Archief

afl. 039/121 ~ Le baiser de Brancusi

Pretlichtjes verschenen in haar groene ogen. Playtime dus.
Wou ze mijn vraag ontwijken? Ze ging zitten op het vloerkleed en nam de houding aan van "De Denker" van Rodin.

'Moeilijke vraag, vreselijk moeilijke vraag. Even denken! Hou ik van hem?
Ik hou van zijn donkere ogen, ook van zijn neusvleugels, de drieëneenhalve rimpels op zijn voorhoofd.
Ik hou beslist van zijn iets te grote oren, vooral de linker, van de twaalf haren op zijn borst,
ook van het bruine wratje boven zijn navel, niet van het litteken door blindedarmoperatie
en ook niet van de knobbel op zijn rechter middenteen.
Maar veel, veel, verschrikkelijk veel van la baguette de Marianne.
En ’t meest van al hou ik …'

Ze wipte recht, besprong me in de sofa en zoog mijn tong met alle kracht in haar mond.
Beet. Slurpte. Kreunde. Ging nog heftiger en gulziger te keer.
'En na le baiser de Brancusi, la poitrine à la Marianne !'
Ze bestreek haar tepels met cognac en liet mij een dronken zuigeling zijn.

Laat me liever een Goya of een Modigliani worden!
Laat me de borsten van Marianne, een zeldzaam juweel, in een vloeiend lijnenspel van houtskool schetsen
of die prachtig donkerroze gezwollen tepels borstelend uitdeinen in hun fragiel roze 'tempelhof'.
De boezem van Marianne was een feest, dat me telkens weer overrompelde, me benevelde van bewondering.
Om haar trots. Haar heerlijkste sieraad. Mijn glorieweg naar ons paradijs.

Toen ik me oprichtte, bleven haar handen door mijn haar woelen.
Ik keek haar aan en zag een ander beeld.
Ik, als Camille Claudel, in trance haar borsten koesterend met handen en ogen,
en haar boetserend tot een vereeuwigd levend beeld. Ik murmelde:

'Camille, ja de kleine Camille.'

'Welke Kamiel?'

'Camille Claudel, schatje, het buitengewoon begaafd liefje van de grote Rodin.
Had ik maar haar talent om uit één klomp smeuïge klei deze twee parels te kneden!
Camille Claudel, Musée d’Orsay, Parijs, vorige zomer! Remember?'

'Tuurlijk, wij hebben daar op z’n minst twintig minuten voor dat kastje gestaan.
En toen je me plots kuste, de gezichten van die dikke, Amerikaanse trutten!
Jongens toch, shame and scandal! Ik denk dat Camille en wij hen op dat moment
meer van Parijs hebben getoond dan alle gidsen samen.'

'Ach, Max, Parijs!
La ville des amants en dat met jou! Dansen op de boule' Mich om middernacht en nadien pootje baden in de tuinfontein van het hotel.
Zingen bij het graf van Gainsbourg :'Tu vas, tu vas et tu viens entre mes reins'.
Onze déjeuner sur l‘herbe, Max, achter die zuilengalerij in dat prachtig parkje. Hoe zou ik dat kunnen vergeten?
En in Londen bij Harrods, toen ik van jou die afzichtelijke paardenrenhoeden op mijn hoofd kreeg.
De verkoopster kon er niet om lachen en ze moest zwijgen, verdorie, natuurlijk met al onze volle Harrods-zakken op haar toonbank.
Elke plaats, waar jij me gekust heb, zit veilig opgeborgen achter de klepjes van mijn hart.
Heb jij me al laten genieten, venteke! En bijgebracht, veel bijgebracht.'

'Dat, liefje, is hét grote voordeel een oudere man als minnaar te hebben. Die weten héél wat … maar niet alles!'

wordt morgen vervolgd - tekst geplaatst met toestemming van de auteur: https://blog.seniorennet.be/titipoes3/archief.php?startaantal=120

Rachmaninov had extreem grote handen,
waardoor hij in staat was een duodeciem (octaafkwint) te overspannen, 8+5=13 noten overspannen
en zeer lange, dunne maar sterke vingers, waarmee hij
gemakkelijk de meest ingewikkelde akkoorden kon spelen. 

