortdurend over zich heen liet gaan.
Of Hansje en Grietje die peperkoek vraten en mekaar bepotelden.
Nadien was hij een baby, die moest gezoogd worden.
Of ik was de baby en zijn onooglijk ding mijn fopspeen. Gewoonlijk viel hij dan in slaap.
Bracht me nadien stijfdeftig thuis, maar kwam vader eerst begroeten. De hypocriet!

Je kent de spreuk van Alana Trump: 'Don't get mad, get everything'. Ik wou all of it en werd veeleisend.
De ploert zwom immers in het geld. Als ik dan toch het hoertje moest spelen, oké, haal er dan alles uit, meid, dacht ik.
Ik werd wraakzuchtig. Geneerde me voor niets of niemand.
Blafte tegen hem op kantoor zodat de twee zussen het allemaal hoorden en hij zou dokken.
Ik dreigde zijn vrouw alles te vertellen. Een dwaas, hebzuchtig, maar vooral een radeloos en wanhopig kind was ik.
Toen kreeg ik de job bij Darcy en dumpte hem.

Vader kon ditmaal niets aanmerken, want ik verdiende officieel stukken meer
met betere kansen, interessanter werk. Je hebt er geen weet van hoe hoog vader opliep met die ouwe knar.
In het begin heeft hij enorm veel gedaan.
Via zijn connecties bezorgde hij ons in een mum van tijd fondsen en faciliteiten, waarop je
normaliter drie jaar of meer moet wachten. Dus eiste ik een miljoen oude franken.
En zou pas nadien mijn ontslag indienen. Wat deed dan die brave, rechtgeaarde, zo schijnheilige burgervader?
De politie erbij halen met het risico dat ik zijn vuil wasgoed zou buitenhangen? Nee, hoor.
Meneerke ging een biechtvader opzoeken in een naburig dorp.
Pastoor Serge, nota bene! Weet je hoe die kwal reageerde? Hij beloofde de notaris met mij te komen praten.
Vader lag toen voor de zoveelste keer in Melsbroek. De schoft wist dus dat ik 's avonds alleen was.
Pastoors brengen altijd mensen tot rede, zei hij. Eerst was hij beleefd, onderdanig op het kruiperige af.
Dan dreigde en siste hij dat hij me zou breken.'

wordt morgen vervolgd - bovenstaande tekst is geplaatst met toestemming van de auteur : https://blog.seniorennet.be/titipoes3/archief.php?startaantal=60

de veiligheidsagent

"Bij het binnenkomen van het themapark zei een van de veiligheidsagenten :
'Excuseer Prinses, mag ik uw handtekening aub?'

Het boekje staat vol met kinderkrabbels omdat de man
aan élke kleine prinses een handtekening vraagt.
Het meisje moest eventjes naar adem happen.
Ze was helemaal onder de indruk, dat de agent haar voor een-échte-prinses hield!  
Dit is een man die waarschijnlijk met plezier aan  zijn werkweek begint
en niet de avond tevoren al zit te zuchten."

Veel later vertellen die meisjes het voorval glimlachend aan hun kleindochters.
En nog later vertellen de kleindochters het mijmerend aan hún kleindochters …

Deze man schrijft geschiedenis in de hartjes van kleine prinsessen en
leeft nog een paar generaties voort door de magie van het geheugen. 

Freddie Wieczorek, veiligheidsagent    Alli Bunchuk, 5j, prinses

m - EZW-08/2012, herzien - https://www.today.com/parents/security-guard-who-makes-disney-dreams-come-true-916096

hebt gij dat ook ?

