Archief

JEFF, de piepjonge kunstenaarsziel
de schooltaak was : schrijf een brief aan god

                                                                           beste god,
                                                                           het is fantastisch dat ge telkens weer 
                                                                           de sterren op de juiste plaats krijgt.
                                                                           Jeff 

     

Deze gedachte moet ook Vincent van Gogh gehad hebben toen hij zijn sterrenreeks maakte.
Jeff is veel jonger dan van Gogh toen, maar hij is voldoende onder de indruk van het nachtelijk uitspansel
om god te laten weten dat hij zoiets grandioos vindt, elke avond maken dat de sterren op hun eigen plaats komen te staan.

m  - Dear God, © Stuart Hample, Eric Marshall, 1967? , http://forums.redflagdeals.com/ok-children-lets-write-letter-god-331274/ 

Soms ben ik geërgerd wanneer de telefoon gaat.
Waarom dat zo is weet ik niet, maar mijn eerste reactie is :
" ZUCHT, wat nú weer! Het was hier zo rustig. "

Dat gevoel trekt weg hoor, maar ’t is wel de eerste reactie. 
Ik zal ook zeer, zéér zelden zelf iemand opbellen. Enkel als het echt niet anders kan,
of als ik vermoed dat de correspondent om een of andere reden niet per mail te bereiken is.
Of als het vertrouwelijk is, wanneer er geen dingen op schrift moeten blijven bestaan. 
Anders gaat alles per mail en als het dringend is, per SMS.

Ik kán wel een uur aan de telefoon hangen maar
dan moet het ergens over gaan. Dan wel. Dan is het een bespreking. 
Maar gewoon zomaar bellen om te bellen, daar wordt ik heel ongedurig van.
Meestal verzin ik dan een smoes, dat ik aan het eten moet beginnen.

Tegen Tina zei ik ooit eens dat ik naar het toilet moest.
Goed, zei ze, dan wacht ik wel efkes. Die smoes is dus onbruikbaar gebleken.

Mijn telefoon staat meestal af ook. Tina vindt mijn telefoongedrag asociaal.
Waarschijnlijk bedoelt ze niet-sociabel, want de mensen met rust laten vind ik juist zéér sociaal. 
Er was ooit een oudtante die me zesmaal of meer per dag belde. Dát noem ik asociaal.

m – EZW-07/2014, tekst herwerkt maar niet gemilderd

afl. 102/121 ~ De verloren zoon is terug

Mijn bezoek aan Francis viel heel wat langer uit dan voorzien.

Ze zaten beiden aan tafel in hun mortuarium. De enig mogelijke omschrijving voor de fameuze hi-tec keuken van Pat.
Muisgrijs afgewisseld met zwart. Antracietkleurige gefumeerde glazen als kastdeuren.
Een lijkschouwerstafel van drie op twee in grijsblauwe harde steen, het blad met ingewerkte alu-ruitenblad.
Waarom willen vrouwen, die nooit of zelden aan de kookpot staan, persé zo’n super-uitgeruste, grote keuken?
Die werktafel moet een fortuin gekost hebben! Ruimte zat om vier beenhouwersgasten karkassen te laten uitbenen.
Van trompe l'oeil gesproken!
Boven een uiteinde ervan, een logge grootkeuken-afzuigbak. Ook grijs en verankerd in het zilvergrijze plafond.
Geen spatje zonnige kleur, geen gele banaan, geen groene appel, geen noot muziek.
Monotonie troef. Lachneutraliserende design. Neurotiserend tafelen.

Francis sprong meteen op en gaf me een zoen. Terug van weggeweest, mijn zoon.
Zelden had zijn begroeting me zo’n deugd gedaan.
Pat zat anderhalve meter verder aan de overzijde. Toon-in-toon met het interieur.
Crèmekleurige homedress met donkergrijs monogram op de borst.
Een heel vage hoofdknik kreeg ik. Ze prikte in haar bord en las ondertussen een magazine.

'Al gegeten, pa? Kom schuif bij. Er is hier altijd méér dan voldoende!'