Met name de techniek van zijn linkerhand was ongebruikelijk sterk.
In tegenstelling tot het wat brijige spel van veel pianisten door te royaal gebruik van het pedaal
of gewoon te weinig vingervaardigheid, waren Rachmaninovs vertolkingen altijd kristalhelder;
een kunst die hij alleen met Josef Hofmann deelde. Wikipedia

He was 6 feet 6 inches = 198.12 cm = 1m98 groot
Zijn handen hadden een spanwijdte van 12 inches = 12x 2,54 cm = 30,48 cm

Deze twee podiummuzikanten, zijn niet zo groot
Aleksey Igudesman en Richard Hyung-ki Joo,
en zij hebben daar iets op gevonden.

Op de kruising tussen komedie en klassiek,
klank voldoende luid zetten :
https://www.youtube.com/watch?v=ifKKlhYF53w 
02min40

m - HiH-06/2015 - http://www.igudesmanandjoo.com/about-igudesman-joo/ , http://assets.gcstatic.com/u/apps/asset_manager/uploaded/2014/43/pianist-hand-span-infographic-1414410936.jpeg

afl. 038/121 ~ Een bijzondere avond

Toen, een schemeravond en het regende flink, in de auto vlakbij de laan naar mijn huis
zag ik Gerda op het fietspad vóór mij uit stappen.
Niet met haar typische tante Sidonia-stap. Ze liep als op wolkjes.
Met kleine pasjes, beslist nog gebeden en psalmen prevelend, paraplu ongeopend,
beslist in trance van haar obscuur kransje bij Serge.
Zodanig aan het zweven dat ze zich nauwelijks van iets bewust was.
Ik vertraagde, stond bijna stil. Wat mij toen overviel, begrijp ik nu nog altijd niet.
Wat ik wel wist, wat ik verdomd goed wist, was dat ik dat mens haatte. Zij was er te veel!
Jubelen wou ik, zou ik, als ik dat ding daar op het asfalt zag creperen, doodbloeden als een nutteloze slak.
Ik startte bruusk, reed recht op haar af,
zag haar ontdaan opschrikken en een paniekerige blik achterom werpen.
Een fractie van een seconde. Toen was het voorbij.
Ik gaf het stuur een ruk en reed, gevoelloos, leeg en ontredderd, niet langer mezelf, langzaam naar huis.
In bed vroeg ik me ijzig kalm af of het werkelijk in mijn bedoeling gelegen had Gerda dood te rijden.

Ja! Ik had dat -in een fractie van een seconde maar- echt gewild.
Dat creatuur was er te veel.
Een mestkever die moest vernietigd worden.
Haat kan niet dieper of killer zijn.

Die nachtmerrie ging weer voorbij. Ik wou er nooit meer aan herinnerd worden.
Gerda bleef. Live. Bedreigend.
Me op alle mogelijke en onmogelijke manieren kwetsend, vernederend, uitdagend en uitlachend.
Marianne nog schandelijker afschilderend en me daardoor nog meer pijn doend.
Ik wou haar de strot dichtsnoeren.
Ik had meer dan genoeg van dat wijf.
En wie geeft me ongelijk?
Wie?
Ik, zei denkduiveltje. Redelijk blijven, vriend.
Duw al die demonen weg. Leef je leven met Marianne. Zij is je houvast, je enige baken.
Laat haar ongekrenkt, onbeschadigd en schuldeloos voor jou blijven wat zij is.
Zij is het overwaard.
Stoor je niet aan de kwalijk gonzende rest. Keep cool!
Nee, verdomme, ik liet me niet bemodderen door dat serpent,
noch door haar pastoor en zeker niet door die haai van een schoondochter.
Tijd bracht raad. Wijsheid en aanvaarden.
Was die tijd nu misschien gekomen in het jaar na Walters dood?

