Archief

afl. 049/121 ~ Boterbriefjes

Kort daarop overleed haar vader.
Zonder harteloos te lijken, schrijf ik toch dat het een goede oplossing was voor hem en vooral voor Marianne.
Walter had naar het einde toe palliatieve zorg nodig.
Marianne had onbetaald verlof opgenomen.
Zij was de uitputting nabij.
Het enige wat ik kon doen, was financieel bijspringen en toeschouwer blijven op afstand.
Ze liet Walter cremeren.
Het werd een sobere, stille plechtigheid, opnieuw zonder mij. Zoals zij het wenste.
De drukte na het overlijden van Walter luwde.
Doch de daaropvolgende weken verliep ons enig contact meestal ’s avonds.
Over de telefoon.
Ik had er alle begrip voor. Wou haar helpen, maar mocht niet.

Alleen Jenneke mocht een en ander voor haar doen. Soms ook haar buren.
Alleen mensen, die Walter hadden meegemaakt.
Mensen met wie ze herinneringen deelde.
Mensen die geen vragen stelden.
Mensen die precies wisten wat uit Walters leven ingepakt moest worden om te bewaren.
Mensen die zonder veel vragen wegbrachten wat plots overbodig geworden was.
Marianne bleef het moeilijk hebben.
Constant vermoeid. Haar bioritme totaal ontspoord.
Afkicken van de jarenlange zorgen. Niemand meer in huis.
Een huis nu plots meer dan veel te groot voor haar alleen.
Het zou logisch geweest zijn, had zij haar woning nu voor mij opengesteld.

Af en toe een bezoek, zo hoopte ik. Een enkel keertje blijven overnachten,
samen kokkerellen en tuinieren. Langzaam bouwen aan onze droom.
Wennen aan een leven samen. Een huwelijksleven liefst.
Ze wou niet.
Haar man, haar minnaar bij haar thuis, mocht voorlopig nog niet.

Ik begreep haar tegenstrijdigheid niet.
Niemand, zelfs Gerda noch Francis, kon ons de weg versperren.
Marianne was eindelijk vrij en ik meer dan beschikbaar.
Slechts één jaar vroeg ze. Voor mij 365 heel lange dagen.

'Een jaar en dan alles, Max, alles.'

'Ook een huwelijk?' vroeg ik.

'Ja, ook dat, Max, doch zolang Gerda er is.'

Ik drong niet verder aan.
Ik kreeg meer en meer de overtuiging dat het uiteindelijk wel goed zou komen.
Onze wekelijkse lange namiddagen bleven intact.
Ik grinnikte tegen mijn spiegelbeeld, dat ik er nog nooit zo fit en jeugdig had uitgezien.
Een waarheid als een koe trouwens.
Ik kon niet gelukkiger zijn.

Mijn kapitaal had ik nog niet volledig terug van Francis.
Nog een viertal maanden schatte hij. Daarover hoefde ik mij geen zorgen te maken.
Mijn enig probleem was en bleef Gerda. De verzuring van mijn leven door die helleveeg.
Onmogelijk te beschrijven! Scheiden zou ze nooit, de tang.
Dat stond als een paal boven water.

Wat dan met Marianne en mij? Gewoon bij haar intrekken?
Een nieuw samengesteld gezinnetje vormen,
zonder de zekerheden te kunnen bieden, die ik voor Marianne wou?
Voor onze relatie zou het weinig uitmaken. Integendeel!

Stel echter dat er mij iets overkwam?
Per slot van rekening, hoe weinig het ook voor ons uitmaakte,
het leeftijdsverschil van vijfentwintig jaar bleef een feit.
Een samenlevingscontract? Neen, liever een boterbriefje met alle wettelijke zekerheden vandien
en de bekroning van onze liefde eveneens gelegaliseerd. 

wordt morgen vervolgd - tekst geplaatst met toestemming van de auteur: https://blog.seniorennet.be/titipoes3/archief.php?startaantal=100

zodra ze geleverd zijn, worden je prestaties soms snel vergeten. van P² 

Dat is echt een overdenksel voor vandaag.
'k Denk dat ik de kokerij vandaag was simpeler zal houden dat gisteren, want gisteren stond ik te zweten aan de kookplaat.
Niet omdat het zo warm was, maar omdat ik twee struise vismoten aan het pocheren was
en bij mij kloppen die tijden zelden of nooit. Nooit. Daarom dacht ik bij mezelf : flut!
'k Heb al die papierkes met tijden opzij gelegd en ik heb de moten 'op 't oog' gepocheerd.

