Archief

Hij is letterkundige, gelijk welke taal of spelling. Boeken? Hij verslíndt boeken !

Italian Language, Beppe Giacobbe    

voor meer van deze illustrator, Afbeeldingen van beppe giacobbe, 
bevreemdend, eigenaardig en tegelijk mooi wat hij doet. En raak.
m  - HiH-06/2015, lettergewijs bijgewerkt

moéten we blij zijn met een telefoontje?

Deze tekst heb ik gevonden op 't Net en nu staat hij hieronder
omdat ik hem zo duidelijk vind en ook omdat ik me er helemaal mee kan verenigen. 
De blauwe tekst is van mij, niet van de auteur. Zij heet Pauline Bijster.

Een bekentenis : ik kan dus niet meer telefoneren. Ik houd ook niet van bellen
en neem mijn telefoon nooit op. En ik bel je ook niet terug, mocht je daarop wachten.

Ik zal je vertellen waarom, dan hoef je het ook niet meer te proberen.
Als de telefoon gaat, ben ik namelijk nét aan het werk, of in de supermarkt bij de kassa.
Of in een stiltecoupé van de trein of heel vaak achter het stuur.
Of ik sta met een pollepel in mijn ene hand en een hete pan in de andere,
of ik heb de kinderen net onder de douche gezet. Of één van hen huilt waardoor ik je toch niet zou verstaan.
Of ik ben in gesprek met iemand anders en dan is het niet beleefd tussendoor de telefoon op te nemen,
of mijn vriend heeft net de Deense serie aangezet waar we samen naar zouden kijken.
Of (meestal) een combinatie van deze dingen.
En in het uitzonderlijke geval dat je precies belt op het moment dat ik niets doe,
blijf ik graag nog even niets doen – dat komt al zo weinig voor.

Het is niet zo dat ik moeilijk te bereiken ben: ik kijk zo vaak naar mijn telefoon met daarop
de laatste sms, Whatsapp, mail, Facebook en nieuws dat het bijna ongezond is.
Alles wat je me stuurt, heb ik binnen een mum van tijd gelezen en meestal ook beantwoord.
Maar dan kan ik het in mijn eigen tijd doen, snap je?
Ook al is mijn eigen tijd misschien maar een minuut later dan het moment waarop jij wilde bellen,
het komt in mijn eigen tijd altijd beter uit.

Een telefoonconversatie gaat simultaan, een geschreven conversatie niet.
Bij mails kiest elk zijn/haar geschikt moment om te lezen en te schrijven.

Sms liever 

Hiernaast vind ik dat alles waarvoor je me eventueel belt, beter per geschreven woord uitgewisseld kan worden.
Via sms heb ik namelijk de mogelijkheid een moment na te denken
over de vraag die je me wilt stellen (of andersom: om de vraag te formuleren die ik jou wil stellen)
en tijd om de woorden beter te rangschikken, zodat er staat wat ik bedoel.

Een tijdje geleden las ik een stukje hierover (het spijt me dat ik de schrijver ervan ben vergeten).
Er stond dat sms'en en mailen op een bepaalde manier minder eerlijk is,
juist omdat je even de tijd hebt om het te formuleren.
Via een bericht kun je jezelf laten zien hoe je graag gezien wil worden in plaats van hoe je écht bent.
Daarbij vroeg ik me meteen af hoe erg dat is;
want op het moment dat ik heel geconcentreerd aan een verhaal bezig ben,
of juist met een hete pan en gillende kinderen om me heen in de keuken sta,
wil je echt niet weten hoe ik echt ben. (herkenning!:o)
Dan kun je beter wachten op de voor de buitenwereld geschikte versie van mij.
Niemand heeft iets aan een stotterend antwoord van iemand die met zijn hoofd bij andere dingen is. 

Telefoonetiquette 

Mijn vrienden nemen ook allang hun telefoon niet meer op.
Als ik toch bel, moet ik minstens vier keer bellen en dan zegt hij of zij:
"Hoi! Hoe gaat het? Vind je het goed als ik je zo even terugbel?!"

Ik denk dat de telefoonetiquette is veranderd.
Vroeger was het onbeleefd om iemand na een uur of acht, negen ’s avonds te bellen.
En op zondag: ik heb wel eens iemand aan de telefoon gehad die verstoord opmerkte dat het zondag was.  
Nu begint bellen überhaupt erg onbeleefd te worden. Hooguit je aller-allerbeste vrienden bel je nog,
zonder van ze te verwachten dat ze opnemen of daadwerkelijk tijd hebben voor een gesprek. 