't Is eigenaardig, wanneer ik tijd heb om mijn gedachten te laten dwalen,
tijdens het keukenwerk, tijdens het douchen, tijdens het poetswerk,
-als er maar stromend water mee gemoeid is- herinner ik me vanalles,
waaronder soms nuttige dingen die zouden kunnen dienen voor schrijfsels. 
En ongevraagd herinner ik me dan dingen waar ik spijt van heb,
dingen die bruikbaar zouden zijn voor een schrijfsel. 
Alleen schiet me juist vandaag over 'spijt' niks concreets te binnen … (kermille)

Dingen die ik anders zou aangepakt hebben:
of ik zou minder snel toegehapt hebben, of ik zou niet geweigerd hebben,
dat soort overdenkingen.
Maar dan moet ik zoveel context meegeven in een schrijfsel.
Daar zie ik eigenlijk tegenop. 't Zou geen leesbare lectuur worden ookni. 
Het gaat niet over levensveranderende situaties hoor, gewoon,
in hetzelfde parcours van mijn leven zou ik een aantal dingen anders aangepakt hebben.
Meer kordaat of minder kordaat, naargelang.

Geen grote koerswijzigingen, want over een aantal radicale beslissingen
meen ik nu nog dat ik toen juist gedacht en gehandeld heb, ook al was ik toen jong.
Psychologisch zelfbehoud speelde enorm sterk. 
Ik denk eerder aan latere kleine koersaanpassingen.
Dingen die anders hadden gekund, dingen die ik anders had kunnen/moeten aanpakken.

Daar gaan de gedachten meestal over:
gezien de omstandigheden toen, hoeveel keuzemogelijkheden waren er,
en ook al had ik anders gemoeten,
gezien de leeftijd van mijn hersenschors toen, en gezien wat ik toen wou en voor ogen had,  
had de manier waarop misschien anders gekund?
Ook al had ik het resultaat niet anders gewild.
Dit is millimeterwerk, ik weet het. En het blijft bij veronderstellingen, ook dat nog.

m - EZW-08/2013, bijgewerkt

afl. 098/121 ~ Een nieuwe onthulling

Ik reed naar huis, naar Marianne.
Leek een gewicht van honderd kilo te torsen. De schoft zou er toch niet tussenuit knijpen?
Instinctief voelde ik dat dit niet zou gebeuren. Vraag me niet waarom, beste lezer. Ik vertrouwde hem. Goed gek?
Echt niet, eerder een alles overheersende zekerheid, terwijl mijn hoofd tolde. De hele ontzettende waarheid.
Had Gerda mij toch maar een teken gegeven!
Doodgeslagen! Met een van haar eigen kruisbeelden, nog wel! Om haar geld, om zijn speelschulden. Het was zo absurd.
Wat een schoelje was die zogezegd devote hond toch! Ik had er geen woorden voor.

En jij een idioot, die zo'n uitschot vertrouwt, antwoordde denkduiveltje.
Ik wou dat hij morgenvroeg ribbedebie was. Vloesberghe zal je dan meer dan één sigaar laten roken, vriend, en terecht.

Had ik moeten schieten? Zonder pardon? Hem doorzeven en zien creperen?
Zijn verdiende loon dat wel, maar wat met Marianne?
Ik had nauwelijks de sleutel in het slot of ze liep me reeds tegemoet.

'Venteke, hoe jij eruit ziet?' riep ze ontdaan.

Die geweldige vrouw van mij en haar bezorgdheid. Seffens zou ik met haar aan tafel zitten,
altijd weer een hoogtepunt van de dag. Ondanks de troubles, ondanks Serge, ondanks
de gebeurtenissen die me morgen te wachten stonden. Bij haar gleden alle zorgen meteen van mij af.
Ik kreeg mijn kalmte terug. Stak haar de tas met dagboeken toe.

'Lieveling, nu weet ik alles. Het is Serge. Hij heeft haar … hij heeft nog bekend ook.
Onmenselijke, beestachtige dingen heeft hij gedaan. Het staat hier zwart op wit.'

Ze huiverde. Verbleekte. Kreeg het plots zo ongemakkelijk koud.
Stond als radeloos te trillen. Hapte naar lucht. Haar stem sloeg over:

'Hij was toch haar raadsman, haar vertrouweling, Wat is daar gebeurd, Max?'