Niettemin bleef ik de eerstvolgende weken dag en nacht aan Serge’s verhalen terugdenken.
Het stond duidelijk op mijn gezicht te lezen. Marianne merkte het.
Stelde pertinente vragen. Maakte haar Max zich zorgen?
Gerda? Het werk? Francis? De schoondochter?
Ik schudde het hoofd. Gaf soms ontwijkende antwoorden;
Ja, het werk. "Jool's" bleef zakken. Boze gezichten bij de raad van bestuur.
Vragend-angstige gezichten op de redactie.
En ja, ook Gerda met haar sektegedoe en … kom, dat raakt ons toch niet,
sneed vlug een ander thema aan of ging over tot de daad,
waarna we beter ons evenwicht terugvonden.

Maar het bleef knagen. Het hield niet op.

Als om van Marianne ongevraagd klaarheid te krijgen over haar ware bedoelingen,
had ik het af en toe over trouwen.

'Ja, ja, ja en graag, graag, graag, maar Gerda, Gerda, altijd Gerda.
Alsjeblief, Max, niet weer', weerde ze mijn vragen wrevelig af.

'Stel dat zij in een aanval van heilig vuur toch toehapt in een scheiding of dat zij er niet meer zou zijn, lieveling?'

'Ventje, gaat het nog, ja? Zij is er én Keerbergen is er ook.
Ik zou alles geven om zelfs met jou samen te wonen, nu meteen.
Maar ik ben bang, Max. Je weet het. Gerda is tot alles in staat.
Hoe vaak heb je me dat al gezegd. Ze is gek, knettergek.
Stel je voor dat ze haar kuren krijgt, op de Keizerinlaan aan kantoor of in mijn straat, voor mijn deur.
Ze is ertoe in staat, hoor! Ik kan dat niet aan, lieverd, ik mag er niet aan denken.
Plaats je even in mijn situatie. Jarenlang een zwaar zieke vader.
’s Morgens wakker worden met slechts één vraag: welke problemen vandaag?
Nu eindelijk de man van mijn leven bij mij, maar
met een serieus zwaard van Damocles boven zijn kop en boven de mijne.'

'Lieveke, breek je hoofdje daar niet over. Zij is het niet waard'.

'Denk je echt dat ik blind ben? Dat ik niet weet hoe jij je voelt als je naar huis moet?
Sedert die hufter van een Francis zo opzettelijk indiscreet is geweest, opzettelijk ja, ben je veranderd.
Niet altijd, maar toch vaak. Afwezig, gespannen. Je loopt soms op de toppen van je tenen. En waarom?
Omwille van die gekkin thuis. Als je me ’s avonds belt vanuit je werkkamer, hoor ik haar krijsen.
Kippevel krijg ik ervan. En dan weten dat mijn venteke zoiets moet meemaken, dag na dag.
Ze is bezeten, Max, en niet alleen door haar kruisbeelden.
Ze is bezeten door één gedachte: jou eronder krijgen, je geestelijk kraken en mij ook.
En het doel heiligt vaak de middelen, nietwaar!'

'Maar zoetje toch…'

'Zoetje heeft Röntgen-ogen en weet je wat die zien? Een man die lijdt, een man die niet alles vertelt,
een man die bewust veel verzwijgt om zoetje geen verdriet aan te doen.
Dat ziet zoetje en ze houdt daar helemaal niet van.'

'Marianne, in alle ernst, hou je oprecht van mij?'

wordt morgen vervolgd - tekst geplaatst met toestemming van de auteur: https://blog.seniorennet.be/titipoes3/archief.php?startaantal=120

tricolore gadgets

Een paar weken geleden was er in de plaatselijke supermarkt 'tomatenfestival'.
Gedurende een aantal dagen waren de tomaten aan -30% geprijsd en
er werden ook meer variëteiten aangeboden dan gewoonlijk.

'k Heb toen een paar rassen gekocht die we nog niet geproefd hadden en dat viel allemaal enorm mee.
Een bordje tomatensalade leek op een bord snoepjes, zo plezant waren die kleurtjes. 
De meest zoete waren de oranje tomaten. Die kan men zo als tussendoortje eten. Als fruit.

Van het knikkerformaatje waren er ook natuurlijk.
De rode kerstomaatjes hebben we regelmatig in huis,
maar tijdens het festival waren er ook gele en donkere 'zwarte' te koop.