De mensen met rust laten, het staat hier anders verwoord, maar het is wat ik bedoel.

Bel anders maar eens iemand met een werkverzoek of aanvraag of bestelling:
wedden dat degene aan de andere kant van de lijn zegt dat je het even op de mail moet zetten?

Ik denk dat bellen uitsterft. Dat zou fijn zijn,
dan hoef ik me ook niet meer schuldig te voelen als ik je weer eens niet heb teruggebeld.

m – EZW-2013, 07/2014 - Paulien Bijster, http://www.612telefoonservice.nl/nieuws/ik-bel-je-niet-meer-en-wel-hierom/  

afl. 062/121 ~ Herboren worden en toch...

Ik werd een ander man toen ik een halfuurtje later bij Marianne kwam.
Ik maakte mezelf wijs dat zij en ik ons als herboren waanden en we reden naar Les Arcades.
Marianne genoot van de moules Saint-Tropez, de lamsfilets en de geflambeerde flensjes.
We gekscheerden. Raakten licht beneveld. We wilden vergeten. Tomeloos opgaan in de roes.

Ook later in de hotelkamer, met de open ramen op de lawaaierige doorgang van de Koninginnegalerij.
Onze naakte drift uitschreeuwend en alle paradijzen veroverend
zoals die allereerste keer bij Céline, op mijn verjaardag.

We wilden echter te veel. De gewone spontaniteit ontbrak. Net alsof we het mariannen en maxen verleerd hadden!
Twee stuntelige debutanten waren we. Overdreven passioneel doend met het besef dat er dubbel bedrog werd gepleegd.
Om de smart en de angst te verbergen.

Marianne had haar werkuren geswitcht en we sliepen tot tien uur.
We voelden ons, ondanks alle wriemelende en verpestende beslommeringen, rustiger.
Vonden onze glimlach terug en gingen ontbijten op het terras van de Mokafé, verderop in de galerij.
Youssouf bracht ons de Nederlandstalige kranten.
Marianne's blik viel meteen op een loktitel van een populair sensatieblad.

'Potverdomme! Die hypocriete kaloten, moet je horen, Max!'

Ik had haar nog nooit zo verontwaardigd horen tieren.
Ze bonkte met de vuist op de zitbank en Moka, de grijsgestreepte, luie huiskater sprong blazend weg.
De stem van Marianne sneed als een gescherpt mes:

'Moord op mevrouw Cijnens blijft mysterie! Gaat echtgenoot-journalist wel vrij uit?
Lees het exclusief interview met boezemvriendin van slachtoffer op pagina drie!
Dat is straf! Waar halen ze het vandaan?'

'Och, die pulpkrant!'

Ik schokschouderde erom. Die jongens kende ik wel. Nieuws brengen in een opgejutte, ronkende en kleurrijke verpakking.
Sensatiebubbels. Zoveel mogelijk bedrukt papier verkopen om de laagste gevoelens te bevredigen.
Tja, de pot moest de ketel niets verwijten. Ik had er destijds met "De Klapper" ook vlijtig aan meegewerkt,
al was het mij meer te doen geweest om gossip uit film- en showwereld.

Dat de concurrenten van onze uitgeverij nu de hoofdredacteur van een blad,
dat hen jaren van jaloersheid had doen knarsetanden, met dankbare graagte op de korrel namen,
was zo logisch als wat. Met beleefde modder gooien, maar eerst de handschoenen aan.

'Ik wil dat flauw gezever niet horen, schat, kom we gaan door!'

wordt morgen vervolgd - bovenstaande tekst is geplaatst met toestemming de auteur: https://blog.seniorennet.be/titipoes3/archief.php?startaantal=100

Hautain en met een ijzige blik keek hij zijn rivaal aan.
“Achteruit gij snoodaard, sprak hij met verstikte stem, gij zult …” 

- Wat is dat van die verstikte stem? Wat zit ge nu weer te schrijven, vroeg LM.
- Een vurige soap op Vuurland, antwoordde ik, in de hoop dat hij efkes stil zou blijven.
- Er spelen geen soaps op Vuurland, zei hij, 't is daar nu te koud om onnozel te doen.
- Jawel, volop drama. En daar is nog ruimte voor pathos en duel. Kijk maar :

  
m  – HiH-05/2015, herzien - http://nl.wikipedia.org/wiki/Vuurland , http://nl.wikipedia.org/wiki/Koningspingu%C3%AFn

iets om de dag mee te beginnen

Arraial do Cabo (Brazil) om 08h00 op 05/03/2012.