'Nee, echt niet, ik heb geen honger. Vandaag toch niet.'

Waarom legde Francis de nadruk op de laatste zin? Een onweerswolk nu al en hij was pas een uurtje terug uit Parijs?
Pat reageerde niet. Ze geeuwde en at automatisch verder. Francis had plots geen trek meer.
Nam zijn bord. Zocht een keukenrol. Trok aan een deur en een deksel vloog omhoog.
Hij veegde het bord schoon en kieperde het papier met de restant in een immens grote alu-afvalbak.

'Ik krijg die troep evenmin door mijn keel. Waar komt die rotzooi nu weeral vandaan, Pat?'

'Een trendy Thai in de Vlaanderenstraat. Voedzaam en gezond!'

'Kom, pa. Heb je de nieuwe zithoek van Pat al gezien. Rechtstreeks uit Milano.
Eentje met blijf-liever-zitten-elementen. Eens erin raak je er echt niet meer uit.
Glaasje wijn? Een Pomerol, nog altijd Frans!'

Ik herkende mijn zoon bijna niet. Nooit zo'n spottende toon gehoord tegenover zijn vrouw.
In dit huis hing geen overdrijvend onweer. Dit was als leven op het scherp van de snede.
Zelfs Serge interesseerde hem ogenschijnlijk niet zo intens.
Ik vertelde hem de kern van de ganse zaak.

Op het moment dat ik de dagboeken uithaalde, kwam Pat binnengesloft.
Ze nam, nee, ze rukte de twee schriftjes uit mijn handen. Wierp er een naar Francis.
Installeerde zich aan de tafel van de eetkamer en begon in het andere te lezen.

'Eén dagboek ontbreekt, Francis.
Het derde boekje waarin je moeder op een bijzonder pijnlijke manier haar laatste dagen beschreef.
Indien nodig zal ik het aan Vloesberghe overhandigen.
Doch liever niet. De bekentenis van Serge moet volstaan.'

'Pa, ik heb ma … haar lichaam gevonden. Jij niet. Ik heb haar zien liggen. Erger kan niet!'

'Precies, jongen. Alleen daarom hoef je niet te lezen
hoe Serge haar geld aftroggelde om zijn speelschulden te vereffenen.
Hoe hij haar religiositeit misbruikte. De boete die hij haar oplegde
zodat zij mijn relatie nog meer traumatiseerde,
me nog meer beschimpte en verfoeide. De pijn die zij …'

'Wat zou je gewild hebben, hé? Dat ze applaudisseerde omdat je haar bedroog?'

De bitsige opmerking van Pat miste haar effect niet op Francis. Ze werd kort verzocht verder geen commentaar te leveren.
Nog beter was het naar haar kamer te gaan. Zijn vader praatte met hem, niet met haar.

'Je had het over de pijn van ma. Ik wil alles weten pa, alles!'

Hij stond moeizaam op en kwam naast mij zitten. In deze band van intimiteit was geen plaats voor Pat.
We praatten zacht verder. Ik vertelde hem veel, maar niet alles.
Repte geen woord over de slaafse onderwerping van zijn moeder, evenmin over extreme perversiteiten in de sacristie.
Wel over de slagen met de palmtakken en finaal met de paterskoorden.
Over Serge's sjoemelende transacties op de Zavel en het geld dat Gerda hem overgemaakt had.
Francis zat er even geschokt bij als ik.
We zwegen beiden.
Door te veel overmand.

wordt morgen vervolgd - bovenstaande tekst is geplaatst met toestemming van de auteur : https://blog.seniorennet.be/titipoes3/archief.php?startaantal=40

leren proeven & een paar zoet-zure portretten

Hieronder een aantal foto's van peuters die voor het eerst citroen proeven. 
Zo te zien is het plezanter een peuter te fotograferen dan een peuter te zijn …
Ook plezant is bij elke foto een paar lijnen verzinnen.

1.   2.   3.