De zwarte en de gele zaten samen met de rode in een kartonnen doosje, in drie ordelijke rijtjes.
Onder de rijtjes was het karton zwart en geel en rood.
De zwarte tomaatjes waren eigenlijk donker paars-bruin, aubergine-kleur, maar met de zwarte achtergrond
was het duidelijk dat de nationale driekleur bedoeld werd.

Dus ja, LM & ik hebben efkes meegedaan met de tricolore gekte. En dat was heel lekker.

m  – EZW-06/2014, herzien

afl. 037/121 ~ Een vergeten bestaan roept vragen op, veel vragen

Ik ontsloot de deur. Duwde hem bruusk het portaal op en wierp de deur met een smak achter hem dicht.
Toen was ik heel alleen met mijn snerpende stilte. Mijn wezenloze leegheid. Mijn armoe.
Loog Serge? Knoopte hij Marianne's naam aan een andere?
Opzettelijke, kwetsende en schaamteloze fantasie van een gewetenloze bemoeial,
die zich alles meende te mogen veroorloven omdat hij priester was,
in zijn meute van aartsdomme volgelingen ongenaakbaar, een oppermachtig rechter.

Natuurlijk was het opgemaakt spel. Natuurlijk zat Gerda er tussen. En misschien ook Pat.
Natuurlijk hadden zij in de vals-gewillige pastoor Serge de gedroomde go-between gevonden
om hun loslopende vertelsels gestalte te geven.
En natuurlijk hadden zij erop gerekend dat hun verhaal me knock-down zou slaan.
Natuurlijk … Maar …
Nu kropen de stekels te voorschijn.
Als heimelijke betweters, die weten waar te prikken om pijn en bloed te zien.
Die lispelden en hamerden, zongen en schroeiden, doodden om in de smart nog dieper te kerven.
Er bestaat geen rook zonder vuur!

Ik had van het begin af aan vermoed, dat Marianne nog tal van andere mannen had gekend.
Daarom was zij te stielbedreven, te ervaren in de finesses van un amour parfait.
Daarom was ik me eerst domme, overbodige vragen gaan stellen om te besluiten dat,
wat voorbij was, geen verschil meer uitmaakte;
dat ik maar een geluksboer was, die lekker smulde
van wat anderen voor mij vlijtig hadden geprepareerd.
Doch de stekels wilden niet wijken. Bleven pijn en bloed zoeken.

Ik herinnerde me dat Marianne heel vaag vertelde over de start van haar loopbaan.
Secretariaat op een notariaat, een openbaar ambt dus!
Waar, hoe, wanneer precies? Losse antwoorden.
Deed er niet toe Begraven tijd.
Alleen het nu telde en dat was een hemel …
Nee, die angels moesten eruit.
Laat ze dan verdomme een vetbetaalde hoer zijn geweest, een sluwe meid,
die alleen op poen en heertjes op leeftijd jacht maakte.
Laat er haar dan, vóór mij, maximaal van geprofiteerd hebben,
tot heil van haar vader (voor wie zij het misschien in de eerste plaats deed),
tot heil van een uitpuilende kleerkast, juwelen, een wagen
en misschien een wekelijkse peperdure kapper aan het Stephanieplein.
Laat haar verdomme ook een suite genomen hebben in het Conradhotel en zich daar enkele uren
echt in het zweet getrimd hebben met de een of andere deftig-devoot opgevoede rijkeluisgluiperd,
die nu als de eerlijkste en zedigste notaris of advocaat door het leven ging.

Mij niet gezien, verdomme, niet. Het was haar keuze geweest.
Even goed een manier om makkelijk aan de kost te komen als
de soms bedrieglijke beurstransacties van een gewiekste speculant.
Had ik het recht haar daarom ter verantwoording te roepen, haar verleden om te spitten?
Nee, duizendmaal nee.
Ik kreeg een misselijk gevoel.
Het beeld van Serge kwam op mij af als een aasgier, me innerlijk stuk bijtend en dood vretend.
Die schoft, want hij deed me dit allemaal aan, maakte me ziek.
Het zweet brak me uit. Verdomme, daar waren ze weer, die kolieken.
Ik hapte naar lucht, trachtte de pijn in de buik weg te duwen
en kwakte mijn ellende, twijfels, angst en zelfs zekerheden
als een hoopje groenachtig slijm op het tapijtje in mijn werkkamer.
Ik mocht niet toegeven aan de plotse duisternis.
Marianne bleef voor mij wat ze was.