Dat is prima gelukt, maar ik was zo straf de kleur van het vissewit in het oog aan het houden
dat ik alle gevoel voor tijd kwijt was.
En ineens was ik ook de pedalen kwijt : ben ik wel goed bezig?
Slecht voor de gemoedsrust, dat soort situaties. 'k Begon er van te zweten
en tegen dat de borden op tafel stonden was ik te moe om te proeven wat ik at.

LM heeft daar allemaal geen last van, hij doet niet moeilijk over eten.
Hij had niet eens door dat de vis voor een keer
écht volgens de regels van de kunst gegaard was en dat het me picobello gelukt was.
Maar hij zei wel iets van 'lekker'. 
Twintig minuten later stonden de borden in de vaatwasser en was de vraag : "Wat eten we morgen?"
De vismoot was al vergeten.

Vanmorgen keek ik eens wat frigo en diepvriezer te bieden hebben. 
Ik ga er niet lang over nadenken, want ik doe geen zware inspanningen vandaag.
Het wordt steak tartaar met een gemengde sla, eentje à la moi.
En met brood. Geen gebakken petatjes deze keer. Er komen vandaag geen potten op het vuur.

Die tartaar ga ik nu al maken zie, nu het nog fris is.
Des te beter zijn de smaken gemengd tegen vanavond.
En ik doe er enkele² druppels tabasco extra in. Dit tartaarke zal hij potdorie 
MINDER snel vergeten dan de geslaagde moot van gisteren.

m – HiH-06/2015, bijgewerkt, zoals de tartaar toen

afl. 048/121 ~ Hitlersnork*tje

'Wat bedoel je?'

'Prop je glossy vol met schijnsprookjes over de film- en showwereld,
Breng gerust tranerige stories over hedendaagse relatieproblemen.
Publiceer grietjes met Hitlersnorkutten, maar zwijg over …'

'Hitlersnorkutten? Jongens, Marianne, wat een terminologie!'

'Komt van jou. Synoniem voor mijn bikinilijn, vorige zomer.

Zwijg over items, die voor zo’n shitblad te hoog gegrepen zijn.'

'Marianne, verdomme, let op je woorden!'

'Heb ik soms geen gelijk? Jij verdient er lang niet slecht mee.
Maar geef verdorie toe, dat ding van jou is niet veel beter dan drek.
Wel gepast voor de raszuivere blokker, de randdebiel als lezer.
Je weet dat goed genoeg. Daar hangt de spiegel.
Durf je, Max, eerlijk zijn tegenover jezelf en tegenover mij?'

'Breek mijn mond niet open, Marianne.'

'Daar gaan we! Wat bedoel je nu weer?'

'Niks'

'Zie je, te laks! Veel te laks, broekschijter'.

'Vroeger, vóór mij, je verleden …'

'Mijn verleden! Jouw obsessie zeker!
Hoe vaak moet ik … ziekelijk, dat is het, ziekelijk jaloers. Leeftijdsgebonden zeker?'

'Marianne, kalmeer, ik moet je …'

'Je moet me juist niks, manneke', kaatste ze bijzonder geërgerd terug.
'Wat is er mis met mijn verleden? Ik was niet zuster Gerda Dolorosa hoor!
Een geluk voor jou toch? Of had je me liever op een van haar bidstoelen gezien,
met een monstrans tussen de benen. Luister, Max, het moet gedaan zijn.
Ik ben het meer dan kotsbeu. Er scheelt iets met jou, al maanden.
Soms herken ik je werkelijk niet. Ik verlies mijn man, beetje bij beetje.
Die andere man in jou, die onstellende jaloersheid, nee, dat hoef ik niet …
Ik maak me zorgen, lieverd. Plotse humeursveranderingen zonder eigenlijke aanleiding.
Soms ben je zo afwezig. Even plots dan weer lief, superlief zelfs.
Bij het vrijen heb je al enkele keren problemen gehad.
Denk niet dat ik dit een ramp vind, helemaal niet. Stress kan vernietigend werken.
En je hebt veel stress, venteke, op de redactie en vooral thuis en met je zoon,
met je ouders misschien ook. Ik zit daar voor een flink stuk tussen.
Denk je niet dat je … dat we … aan een … enfin, dat wij samen
met een of andere geneesheer-specialist moeten praten?'

