Archief

afl. 044/121 ~ Absolute geheimhoudingen

Enkele dagen later sprak ik met Francis af in de stijlvolle bar van het Hotel Metropole.
Maître Joseph zorgde voor een discreet hoekje. Het was in de late namiddag.
Francis kwam met tegenzin, kon ik zo uit zijn houding opmaken. Hij scheen vermoeid.
Vermoedelijk verwachtte hij dat ik steun en begrip zou zoeken voor mijn verdere relatie met Marianne.
Hij vergiste zich. Ik wou de totaal andere toer op, ook al hield het wel verband met haar.

'Ook een coupe?'

'Nee, pa, gewoon plat water. Ik heb niet veel tijd. Was ik niet in de buurt geweest dan …'

'Oké, ik zal het kort houden. Ook ik moet nog een stuk doorwerken.'

De ober bracht de dranken met toemaatjes van zwarte olijven, nootjes en kaasblokjes.
Francis tastte meteen toe. Weeral niets of toch weinig gegeten deze middag, vreesde ik.
De kookkunst van zijn eega kennende vond ik het niet abnormaal dat hij er zo lusteloos en bleekjes bijliep.

'Francis, dit moet strikt tussen ons blijven.
Ik wil niet dat je weer je mond voorbij praat en je vrouw direct gaat klikken.'

Hij keek bedrukt.
'Sorry, pa. Dat was ongewild mijn stomme schuld. Maar vroeg of laat zou alles toch uitgelekt zijn!'

'Misschien wel, ja. Maar dit is strikt vertrouwelijk. Begrepen?'

'Ja.'

'Luister. Ik heb gemerkt dat je moeder in mijn werkkamer snuffelt.
In mijn financiële dossiers, ook in mijn bankuittreksels …
Ik wil niet dat Gerda nog iets weet van mijn geld. Ik heb bij jou een stevig bedrag uitstaan.'

'Je persoonlijke vermogen, ook het geld van de verkoop van opa's huis aan dat secretaresje van jou.
Hoe zat dat weer in mekaar, die overeenkomst met mijn grootouders?
Eerlang ben je ook nog de vereffening van je levensverzekering te verwachten, niet?'

'Nog enkele maanden! Zo’n tien miljoen oude franken, dat is 250.000 euro.'

'Gevoegd bij je uitstaand vermogen maakt dat een anderhalfmiljoen miljoen euro plus,
waaraan een deel met gekapitaliseerde intresten. Niet slecht geboerd.'

'Daar gaat het nu om. Ik wil niet dat je moeder daarvan nog iets weet.
Zeker niet over het geld van die levensverzekering!'

'Och, ma trekt zich daar echt niets van aan. Ze heeft haar eigen kapitaaltje …'

'Waar ik niets van wil, maar zij krijgt evenmin iets van het mijne.
Later, komt het jou toe en niet haar. Geen cent mag naar dat obscure clubje van Serge gaan!'

'Dat gebeurt niet, pa. Toe, zeg, ma is niet zo gek!'

'Francis, ik houd met alles rekening. Met alles!
Je moeder schudde nooit mijn portefeuille leeg. Neusde nooit in mijn uittreksels.
Nu doet ze het wel. Enfin, ik vermoed het.'

'Pa, je geld is safe bij mij. Wat stel je dan voor?'

'Ik herhaal: je moeder mag geen sikkepit weten van mijn persoonlijk vermogen.
Daarom dit: jij stort al mijn geld terug …'

'Dat gaat zomaar niet. Binnen een goed halfjaar misschien en telkens in schijven.
Je vermogen is voor het grootste deel in het buitenland belegd.'

'Oké, in schijven dan. Van het ogenblik dat ik het volledige bedrag heb
zoeken we een andere formule. Iets met een driemaandelijkse of halfjaarlijkse intrest.
Wil ik om de een of andere reden mijn geld gedeeltelijk terug, dan geef je het me.
Ik hoef daarvoor geen papierwinkel. Ik heb alle vertrouwen in jou. Zo eenvoudig is dat!'

'Ik begrijp het nut van die transactie niet. Het hoeft toch niet …'

'Geen commentaar, Francis, doen, ja?'

'Zoals je wil, maar ik garandeer op die wijze niet de hoge intresten, die je nu geniet.'

'So what!'

'Tja, vermits jij erop staat, pa. Ik zal mijn best doen.
Wees niet wrevelig omdat het enkele maanden in beslag zal nemen.'

'Ik heb geduld, Francis. Ik heb alle geduld van de wereld, jongen.'

Hij keek me bevreemdend onderzoekend aan, terwijl hij rechtstond en me de hand toestak.
Ik raadde wat hij dacht: die wil zijn poen aan zijn lief geven, maar dat laat ik niet toe, nooit.

'Francis! Geen woord tegen Pat. Akkoord?'