Ik kon trouwens niet meer zonder haar. Haar wild lijf was vergroeid met het mijne.
Zij kwam mij de poriën uit als een weldoende levensdronk.
Ik zou met haar tot mijn honderdste verjaardag kunnen neuken.
Feestelijk, triomfantelijk, vreselijk woest en goed neuken.
Sedert wanneer hecht jij geloof aan de woorden van een pastoor, fluisterde denkduiveltje.
Gebruik je klein verstand!
Ben je vergeten dat Marianne de eerste maanden van jullie relatie altijd dezelfde kledij droeg?
Oké, ze is een kei in het combineren. Ze kan met een prul de catwalk op.
Je weet toch wel dat vrouwen met plezier de inhoud van hun kleerkasten showen, vooral op kantoor?
Uitpuilende kasten bij Marianne! Hoe krijg je het in je hoofd!
A propos, niet overdrijven, vriend. Je bent wel goed in bed,
maar tot je honderdste met een vrouw als Marianne?
Met de hulp van een stalen verpleegster, ja! 

wordt morgen vervolgd - tekst geplaatst met toestemming van de auteur: https://blog.seniorennet.be/titipoes3/archief.php?startaantal=120

van mannen & vrouwen

In een artikel dat ik enkele weken geleden las stond
dat de nachtmerries van mannen meestal gaan over agressie en geweld en
dat de nachtmerries van vrouwen gaan over schuldgevoelens.
Het artikel heb ik niet meer natuurlijk, en in kan het ook niet terugvinden.
Gezondheid.be, of een gelijkaardige site, misschien?

Voor LM en mij klopt dat ongeveer. LM droomt volgens zijn eigen zeggen niet.
Behalve dan dat ik hem moet wakker maken wanneer hij weer eens
ninja-geluiden uitstoot omdat hij het gebouw hier verdedigt tegen inbrekers en andere bandieten. 
Hij zou zichzelf en de andere bewoners een hartstilstand bezorgen,
zo gevangen zit hij soms in zijn droom. Dan maak ik hem wakker.
Mét het licht aan, zodat hij onmiddellijk ziet dat er niks geen boosdoeners in de buurt zijn. 
Het licht moet aan omdat hij tijdens zo’n droom bijzonder moeilijk wakker te krijgen is.  
Wat zit ik hier nu te vertellen eigenlijk. Zijn dat geen slaapkamergeheimen?

Mijn nachtmerries gaan over dingen die onaf gebleven zijn. Jobkes die niet gedaan zijn.
Werk dat blijven liggen is. Materiaal dat ik niet kan vinden. Werkkledij die verdwenen is. 
Dikwijls loop ik verloren, vind ik de juiste cabines niet, of een hoop wandelaars verspert me de weg,
of ik had iets niet gezien, of er lag iets dringends te wachten, enz … 
Badend in het zweet word ik daar niet van wakker, maar wel moe. Erg moe.
Alsof ik een ganse nacht aan het werk geweest ben.
Een droom heeft een eigen tijdsdimensie.

In vergelijking met de nachtmerries van LM droom ik in stilte.
Hij kan me dus niet redden door me wakker te maken en mijn nachtmerrie blijft maar duren. 
Een héle nacht.
Daarom vind ik zijn kungfu-dromen kinderspel in vergelijking met wat ik,
en ook andere dames, soms een ganse nacht te lijden hebben.

m  - EZW-06/2014, herzien

afl. 036/121 ~ De kleine kantjes van serviceclubs

Zijn woorden kwamen nu heel behoedzaam, tergend luid en toch als omfloerste klanken,
die tussen ons bleven hangen in een aureool van valse medeplichtigheid:

'Max, Marianne Dries vertoefde ooit graag in het gezelschap van oudere, steenrijke heren.
Je hoort mij niet beweren dat ze een soort callgirl
of een goedbetaalde hoer was, om het platjes te zeggen.
Nee, dat niet. Ze frequenteerde wel die kringen,
waar discretie op prijs werd gesteld en gezelschap royaal gehonoreerd.'