'Zoetje, toch, wat jij nu denkt!'

Ik nam haar in mijn armen, een hoopje ellende. Haar tenger lijfje schokte:
'Ik kan het niet meer aan, lieverd, al die de toestanden. Je vrouw, je zoon, thuis …
En dan raak ik mijn liefste vriend, mijn maatje, misschien ook nog kwijt.'

En zeggen dat ik op het punt gestaan had
haar die toestanden van pastoor Serge voor de voeten te werpen.
Stel dat het leugens waren?
En het waren beslist leugens. Zeker weten. Dit verdiende ze niet.

Ik keek naar mijn maatje, naar het lief puinhoopje in mijn armen.
Ik kuste zachtjes haar wangen droog. Maakte het weer goed.
Nam me heilig voor nooit meer ruzie met haar te maken en me zeker, nooit meer,
enig woord te laten ontsnappen over wat me kwaadwillig op de mouw was gespeld.

wordt morgen vervolgd - tekst geplaatst met toestemming van de auteur: https://blog.seniorennet.be/titipoes3/archief.php?startaantal=100

In een Australisch of in een Nieuw-Zeelands dierentuinprogramma zei een verzorger
dat de rode panda / the firefox
een van de weinige diersoorten is waarvan het volwassen exemplaar
nog altijd de aaibaarheid en het knuffelgehalte heeft van een jonkie.
Dat wou ik best geloven, maar ondertussen heb ik eens goed
de klauwen van een volwassen firefox bekeken. Geef mij toch maar het jonkie op de schoot.

                                   

De klauwen vind ik nogal struis, ook al slaapt het diertje uit na een zwaar weekend.

Filmpje: een baby rode panda wil een lichtstraal vangen, maar het raam zit in de weg.
Conclusie : "Firefox heeft een probleem met Windows."
klank aanzetten:
http://www.youtube.com/watch?v=mMHiQCw6N24 
01min49

m – EZW-06/2013, bijgewerkt, met dank aan RD - https://nl.wikipedia.org/wiki/Kleine_panda

afl. 047/121 ~ Onbegrip alom

Nou ja ruzie, eerder een miniruzie, om een artikel dat ik in "Jool's" had gepubliceerd.
Daarin had een van mijn reporters enkele kopstukken van het Vlaams Blok, sorry, nu Vlaams Belang,
te lang laten doordrammen over het gevaar van Islamitisch fundamentalisme
en de problematiek met de allochtone bevolking in het Antwerpse.

'Marianne, zanik zo niet. Je kan met die gasten over geen ander thema ernstig praten.
Ga je de sociale of economische toer op, dan beginnen ze met hun
traditioneel gebleir over de geldstroom naar Wallonië.
Het is een zweeppartij en het blijft er een.
Is het mijn schuld dat één op drie Antwerpenaren in het stemhokje zo debiel is?
En vergeet niet dat die partij erkend is, dus hebben ze recht van spreken.
Bovendien, hoe je het draait of keert, ze kaarten serieuze maatschappelijke problemen aan', reageerde ik snibbig.

'…en geven de verkeerde oplossingen. Zo is het gemakkelijk aan politiek doen!
Aankaarten, roepen en tieren en als ze van hout geen pijlen meer weten te maken
de rangen sluiten en samen de Kamer uit. Wij maar belastinggeld afdragen voor zo’n vijgen!
Verantwoordelijkheid dragen ze niet. Willen ze in se wellicht niet.
Maar incasseren, geen probleem! Eigen zak eerst.
Geldt voor tachtig percent van alle Kamershoppers trouwens!'

'Waarover moet de pers dan met hen praten?
Over de sterilisatieprocedure voor zwerfkatten in Vlaanderen?' reageerde ik snibbig.