- Verdorie, wat zijn mijn ouders toch grapjassen, ze hebben me wéér liggen. Deze keer met dat geel ding hier. De olijkerds.
  Kind 1 ziet voorlopig enkel het goede in de mensen. Zelf is ze in-goed, ze neemt niemand iets kwalijk, op het naïeve af. Voorlopig.

- Zozo, gij geeft mij dit, wetende dat ik het in mijn mond zal stoppen … wacht tot ik groot ben.
  Kind 2 vergeet niks. Niks, onthou dat. De blik en het handje zeggen genoeg: míjn beurt komt nog. Mob in de dop.

- En toch moet hier iets lekkers aan zijn, anders hadden ze het me niet gegeven. Nog eens proberen.
  Kind 3 is gezagsgetrouw, taakgericht, volhardend. Gaat later bij de politie of in het leger. Of wordt topsporter.

4.  5.   6.

- Doet gij mij zoiets aan? Gíj? Míj? Waarom? Ik die u geloofde, ik die u vertrouwde … komt het ooit weer goed tussen ons? 
  Kind 4 is zwaar teleurgesteld in de mensheid en in het biezonder in zijn ouders. Zo jong en al een desillusie.

- Het likt wel lekker en het lijkt wel lekker, maar ik ben nog aan het nadenken. Het heeft wel iets, denk ik.
  Kind 5 kijkt naar de toekomst. Voorzichtig, dat wel, maar zij zoekt toch de mogelijkheden van die gele nieuwigheid. Wetenschapster.

- Wat hébt gellie toch! Die broek spant al een hele tijd en dan dit óók nog?
  Kind 6 weet het nu al niet meer en het heeft nog zoveel jaren te gaan …

m - EZW-08/2013, herwerkt - http://petapixel.com/2013/08/13/portraits-of-toddlers-reacting-to-tasting-a-lemon-for-the-first-time/ , http://www.voedingscentrum.nl/nl/mijn-kind-en-ik/eerste-hapjes/leren-proeven.aspx 

olé, oké, een hoed met brede randen

“Hoeden, petten, mutsen, een hele kast vol. Ik kan niet tegen de zon op mijn hoofd en heb dus steeds
een onooglijk zonnehoedje in mijn handtas zitten om voorbereid te zijn.
Als ik weet dat we ergens naartoe gaan met weinig schaduw, kies ik een strohoed,
al dan niet versierd met bloemen, strikken en linten, passend bij mijn kleding.
Van elke reis heb ik wel een hoofddeksel meegebracht. Ik neem geen hoed mee naar de zon. Heb er dan toch een nodig.
Koop een exemplaar en ben uiteindelijk te gierig om hem op de vakantieplaats achter te laten.
Moet dat onding dan in een vliegtuigkastje proberen te steken, zonder al te veel schade aan te richten.
En ja in Brussel sta je dan met die zonnehoed de belachelijke toerist uit te hangen.
Volgende keer dat we nog eens naar de zon gaan, vertrek ik met zo een strooien gevaarte in de hand.
Is het helemaal stuk bij aankomst, dan zal het toch nog gebruikt worden. Ze kennen me daar toch niet.
Bij terugkomst heb ik al een exemplaar minder.” MML - 2012

Om een grote zonnehoed ongeschonden en ongekreukt thuis te krijgen,
daarvoor heb ik jaren geleden een oplossing gevonden : ondersteboven.

'k Vertrek met zo'n onooglijk opvouwbaar textielding in de bagage
en ter plaatse koop ik dan iets dat meer geschikt is,
liefst iets dat ook de nek beschermt en een deel van de schouders,
een hoed met brede randen. En met de juiste versierselen. Of juist geen.
Na trouwe dienst kan ik die hoed niet achterlaten.
De compagnon tegen de zon laat men zomaar niet in de steek hé.

Bij de handbagage in het vliegtuigbakje wou ik hem ook niet leggen,
-dat is vragen om massacre- dus moest hij de bagage in om hem
ongekreukt en ongeschonden thuis te krijgen.