Ongeveer 30 dolfijnen stranden en allemaal worden ze gered door vroege wandelaars. 
Het filmpje brengt dat in beeld, én het stranden én de redding. Een onwezenlijk zicht, dat stranden. 
Hoe meer ik het bekijk, hoe meer ik me afvraag wat daar gebeurt. Wat heeft hun sonarsysteem verstoord?

Eens de dolfijnen  terug voorbij de branding geholpen zijn, kunnen ze zelf verder naar zee.
Maar ze daar kríjgen, tot voorbij de branding, dat vraagt wel wat mankracht.

De eerste mannen die in gang schieten dragen alle drie een blauwe bermuda en
een oranje T-shirt met opschrift. Strandpersoneel? Personeel van het gebouw dat links soms in beeld komt? 
Ze weten in elk geval wat hen te doen staat :
de dieren bij hun staart grijpen & tot voorbij de branding terug in zee slepen.
En hoe dat moet gedaan worden : kordaat, met kracht en zonder aarzelen.

Dan komen de wandelaars in gang. Een beetje onwennig. Een beetje stuntelig.
't Is ook een grote beest hé, een dolfijn. Een grote bange beest dat met zijn staart slaat.

De voorlaatste dolfijn probeert precies met heel zijn/haar lijf te helpen,
-op 03min00, links in beeld, het dier wordt gesleept door een man in zwarte T-shirt-
maar zo werkt het eigenlijk tegen. Wanneer het dier eindelijk in voldoende diep water is,
wuift het drie keer met zijn staart, als om te bedanken.
-op 03min24, midden in beeld. 

Het geluid van de branding slaat zo van het scherm.
klank niet te luid zetten :
https://www.youtube.com/watch?v=ekmMD8oYtJ0 
03min45

Geen dure Greenpeace-operatie of spectaculaire Sea Sheppard-interventie.
Die zijn ook nodig natuurlijk. Maar hier waren het gewoon de mensen van ter plaatse,
zij gaven hun energie en tijd. En zij verdienen nu eeuwige roem op You Tube, zij het anoniem.

m   - EZW-07/2014, bijgewerkt

afl. 061/121 ~ Schatten rond de bedstee

'Wanneer zie ik je, venteke?'

'Mocht het alleen van mij afhangen, dan kwam ik meteen naar jou toe en ging nooit meer weg, schat.'

Ze reageerde niet, vroeg abrupt: 'Iets gevonden, Max?'

'Nee … Marianne, luister, ik ben doodop. Niks geslapen, nog niks gegeten. Ik zit onder stof en webben.
Ik voel me vies, vuil. Ik wil in bad en dan een stevig maal. Naar de Queen Anne ga ik niet meer.
Naar dat hotel aan de basiliek evenmin. In dit kot blijf ik evenmin, so what baby?'

Ik had het kort, wellicht wat te scherp-snijdend gevraagd. Ze weifelde even en zei dan zachtjes:

'Oké, ik heb het begrepen. Neem mee wat voorlopig nodig is. Ik verwacht je over een tweetal uurtjes.
De stevige maaltijd zal op tafel staan. Is mijn maatje eindelijk tevreden?'

'Zoetje, ik wil echt niet dat jij je nu uitslooft voor mij. Trek iets leuks aan. Ik kom je oppikken.
Zet mijn spullen af en dan we gaan uit eten. We hebben het beiden echt nodig eens onder normale mensen te zijn.
Ik wil menselijke warmte en gezelligheid. Ik bel nu meteen naar Les Arcades, in 't Beenhouwersstraatje.
Wees gerust geen toeristische plekpleister. Sylvia en Danny da's daar één brok hartelijkheid en de keuken valt meer dan mee.
Wordt het te laat, geen probleem. We kunnen er zeker blijven overnachten.
Hun hotelletje is er vlak naast en ik breng je 's morgens naar kantoor. Tot straks, je t'aime!'

Ik douchte haastig. Rende naar mijn kamer. Greep een en ander bijeen.
Kieperde alles in een reistas en sjokte naar beneden. De terrasdeur en keukendeur op nachtslot en weg.
Minute papillon! Wat wou denkduiveltje dit keer? Wie zijn we vergeten? vroeg hij.
Stan en Laurel! Vooruit, de tuin in, eieren rapen en beestjes voederen.
Bied je excuses aan, kippen hebben vriendschap nodig of ze leggen niet meer!