'Ga zitten, liefje. Schenk mij ook een cognac in.
Gerda's dagboeken lees je beter morgen. Eerst alles laten bezinken. Het is te gruwelijk.'

Ik leidde haar naar de woonkamer en begon te vertellen. Marianne onderbrak me niet.
Ik zag haar mooi gezichtje versomberen. Verstrakken. Vergrauwen. Alsof zij meer met Serge worstelde dan ik.
Alsof de almaar groeiende afschuw om zijn handelingen haar nog smartelijker doorkerfde dan mij. Dan in paniek.

'Neem direct contact met Vloesberghe, Max, nu meteen.
Die schoft is tot alles in staat. Wacht niet tot morgen. Bel nu, alstublief?'

'Seffens. Geen nood. Morgenmiddag wordt hij gearresteerd.'

'En jij vertrouwt dat stuk ongeluk op zijn woord?'

'Hij kan geen kanten op. Je had hem moeten zien. Meer dan een slappe vod. Totaal verloren.
Het enige wat hij kan doen is zich verhangen en dan nog! Maar hij doet dat niet. Die trouw gaat door. Zijn allerlaatste mis.'

Marianne keek me doordringend aan.

'Max, ik heb ook met die schoft te maken gehad. Ik heb het bewust verzwegen omdat ik je temperament ken.'

wordt morgen vervolgd - bovenstaande tekst is geplaatst met toestemming van de auteur : https://blog.seniorennet.be/titipoes3/archief.php?startaantal=60

- Oma, waarvoor dient een autokoe ?
- Bedoelt ge de autocue ?
- Néé, een autokoé !

Gegiechel en pret, want Oma wist niet wat een autokoe is.
 

Met auto's kan je niet alleen (hard) rijden, voor creatievelingen zit er een minder praktische,
maar zeer boeiende kant aan. Een Finse kunstenares transformeert autowrakken tot gigantische dieren:
Miina Äkkijyrkkä. Deze dame heeft een zwak voor dieren.
Zij hield zich voorheen met paarden bezig op het Equine College Ypäjä, en
maakte daarna de overstap naar koeien, met de Dairy Farming School of North-Savo.
Haar eindstation was de Finse School of Fine Arts. Hier wist ze haar liefde voor runderen en paarden
om te zetten in kunst. Het resultaat: meer dan menshoge sculpturen, waar soms hele wrakken in verwerkt zijn.

In Finland is nog ruimte voor dit soort gigantprojecten. Er wonen 16,4 mensen per km².
Ter vergelijking: België heeft 369 mensen per km².

Toen LM en ik daar in 2003 waren (Kokola en Uusikaupunki) zag ik vree weinig volk op straat.
Ik vroeg me af, waar is iedereen?
En toen viel mijn cent. Wel, die zestien of zeventien mensen, dat is het, dat ís iedereen.

m – van : https://www.autoblog.nl/archive/2011/09/18/automotive-kunst-omdat-het-moet , ook meer FOTO’s daar - https://nl.wikipedia.org/wiki/Finland

prikken zonder drama

De Kleine moet twee prikken krijgen. Twee! En eentje is soms al zo moeilijk. 
Maar niet bij deze dokter. Eerst doet hij de kleine lachen,
pas wanneer de stemming goed zit krijgt de Kleine -haast terloops- de prikken. 
Daar gaat wel wat gegoochel aan vooraf en de dokter produceert continu klank en beweging.

Eerst krijgt de Kleine twee nepprikken (met de dop nog op de naald)
de dokter geeft ook zichzelf een nepprik, en de mama krijgt ook een nepprik.
Na elke prik maakt de dokter een klikgeluidje. De klik betekent : het is voorbij hoor!
Tijdens  het gebabbel krijgt de papa terloops de instructie de armpjes goed vast te houden,
want nu is het efkes voor echt. 
En dan heel snel, in al die klank en beweging, krijgt de Kleine zijn prikken, de echte. En klík! Voorbij.