'k Vul de onderste helft van de valies tot bijna aan de rand,
ik roefel met de hand in het midden van de spullen een ronde holte,
ongeveer de grootte van de pot van de hoed, en dan leg ik de hoed omgekeerd in de valies.
De randen worden gedragen door de omringende dingen. De pot heeft zijn eigen ruimte temidden dat gedoe.
Dan vul ik de hoed op met klein, zacht materiaal: T-shirts, hemdjes, topjes, ondergoed,
alles wat kan opgerold & opgepropt worden, tot de pot van de hoed goed vol zit.
Zo houdt hij zijn vorm tijdens zijn verblijf in de valies.
De shirts en hemdjes en topjes raken dan wel gekreukt, maar dat zou toch al het geval zijn.
Vervolgens afdekken met de grote platte stukken en de hoed zit veilig.

Heel dat rommeltje is natuurlijk geen zicht wanneer men bagagecontrole krijgt,
maar dat trek ik me al lang niet meer aan. 'k Heb bij andere mensen al erger gezien.
En de hoed komt gaaf thuis, wat de bedoeling was.
Eventueel efkes in de douche leggen en sproeien met lauw water,
om kleine kreukjes eruit te halen. Liggend laten drogen.

m  – EZW-08/2012, herzien - één hoed per valies is het makkelijkste.

afl. 101/121 ~ Gerechtigheid

Mijn mobieltje was me voor. De brabançonne en het nummer van Francis op de display.

'Ja, baas?'

'Hé, Pa, moet je horen …'

'Francis, ik weet nu ...'

'Pa, goed, luister eerst. Heb je de kranten gezien? Ben pas terug van Parijs en heb een blad meegegraaid uit de Thalys.
De regionale pagina's van de editie Brabant. Een jongerenbende is geklist.
Verschillende inbraken in jouw gemeente en aanrandingen op oudere dames.
Ze vermoedden dat ze ma ook op hun kerfstok hebben. Vloesberghe verhoort hen morgen.
Pa, hoor je mij. Ze zijn geklist! Eindelijk!'

'Francis, de snotneuzen hebben met je moeder niks te zien. De dader heeft mij vandaag alles bekend.
Serge! Jawel, jongen Serge! Ik stond net op het punt de politie te bellen.'

'Waar zit die dan?'

'In zijn huis of in zijn kerk, weet ik veel!'

'Ben je gek? Jij laat die zomaar achter?'

'Geen nood, jongen, ik kom het je uitleggen. Over een halfuurtje ben ik bij jou.
Alles staat in de dagboeken van je moeder, jongen, alles. Te veel als je het mij vraagt. Ik kom eraan.'

Marianne was verwonderd dat ik nu nog naar Keerbergen wou. Ik beloofde haar niet te lang weg te blijven.
Hooguit anderhalf uurtje. Eten kon ik nadien. Af en toe zijn microwaves een zegen.
Ik kuste haar. Trok mijn regenjas aan en ging weg. Ze riep me terug:

'Max, je bent toch niet wrevelig over die notaris-affaire. Het had niets, maar hoegenaamd niets te betekenen.
Emotioneel bedoel ik. Puur financiële noodzaak, lieveling. Ik ben altijd zo oprecht met jou geweest.
Ik had te veel schaamte. Angst om je kwijt te raken, snap je? Kon ik de klok maar terugdraaien!
We hadden beslist Gerda kunnen redden! Jij toch. Of je zoon. Je had hem gerust over Serge's bezoek …'

'Stil, lieveling, gedane zaken, weet je.'

Zwijgen bleek voor een keer geen goud. Ook voor mij!

'Morgen is er een nieuw begin. Over één zaak moet je echter nog je hoofdje breken, liefst vanavond. Morgen komen ze mee.'

'Wie komt er mee?'

'Stan en Laurel! Hun huis, hun voeder en hun gekakel maar ook de eitjes.
Think about it, baby! Kusje? Eentje, een vluggertje.'