'Max, dat soort van pluchezitters, die arrivisten ondermijnen onze instellingen.
Weet je wat het grote gevaar is in onze grootsteden?
De blanke onderbuik van de maatschappij en die wordt met de dag logger, en dommer …'

'Liefje, de situatie in Antwerpen is desastreus, explosief zelfs.
De eerste generatie gastarbeiders durfde geen kik geven.
Niemand bekommerde zich om hen. Alleen werken telde.
Wij hadden daar trouwens geen ervaring mee. Ons "roemrijk" koloniaal verleden zat anders ineen.
De jongeren spreken nu wel onze taal. Ze zien al de mogelijkheden van onze jeugd,
alles wat voor hen niet toegankelijk is, onmogelijk zelfs. Nogal wiedes dat die generatie haatdragend is.
Voeg daarbij hun willekeurig geïnterpreteerde islam, die bij elke hetze gebruikt wordt.
Denk je echt dat alle problemen aan de mediaklok worden gehangen?
De politie en 't Schoon Verdiep laten het achterste van hun tong niet zien.
Gentlemen’s agreements tussen politiek en pers zijn geen fictie maar keiharde feiten.
Stel je voor dat een van de federale vogels de bevolking nog zo’n 35 jaar geduld vraagt?
Wat we op z’n minst nodig hebben om een en ander in evenwicht te brengen.
België staat dan op z’n kop!
Kindje toch, godsdiensten blijven dé ellende van de wereld.
Zeg, vanwaar al die interessante uitspraken over de blanke onderbuik en zwarte salonjonkers!
Jij die nooit aan politiek doet?'

Marianne onderbrak me nogal opgewonden:
'Kindje toch, kindje toch. Hou op! Weet je wat vader zei: eens zwart, altijd zwart en …
hun zaad blijft eveneens zwart. Trouwens die overlopers bewijzen het.
De rechtsrukkers! En jij stuurt daar een broekje van twintig jaar op af.'

'De reporter in kwestie heeft jouw leeftijd, Marianne, en is bovendien vrij ervaren in die materie!'

'Ervaren? Heb je dat artikel wel behoorlijk gelezen?
Nu we degelijke, gedreven journalisten hard nodig hebben, zit zelfs een Walter Zinsen thuis,
zijn memoires aan het herkauwen. Wie weet.'

'Ik heb een veel beter idee. Marianne Dries politiek verslaggeefster van "Jool's".
Met je historische background, je vlotte snedige taal, want
je allez-taal is allang temps passé en vooral je look! Marianne, wat een materiaal, zeg!'

Marianne bleef kalm en ging rustig verder:
'Jij bent te laks, te gemakzuchtig, Max, te veel onderbuikjournalistiek.
Als je die shit van jou nog journalistiek kan noemen!
Al die truttige BV’tjes met hun truttig gebazel!
Hoe minder talent hoe meer gefakte depressies, hoe meer foute vriendjes en hoe meer rotzooi!'

'Die truttige BV’s zijn producten, Marianne. Ze beantwoorden aan een marktvraag.
Wat de markt vraagt bieden wij. Doen wij het niet, dan zijn er morgen anderen.
Een uitgeverij is geen liefdadigheidsinstelling, da’s keiharde business.
Zo’n BV-productje is maar lokaal en tijdelijk. Neem de spots weg en je neemt hun voetstuk weg.
Brood en spelen in de antieke tijden zijn heden ten dage hamburgers en Big Brother.
Het begon met blonde beenhouwersvrouwen en geflipte idioten die
een taaltje spreken waar geen zinnig mens aan uit raakt.
Maar wat een bereik in Vlaanderen! Schot in de roos! Gat in de markt.
Goudmijn voor de reclameontvangsten.
Hoe leger de doos, hoe meer ze opbrengt. Het principe is simpel hoor!'

'Jij spreekt over de kijkzoo, Max, maar de mondige burgers …'

'Mondige burger? Die bestaat alleen in politieke verkiezingspraatjes.
Komt die mondige burger buiten dan is het in de witte marsen of in protest tegen botvinkenvangsten.
Samen sterk, mijn oor! Vooral de drang om ergens bij te horen is het, te doen zoals de anderen.
Het kijkvee ziet en luistert naar boerende en schetenlatende macho's,
naar vloekende vrouwen met persweeën en het pluimvee gaat op stap.'