'Ik zweer het op mijn scoutszieltje, pa.'

Zijn scoutszieltje! Jij gemelijk ventje! Ik was zojuist heel oprecht en openhartig geweest
en met dat ene woord wist hij me terug de boom in te jagen.

Zijn scoutsleven! Nog zo’n streek van Gerda. Het duurde amper twee kampen.
Een beenbreuk in Bouillon en een ernstige voedselvergiftiging ergens in de Kempen.
Nadien nam hij deel aan vakantiekampen onder toezicht van mijn mutualiteit.
Gedaan met haar scouts.

Van de Metropole wandelde ik terug naar de redactie. Het was een schitterende dag.
Wolkenloze ijlblauwe lucht.
Weldoende temperatuur.
Ideale vochtigheidsgraad.
Nu en dan een zacht briesje.
Geen te druk verkeer.
Geen overvolle terrasjes.
Een paar straatmuzikanten.
Een ruige kerel zong een Ierse ballade.

Een koppel op leeftijd waagde een dansje. Ik applaudisseerde. Het dametje dankte.
Heerlijk die lachkuiltjes rond de felrood gestifte mond.
Ik herkende Marianne in haar. En ik was haar partner op de Brusselse Grote Markt.

Terwijl ik mijmerend bij een verkeerslicht wachtte,
snorde Pat in haar auto voorbij.

wordt morgen vervolgd - tekst geplaatst met toestemming van de auteur: https://blog.seniorennet.be/titipoes3/archief.php?startaantal=120

De verleiding om een en ander uit te stellen is soms groot,
maar het is geen goed idee om daar telkens aan toe te geven.

Tegen wie zegt ge het. En dat met de warme dagen in het vooruitzicht.
Ik voelde me al bijna schuldig op voorhand dat ik het een en ander ga uitstellen.
Uitstelgedrag.
Dat kan rare vormen aannemen hé.
Extreme vormen. 
Maar dan bedacht ik dat ik het toch niet in die extreme of ziekelijke vorm heb,
want er bestaat erger dan wat ik voor mezelf uitstellen noem : oblomovisme. 

Het verhaal dateert van 1858, maar het gedrag, het verschijnsel, bestaat vandaag nog.
Niet te verwarren met besluiteloosheid of lusteloosheid of lamlendigheid. 
Oblomovisme is het ziekelijk onvermogen tot handelen,
ook inwendig handelen, zoals een beslissing nemen, bvb.
Lethargie, mentale inertie.

Oblomov is de bekendste roman van de Russische schrijver Ivan Gontsjarov. 

De roman, die in 1858 voor het eerst verscheen,
is genoemd naar de hoofdpersoon, de jonge en genereuze Russische edelman Ilja Oblomov
die niet in staat is besluiten te nemen of tot actie over te gaan. 
De eerste 150 bladzijden van het boek kan hij zelfs niet uit zijn bed komen,
en ook in de rest van het boek bevindt hij zich voornamelijk in liggende positie.

Anastasia Rurikov Simes    Morning of Oblomov                      

Zijn passiviteit kost hem de liefde van Olga,
die uiteindelijk kiest voor de energieke en gedisciplineerde Andrej Stolz.

Gontsjarov munt uit in de beschrijving van diverse personages uit Oblomovs omgeving:
diens bediende Zachar en de 'onbestemde persoon' Ivan Andrejevitsj Aleksejev
(of Andrejev, want hij was zo onopvallend dat niemand zijn naam goed kon onthouden).
Ook de lange winteravonden op het landgoed Oblomovka worden in hun loomheid treffend tot leven gebracht. 

Anastasia Rurikov Simes     Uninvited intrusion of Life

De toenmalige Russische minister van Onderwijs schreef over deze roman:
"De held is een van die door de natuur rijkelijk bedeelde, maar zorgeloze en luie naturen,
die hun leven doorbrengen zonder nut voor anderen en die er niet in slagen hun eigen geluk te grijpen.
De kwaliteiten van het boek liggen in de artistieke uitvoering en de uitdieping van de details,
waardoor het werk van de heer Gontsjarov zich onderscheidt."

Naar aanleiding van dit werk schreef Dobroljoebov het boek Wat is oblomovisme?.

Oblomov wordt vaak beschouwd als de ultieme incarnatie van de overbodige man,
een stereotiepe figuur uit de 19e eeuwse Russische literatuur. De naam werd synoniem voor 'luiaard'. 

Anastasia Rurikov Simes   Sleep of forgotten things

Het boek werd in 1979 verfilmd door de Russische regisseur Nikita Michalkov, met Oleg Tabakov in de hoofdrol.