0p 00min26, na de tweede prik, dreigt het gelach efkes te veranderen in geschrei.
Weer de aandacht afleiden : zakdoekjes strooien. De Kleine gooit ze terug, lachend. 
De Kleine wordt betrokken bij de sparadrap, hij krijgt de papiertjes die aan zijn vingertjes kleven,
de dokter praat aan een stuk door en zingt bij het opruimen zelfs een kampliedje.
Alles samen duurt het hele gedoe maar 01min06 en er zijn zoveel tranen en nasnikken vermeden.

Prikken zonder drama. Wat een dokter! 

klank aanzetten :
https://www.youtube.com/watch?v=MOOxpT9q2mo 
01min06

m – EZW-08/2014, nagekeken

afl. 097/121 ~ Zeurende wijven

Serge luisterde geduldig, was vol medeleven. Antwoordde niets. Die wijven bleven maar zeuren.
Over de liesbreuk van vader, over zijn prostaat dat ze drie jaar geleden hadden moeten laten afpellen.
De specialist had hem eerst medicamenten voorgeschreven, maar de ziekenbond kwam daar niet tussen.
Dat is toch een schande, meneer, als je ziet hoe er overal met geld wordt gesmeten.

Oeroud had iets vernomen van een school, twaalf jaar geleden nieuw gebouwd en nog niet in gebruik.
Of meneer zich dat kon voorstellen! Om te zwijgen van al het geld dat ze aan die vreemdelingen hangen.
Dat komt hier toe en wordt geholpen. Dat spreekt geen woord Vlaams, maar kent de juiste weg, nietwaar meneer.
Oeroud had gehoord dat in 2011 de uitbetaling van de pensioenen in gevaar zou zijn. Ze sliep er nu al niet meer van.

Allemaal de fout van die asielzoekers, maar ook van de mannen met veel te hoge pensioenen.
Zoals rechters en hoge pieten op de ministeries, beaamde half-oud.
Politiekers, meneer, allemaal potjeslikkers. Beroepsprofiteurs, nietwaar meneer pastoor?
Neem de burgemeester en zijn familie. Aangetrouwde nichten en kozijns,
allemaal hun postje bij de gemeente, het OCMW of de RVA.
Eigen volk eerst, wist stokoud, met of zonder diploma.

'Max', zei Serge stroef, onzeker, 'het is beter dat we onze zaak morgen afhandelen.
Mijn parochianen moeten geholpen worden, zoals je ziet.'

'Ik wacht wel!'

'Morgen is er de huwelijksplechtigheid van Laurien en Sam. Ik heb vanavond nog wat voorbereiding voor de boeg.'

'Mijn zaak is belangrijker, veel belangrijker!'

De twee vrouwen staarden ons niet begrijpend aan. Half-oud wou weten wanneer de begrafenis feitelijk kon doorgaan.
Die meneer daar, moest toch inzien dat het geen zottigheid is om met een lijk in huis te zitten.
Het weer kon van de ene op de andere dag omslaan. Of we vader daar al zagen liggen bij tweeëndertig graden hitte!
In hun familie ging er niemand in een frigo, die begrafenisondernemer maakt misbruik van de mensen hun verdriet
daarom bleven teergeliefde doden beter tot de laatste minuut in hun eigen huis. Vader zou niets anders willen!