Ik verdween in de auto. Naar Francis. Plots weer met een zwaar gemoed,
dat deze keer toch geen kwellende leegte liet. Gerechtigheid zou geschieden.

wordt morgen vervolgd - bovenstaande tekst is geplaatst met toestemming van de auteur : https://blog.seniorennet.be/titipoes3/archief.php?startaantal=40

Een groep jonge politieofficieren heeft als taak
de hoogte te meten van de vlaggenmast op het grasveld voor de school.
Zij  trekken naar de mast met ladder en rolmeter.
De ene durft de ladder niet op wegens hoogtevrees,

de tweede komt halverwege liever naar beneden en

de derde laat van daarboven de rolmeter vallen.

Een goede oude wijkagent kan het gesukkel niet meer aanzien. Hij stapt kordaat naar het trio.
Aan de voet van het mastje haalt hij de borgpen uit de scharnier, legt het mastje plat op het gras en meet.
Hij geeft de afmeting aan die jonge officieren en keert terug naar zijn taken.

Wanneer hij buiten hoorafstand is zegt de slimste van dienst smalend:
- Dat is dus ne wijkagent hé! Wij vragen de hoogte en hij geeft ons de lengte!

*  - EZW-08/2013, herwerkt

Ooit in de middelbare school hadden we een les geschiedenis over het ontstaan van het papiergeld.

Kooplieden lieten na hun handelstransacties hun goud bij iemand veilig in depot achter,
zo moesten ze op de terugweg geen struikrovers trotseren.
Voor dat goud kregen deze kooplieden een stukje papier.
Daarop stond dat er werkelijk, wis en waarachtig, gegarandeerd
als tegenwaarde van dat stukske papier, voor 100 dukaten in bewaring lag bij Dhr X te Y. 
Zo'n papier was gedekt voor de nominale waarde die het vermeldde. En betaalbaar aan toonder.

'k Heb toen nooit begrepen hoe het zat met het wisselgeld.
Wat als iemand dat papier als betaling gaf voor een partij artikelen
die maar 50 dukaten kostte? 
En wat als de nieuwe eigenaar van dat papierke nooit in Y moest zijn,
omdat Y bvb Keulen was, of Parijs?

De overstap van metaal geld naar papieren geld heb ik nooit helemaal gesnapt. De beginfase bedoel ik. 
En die namen van toen waren zo mooi, dukaten, dubloenen … en realen en piasters! Bijna bloemennamen.

Een paar jaren geleden was er efkes sprake van een Z-Euro en een N-Euro. 
In het Zuiden zeuren ze met de euro, vandaar Zeuro
en
in het Noorden worden we daar neurotisch van, vandaar Neuro. 
De benamingen Zeuro & Neuro vond ik wel grappig, heel raak ook,
maar klinken deed dat toch niet. Die hele oude benamingen vind ik mooier. Véél mooier.

Bij het woord geld besef ik wel wat het betekent.
We hebben geld nodig in ons bestaan zoals onze longen zuurstof nodig hebben, of een aantal dingen gaan niet (meer) door. 

Bij het woord Geld, met een hoofdletter, écht Geld dus,
zie ik een kistje in hout, met mooi koperbeslag, met een slot dat een beetje knarst en
met scharnieren die beloftevol piepen. De sleutel is tamelijk groot, dus belangrijk voor zo'n kistje.
En daarin zouden dan muntstukken zitten. 't Kistje moet niet vol zijn, een half handje geldstukken zou al mooi zijn.

We hebben twee van die kistjes in de boekenkast in de woonkamer staan.
Eentje voor LM en eentje voor mij. Ik kijk er regelmatig in,
maar nooit ligt daar een piaster of een reaal. Laat staan een dubloen of een dukaat.  

m  – EZW-08/2014 - Afbeeldingen van reaal munt , https://nl.wikipedia.org/wiki/Reaal_(muntsoort) ,
Afbeeldingen van dubloen , http://nl.wikipedia.org/wiki/Dubloen , Afbeeldingen van dukaat , http://nl.wikipedia.org/wiki/Dukaat

afl 100/121

Ik vloekte. Haar woorden snoerden mij de keel. Ik dacht aan wat hij mij op de mouw had gespeld.
De ellende, de vragen, de twijfels van toen, het meesmuilen van Francis, de verwijten van Pat,
de dagelijkse portie getier van Gerda. Alles kwam terug.
Zeker het verdriet in de ogen van mijn vrouw, toen ze dacht dat ik …

Ik deed haar heel kort mijn verhaal over Serge.
Alles wat hij mij en Gerda had wijsgemaakt. Het gezicht van Marianne werd nog witter.