Nu heeft bovenstaand overdenksel het niet over deze extreme vorm natuurlijk,
maar ik dacht er ineens efkes aan, aan Oblomov. Dat zijn van die gedachtesprongen hé.

m – HiH-06/2015, herwerkt- http://nl.wikipedia.org/wiki/Oblomov , http://nl.wikipedia.org/wiki/Nikolaj_Dobroljoebov

afl. 043/121 ~ Money, money altijd money

Met al dat geflikflooi rond een afgeschreven en herkerkte paus
werkte Gerda me nog feller op de zenuwen dan ooit.
Bovendien vermoedde ik dat zij in mijn privézaken snuffelde.
In mijn werkkamer duldde ik haar niet.
Niet zij, maar ik zorgde ervoor dat documenten, dossiers, tijdschriften en boeken netjes geordend bleven.
En dus merkte ik meteen dat zelfs een papierklem of een balpen niet of verkeerd op de gewone plaats lag.
Ik vermoedde dat ze vooral in mijn financiële gegevens zocht.
Die bewaarde ik op een bijzondere plaats in een farde.
Ik wist tevens dat zij in mijn portefeuille keek.
Adreskaartjes, zelfs bankkaarten zaten in verkeerde vakjes.
Van dan af deed ik telkens de deur van mijn werkkamer op slot.
Zonder enige tegenspraak te verwachten, zei ik:

'Van nu af aan geef ik je elke maand huishoudgeld. Trek er je plan mee.
Voor mij hoef je niets meer te doen. Op alle gebied ieder voor zich.'

'Dat neem ik niet, schoft’, en boos dreigend, 'jouw geld is ook het mijne.
Of wil je het allemaal aan die hoer hangen?'

'We hebben reeds een afzonderlijke bankrekening, dus …'

'En de volmacht die ik je vroeger heb gegeven?'

'Wordt vernietigd. Je doet volledig je zin met je geld.
Van mij hoef je buiten die alimentatie niets meer te verwachten. Verstaan?'

'Een bagatel!'

'Zestienhonderd euro is ruim voldoende voor een heremiet zoals jij.
De vaste kosten blijven voor mijn rekening.
Zijn er bijzondere uitgaven, dan kan daarover gesproken worden.'

'God, ons Heer, als Francis dit hoort!'

'Je vertelt hem wat je wil. Dat doe je toch al. Over geld wil ik nu zwijgen. Ja?'

Ze siste als een slang in het nauw. Maar haar ogen leken in triomf te baden.
Hoe Gerda nadien tegenover onze zoon haar nood klaagde weet ik niet.
Francis sprak er niet over. Ik evenmin.
Sinds ik hem over Marianne had verteld, kwam hij niet zoveel meer langs.

Alleen de woensdagnamiddag bleef zijn vast bezoek.

'Om ma wat te troosten in de lege uren', zoals hij het noemde.

Dat ze dan over mij zeurde en haar dodelijkste gifwapens gebruikte, stelde ik me goed voor.
Het kon me niet schelen. Of toch wel en eigenlijk meer dan ik wou toegeven.
Laat me eerlijk zijn, waarde lezer, het deerde me verdomme wel.
Ik werd er me beetje bij beetje van bewust, dat haar houding en dat voortdurend geweeklaag over
mijn 'smeerlapperijen met dat wijf', mijn zoon van mij hielpen vervreemden.

Ik heb het u al verteld, erg close waren we in feite nooit geweest.
Francis bepaalde de grenzen.
Maar nu werd hij radicaal afstands. Een soort elastisch muurtje, dat niets doorliet.
Zelfs geen inviterende glimlach terugkaatste.
Goed, als hij definitief de kant van zijn moeder koos, was dat zijn zaak.
Voor mezelf had ik duidelijk uitgemaakt wat mijn keuze was.
En ook die was definitief.

wordt morgen vervolgd - tekst geplaatst met toestemming van de auteur: https://blog.seniorennet.be/titipoes3/archief.php?startaantal=120

Eén aap zit in bad en de andere zit rustig wat te rond te kijken.

Ineens zegt de ene :
"Oe oe oe oe aaaa oeoeoe aaaaa oe
oe oe aa oe oe aa aaa aaa oe oe aa
oe oe oooee aaaa oe oe oe oe oe oeo
aaaaa oe aaa oe oe oe!"

De andere haalt zijn schouders op en zucht :
"Doe er dan koud water bij ..."

Toen ik dit een eerste keer las was ik gestopt met lezen na het oe-aa gedeelte omdat
ik dacht dat het een letterpuzzel was. Die moest opgelost worden!
Daar zou ik een kluif aan hebben! Dit soort dingen is bij mij altijd welkom.

‘k Was al enige tijd naar een begin aan het zoeken,
lettergrepen aan het tellen
en het aantal keren dat elk van de klinkers voorkomt
en in welke volgorde ze er staan …

Pas bij een tweede lezing zag ik dat het een onnozel mopje was.