'We hadden het over politiek in je blaadje, Max!'

'Politiek? Van hetzelfde laken een broek, Marianne. Kindje, de mensen willen sensatie.
Ze willen idioten zien hongeren, mekaar rot verwensen en groggy slaan op afgelegen eilanden.
Ze willen volwassenen zien rondlopen in luiers en met fopspeen in de mond.
Ze willen een goedkoop hoertje horen vertellen over
de bizarre seksfantasieën van haar klanten advocaten, priesters, bedrijfsleiders en artsen.
Ze willen gegeneerd worden door het vertoon van anderen en tevreden gaan slapen omdat zij o, toch zo normaal zijn.'
'Dus, Max, blijf bij wat je doet. Tracht niet te zijn wat je niet kan!'

wordt morgen vervolgd - tekst geplaatst met toestemming van de auteur: https://blog.seniorennet.be/titipoes3/archief.php?startaantal=100

de Heer in het verkeer

Paddy O'Brian zit vast in 't verkeer in Dublin.
Hij heeft een belangrijke afspraak en hij kan geen parkeerplaats vinden.
Hij wordt zenuwachtig. De tijd dringt. Hij raakt lichtjes in paniek.

In een opwelling wendt hij zich tot boven en roept uit:
"Lieveheer, heb meelij. Als U een parkeerplek vindt voor mij, ga ik
iedere zondag naar de kerk en drink ik nooit nog whiskey!"
Diezelfde seconde komt er langszij een parkeerplaats vrij.
Paddy kijkt op en roept: "Laat maar! Hier is er al een."

m - EZW-06/2013, getrimd- van BD – whisky & wiskey : https://nl.wikipedia.org/wiki/Whisky#Schrijfwijze

afl. 046/121 ~ Kwestie van interpretatie

Het bliksemend vuurwerk spatte vernietigend open, toen zij
onaangemeld en Eefje wegduwend als een draak van een furie in mijn bureau verscheen:

'Nu weet ik wat je zinnens bent. Ons onterven! Alles voor die teef, hé? Stuk ongeluk!
Al dat geld, ons geld, ons vermogen nog wel! Maar Francis en ik gaan daar een stokje voor steken.
Wij laten dat niet gebeuren. Geen cent, hoor je, geen cent, krijg je. Jij … verseksualiseerde bok …'

'Seksueel geobsedeerde bok, is correcter, Pat.
Je kunt wel spreken over de verseksualisering van de maatschappij, van de media, van …'

'… en je elf percent intrest hang ik voortaan liever aan mijn eigen gat. Ouwe vuile viezerik.
Zie hem daar zitten met z’n onschuldige toot!
Je bent zeker je smerige stoot van enkele weken geleden vergeten?
Maar ik niet, hoor manneke, onthoud dat maar! Ik bijlange niet.'

'Ik heb niet the foggiest idea, maar jij gaat me dat nu vertellen, nietwaar?'

'Ha, meneer, weet het niet meer?
Gebeurt het misschien regelmatig dat je ma wil omverrijden als ze ’s avonds van de kerk komt?
Je wilt ervan af maar weet niet hoe. Ma heeft me alles verteld en meer nog …
Ze heeft alles genoteerd in haar dagboek. Da’s schrikken, hé?
Mocht er met ma iets gebeuren, dan zal deze hier zorgen dat haar dagboeken in de juiste handen komen.
Hoor je het, schoft dat je daar zit. Doe die lach van je smoel.'

Haar te grote mond samengeperst in één bruine lipstickstreep,
haar bolle ogen uitpuildend op maximum vielen haast uit de kassen.
De ziekte van Graves-Basedow plus een uitzinnige kolere,
echt geen fraai zicht mijn schoondochter, puitenogen Pat.
Ik bleef zo kalm mogelijk, dacht in eerste instantie aan het personeel en schrok, eerlijk gezegd, van mijn reactie:
'Kwoeaak, kwoeaak, kwoeaak,' riep ik haar met grove spot toe.