Ik verstrakte. Werd marmer. Marmer dat zweette. Begon te bloeden binnenin.
Smolt van ongeloof, verbijstering, woede, onmacht en opstandigheid.
Kolkende en versmachtende opstandigheid die dat klerikale loeder naar de keel wou grijpen.

Hij verwachtte het en stond snel op. Kaarsrecht en brutaal afwachtend.
De vuisten klaar en zeker nog leniger dan ik om mij meteen zonder pardon
in mijn eigen huis nog wel, in elkaar te timmeren.

'Jij schurftige vlegel, jij, jij …'

'Max, blijf kalm. Het is mijn plicht je dit alles te zeggen.
Niet zozeer om Gerda of het redden van je huwelijk, maar om jezelf, Max,
je mag niet het zoveelste slachtoffer worden van die vrouw.'

'Maar het is verdomme niet waar!'

'Het is wél waar, Max. Een man, vraag me geen naam,
een zeer welgestelde man uit de omgeving heeft me over haar gesproken.
Hij was ten einde raad. Wilde mijn advies inwinnen.
Weigerde zich nog langer te laten pluimen door die vrouw, die alleen geld op het oog had,
hem chanteerde en ten slotte dreigde zijn carrière om zeep te helpen.'

'En dat kwam hij je allemaal vertellen zo…'

'En hij was niet de enige, Max.
Een tweetal jaren later vertelde de persoon in kwestie me dat een vriend van hem,
lid van dezelfde service-club, een industrieel….'

'Ook die kwam bij jou langs om even te biechten … Hou op, man!'

'… en ook cliënt bij hem, Max. De persoon in kwestie oefende een openbaar ambt uit,
een vertrouwensman in familiezaken.
Die industrieel kwam als cliënt advies inwinnen en de wanhoop nabij,
als vriend zijn hart uitstorten. Ik heb hem ontvangen in de pastorij …'

'… en geluisterd. Ze waren beter meteen samen naar de politie gestapt.'

'Ik heb die industrieel ontvangen op verzoek van mijn parochiaan, Max.
Een priester is alles in één persoon:
geduldige luisteraar, milde raadgever, psycholoog en soms psychiater, dokter zelfs.'

'En wat ben jij nu voor mij, smeerlap?'

'Op dit moment ben ik een echte vriend, Max', klonk het zeer beheerste,
bijna plechtstatige antwoord.
'Je ogen moeten geopend worden, Max. Keer met beide voeten op aarde terug of je loopt blind in je ongeluk'.

'Leugens, leugens!'

'Max, ik wil je helpen, je waarschuwen, je behoeden voor de totale val.
Wat ben ik er ten andere mee je leugens te verkopen? Ik lieg niet.
Ik wil je alleen helpen.
Vraag me niet hoe het er in die kamers van dat rendez-vous huis aan toe ging.
Van die twee mannen weet ik zeker …'

'Noem hun namen!'

'Vraag ze aan die vrouw. Natuurlijk heb ik hen gesuggereerd de politie in te lichten.
Doch zo’n dekseltjes hielden ze liever gedekt. Voor jou ligt het anders. Voor jou is misschien nog niets verloren.
Eis verantwoording. Dwing haar de volle waarheid te zeggen. En breek met haar.
Breek nog vandaag met haar, Max.'

'Ik weet niet meer hoe ik je noemen moet!' stootte ik klagend uit.
'Jij bent geen zieleknijper, maar een farizeeër in de echte zin van het woord.'

'Je vriend ben ik, Max, je vriend!'

'Trap het af, buiten! Ik wil je hier nooit meer zien, zelfs als Gerda het je vraagt. Buiten!'

'Nos jungit amicitia', prevelde hij nog, 'vriendschap verenigt ons, Max!'