Regenmantel aan, revolver en kogels in de diepe zakken en de tuin in.
De eerste doffe tonen van de Brabançonne! Wie nu weer?
Marianne toch niet om te zeggen dat het feest uiteindelijk niet doorging!

'Saepe pax periculosior bello fuit!'
Serge! Die onnozelaar!
'Arme vriend, vaak was vrede gevaarlijker dan oorlog. Hoe gaat het met jou, Max? Heb je je evenwicht al wat teruggevonden?'

'Ik heb geen tijd en ik val om van vermoeidheid.'

'Ik ben reeds een hele dag in gedachten bij jou, mijn vriend. Ik kom pas terug van de politie.
Ik heb er Madeleine en Adrienne heen gereden. Ze zijn net als ik ondervraagd.'

'Serge, maak het kort. Ik moet weg …'

'Ja, Francis verwacht je. Hij heeft vernomen dat Gerda's stoffelijke resten maandag worden vrijgegeven.
Hij gaat je dus bellen over de plechtige teraardebestelling. Luister, waarde vriend, ik wil je nog iets zeggen …

'Kan het wat vlugger, ja?'

'Max, verbreek de verbinding niet. Scheep me ook niet af. Ik sprak met inspecteur Vloesberghe.'

'En jij hebt die man heel wat kunnen vertellen!' schampte ik boosaardig.

'Nuttige zaken, Max, echt nuttige zaken. Je kan me misschien niet lijden, maar ik ben geen charlatan en nog minder een schijnheilige.
Volgens wat Francis me zegde, zou het mogelijk zijn dat een en ander uit Gerda's kamer werd ontvreemd.'

'Kerkbazaar!'

'Vergis je niet, waarde vriend. Je beseft het misschien niet. In Gerda's kamer is een fortuin verzameld!'

De antieke bidstoelen, de kerkboeken uit de veertiende eeuw, de gouden en zilveren monstransen,
de wassen madonna’s onder stolp, de polychrome heiligenbeelden! Serge wist er verdorie meer van dan ik!

'De "kamerende" zielenherder, weer iets nieuws!'

'Spectemur agendo, Max, beoordeel ons naar onze daden. Die kamer was een bezinningsoord voor onze gebedsgroep.
Vooral Adrienne heeft aan de inspecteur een vrij behoorlijke beschrijving van de inboedel kunnen geven.
Niet alles, maar toch heel wat. Wij blijven er allen bij, dat een of andere bende de woning is binnengedrongen.
Ondanks mijn vele waarschuwingen bleef die brave Gerda geloven aan de innerlijke goedheid van elke mens …
Max, ik wil het in feite hebben over de teraardebestelling van Gerda, wij moeten …'

'Serge, wij moeten juist niets. Valt er iets te regelen, doe het dan met Francis. Oké? Salut.'

Eindelijk van die kwal verlost! Een fortuin aan kerkbazaar op haar kamer? Francis had daar beslist ook geen idee van.
Als iemand het kon weten, dan was het die pastoor en niemand anders.
Ik moest dringend de verzekeringsmakelaar contacteren, de raad van Vloesberghe opvolgen,
de troep van Gerda en andere waardevolle voorwerpen laten opslaan. Onbewoonde villa's nodigen uit tot inbraak.

Ben je gek, riep denkduiveltje. Die gasten van de belastingen weten je ook wonen, hoor!
Nooit gehoord van een aangifte nalatenschap! Het kan goed zijn dat die witte brigade
een gedetailleerde plaatsbeschrijving heeft opgesteld. Wat als de belastingen het in hun hoofd krijgen om te neuzen in die dossiers?
Overleg eerst met je zoon. Hij is gewiekst genoeg. Weet hij het niet, dat hij zijn netwerken optrommelt.
Morgen overleg met hem. En nu, hop, naar Marianne.

wordt morgen vervolgd - bovenstaande tekst is geplaatst met toestemming van de auteur : https://blog.seniorennet.be/titipoes3/archief.php?startaantal=100

mannen die zich wat meer blootgeven, wat houdt dat in?