Ai, niet netjes, vriend, berispte denkduiveltje.
Ook niet netjes, maar wel pijnlijk was de hete koffie,
die mijn ogen en neus schroeide, mijn hemd en jas besmeurde.
Ik sprong recht en duwde haar met beide handen door de openstaande deur:
'Buiten jij !'

Ze kieperde de lege mok door de middengang van de redactie,
keerde zich naar mij, spuwde en ging met opgeheven hoofd weg.

Verdomde Francis! Opnieuw zijn belofte gebroken.
Ik had beter moeten weten! Hij had me verraden, afgeschreven
en de reactie van zijn vrouw was daarvan het ultieme bewijs.

'Nee, pa, echt niet. Je moet me geloven … ze was aan het douchen toen ik met Atlanta belde …
Nee, pa, ik sluit niet zoals jij de deur van mijn bureau … Wist ik veel dat ze in de traphal bleef luisteren!'

Het telefoongesprek met Francis deed me goed.

Mijn zoon had woord gehouden. Gewoon een samenloop van omstandigheden.
Een vrij lang zakelijk gesprek met zijn collega uit Atlanta, goeie vriend bovendien.
Op het einde, net toen hij mijn verzoek aan het vertalen was, moest Pat op kousenvoeten de trap af zijn gekomen.
Natuurlijk begreep ik hem.
Haar kennis van het Engels is peanuts, maar de woorden
'My dad … one hundredfifty thousand to start … his money'  begreep ze wél.
Meer was niet nodig, wist ik, om haar oren te laten klepperen.

'Pa, wat kon ik zeggen', vroeg hij me drie dagen later, toen hij me kwam opzoeken in de cafetaria van het bedrijf,
'je had haar moeten zien, ze steigerde. Ik bespaar je haar emotioneel woordgebruik, maar …'

Met horten en stoten vernam ik het relaas van het uitslaand betoog,
dat Pat op z’n minst een halfuur had volgehouden.
Eerlijk gezegd, ik vond het zelfs grappig hoe Francis zijn woorden wikte en woog
om het jargon van een woeste Pat om te zetten in zijn typisch geaffecteerd koel-zakelijk Nederlands.

Ik zag het plaatje in Keerbergen zo voor mij, Pat briesend:
"Je denkt dat ik niet weet waarover dit gaat? Ik heb alles begrepen, hoor.
De smeerlap moet zijn geld terug hebben. Voor wie? Voor zijn hoer, ja!
En wij dan? Hoeveel is het? Hoeveel, hoor je mij.
Bel meteen terug en zeg dat dit spel niet doorgaat.
Sta daar niet zo onnozel, slappeling.
Hem laten rotzooien met ons vermogen!
Ha, de hoerenloper wil met ons geld zijn vuil betalen.
Maar die vlieger gaat niet op, lang niet. Niet met mij!"

Ik kende mijn zoon, dus ook zijn reactie. Bewegingsloos, haar niet afremmend.
Alsof hij haar verwilderd gekrijs goedkeurde en het niet verhelpen kon dat ik mijn geld terugvroeg.
Alsof hij, net als zij, het grote slachtoffer was. En ik het loeder dat aan banden moest worden gelegd.

Ben je het al vergeten? Vraag het hem! Ik wist echt niet waarop denkduiveltje doelde.
Die elf procent aan de puit haar gat, dommerik! Natuurlijk!
'Francis tijdens de monoloog van … je eega in mijn kantoor, had ze het over mijn elf procent intrest,
die ze voortaan liever aan haar … garderobe wou spenderen. Elf procent intrest, Francis?'
Drie, vier seconden stilte. Las ik verbazing in zijn ogen?

'Ach, pa, een vrouw die in alle staten is, kraamt er alles en nog wat uit.
En, mag ik er je op wijzen dat je imitatie van een …
enfin, dat dierengeluid, bijzonder kwetsend was gelet op haar oogafwijking.
Bijzonderlijk pijnlijk, uiterst onkies, pa. Normaal toch dat ze … raaskalt?'

'Mag ik er je ook op wijzen dat mijn imitatie van dat dierengeluid, nadien gebeurde,
ná de vermelding van die elf percent ?'