'Buiten, smeerlap!'

wordt morgen vervolgd - tekst geplaatst met toestemming van de auteur: https://blog.seniorennet.be/titipoes3/archief.php?startaantal=120

een Vlaamse zomerzotheid

Over zes dagen wordt het zomer en vanaf dan is het vijf jaar geleden
dat 'Dos Cervezas' een zomerhit werd in een aantal contreien. 
Tom Waes heeft dat voor mekaar gekregen.
't Is te zeggen, de VRT-machinerie heeft dat in orde gebracht.

Evengoed vonden zijn jonge puberdochters zijn vertoon tenenkrullend gênant
en ik zag beide meisjes tijdens een interview ineenkrimpen van plaatsvervangende schaamte 
'k Leefde met hen mee. Toen mijn zussen en ik ongeveer hun leeftijd hadden,
vonden wij het ook vreselijk wanneer onze pa, toen al een oude man van 39,
de lollige begon uit te hangen.

De Lollige Uithangen was voorbehouden aan de categorie Toffe Typen van onze eigen leeftijd
of eventueel aan Nederlandse cabaretiers. Vlaamse Vaders vielen daarbuiten.
Eigen Vaders vooral. 
En in 2010 was dat nog altijd zo, bleek uit het interview met de dochters huize Tom.

Toen ik het nummer voor het eerst hoorde vond ik het een goeie grap, iets in de aard van
Sperziebonen (BRT Magesien 1968-1972) of
De Peulschil (Lamp, Lazarus & Kris-1971). Dat waren ook kwieterijen.
Maar waar in het buitenland begrijpen ze een Vlaamse collectieve zomergekte?
Want dat was Dos Cervezas, een Vlaamse zomerzotheid. 
Het ding trekt op niks. Het is een onding.
Maar ik wou wel dat Tom Waes zou winnen, in welk programma was het ook al weer. 

En LM & ik vroegen ons nu af
of we ons al terug zouden durven vertonen in Spaanstalige gebieden.

In Benidorm en omstreken weten de Spanjaarden natuurlijk van het verschijnsel.
En op Tenerife zeer zeker ook.
Kan men daar als Vlaming weer zijn gezicht laten zien?
Nee, het collectief geheugen is daar te sterk.
Het nummer wordt er nog in elke cantina gehoord en gezongen, volgens mij.

Het nummer heeft zelfs een eigen Wikipedia-artikel. Dat helpt ook al niet.
LM en ik vrezen dat we verder weg zullen moeten.
Naar Zuid-Amerika. Verder kan niet qua spaanstaligheid.
Hoger wel. Misschien moeten we naar het Andes gebergte eer we
dos cervezas kunnen bestellen zonder dat de mensen van de bediening in een lach schieten …

LM heeft een snellere en goedkopere oplossing : 

- We blijven in Europa en we bestellen tres cervezas.
- Waarom drie?
- Omdat ik … hoe zegt ge vier?
- Quatro.
- Oké, we bestellen quatro cervezas, niemand lacht met 'dos' en wij lijden geen dorst.

Soms hé, is LM slim, zomaar, solo. 

m  - HiH-06/2015, http://nl.wikipedia.org/wiki/Dos_cervezas#Negatieve_respons , http://nl.wikipedia.org/wiki/Magesien , http://nl.wikipedia.org/wiki/De_Peulschil

afl. 035/121 ~ de waarheid

Hij wees naar de deur en ging weer zitten,
wiste met zijn witte zakdoek de zweetdruppels van zijn voorhoofd
en bleef me aanstaren met die glazige naar binnen gerichte blik.
Een man in twijfel. Duidelijk bang voor zichzelf. Moeite doend om beheerst te blijven.

Ik haalde de cognac. We nipten. Nog een poos zwijgend.
Er scheen plots veel meer tussen ons dan een twistgesprek van
een schuinloper met een alles-begrijpende priester.

Wat wist hij van Marianne? Wat betekende véél?
Was dat misschien de reden waarom hij me onder vier ogen wilde spreken
en me zelfs gevraagd had de deur van mijn werkkamer op slot te doen?

Ik slokte de cognac in één brandende teug naar binnen en beet: 'Wel?'

'Nu je me eerlijk hebt opgebiecht wat die vrouw voor jou betekent
-en dat blijkt heel wat- valt het nog moeilijker de waarheid te zeggen.'

'Welke waarheid?'