Wat dat inhoudt? Yohann en Raphael, twee jongens uit Montreal,
zijn professionele jongleurs en zij zien het zo :  
klank aanzetten
https://www.youtube.com/watch?v=aSXZtYFdvsI 
04min16 

Nee, er valt geen handdoek, wat had ge gedacht, het zijn jongleurs! 
Le plus Grand Cabaret du Monde, met als presentator Patrick Sébastien, FR2.
Af en toe vraagt deze gastheer de artiest na het optreden bij hem aan tafel voor een gesprekje,
maar bij dit duo lag dat wat moeilijk, denk ik, de zaal in stappen met maar één handdoek voor hun tweeën.

m  - met dank aan FIV – EZW-09/2014, HiH-05/2015, herwerkt - http://www.lesbeauxfreres.com/

Wat er gebeurt wanneer men een kleuter en een open pot verf twee minuten alleen laat :  

https://www.youtube.com/watch?v=4DPYoe2XAxc      foto van 't Net

Dat kindje zit onder de verf. Wat er met het interieur gebeurd is vind ik niet erg.
Bij een open pot verf en een ladder laat men een kleuter niet zonder toezicht.
Dat is om miserie vragen en miserie hebben ze dus onmiddellijk geserveerd gekregen.

Maar het kind zelf zit onder de verf. Zo te zien voor drie kwart. Of meer. En dat is gevaarlijk.
Nu hoop ik dat het een geënsceneerde foto is en dat al dat wit onschadelijke yoghurt is.
Maar ik vrees dat het verf is, aan de voetafdrukken te zien en de spatten bij de voetjes. 
En er schoot me iets te binnen van lang geleden.

Tijdens de geschiedenisles wou de lerares ons duidelijk maken wat de aanloop geweest was
naar de Franse Revolutie. Over de uitspattingen van de rijken en de Lodewijken.
Eén van de voorbeelden ging over banket. 
Een sensationeel banket moest afgesloten worden met een spectaculair banketgebak.
Dat sluitstuk moest een vertoon van praal zijn, zowel qua afmetingen als qua afwerking.
Het gevaarte werd binnen gerold en bovenop troonden al eens levende cupidootjes,
dat waren in zilver of in goud geverfde kleuters.

De verf was geen onschadelijke body-verf natuurlijk. Het was de verf van toen, de niet-wateroplosbare soort.
Door de giftige pigmenten stierven de kleintjes achteraf.
Ze stikten omdat de huid niet meer kon ademen. Maar dat werd dan als zijdelingse schade afgedaan.
De kinderen waren waarschijnlijk ook op voorhand 'gekalmeerd' om te blijven liggen of zitten.

Over de levende geverfde cupido's heb ik geen documentatie gevonden, maar wel iets over chemicaliën op de huid.

"Stoffen die door de huid worden opgenomen zijn chemicaliën waaronder landbouwgif.
en waaronder ook verf
Deze stoffen veroorzaken een verlamming van de spieren.
Hierdoor kunnen ernstige ademhalingsproblemen ontstaan.

De behandeling van deze slachtoffers is :

- Verwijder kleding en spoel tenminste 30 minuten het geraakte lichaamsdeel
- Zorg dat het slachtoffer zo snel mogelijk in het ziekenhuis komt "

En nu vraag ik mij af hoe het verder gegaan is met dat kindje op de foto. 
30 minuten douchen en dan naar Spoed, of moest de fotograaf eerst nog de foto posten?
Of de schade opkuisen terwijl het kind 'op straf' stond. En onderwijl droogt de verf op dat klein lijfje … 
Wat er ook van weze, ik vind het een akelige foto.

---

Alles oké met de kleine.

Gisteren voormiddag werd ik over en weer gestuurd van Failblog naar Pinterest en terug,
maar ik vond nergens geschreven of gesproken info over het verfmeisje.
'k Gebruikte de verkeerde zoekwoorden merk ik nu, want het hele verhaal
staat op de site van het AD. Met dank aan JDB voor het doorsturen.

Wanneer deze kleine later gaat solliciteren, wordt het een job in de verfsector waarschijnlijk,
én ze kan aantonen dat ze van zeer jong al in de materie geïnteresseerd is.

Anistyn Farmer     foto van ’t Net 

https://www.ad.nl/bizar/anistyn-2-neemt-bad-in-emmer-witte-latexverf~a10ce84a/ 
m  – HiH-07/2015, toen bijgewerkt dank zij JdB , https://nl.wikipedia.org/wiki/Verf#Milieu_en_gezondheid

afl. 060/121 ~ De zoektocht

Het huis stond er zoals ik het nooit tevoren had willen zien. Beeld uit een mistig grijze waternevel.
Zo op het eerst zicht al jaren onbewoond. Koud. Ongezellig. Afstotend. Potdicht. Stilte alom.
Niet eens een verre nieuwgierige burenblik. Een spookhuis. Nooit het mijne geweest. Een graf van een huis.
Ik ging onzeker naar binnen. Als kwam ik niet in een bekende ommuurde veiligheid, maar op vijandig gebied.
Met hier en daar loerende flikken. Er was natuurlijk niemand. Mijn ogen gingen direct naar de trap. Daar had ze gelegen.
Waren er nog bloedsporen, andere sporen?
Hadden ze een krijttekening van het corpus aangebracht, zoals in een film steeds ziet?