'Luister, pa. Je weet toch dat ik bepaalde beheerskosten niet kan uitsluiten.
Je betaalt geen instap, geen uitstap zoals anderen. Je geniet uitzonderlijk voordelige voorwaarden.
Ik zou niet weten wat ik nog meer voor jou kan doen. Kijk, tegen Kerst is het grootse deel van je kapitaal vrij.
Informeer je gerust elders, hoor. No problem at all!'

Dat geld toch, terwijl het sop de kool niet waard was. Discussie afgesloten.
Francis zweeg verder in alle talen, maar hield me toch nu en dan op de hoogte van zijn verhandelingen.
Pat zag ik niet meer. Wel hield ze haar wekelijks bezoek op dinsdag aan.
Francis kwam gewoontegetrouw elke woensdag bij Gerda.
En ik had mijn passionele vrijages met Marianne,
mijn stilaan weer veilig gemetseld geluk met haar.

Onze etentjes nu en dan, onze concert- en theaterbezoeken, ook onze eerste ruzie.

wordt morgen vervolgd - tekst geplaatst met toestemming van de auteur: https://blog.seniorennet.be/titipoes3/archief.php?startaantal=120

Hoe kort men World Cup af in het Engels? vervolg op tekst 580

“Ze had natuurlijk op haar eigen kamer kunnen studeren !” JdB

Jawel, ze heeft een eigen kamer maar het is daar in huis de bedoeling
dat schooltaken vooralsnog in de woonkamer gemaakt worden.
Dat heeft een aantal voordelen. Die wil ik wel eens opsommen hoor, maar dan later.

De computers staan ook in de woonkamer. En de TV ook.
Dat is daar ten huize de huidige woonkamerfilosofie. 
Alleen waren er die avond Botsende Belangen.

Wat ik grandioos vond aan de Kleine, was dat ze haar vader te slim af was
met de afkorting van World Cup.
In het Engels gaan ze die benaming ommers niet afkorten! Vanzeleven niet!
Double UU Cee is vier lettergrepen en World Cup maar twee. Om te beginnen.
…

Ondertussen kreeg ik de bedenking van de buurvrouw:
"Wie zegt dat de Engelsen World Cup niet afkorten?
Zij zeggen toch niet WC tegen de ladiesroom. Zij weten niet eens wat WC wil zeggen."
Nu ben ik al drie uren klaarwakker omdat ik niet weet hoe ik daar (beknopt) ga op antwoorden.

m – EZW-06/2014, herwerkt– WC= https://en.wikipedia.org/wiki/Public_toilet , https://en.wikipedia.org/wiki/Flush_toilet

afl. 045/121 ~ Schoondochter en kwelgeest

Pat van den Bruele
-in tegenstelling tot de gegevens op haar identiteitskaart altijd op z’n Hollands geschreven
met kleine v en d, spelling was trouwens niet bepaald haar sterkte-
was al geruime tijd met Francis getrouwd.
Mijn schoondochter en ik, wij mochten elkaar niet. We dulden elkaar.
Ik uit respect voor mijn zoon. Zij uit respect voor de status van mijn zoon.
Ze mocht, zoals men zegt, wel gezien worden. Maar wat mij betreft, liever op afstand.
Pat was hyperslank, altijd perfect gekleed en feilloos opgemaakt.
Gedesigned zoals haar interieur en
verstandelijk even minimalistisch als haar pas gerenoveerde zitkamer.

Een gesprek met Pat was een aaneenschakeling van geselecteerde rubrieken uit lifestyle-magazines.
Vond ik.
Maar pa moest Pat niet onderschatten, beweerde Francis,
mensen verschillen nu eenmaal en hun interessedomeinen eveneens.
Bovendien was Pat goed geïnformeerd. Prijs-kwaliteitanalyses? Pat maakte ze.
Niet tussen Carrefour en Delhaize, maar tussen exclusieve beautyfarms in België en Nederland.
Koud kunstje, tot de eurocent na en zonder machientje.

Neen, ik mocht Pat niet. Ze had iets glibberigs.
De waterige blik in die te zwaar opgemaakte uitpuilende ogen
weerspiegelde achterdocht, schijnheiligheid en koele berekening.
Koele berekening lag beslist aan de basis van hun huwelijk.
En niet alleen bij haar! Wie was ik om mijn zoon daarop te wijzen!
Ze konden ogenschijnlijk samen bijzonder goed opschieten.
Ze bewonderden en bewierookten elkaar voortdurend.
Ze waren altijd samen. In de auto, op de tenniscourts van Woluwe,
op restaurant samen met Gerda en mij of met haar ouders.