'k Heb mijn frustratie weggewerkt met een stukje banaan.
En ik vroeg me af wat die tweede aap me zou aangeraden hebben, 'lees-een-tekst-ten-ein-de'.

m – EZW-06/2013, bijgewerkt en iets wijzer geworden

afl. 042/121 ~ Van Monthy Pyton naar het vaticaan

Terug naar het leven van alle dag.
Mijn stemming ging in die dagen op en af.
Ik kon van een namiddag mariannen thuis komen in een soort trance van opstandige neerslachtigheid.
Mocht dan geen verkeerd woord horen van Gerda of ik ontplofte tegen haar als een granaat.
Hakkend in vlees en gevoel. Dan weer arriveerde ik met een jongensachtige air.
Studentikoos neuriënd of à la Monty Python zingend over de bright side of life.
En precies op zo’n late namiddag had ik in de hal nauwelijks mijn jas uitgetrokken
of Gerda dook waanzinnig furieus uit de keuken op.

'Vermaledijde', gilde ze, 'de heilige vader is stervende.
De poorten van de hemel gaan open voor hem! Zwijg! Zwijg!'
Als ik terugdenk aan de dagen, die de dood van Johannes Paulus II voorafgingen, jongens, jongens!

En hoe ze te keer ging toen ik me liet ontsnappen:
'Voor wie het bestaan op aarde een paradijs werd, lijkt jouw hiernamaals een lege doos!'
Had ze toen een dolk gehad, ze had het ding zonder pardon in mijn borst geploft.

Meestal zat Gerda die week in verdoofde aanbidding roerloos geknield op haar bidbank
- een 17de eeuws prachtstuk, geërfd van haar ouders.

Nooit eerder een gigantischer megashow gezien dan die pauselijke semi-comateuze toestand.
Nooit eerder genoot het Vaticaan een zo magistraal georchestreerde wereldwijde mediabelangstelling.
Roomse marketing op topniveau, zo welgekomen voor het wegebbend katholicisme in West-Europa,
en … snoepreisjes voor het journaille.

En Gerda, samen met die duizenden andere misleide zielen, maar naarstig bidden en smeken.
Gekluisterd aan paternoster, missaal, bidbank of televisie -die dagen nog katholieker dan de paus zelf!
En tranen omdat zijne heiligheid nu Jezus' lijden bijna evenaarde.
En hopen dat de hemelramen wat sneller zouden opengaan om hem voor eeuwig op te nemen in alle heiligheden.

Ze gilde:
'Wel, Neukermans! Haar klauwen zijn zo vroeg gelost vandaag? Wie weet, wie of wat stond er nog op haar agenda!
Ellendeling, terwijl de heilige vader … Kijk! Twaalfduizend gelovigen staan daar al uren te bidden voor zijn venster.
Die arme zusterkens, zie ze wenen. Och arme toch! Nu beginnen ze juist rond te lopen en het regent .
Natuurlijk moeten ze rondjes lopen. Stel je voor dat ze nog enkele uren staan te staan,
de benen van die besjes schieten vol flebitis.'

Haar verwijten raakten mijn kouwe kleren niet. Dit circus liep de spuigaten uit.
Ik ging zelfs duimen voor een snelle verkiezing van die paarse rakkers onder druk van hun lobbyisten.
Het hielp nog verdorie! De koning is dood, leve de koning!

Woytila ging, Ratzinger kwam.
De gedoodverfde kandidaat. Oerconservatief, ultrarechtser dan zijn Poolse voorganger.
Hij begroette minzaam lachend en met open armen de wereld, hoog op het balkon.
Opus Dei lachte beslist mee, in het vuistje.

De wereld, vooral de westerse
-misschien met uitzondering van het new-born-christian babes en boys-randgeval in de USA-
reageerde vrij koeltjes, met een wenkbrauw omhoog.
Waarom? Waarom plots zwaar tillen aan het Hitlerjugend lidmaatschap van de 17-jarige Ratzinger,
zoon van een politieman nog wel?
Vergiffenis schenken staat toch hoog in het roomse vaandel geschreven?

Gerda was er meteen toe bereid:
‘Dat manneke deed met de rest mee. Hij zal het niet beseft hebben, meer nog,
hij is nadien uit eigen beweging opgestapt!’

Ik verduidelijkte: 'Natuurlijk heeft hij de plaat gepoetst!
De grote Duitse droom lag voor negenennegentig percent aan diggelen.
Hij wist dat er geen prijzen meer te rapen vielen.
Hop, ’t seminarie in, de perfecte cover. Slim ventje, die Ratzinger, toen al!'