Serge trok me aarzelend wat terzijde. Ging verder op fluistertoon:

'Luister, Max, ik regel die begrafenisplechtigheid nu liever met Bette en haar dochter.
Zo niet roesten ze hier vast. Die twee wijken voor niets en niemand.
Laat me alsjeblief ook het sacrament van het huwelijk aan Laurien en haar verloofde toedienen.
Zij is mijn buurmeisje. Deze jonge mensen hebben recht op een heuglijke dag.
Ze kijken er al zolang naar uit. Mijn misdaad mag dit voor hen en hun familie niet dwarsbomen.
Ze komen vanavond de muziekinstallatie testen en de versieringen aanbrengen.
Wees gerust, ik ben hier dan ook. Ik ga niet lopen, Max.
Ik vraag alleen de toelating om morgen om elf uur mijn allerlaatste sacrament te mogen toedienen.
Indien je Vloesberghe nu haalt, kan dit niet.
Doe het niet voor mij, doe het voor die jonge mensen.
Mag ik rekenen op je vertrouwen, hoe moeilijk dit ook is voor jou?'

'Ik sta hier morgen om elf uur met Vloesberghe of met iemand van de politie. Ik verwittig hen nu reeds.'

wordt morgen vervolgd - bovenstaande tekst is geplaatst met toestemming van de auteur : https://blog.seniorennet.be/titipoes3/archief.php?startaantal=60

Toen Ivo samen met een maat van het stamcafé te voet naar huis ging,
passeerde hen een wagen in volle snelheid, reed door een grote plas en bezorgde hen een vieze douche.

"Wat leven wij toch in een onfatsoenlijk land, zei de kameraad. Als zoiets in Engeland gebeurt
stopt de chauffeur, excuseert zich, neemt u mee naar huis om te douchen, bezorgt u een propere badjas én
hij laat u bij hem overnachten tot uw eigen kleren terug zijn van de droogkuis."

"Daar geloof ik niks van" zei Ivo.

"Ja-wél" antwoordde de maat met klem “Vorige week! In Engeland! Mijn vrouw heeft het zelf meegemaakt!" 

*
 

een schip remt niet

"Al youtubend (wat een woord!) kwam ik op de laatste Parkinson talkshow voor de BBC
met als gasten Michael Caine en Billy Connolly. Michael Caine is niet alleen een geweldig acteur maar ook 
een zeer boeiende verteller die bovendien gekend is voor zijn grote liefde voor  nutteloze informatie
die hij graag mededeelt aan wie het wil horen. Zo is er in Nieuw-Zeeland geen enkele plek die verder dan 52 mijl van de zee is,
omdat hij zich verwonderde dat er op een bepaald moment een tekort aan zout was.
Maar ooit was hij op zo'n enorm containerschip aan het filmen en
hij vroeg aan een van de bemanningsleden hoelang het zou duren om dat schip te doen stoppen in geval van nood.
Die man zei : 22 mijl!!! ik neem aan dat een zeemijl ongeveer 1800 meter is." JdB

Een zeemijl is achttien tweeënvijftig. 1852 m. 
Voor LM en mij is dat gemakkelijk onthouden, wij zijn allebei geboren in tweeënvijftig. 1952.  
De luchtvaart werkt ook met zeemijl ofte nautical miles. Luchtvaarders varen ook globaal hé.
Dus geen gedoe met de soorten landmijlen die ooit verschilden per land.

1 zeemijl = 1,852km
22 zeemijl = 22 x 1,852km = 40,744km

Wat was de actuele vaart van dat schip?
Stromingen en wind zijn ook factoren die moeten verrekend worden.
En natuurlijk ook de densiteit van het water.

40km lijkt me veel als ik het zo zie staan, maar het kan.
Eigenlijk remt een schip niet. Enfin, een vrachtvaarder toch niet. 
Vaart minderen kan wel. En 'stop engine' ook.
Maar dat is gelijk gas minderen of voet van de pedaal halen bij een wagen. Dat is niet actief remmen.

Afbeeldingen van full astern

Zo’n emergency stop is niet plezant. Een schip is geen trotinette, zei ooit een 2^de en
ik voelde daarbij zijn hartepijn als machinist.

m - EZW-10/2011, herwerkt - http://wiki.answers.com/Q/In_maritime_vocabulary_what_is_meant_by_full_astern