Samen stoeien of samen ietwat verhit en verward uit de wagen of zijn kamer komen,
samen tortelduiven. Nooit gezien!

Eugène, mijn oom, 87 lentes en womanizer avant la lettre had het ook meteen door:
'Elle n’est pas douée, doe angt niks oen. Des fesses tristes, quel horreur !
Dau infirmière de l’année passée, gruute klas, moar da joenk doe, kiekebisj !'

Waarschijnlijk had het uiterlijk vertoon van de Van Den Bruele's Francis verblind
en had hij zich voorgesteld met Pat een stapje in de Brusselse beau monde te zetten,
kwestie zijn imago nog wat meer op te poetsen.
Haar ouders hadden carrières om U tegen te zeggen, snoefde hij.
Vader, grote Piet op het toenmalige ministerie van Financiën
en ma kaderpositie bij de Nationale Bank.

Bij onze eerste kennismaking vertelde vader me echter met weinig enthousiasme
over zijn klerkloopbaan bij Financiën
en moeder Van Den Bruele had met veel zwier en plezier
haar job als adjuct-chef van de sanitaire ploeg bij de Nationale Bank vaarwel gezegd!
Maar ze hadden poen en een prachtig ingerichte villa.
Volgens mij: een gouden kooi met daarin twee straatmussen en
een veelkleurige kwetterende parkiet.
Een hele tijd later vernamen we, dat de villa in Keerbergen
slechts een deel was van de nalatenschap van een oudtante
en dat er dus nog veel meer te erven was geweest.

Mijn antipathie voor Pat was duidelijk wederkerig.
Ik verborg die nog achter afstandse onverschilligheid.
Zij niet.
Liet geen kans voorbijgaan om me te kleineren,
cynisch proestend om dat strontblaadje, waarvan ik de leiding had,
om door dik en dun Gerda te verdedigen
al keurde zij zonder er expliciet iets over te zeggen haar religieus fanatisme niet goed.
Koos natuurlijk uitdagend stelling tegen mij toen Marianne op de proppen kwam
en was in feite nog een stuk radicaler en brutaler dan Gerda zelf.
Iedere dinsdag kwam zij op bezoek om haar schoonmoeder nog vileiner tegen mij op te hitsen.

De weinige keren dat ik haar moest dulden, begon ze er steeds over.
Een zinnig mens zoals zij kon niet aannemen,
dat een oude, tamelijk verstandige man niet inzag aan het lijntje te worden gehouden door zo’n sujet.
Dat ik met mijn ogen wijdopen in het ongeluk liep.
Een chance, dat er nog geen kinderen waren met zo’n onwaardige opa.
Ik onteerde de familie.
Was zelfs niet waard pa of vader genoemd te worden.

wordt morgen vervolgd - tekst geplaatst met toestemming van de auteur: https://blog.seniorennet.be/titipoes3/archief.php?startaantal=120

Drie namen hebben ze mij gegeven,
een voornaam
+ de voornaam van de peter
+ de voornaam van de meter.

Waarom weet ik niet. Dat was toen gebruikelijk, denk ik. Toen = 1952. 
LM is ook van 1952 maar hij heeft één enkele naam meegekregen.
Gebruiken in de naamgeving verschillen van streek tot streek, dacht ik ooit.

Het is veel eenvoudiger :
zijn Pa had de geboorte van een zoon (na vier dochters) wat grondig gevierd.
Noch hij, noch de getuigen konden zich 's anderendaags herinneren of
vonden het nog belangrijk wie er verder vermeld moest worden in de naamgeving.
Peter, meter, beschermheiligen … allemaal vergeten.

En zo gaat mijne puit nu al 66 jaar door het leven met één enkele naam.
Geen franje. Geen ballast. 

Dat heeft wel iets volgens mij, ik vind het voornaam, 1 individu = 1 naam.
Voor mezelf zou ik het oké vinden, een beetje upgrading, zo’n beetje chic.

m – EZW-2012, EZW-06/2014, bijgewerkt