Ook Pius XII deed destijds helemaal niet of zijn neus bloedde, zelfs bij de ontruiming van de kampen.
De omvang van de holocaust? De zes miljoen doden? Die mens besefte dat zogezegd gewoon niet.
Benedictus XVI, marcherend met swastikaband rond de arm en zwarte laarzen? Jeugdzonde! Kruis erover.
Het is niet moeilijk, ze moeten alleen aan hun god verantwoording afleggen, beaamde denkduiveltje, niet aan ons.

'Ik weet niet of hij de ideale paus is,' hoorde ik Danneels omzichtig zeggen.
Die kleine Belg was dus blijkbaar niet bezweken onder de "minzame" druk van de Ratzinger-clan!
Anderen wel.

Ze kozen voor traditionalisme, conservatisme, voor een kerk
die zich mordicus wil blijven opsluiten in zichzelf en haar geschiedenis.
Niet te verwonderen dat het hard begon te regenen toen de nieuwe paus op het balkon verscheen.
Zelfs de hemel treurde. En die is al een stuk ouder dan onze planeet.
Ook mijn denkduiveltje werd er filosofisch bij:
'Geloven, zei hij, in een onzichtbare god is het niets aanbidden.
Mocht er een echte god bestaan,
dan zou hij toch de mensheid verplichten samen te leven in rechtvaardigheid en liefde.'

De mensen desnoods een geweten schoppen, nietwaar Boontje?

wordt morgen vervolgd - tekst geplaatst met toestemming van de auteur: https://blog.seniorennet.be/titipoes3/archief.php?startaantal=120

in de rand van de WK-gekte

Ergens vandaan gehaald : 

“Eigenlijk vind ik voetbal wel interessant. Leerzaam zelfs.
Telkens hij een match kijkt, neem ik een boek en lees.”

en hier liggen nogal wat ongelezen boeken

m – EZW-06/2014, er is nog niet veel veranderd, niks eigenlijk

afl. 041/121 ~ One night with you

Thuis werd er echter niet gezwegen.
Gerda, strijdvaardiger dan ooit, snerpte me honend toe:

'Wel, is ‘t uit met je madam? Heb je haar eindelijk haar zaligheid gegeven?
Eens goed de waarheid in haar gezicht gewreven?
Ja, ja, madam is haar gouden ezeltje kwijt.
’t Zal haar gat varen. Mam’sel kan terug de boulevard op.
Een andere ezel zoeken.
Zo’n zotten lopen overal en een hoer zoals zij weet goed waar!'

Mijn eerste reactie was: die ploert van een Serge heeft dan toch zijn smoel niet gehouden.
Ik reageerde niet. Ik liet haar onbewogen voort hameren en lamenteren.
Het raakte me niet langer. Mijn persoonlijk onweer was overgedreven.
Ik ging naar mijn werkkamer. Een neut cognac, benen op het bureel,
ogen dicht en alleen maar denken aan Marianne.

Aan onze 'gestolen' lange weekends in het buitenland.
Marianne in Firenze, haar Beatrice Portinari-mime voor het standbeeld van Dante,
haar extase in de Galleria dell’Accademia toen ze Michelangelo’s David zag
en haar gegiechel om wat zij "zijn petieterig geval" vond.
Marianne dansend tussen de bloemen in Kent.
Marianne in Trier, kletsnat door de regen en hoog op de Porta Nigra.
Marianne jurkje omhoog, dijbeen ontbloot, lokkend in de donkere traboules van Lyon.
Marianne in Rome, samen met honderden vrouwen protesterend tegen de Forza Italia.
En lang voordien, augustus 2005, mijn meest hemels exclusiefje, met
Marianne in Luxemburg en meteen onze eerste nacht samen.

Francis had toen met mijn Luxemburgse bank afspraken gemaakt.
Enkele documenten ondertekenen, meer hoefde ik niet.
Marianne had geen zin. Heen en terug, ergens een hapje,
de voorspelling van broeierig weer en vooral de behang- en schilderwerken thuis.
Nee, toch liever niet.
Ik kon haar niettemin overtuigen:

'What about one night with me, baby?
Turkse baden, indoor zwembad, buffetontbijt met champagne in de tuin, pianobar,
souperen bij kaarslicht in Le Bouquet Garni, een absolute culinaire topper vlakbij het paleis,
en nadien een weelderige suite just for the two of us?'

'Max, kan dat? Eén ganse nacht met jou? Inslapen in je armen en samen ontbijten?
Ik spreek vanavond direct met Jenneke en bedenk wel iets voor vader.'

'Bedoel je dat die dame weet heeft van onze relatie?'

Ik was echt verbaasd. Marianne had me hier niets van verteld.
Meer nog ze stond erop in alle talen over ons te zwijgen tegenover iedereen.

'Ja, maar Jenneke weet niet alles. Net voldoende om met plezier akkoord te gaan en te komen overnachten.'

Ze liet haar stem zwoel-hees klinken:
'Lieverd, vrouwen vertellen nooit alles. Een vrouw zonder mysterie is geen vrouw, capice!'