Trek het je verdomme niet aan, suggereerde denkduiveltje. Ik hoop dat je tenminste weet waarvoor je gekomen bent!
Vooruit eerst naar boven! Kledij en ondergoed, sokken niet vergeten,
scheergerief, tandenborstel, aftershave en je shampoo tegen schilfers. Je kleerborstel!
Nee, Marianne heeft dat niet. Jonge vrouwen gebruiken meestal zo’n kleefspullen
en jij gaat je daar blauw aan ergeren. Komaan, automatische piloot inschakelen en dan wegwezen.
Nee, stop, vriend, eerst zoeken. Goed zoeken! 

Ik trok mijn klamme overjas uit en daalde meteen af naar de kelder, de rommelkelder.
Daar, in de uiterste webbenhoek, tussen een drietal oude tuinstoelen, een manke tafel
en een kleurloos versleten zonnescherm stond vaders gereedschapskist. Een ruime, houten, logge bak.
Proppensvol met allerhande oud en nutteloos alaam. Ik wist zelfs niet of er iets uit verdwenen was.
Nerveus maakte ik de kist leeg. De browning FN lag er nog, helemaal onderaan.
Eerst zorgvuldig verpakt in grauw papier en daarna in een beschermende vilten doek, het doosje met kogels erbij.
Dát had de politie dus over het hoofd gezien! Ik nam de browning en de kogels mee.
Gooide de kist daarop weer vol en startte nauwgezet mijn verder kelderonderzoek.
Vastbesloten het huis van onder tot boven onder de loep te nemen.
Gerda's schriftjes moesten ergens liggen. Die zekerheid had ik voor honderd procent. Maar waar?
Ik zag twee grote ijzeren reiskoffers, die nooit voor enige vakantie hadden gediend.
Ze waren nog door Francis gevuld met tekenboeken, stripverhalen, schoolagenda's,
cursussen, stapels statistieken, fotoalbums van de Vanbesiens, schoolrapporten en eindwerken.

Heel die bestofte rimram doornemen vergde ruim twee volle uren en bracht niets op.
Het deed me wel mijmeren over een tijd dat ik hoopte mijn zoon, op wie ik destijds zo trots was geweest,
nog eens te kunnen waarderen als mijn evenbeeld. Ik was hem stilaan kwijtgeraakt.
Voornamelijk door Gerda's toedoen. Nu bleef Pat tussen hem en mij.
Pat, met al haar heimelijke gifpijlen naar mij, de schuld en de boete die ze me blijvend wou opleggen.
Ik kreeg het opnieuw moeilijk, doorzocht niettemin de drie overige kleinere kelderruimten,
vond niets en klom vermoeid de trap op, onder het stof en de spinnendraden.

Genoeg voor vandaag. Dit huis was immers nog altijd het mijne.
Ik kon morgen en overmorgen verder rustig de tijd nemen om voort te zoeken.
Ik had een fles St. Estèphe meegenomen. Ontkurkte ze, nam een stevig glas en belde Marianne.

wordt morgen vervolgd - bovenstaande tekst is geplaatst met toestemming van de auteur : https://blog.seniorennet.be/titipoes3/archief.php?startaantal=100

Die was niet binnen voor de regen !  MPC

shakin’ the blues off    Iris Scott

Op een dag was het te warm om verder te werken en Iris Scott ging haar penselen uitwassen.
Terwijl ze daarmee bezig was vroeg ze zich af of ze die penselen echt nodig had.
Dat was een gelukkige gedachte, nu heeft ze meer voeling met verf en doek.
En nu wast ze rubber handschoenen ipv penselen.

Hoe dit werk tot stand kwam : klankvolume laag houden, https://vimeo.com/112581761 , 01min50
Wat Scott nu doet, 03/2018 : klankvolume laag houden, https://vimeo.com/257120304 , 04min10

Scott met haar model 
MPC&m – 06/2014, bijgewerkt