'En jij geloofde die verzinsels, Max? Die loeder! Ik zweer je op het hoofd van mijn vader, dat ik
buiten die ouwe geilaard geen andere man dan jij heb gehad.
Jij bent mijn eerste en echte liefde, zoetje. Zoiets voel je toch.
Vriendjes bij de vleet, eendagsvliegjes, met een kusje hier en een kneepje daar.
Ook een drietal mannen. Voorbijgangers eigenlijk. Etentje en bioscoop. Meer niet. Nooit.
Vorig jaar kwam dat stuk ongeluk opnieuw aan de deur.'

'Serge? Hier opnieuw? Wanneer?'

'Precies weet ik het niet meer. Een poos na je fameuze onthullingen aan je zoon.
Vader was juist in bed. Er werd gebeld. Hij stond daar, de monnik in wolvenvel. Hij wou me dringend spreken.
Over jou, zijn beste vriend. Ja, hij had ook atheïsten onder zijn kennissen. Jij was er een van. Ik was verkeerd bezig.
Ik moest weten dat zijn vriend nooit zijn vrouw in steek zou laten voor mij. Je was immers financieel van haar afhankelijk.
Kinderen hoefde ik ook niet te verwachten. Zou Max nooit willen. Zijn zoon was alles voor hem.
Er was in zijn leven geen plaats voor anderen, zeker niet voor een bastaardje.
Een mooie, jonge vrouw was geschapen door God voor het moederschap. Die vreugde zou ik ontberen door bij jou te blijven.
Ik was mijn leven aan het vergooien en eens zou ik daarvoor een hoge prijs betalen.
Ik wist toch dat hij over bewijzen beschikte van mijn chantage bij notaris Van der Veecken?
Interessant materiaal voor de politie, zei hij, zelfs na jaren. En ja, hij wou me nog een laatste kans geven.
Weet je wat die laatste kans was?'

Ze schonk zich nog een glas cognac in. Ze nipte niet zoals gewoonlijk.
Ze slokte gulzig het vocht naar binnen. Ik trachtte intussen Vloesberghe te bereiken.

'Max, luister je? Die laatste kans! Twee briefjes van honderd.
Voor jou, pak aan, zei hij. Mijn kloten staan opgezwollen van verlangen, ik moet je hebben.
Wat hij heeft, wil ik ook. Hier, vooruit op tafel. Ik betaal. Trek je slipje uit en toon je tieten.
Wil je dat ik op je buik kwak. Geen probleem. Het is zo voorbij en we spreken er niet meer over.
Ik wil Max zijn, sluit je ogen en roep zijn naam.'

'De smeerlap, dat loeder!'

Marianne snikte klagend: 'Max, hoe kun je dan nog enig vertrouwen in die vent hebben? Je moet Vloesberghe nu meteen bellen.
Laat hem toch aanhouden! Tegen morgen zit hij misschien al ergens in Spanje', besloot ze in radeloze paniek.

'Je hebt gelijk, ik bel meteen!'

wordt morgen vervolgd – bovenstaande tekst is geplaatst met toestemming van de auteur : https://blog.seniorennet.be/titipoes3/archief.php?startaantal=60

Linda uit Clearwater Beach, Florida

Ze doet het met één hand, zonder zich te bukken en ze laat geen steek vallen. 
Daar kan ik echt op staan kijken, als mensen hun vak in de vingers hebben.

                                    
klank aanzetten,
http://www.youtube.com/watch?v=vWYgcgkreoI 
01min59 van uw tijd

m – EZW-08/2013, herzien