En wat gebeurt er tijdens een lange autorit met mysterieuze vrouwen die niet alles vertellen? Juist, ze slapen.
Ook Marianne. Ik wekte haar pas vóór de oprit van Le Royal in Luxemburg-centrum.
Ze stapte slaapdronken uit. Keek verdwaasd rond. Gaapte zeer expliciet en
zeeg neer in een van de grote lederen fauteuils in de hal.
Nog tien minuten wachten aan de balie en ze rijst onderuit, dacht ik.

'Max, ik ben gebroken, kapot, doodop. Daar gaat onze eerste nacht samen!'

Ook haar stem leek gebroken. Marianne rolde met het hoofd over de schouders.
De spiegels in de grote lift weerkaatsen drievoudig de pijnlijke grimas op haar gezichtje.
Nee, kindje, het resultaat van je behangen en vooral plafond schilderen maakt mijn eerste nacht met jou niet stuk:

'Zal ik zoetje bewijzen dat ik haar beste medicijn ben?'

Ze glimlachte flauwtjes. Ik hielp haar uit haar kleed. Behaatje weg. Slipje uit. Legde haar op het bed.
Ontkurkte de champagne en zette de glazen, samen met de "enjoy your stay" - fruitmand op het nachttafeltje.

'Even geduld, mevrouw!' Ik glipte de badkamer binnen en mijn kleren uit. Badhanddoek rond de lenden.
Inspecteerde de flesjes rond de jacuzzi. Vond wat ik zocht.
Legde het kleine witte gastendoekje op haar blote bips en stelde mijn taak voor:
'Le fameux massage Royal pour Madame !'

Mijn handen zochten de pijnpunten in haar hals, schouders en rug.
De geur van de bodymilk, de draaiende bewegingen van mijn duimen,
mijn zacht knedende vingers, haar genotskreetjes en het wiebelend kontje van mijn schitterende vrouw
veroorzaakten flik-flak bewegingen onder mijn lendendoek.

'Niet stoppen, Max, verder doen! Zalig! Waar heb je dat vandaan? Dit is haast professionele massage!'

'Ik bak!'

Marianne draaide zich met een ruk om, keek me meer dan verbaasd, zelfs heel ongelovig aan:

'Hoezo, je bakt?'

'Brood, dus ik kneed deeg. Tweemaal per week, vandaar.'

'Max, dat meen je niet?'

'Jawel, uit noodzaak. De goeie warme bakker is immers met uitsterven bedreigd en
die industriële troep van de warenhuizen krijg ik niet door de keel.
Dus bak ik zelf, al jaren. Geleerd bij mijn nicht Liliane.'

Een brokkelig deeg, geduldig en behoedzaam kneden tot een elastisch geheel,
de veredelde smaak van goudgele knisperende korstjes, mals en toch vast kruim en
de onovertroffen geur van versgebakken brood doorheen het huis,
een fantastisch zinnelijk genot en compensatie om het kerkelijk gejemineer van Gerda in mijn vrije tijd door te komen.

'En wat bakt meneer zoal?'

'In feite alles. Wit brood, volkoren, zeven granen, scones, sandwiches ook ciabatta.
Name it, I’ll bake it.
En mijn specialiteit! Baguettes, stokbrood op terra-cottasteen, een tip van collega Desmet van "De Morgen".
Moet je echt proeven, schat!'

'Graag en meteen!'

Ze maakte mijn lendendoek los en keek hongerig naar wat zij noemde "la baguette de Marianne".

's Avonds na het souper wou ze nog een halfuurtje nagenieten in de pianobar.
De steelse en ook openlijk bewonderende blikken van de heren,
de smalende mond van hun dames, ach, ik raakte er gewend aan.
Dit soepele, warme lichaam in mijn armen op de dansvloer,
de gloed in haar ogen, haar pittige lachkuiltjes, daar kon ik echter niet aan wennen.
Nooit genoeg van krijgen.

Ze maakte zich zachtjes los uit mijn armen, liep elegant naar de pianist,
fluisterde hem een en ander toe. Hij knikte. Glimlachte en zette in.
Marianne, een arm nonchalant steunend op de piano, strekte de andere sensueel langzaam naar mij uit.
Haar hand nodigde me alweer ten dans terwijl ze zong:
"The more I see you, the more I want you. Can you imagine…"

Neen, beste lezer, een Turks bad zat er niet meer in. Ook geen duik in het zwembad.
Het ontbijtbuffet met champagne in de tuin dan? Dat wel,
vierentwintig uur later.

wordt morgen vervolgd - tekst geplaatst met toestemming van de auteur: https://blog.seniorennet.be/titipoes3/archief.php?startaantal=120

18h, de avondspits in het huishouden

De dochter probeert haar huiswerk te maken,
de papa probeert ongestoord de match te bekijken met het actief wriemelzoontje mee op de sofa en
de mama probeert een voedzame maaltijd ineen te boksen terwijl ze de woonkamer in het oog houdt.