'Wie en wat Marianne in werkelijkheid is.'

'En dat weet jij?' hoonde ik.

'Ja.'

'Van horen zeggen, roddels en leugens vergaard door jullie kliek met Gerda als eerste viool.'

'Nee, Max. Dit alles is uitsluitend tussen ons.
Toevallig weet ik veel over je zogezegde fantastische vriendin.
Een biechtvader verneemt heel wat.'

'En biechtgeheimen mogen niet geschonden worden!'

'In dit geval vind ik het nodig. Ik wil je redden, Max.'

'Ach, hoepel op met je zalfbus.'

'Max, ik denk dat je niet goed luistert.
Ik herhaal dat ik toevallig heel wat heb vernomen over die vrouw.'

'Die vrouw heeft een naam!'

'Juist. Marianne Dries. Woont al lang alleen met haar invalide vader,
destijds bierhandelaar, uit de echt gescheiden en MS-patiënt. Klopt ja?'

Ik knikte. Nu was het mijn beurt om hem wazig aan te kijken.
Mijn hand greep automatisch de fles cognac. De alcohol bleef zuinig in zijn glas geelbruinen.

'Max, jongen, nu moet je eens goed luisteren.
Bij twee of drie gelegenheden viel in mijn biechtstoel de naam van Marianne Dries.
Ik spreek nu niet van gisteren of eergisteren, wel van zes, zeven jaar geleden.'

'Komaan, zeg!'

'Ik begrijp dat je het zonderling vindt, dat een naam me na al die tijd zomaar weer te binnen schiet.
Maar het is geen verzinsel. Ik ga je zelfs iets meer zeggen. Vroeger maakte ik, als het strikt nodig was,
aantekeningen na de biecht. Geloof me, ik ben echt niet de enige priester die zoiets doet.'

Hij zweeg even. Hernam daarop bedaard:

'Herinner je je die fameuze traffic in gestolen auto-onderdelen?
Kleine vier jaar geleden op de as Luik, Antwerpen en Rotterdam?
De politie heeft de kopstukken gevat, omdat de biechtvader een tip gaf
zonder de naam van een van de chauffeurs te noemen.'

'Met Marianne gaat het niet om gestolen onderdelen.'

'Ik had wel reden om haar naam te noteren. Zij stal op haar manier.'

'Wat?!'

'Max…' Zijn woorden kwamen nu heel behoedzaam, tergend luid en toch als omfloerste klanken, die tussen ons bleven hangen in een aureool van valse medeplichtigheid.

wordt morgen vervolgd - tekst geplaatst met toestemming van de auteur: https://blog.seniorennet.be/titipoes3/archief.php?startaantal=120

Soms moeten wij al eens op details gaan letten,
die wij voorheen vaak onbelangrijk vonden. van P²

Toen ik het las dacht ik aan grootmoeder en kleindochter die samen koken.
Ooit was dat een programma van Libelle TV. 
Dank zij die twee lijnen, gecombineerd met het idee van het programma, heb ik een vertelsel.

De oma maakt een familiegerecht op de traditionele wijze,
waarvan al 40 jaar heel de clan op gezette tijden ongeveer plichtmatig eet,
en dat gerecht al even plichtmatig onovertroffen lekker vindt,
want Ma/de bomma moet op gezette tijden bewierookt worden.

Stel dat de kleindochter, die gewoonlijk komt helpen bij de bereiding voor zoveel volk,
er op een dag op eigen initiatief een aantal kruiden aan toevoegt, zonder dat oma het merkt.
Denkt ze. Oma heeft het wel gezien, maar ze zwijgt. Oma's kunnen dat, zwijgen.

De stoofpot, en vooral de saus, krijgt door de nieuwe kruiding meer diepte en de tafelgenoten
doen dit keer niet beleefd opgetogen, ze zijn wérkelijk opgetogen.
De oma proeft ook het verschil in haar bord en ze hoort het verschil
in de stemmen en de stemming aan tafel. 

Ze denkt dan : 

Misschien moet ik eens op de kruiderijtjes gaan letten,
die ik zo lang onbelangrijk gevonden heb. 

m  - HiH-06/2015, herwerkt