- Gaat het meisje? vraagt ze van uit de keuken.
- Néé! is het antwoord.
- Hoe komt het?
- 't Is Engels.
- Luc!
- Jáá!
- Zet die TV eens wat stiller, de kleine moet haar huiswerk maken.
- Ik bén geen kleine!, roept de dochter.

Ah nee, iemand die al Engelse taken te maken heeft is geen kleine meer. 
Er volgt een stilte. 
De dochter is uit haar concentratie en kijkt van aan tafel wat naar het scherm.
Stomme voetbal, denkt ze, dat verpest hier heel de sfeer.

- Papa?
- Ja meiske (met een zucht)
- Waarom zeggen ze WK?
- Dat is een afkorting hé zeg, dat weet toch iedereen.
  Wereld Kampioenschap, iedereen gebruikt die afkorting.
- Iedereen? Écht iedereen?
- Ja. Iedereen.
- Awel hé, … de Engelsen niet.

Nog voor hij iets kon vragen of zeggen ging ze in de keuken wat staan gniffelen bij haar ma.

m – EZW-06/2014, herzien

afl. 040/121 ~ Keuzes maken - aartsmoeilijk!

Marianne veerde recht, keek me verbaasd aan: 'Wat wil dat zeggen dat … maar niet alles!'

Stelde ik me voor dat haar stem een ietsje bitsig klonk?
'Of je zeker weet dat je oprecht van mij houdt, Marianne.
Kan je je liefde voor mij meten of vergelijken met gevoelens, die je voor vroegere vriendjes of mannen had?
Ik veronderstel dat die er toch geweest zijn, zo’n prachtvrouw als jij?'

'Natuurlijk, toch niet abnormaal?
Als tiener werd ik om de haverklap verliefd, soms voor één dag, soms wat langer.
De kleur van een brommer of een originele leren jekker, meer hoefde het niet te zijn en ik was vertrokken.
Verliefd, weet je wat dat is? Stoeien in het voortuintje van geluksdromen, tussen de madeliefjes en de pisbloemen,
tot de poort van het grote huis opengaat, en je binnentreedt en weet dat je thuis bent.
Dat, Max, dat is liefde, allez, dat denk ik. En ja, er zijn ook wat jij bedoelt … mannen geweest. Later.
Vluchtige, waardeloze, stomme contacten die me zelfs geen herinnering lieten.
Moet je weten waarom? Iedereen knapte af omwille van vader.
Ik wist nooit vooraf of ik een afspraak kon nakomen, juist door vader.
Mezelf verwennen, gewoon een bezoek aan de kapper, kon niet zonder de buren op te trommelen.
En zo voort en zo verder. Ik wou ook iets anders weten, Max,
ik wou ontdekken en begrijpen, vooral begrijpen waarom mijn moeder destijds ...
Het moet toch een uitzonderlijks iets zijn, die drang, die niet te onderdrukken wil,
om je man en vooral je kind op te geven, begrijp je?'

'Volkomen. En Marianne, weet je nu door mij wat die liefde is?'

'Ja en nee.'

'Hoezo ja en nee?'

'Ja, voor jou zou ik mijn man verlaten, denk ik. En nee, ik weet niet of ik dat als moeder zou kunnen.
Ik weet verdorie niet wat moederliefde is, zal het nooit weten. Je kent de afspraak. Eerlijk gezegd, ik maal er niet om.
Wat ik de laatste jaren op kantoor heb meegemaakt, heeft geen naam!
Milou van de boekhouding is op een kleine acht jaar aan haar derde vriend toe.
Het is altijd la vie en rose met elke p'tit ami. Voor haar toch!
Voor haar twee dutsen, een drama. Die sukkels.
Van het ene appartement naar het andere, van de ene school naar de andere.
Hoe kunnen die kinderen de zo nodige stabiliteit en hechting vinden?
De oudste is er al een paar keren vanonder gemuisd. Enkele weken geleden twee volle dagen zelfs.
Michèle heeft dan Child Focus gealarmeerd. Hij zat bij zijn papa en wou niet meer naar Milou.
En Milou maar foeteren over die gosse impossible van haar en patati en patata.
Een manneke van negen! Met al negen levens achter de rug!
Zonder jou, Max, is het echt ondenkbaar voor mij. Maar stel dat ik een kind zou hebben.
En door mijn liefde voor jou zou dat kindje met zijn papa, om de twee weken,
hooguit twee dagen en één nacht kunnen samen zijn. Is dat niet je reinste egoïsme?
Dat mag toch niet, Max! Van éénoudergezinnen kan ik meespreken.
Ik was in feite gezinshoofd, oppas en verpleegster. Moest koken.
Alles rustte op mijn schouders. Hoe wil je dat ik je een sluitend antwoord geef?'

Ik keek haar verstomd aan?

Haar dubbelzinnig antwoord, haar motieven, hoe gegrond misschien ook, voldeden me niet.
Ik was toch geen p'tit ami? Waarom kon Marianne niet eenvoudig zeggen: ja, ik hou van jou.
Waarom zo balanceren op een koord van onzekerheid en ambiguïteit, die me plots op stang joeg?

Omdat zij een Weegschaal is, tiens, en een balans balanceert, beet denkduiveltje terug.
Omdat de uitlatingen van Serge constant je hersenen pijnigen.
Omdat hij je straks nog zotter dan Gerda maakt.
Altijd maar stel dat, stel dat ...
Meneer wil 'Ja, ik hou van jou' horen.
Woorden die elk Janneke en Mieke gebruiken.
Je zal dan maar een vrouw hebben, die
door de aparte, humoreske, subtiele en fijngevoelige omschrijving van haar diepste gevoelens,
elke normale man vleugels geeft en meneer durft niet te vliegen.
Meneer heeft vliegangst!

Ik geloofde haar. Ik snakte er opeens naar, meer dan ooit en ondanks alles,
haar mijn wettige echtgenote te noemen.
Mijn zelfoverwinning. En de rest, al die roddels, al die kletskoek om mij
de dieperik in te duwen, te begraven en te vergeten.

Grimmig sneerde ik tegen mezelf: if so, je bent toch niet de eerste die een hoertje gaat trouwen.
Om te beginnen Marianne is geen hoer.
Laat ze naar bed gegaan zijn met anderen, dan heeft ze het met klasse gedaan,
niet bij de rode lichtjes in een peeskamertje.
Dat bestaan is voorbij voor haar. Er zijn nu geen andere mannen meer.
Ze heeft voor jou gekozen. De enige, de ware voor haar!
Daarom zweeg ik over Serge.

wordt morgen vervolgd - tekst geplaatst met toestemming van de auteur: https://blog.seniorennet.be/titipoes3/archief.php?startaantal=120

weerkundig >< astronomisch

Op 1 juni, dat was drie weken geleden, is de weerkundige zomer begonnen, volgens de weerkundigen.
Om 00h00 die nacht. De meteorologische zomer. 
‘k Ben dat eens gaan opzoeken, want ik vroeg me af wat er mis was met de gewone zomer,
de astronomische zomer die dit jaar, 2018, begint op 21 juni om 12h07. Dat is morgenmiddag.

Is de zomerzonnewende afgeschaft? Is de Aarde drie weken versneld in haar omloop?
Hebben we nu de zomerzonnewende op 1 juni al ? Wat een gruweltoestand! Straks apocalyps! 
Het is veel simpeler. Frank DB & C° leggen uit :
meteorologische seizoenen zijn vastgelegd op basis van een internationale overeenkomst.
Het is dus gewoon een afspraak, een kunstgreep.

Voor weerkundigen is het moeilijk om te werken met seizoenen
die niet beginnen op vaste dagen van het jaar. En dus hebben we het ons gemakkelijk gemaakt.
De weerkundige seizoenen beginnen altijd op de 1-ste van de maand:
1 maart, 1 juni, 1 september en 1 december. Makkelijk om mee te rekenen.  van : http://www.frankdeboosere.be/vragen/vraag84.php

Die tweede indeling is dus puur technisch, bedoeld voor rekengemak in internationaal gegevensverkeer.
Iedereen weet dat allang natuurlijk, maar ik wist het nog niet.
We zaten zeker weer op zee toen de weerkundige seizoendatums in gebruik genomen werden.

‘k Vraag me af wat fruittelers vinden van die kunstgreep.
Want de bomen en hun vruchten hebben geen weet van de meteorologische indeling,
die volgen nog altijd de astronomische kalender.
De bomen hebben hun gans eigen gegevensverkeer.

Er zijn nog dingen waarbij LM & ik achterlopen hoor.
Dat heeft ooit tot echt beschamende situaties geleid,
toen we na maanden van schaars nieuws terug in België kwamen.

Met de komst van de e-mail is het ietofwat gebeterd,
maar voor brede informatie en gedegen documentatie
blijft men aangewezen op het Internet en dié satellietverbinding werd niet door elke rederij voorzien.
De verbinding was er wel, maar ze was miniem, niet vlotjes. Niet flexibel toegankelijk ookni.
Terwijl flexibiliteit toch al meer dan 20j het devies is van het beleid.
Of werkte dat devies dan toch enkel-richting? Enkel van laag naar hoog ...

Over dat achterlopen op de actualiteit, daar hebben we nog een paar verhalen over, LM & ik.

m   - HiH-06/2015, bijgewerkt